เข้าสู่ระบบชาติก่อนเลือกตายด้วยคมดาบในมือเขา ชาตินี้เข้าหาเพื่อเปลี่ยนใจที่แข็งดั่งหินให้ยอมปล่อยชีวิตคนในตระกูล
ดูเพิ่มเติมเสียงฟ้าคำรามดังก้องไปทั่วบริเวณ แต่ยังมิอาจบดบังเสียงกรีดร้องของผู้คนภายในจวนตระกูลหลิวได้เลย หลิวเจียวหลัน ถูกสาวใช้พามาซ่อนตัวอยู่ภายในหีบใต้ที่นอนของนาง ความกลัวเข้าเกาะกินหัวใจ ไม่รู้ว่าตนเองจะถูกพบตัวเมื่อใด
เสียงฝีเท้าตรวจค้นภายในเรือนพักดังใกล้เข้ามา นางปิดปากปิดจมูกเอาไว้แน่นด้วยกลัวว่าเสียงลมหายใจจะดังจนคนที่อยู่ด้านนอกจะได้ยิน
“ข้าหาจนทั่วแล้วแต่ในเรือนไม่มีผู้ใด หรือนางจะรู้ตัวล่วงหน้าหนีออกจากจวนไปก่อน”
“ไม่มีทาง เรื่องในคืนนี้ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ค้นหาจนกว่าจะเจอองค์ชายสามต้องการชีวิตคนตระกูลหลิวทั้งหมด อยู่ต้องเห็นคนตายต้องเห็นร่าง”
หลิวเจียวหลินตัวสั่นสะท้านไปทั้งตัว เคราะห์ร้ายที่เกิดขึ้นกับคนตระกูลหลิวทั้งหมดมาจากฝีมือของ เยี่ยนฉางเลี่ยง ที่เพิ่งกลับคืนสู่วังหลวงเมื่อสองเดือนก่อน นางทั้งแค้นใจและเสียใจที่เยี่ยนฉางเลี่ยงลงมือกำจัดคนตระกูลหลิวทั้งตระกูล ทั้งที่ก่อนหน้าเขาถูกช่วยเหลือโดนผู้เฒ่าตระกูลหลิวให้หลบซ่อนอยู่ภายใต้แซ่หลิว ปิดบังตัวตนจนรอดชีวิตมาได้
ย้อนไปเมื่อยี่สิบปีก่อน ผู้เฒ่าหลิวในตอนนั้นยังเป็นเพียงรองผู้ตรวจการ ได้พาเด็กชายวัยสี่หนาวกลับมาที่จวนโดยบอกกล่าวฮูหยินผู้เฒ่าว่าเป็นบุตรชายที่เกิดจากสตรีที่แอบเลี้ยงดูเอาไว้นอกจวน มารดาของเด็กเสียชีวิตลงจึงต้องรับตัวกลับเข้าตระกูล
ในตอนนั้นหลิวเจียวหลันนางยังมิได้เกิดจึงไม่รู้ว่าท่านปู่ทำเช่นใดท่านย่าถึงยอมให้เขาใช้แซ่หลิว นับตั้งแต่ผู้เฒ่าหลิวสิ้นใจ เยี่ยนฉางเลี่ยงก็ถูกส่งตัวไปอยู่ที่เรือนทรุดโทรมท้ายจวน งานเลี้ยงหรือแม้แต่กินข้าวพร้อมหน้ากับทุกคนในจวนเขาก็ยังไม่เคยถูกเรียกตัวเลยสักครั้ง ข้าวของเครื่องใช้ก็ล้วนแต่เป็นของเหลือจากท่านพ่อและท่านอารองของนาง นางพบหน้าท่านอาสี่ผู้นี้น้อยครั้งนัก เพราะเขามักพักอยู่ที่สำนักศึกษาไม่ได้กลับมาที่จวน แต่เวลาที่เขาใช้ชีวิตอย่างอยากลำบากก็ไม่ได้นานอย่างที่ท่านย่าของนางต้องการ...
เมื่อสองเดือนก่อน ฮ่องเต้ส่งขันทีคนสนิทมาสอบถามความเป็นมาของเยี่ยนฉางเลี่ยง พร้อมกับของที่ท่านผู้เฒ่าหลิวเก็บเอาไว้ ก่อนที่ผู้เฒ่าหลิวจะสิ้นใจได้สั่งความกับฮูหยินผู้เฒ่าเอาไว้ว่าให้เก็บรักษาจี้หยกกุญแจอายุยืนของเยี่ยนฉางเลี่ยงให้ดี แต่ฮูหยินผู้เฒ่ามิได้ทำเช่นนั้น นางทำลายทิ้งทั้งยังสั่งให้สาวใช้ไปมอบให้เยี่ยนฉางเลี่ยงเพื่อเยาะเย้ยเขาอีก สุดท้ายจี้หยกอายุยืนที่แสดงฐานะเบื้องหลังของเยี่ยนฉางเลี่ยงทำให้ได้รู้ว่าเขาคือองค์ชายสามที่หายตัวไปเมื่อยี่สิบปีก่อน
ความจริงขันทีก็ไม่จำเป็นต้องขอสิ่งของยืนยันตัวเยี่ยนฉางเลี่ยง เพราะฮ่องเต้ทรงรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเยี่ยนฉางเลี่ยงถูกเลี้ยงดูโดยคนตระกูลหลิว ที่ต้องถามฮูหยินผู้เฒ่าเพื่อทำตามขั้นตอนเท่านั้น ขันทีข้างพระวรกายฮ่องเต้ไม่คิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าหลิวจะโง่เขลาถึงเพียงนี้ มีของล้ำค่าอยู่ในมือแต่ไม่คิดจะดูแลรักษาให้ดี
คนตระกูลหลิวเดิมสมควรได้รับรางวัลพระราชทานใหญ่จากฮ่องเต้ แต่สิ่งที่พวกเขากระทำหลังจากผู้เฒ่าหลิวสิ้นใจไปแล้ว ทำให้ฮ่องเต้ไม่มอบรางวัลแล้วยังอยากจะมอบความตายให้พวกเขาตอบแทนด้วย
หลิวเจียวหลันเริ่มจะหายใจไม่ออก นางกลัวถูกจับได้แต่ก็กลัวว่าจะขาดใจตายภายในหีบมากกว่า จึงค่อยๆ แง้มฝาหีบเปิดออกเพื่อให้อากาศลอดเข้ามาด้านในสักนิดก็ยังดี แต่เคราะห์ของนางคงมีไม่น้อย ตอนที่กำลังจะปิดฝาหีบก็มีมือหนามายึดเอาไว้
“หึหึ เจอแล้ว คุณหนูใหญ่หลิว เข้ามาอยู่ในหีบได้อย่างไรขอรับ” รอยยิ้มของบุรุษตรงหน้าทำให้หลิวเจียวหลันขนลุกไปทั้งตัว
“ปล่อยข้า!!!” ตัวนางถูกลากออกมาจากหีบ
หลิวเจียวหลันถูกลากมาโยนรวมกับท่านย่าและบิดามารดาของนาง “ท่านย่าเป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ” นางรีบคลานเข้าไปหาฮูหยินผู้เฒ่าที่นั่งอยู่กับพื้นในสภาพอ่อนแรง
“ฮึก...หลันหลัน เหตุใดไม่ซ่อนตัวให้ดี” ฮูหยินผู้เฒ่าลูบใบหน้าหลานสาวอย่างปวดใจ
“เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้เจ้าคะ” นางหันไปมองหน้าทุกคนอย่างไม่เข้าใจ
“เจ้าไม่รู้หรือว่าเพราะอันใด” เสียงเย้ยหยันที่นางได้ยินน้อยครั้งดังขึ้นอยู่ด้านหน้าของนาง พร้อมกับร่างของเยี่ยนฉางเลี่ยงที่เดินมาหยุดยิ้มเยาะนางอยู่ ด้านข้างของเขายังมีหลิวยู่อวี้ที่ยืนอยู่ด้านข้าง
“น้องรอง เจ้ามิได้ถูกจับเช่นเดียวกับพวกข้าหรือ” นางมองหลิวยู่อวี้กับอนุฟู่ที่อยู่ห่างไปไม่ไกล
“ข้ามิเคยทำสิ่งใดไม่ดีกับองค์ชายสาม เหตุใดถึงจะต้องถูกจับกุมด้วยเล่าเจ้าคะ” นางเอ่ยถามอย่างใส่ชื่อ
“เจ้าเองก็คนตระกูลหลิว ทนเห็นท่านย่า ท่านพ่อถูกจับเช่นนี้ได้หรือ”
“พี่หญิงใหญ่ ท่านกำลังบีบคั้นข้า ข้า...ข้าจะช่วยสิ่งใดได้เจ้าคะ ท่านลืมไปแล้วหรือ...ว่าข้าเป็นเพียงบุตรอนุ” ดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นมองหลิวเจียวหลันอย่างรังเกียจ
"ท่านพ่อเห็นหรือไม่บุตรสาวที่แสนดีของท่าน เป็นไปตามที่ท่านหวังหรือไม่เจ้าคะ” นางอดที่จะหันไปถากถางบิดาไม่ได้
ซ่งเสียนเฟยถึงแม้ว่าพระโอรสจะถูกแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทแต่พระนางก็ยังคงรั้งอยู่ตำแหน่งซ่งเสียนเฟยมิได้เลื่อนขึ้นเป็นฮองเฮา ด้วยกู้ฮองเฮาที่ถูกขังอยู่ในตำหนักเย็นนางมิได้ถูกถอดออกจากยศ แต่นั่นก็ไม่สำคัญเมื่อภายหน้าอย่างไรนางก็ต้องกลายเป็นไทเฮาเสด็จแม่ของฮ่องเต้องค์ต่อไปยู่อวี้กับซ่งหรูเหยาคลอดบุตรชายห่างจากบุตรชายของหลิวเจียวหลันไม่ถึงปี เด็กทั้งสามถูกเลี้ยงดูมาพร้อมกัน เมื่อเติบโตขึ้นจึงกลายเป็นสหายรักเช่นเดียวกับบิดามารดาเยี่ยนฉางอัน บุตรชายของหลิวเจียวหลันและเยี่ยนฉางเลี่ยงถอดแบบผู้เป็นบิดาออกมาราวกับเป็นคนเดียวกัน แววตาเยือกเย็นท่าทีสุขุมคือสิ่งที่คนภายนอกมองเห็นแต่เมื่ออยู่กับผู้เป็นมารดาเขาจะกลายเป็นลูกแมวน้อยไม่ต่างจากผู้เป็นบิดาเลยสักนิด“ท่านแม่ น้าอวี้บอกว่าท่านพ่อเป็นท่านอาสี่ของท่านแม่จริงหรือไม่ เหตุใดถึงได้แต่งงานกันได้เล่าขอรับ” เยี่ยนฉางอันวัยห้าหนาวมองบิดามารดาสลับกันอย่างสงสัย“ไปฟังอันใดน้าอวี้ของเจ้า นางก็พูดไปเรื่อย” หลิวเจียวหลันยิ้มขำกับใบหน้าดำคล้ำของเยี่ยนฉางเลี่ยง นี่คือสิ่งที่เขาไม่อยากพูดถึงและไม่อยากให้ผู้เป็นบุตรได้รู้แต่มิใช่ยามที่อยู่บนเตียง บางคืนที
เยี่ยนฉางเลี่ยงดึงรั้งชั้นในออกให้พ้นทางก่อนจะส่งนิ้วเรียวเข้าไปในช่องทางรักเพื่อเตรียมความพร้อมให้นาง ทุกครั้งที่เขาขยับนิ้วมือและเพิ่มจำนวนนิ้วหลิวเจียวหลันก็ส่ายหน้าจนเส้นผมกระจายไปทั่วหมอน เมื่อเห็นว่าช่องทางรักของนางคายน้ำหวานออกมามากพอให้เขาเข้าไปสำรวจได้แล้ว เยี่ยนฉางเลี่ยงก็ลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าออกอย่างรีบร้อน ก่อนจะค่อยๆ ส่งลำทวนเข้าไปในช่องทางรักอย่างช้าๆ“ผ่อนคลายหน่อยหลันหลัน” เขาขบกรามแน่นเมื่อช่องทางรักของนางแน่นจนไม่อาจขยับลำทวนได้“ข้า ข้าเจ็บเจ้าค่ะ ท่านเอาออกไปก่อนได้หรือไม่” นางเจ็บจนน้ำตาไหลออกมาอย่างน่าสงสาร“ผ่อนคลายเด็กดี ความเจ็บปวดของเจ้าจะลดลง” เขาลูบผมปลอบประโลมนาง ก่อนจะมอบจุมพิตที่เร่าร้อนเพื่อหวังให้นางคลายความเจ็บปวดเร็วขึ้นเมื่อเห็นว่าหลิวเจียวหลันมิได้เจ็บปวดเช่นในตอนแรกแล้ว เยี่ยนฉางเลี่ยงก็ส่งลำทวนเข้าไปจนสุด ก่อนจะค่อยๆ ขยับกายเข้าออกอย่างช้าๆ เสียงครางอย่างสุขสมของทั้งคู่ดังก้องไปทั่วห้องหอ ผ่านไปกว่าสองชั่วยามเยี่ยนฉางเลี่ยงถึงได้ยอมหยุดทรมานหลิวเจียวหลันหลิวเจียวหลันหลังจากที่เยี่ยนฉางเลี่ยงยอมถอดลำทวนออกนางก็หลับสนิทไม่รู้เรื่องอีกเลย เยี่ยนฉางเล
เยี่ยนฉางเลี่ยงเดินออกมาจากห้องหอ ด้านหน้าก็มีพระชายากู้กับพระชายามู่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว “มาทำอันใดกัน” เขาเอ่ยถามอย่างเย็นชา“น้องสาม ข้ากับพระชายามู่จะมาอยู่พูดคุยเล่นกับพระชายาหลิว”“ไม่ต้อง พวกเจ้ากลับเข้าไปในงานได้แล้ว”“อันใดกัน ท่านกลัวว่าพวกข้าจะรังแกพระชายาของท่านหรือ” มู่หยวนซีจ้องมองเขาอย่างตัดพ้อ“แล้ว...พวกเจ้ากล้าหรือไม่เล่า อาหลางเฝ้าหน้าห้องพระชายาเอาไว้ อย่าให้ผู้ใดเข้าไปรบกวนเวลาพักผ่อนของนางได้” เขาหันไปร้องสั่งองครักษ์โดยไม่สนใจใบหน้าบิดเบี้ยวของสตรีทั้งสองเลย“โซ่วอ๋อง...ท่านถูกคนตระกูลหลิวบีบคั้นให้แต่งนางเข้าตำหนักใช่หรือไม่” มู่หยวนซีเดินเข้าไปขวางหน้าเขาเอาไว้“ผู้ใดจะบีบบังคับข้าได้ หลีกทาง...มิเช่นนั้นข้าจะไล่เจ้ากับน้องสี่กลับตำหนักไปเสีย”“ทะ ท่าน...” มู่หยวนซีเสียหน้าไม่น้อย ตอนที่เขาช่วยชีวิตนางเอาไว้สายตาที่เขามองนางเชื่อว่าเขามีใจให้นางอย่างแน่นอน “ท่านยังโกรธเคืองที่ข้าไม่เลือกท่านในตอนแรกใช่หรือไม่” มู่หยวนซียังไม่ยอมถอย นางไม่สนใจสายตาดูแคลนที่พระชายากู้และนางกำนัลมองมาทางนางเลยสักนิดเยี่ยนฉางเลี่ยงปรายตามองมู่หยวนซีอย่างดูแคลน “หึหึ เจ้าไม่รู้ฐานะตั
หลิวเหอต้วนกับกงหนิงเฉิงแม้จะได้อันดับสองกับอันดับสาม แต่เรื่องที่พวกเขาจะลงมือสานต่องานที่เหลือเป็นประโยชน์ต่อแคว้วนแล้วยังต้องมีเยี่ยนฉางเลี่ยงคอยช่วยเหลือ ฮ่องเต้จึงพระราชทานอนุญาตให้ทั้งสองติดตามเยี่ยนฉางเลี่ยงไปเมืองหู่หนานวันงานมงคล ตระกูลหลิววุ่นวายต้อนรับแขกตั้งแต่เช้า ในจวนตอนนี้มีเพียงหวงเหลียนและฮูหยินผู้เฒ่าที่ชราแล้วเป็นเพียงนายหญิง หลิวหมิ่นถังยังไม่แต่งภรรยาเอกคนใหม่ หวงเหลียนจึงวุ่นวายอยู่คนเดียว ยังดีที่ซ่งฮูหยินและกงฮูหยินมาตั้งแต่เช้าเพื่อมาช่วยจัดต้อนรับแขกเยี่ยนฉางเลี่ยงขี่ม้านำหน้าขบวนเจ้าสาวมารับเจ้าสาวที่ตระกูลหลิวด้วยตนเอง ยังมีจิ้นอ๋องที่ตามมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวด้วยอีกคน ส่วนรุ่ยอ๋องกับจ้านอ๋องรออยู่ที่ตำหนักของเยี่ยนฉางเลี่ยงพร้อมกับฮ่องเต้ “ไหนเจ้าเคยบอกข้าว่าคุณหนูหลิวนางเป็นโรคร้ายรักษาไม่หายอย่างไรเล่า” จิ้นอ๋องหรี่ตามองเยี่ยนฉางเลี่ยง“หายดีแล้ว”“เหอะ ไม่ใช่เจ้าหมายตานางเอาไว้แต่แรกแล้วหรือ”เยี่ยนฉางเลี่ยงไม่ได้ตอบ แต่เดินยิ้มกริ่มเข้าไปด้านในจวน บุรุษตระกูลหลิวต่างพากันมาต้อนรับทั้งสองพาเข้าไปในนั่งในห้องโถง ไม่นานหลิวเจียวหลันก็ถูกประคองเข้ามาภายใ












ความคิดเห็น