หนึ่งคนย้อนเวลาอีกหนึ่งทะลุมิติ ช่วยพลิกชีวิตคนตระกูลหลิว

เสียงฟ้าคำรามดังก้องไปทั่วบริเวณ แต่ยังมิอาจบดบังเสียงกรีดร้องของผู้คนภายในจวนตระกูลหลิวได้เลย หลิวเจียวหลัน ถูกสาวใช้พามาซ่อนตัวอยู่ภายในหีบใต้ที่นอนของนาง ความกลัวเข้าเกาะกินหัวใจ ไม่รู้ว่าตนเองจะถูกพบตัวเมื่อใด

เสียงฝีเท้าตรวจค้นภายในเรือนพักดังใกล้เข้ามา นางปิดปากปิดจมูกเอาไว้แน่นด้วยกลัวว่าเสียงลมหายใจจะดังจนคนที่อยู่ด้านนอกจะได้ยิน

“ข้าหาจนทั่วแล้วแต่ในเรือนไม่มีผู้ใด หรือนางจะรู้ตัวล่วงหน้าหนีออกจากจวนไปก่อน”

“ไม่มีทาง เรื่องในคืนนี้ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ค้นหาจนกว่าจะเจอองค์ชายสามต้องการชีวิตคนตระกูลหลิวทั้งหมด อยู่ต้องเห็นคนตายต้องเห็นร่าง”

หลิวเจียวหลินตัวสั่นสะท้านไปทั้งตัว เคราะห์ร้ายที่เกิดขึ้นกับคนตระกูลหลิวทั้งหมดมาจากฝีมือของ เยี่ยนฉางเลี่ยง ที่เพิ่งกลับคืนสู่วังหลวงเมื่อสองเดือนก่อน นางทั้งแค้นใจและเสียใจที่เยี่ยนฉางเลี่ยงลงมือกำจัดคนตระกูลหลิวทั้งตระกูล ทั้งที่ก่อนหน้าเขาถูกช่วยเหลือโดนผู้เฒ่าตระกูลหลิวให้หลบซ่อนอยู่ภายใต้แซ่หลิว ปิดบังตัวตนจนรอดชีวิตมาได้

ย้อนไปเมื่อยี่สิบปีก่อน ผู้เฒ่าหลิวในตอนนั้นยังเป็นเพียงรองผู้ตรวจการ ได้พาเด็กชายวัยสี่หนาวกลับมาที่จวนโดยบอกกล่าวฮูหยินผู้เฒ่าว่าเป็นบุตรชายที่เกิดจากสตรีที่แอบเลี้ยงดูเอาไว้นอกจวน มารดาของเด็กเสียชีวิตลงจึงต้องรับตัวกลับเข้าตระกูล

ในตอนนั้นหลิวเจียวหลันนางยังมิได้เกิดจึงไม่รู้ว่าท่านปู่ทำเช่นใดท่านย่าถึงยอมให้เขาใช้แซ่หลิว นับตั้งแต่ผู้เฒ่าหลิวสิ้นใจ เยี่ยนฉางเลี่ยงก็ถูกส่งตัวไปอยู่ที่เรือนทรุดโทรมท้ายจวน งานเลี้ยงหรือแม้แต่กินข้าวพร้อมหน้ากับทุกคนในจวนเขาก็ยังไม่เคยถูกเรียกตัวเลยสักครั้ง ข้าวของเครื่องใช้ก็ล้วนแต่เป็นของเหลือจากท่านพ่อและท่านอารองของนาง นางพบหน้าท่านอาสี่ผู้นี้น้อยครั้งนัก เพราะเขามักพักอยู่ที่สำนักศึกษาไม่ได้กลับมาที่จวน แต่เวลาที่เขาใช้ชีวิตอย่างอยากลำบากก็ไม่ได้นานอย่างที่ท่านย่าของนางต้องการ...

เมื่อสองเดือนก่อน ฮ่องเต้ส่งขันทีคนสนิทมาสอบถามความเป็นมาของเยี่ยนฉางเลี่ยง พร้อมกับของที่ท่านผู้เฒ่าหลิวเก็บเอาไว้ ก่อนที่ผู้เฒ่าหลิวจะสิ้นใจได้สั่งความกับฮูหยินผู้เฒ่าเอาไว้ว่าให้เก็บรักษาจี้หยกกุญแจอายุยืนของเยี่ยนฉางเลี่ยงให้ดี แต่ฮูหยินผู้เฒ่ามิได้ทำเช่นนั้น นางทำลายทิ้งทั้งยังสั่งให้สาวใช้ไปมอบให้เยี่ยนฉางเลี่ยงเพื่อเยาะเย้ยเขาอีก สุดท้ายจี้หยกอายุยืนที่แสดงฐานะเบื้องหลังของเยี่ยนฉางเลี่ยงทำให้ได้รู้ว่าเขาคือองค์ชายสามที่หายตัวไปเมื่อยี่สิบปีก่อน

ความจริงขันทีก็ไม่จำเป็นต้องขอสิ่งของยืนยันตัวเยี่ยนฉางเลี่ยง เพราะฮ่องเต้ทรงรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเยี่ยนฉางเลี่ยงถูกเลี้ยงดูโดยคนตระกูลหลิว ที่ต้องถามฮูหยินผู้เฒ่าเพื่อทำตามขั้นตอนเท่านั้น ขันทีข้างพระวรกายฮ่องเต้ไม่คิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าหลิวจะโง่เขลาถึงเพียงนี้ มีของล้ำค่าอยู่ในมือแต่ไม่คิดจะดูแลรักษาให้ดี

คนตระกูลหลิวเดิมสมควรได้รับรางวัลพระราชทานใหญ่จากฮ่องเต้ แต่สิ่งที่พวกเขากระทำหลังจากผู้เฒ่าหลิวสิ้นใจไปแล้ว ทำให้ฮ่องเต้ไม่มอบรางวัลแล้วยังอยากจะมอบความตายให้พวกเขาตอบแทนด้วย

หลิวเจียวหลันเริ่มจะหายใจไม่ออก นางกลัวถูกจับได้แต่ก็กลัวว่าจะขาดใจตายภายในหีบมากกว่า จึงค่อยๆ แง้มฝาหีบเปิดออกเพื่อให้อากาศลอดเข้ามาด้านในสักนิดก็ยังดี แต่เคราะห์ของนางคงมีไม่น้อย ตอนที่กำลังจะปิดฝาหีบก็มีมือหนามายึดเอาไว้

“หึหึ เจอแล้ว คุณหนูใหญ่หลิว เข้ามาอยู่ในหีบได้อย่างไรขอรับ” รอยยิ้มของบุรุษตรงหน้าทำให้หลิวเจียวหลันขนลุกไปทั้งตัว

“ปล่อยข้า!!!” ตัวนางถูกลากออกมาจากหีบ

หลิวเจียวหลันถูกลากมาโยนรวมกับท่านย่าและบิดามารดาของนาง “ท่านย่าเป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ” นางรีบคลานเข้าไปหาฮูหยินผู้เฒ่าที่นั่งอยู่กับพื้นในสภาพอ่อนแรง

“ฮึก...หลันหลัน เหตุใดไม่ซ่อนตัวให้ดี” ฮูหยินผู้เฒ่าลูบใบหน้าหลานสาวอย่างปวดใจ

“เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้เจ้าคะ” นางหันไปมองหน้าทุกคนอย่างไม่เข้าใจ

“เจ้าไม่รู้หรือว่าเพราะอันใด” เสียงเย้ยหยันที่นางได้ยินน้อยครั้งดังขึ้นอยู่ด้านหน้าของนาง พร้อมกับร่างของเยี่ยนฉางเลี่ยงที่เดินมาหยุดยิ้มเยาะนางอยู่ ด้านข้างของเขายังมีหลิวยู่อวี้ที่ยืนอยู่ด้านข้าง

“น้องรอง เจ้ามิได้ถูกจับเช่นเดียวกับพวกข้าหรือ” นางมองหลิวยู่อวี้กับอนุฟู่ที่อยู่ห่างไปไม่ไกล

“ข้ามิเคยทำสิ่งใดไม่ดีกับองค์ชายสาม เหตุใดถึงจะต้องถูกจับกุมด้วยเล่าเจ้าคะ” นางเอ่ยถามอย่างใส่ชื่อ

“เจ้าเองก็คนตระกูลหลิว ทนเห็นท่านย่า ท่านพ่อถูกจับเช่นนี้ได้หรือ”

“พี่หญิงใหญ่ ท่านกำลังบีบคั้นข้า ข้า...ข้าจะช่วยสิ่งใดได้เจ้าคะ ท่านลืมไปแล้วหรือ...ว่าข้าเป็นเพียงบุตรอนุ” ดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นมองหลิวเจียวหลันอย่างรังเกียจ

"ท่านพ่อเห็นหรือไม่บุตรสาวที่แสนดีของท่าน เป็นไปตามที่ท่านหวังหรือไม่เจ้าคะ” นางอดที่จะหันไปถากถางบิดาไม่ได้