ตอนที่ 5 ข้อตกลง

“พี่สาวของข้า” น้ำเสียงของหญิงสาวหนักแน่น ไม่มีวี่แววสั่นคลอนแม้แต่ชั่ววูบ

“เพียงเพื่อสตรีชาวบ้านนางหนึ่ง เจ้าถึงกับกล้าบุกรุกหอจดหมายเหตุของราชสำนักเชียวหรือ?” เสียงทุ้มต่ำทวนคำ นัยน์ตาคมกริบของบุรุษเบื้องหน้าหรี่แคบลงอย่างจับผิด “ข้ออ้างนี้ฟังดูตื้นเขินเกินไปกระมัง หากเจ้าบอกว่ารับคำสั่งจากเสนาบดีฝ่ายซ้ายมาลอบขโมยเอกสาร ข้าอาจจะเชื่อมากกว่านี้”

“การตามหาพี่สาวผู้เป็นที่รัก ไม่ใช่ข้ออ้างตื้นเขินเจ้าคะ และหากข้าน้อยเป็นสายลับของเสนาบดีฝ่ายซ้ายจริง คงไม่เปิดเผยตัวตนโง่เขลาเช่นนี้หรอกเจ้าค่ะ” ร่างบางเชิดหน้าขึ้น “ข้าน้อยเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา พี่หญิงถูกทหารกรมวังคัดเลือกตัวมาเมื่อครึ่งปีก่อน โดยอ้างว่าจะให้เป็นนางกำนัล แต่กลับไม่มีข่าวคราวส่งกลับไปอีกเลย ซึ่งนั่นเป็นการกระทำผิดสังเกตที่ข้าน้อยตั้งข้อสงสัย จึงต้องสืบเสาะเจ้าคะ”

“สตรีที่เข้าวังฝ่ายในย่อมถูกตัดขาดจากโลกภายนอก กฎเกณฑ์เข้มงวด การที่นางส่งจดหมายกลับไปไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าเกิดเรื่องร้ายแรง”

“แต่นางไม่ได้ไปเป็นนางกำนัลเจ้าค่ะ” เยว่ชิงสวนกลับทันควัน “เมื่อคืนข้าน้อยบังเอิญได้ยินทหารจากกรมพิธีการสนทนากันในโรงน้ำชา พวกมันเอ่ยถึงตำราบูชาฆาตและหญิงสาวเกิดปีระกาเดือนสิบเอ็ด ยามจื่อ ซึ่งเป็นเวลาตกฟากของพี่หญิงอย่างพอดิบพอดี พวกมันหลอกล่อสตรีมีคุณสมบัติเหล่านี้มาเพื่อเป็นเครื่องสังเวยในพิธีล้างอาเพศ”

บุรุษสูงศักดิ์นิ่งงันไปครู่หนึ่ง “ทหารที่เจ้าพูดถึงคือผู้ใด?”

“คนหนึ่งมีรอยแผลเป็นบนใบหน้า ซึ่งเป็นถึงรองแม่ทัพหน่วยลาดตระเวน อีกคนคือใต้เท้าจางผู้คุมคลังเอกสารที่กำลังนอนเมามายอยู่ชั้นล่างเจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบฉะฉานไร้ซึ่งความลังเล

“เจ้าช่างกล้าหาญหรือโง่เขลากันแน่ ที่นำเรื่องกบฏเช่นนี้มาพูดกับข้า?” ร่างสูงเอ่ยเสียงเย็นเยียบแผ่กลิ่นอายคุกคาม “รู้หรือไม่ว่าเพียงข้าพลิกฝ่ามือ ศีรษะของเจ้าก็หลุดจากบ่าได้ทันที จากโทษฐานลบหลู่พิธีกรรมของราชสำนัก”

“หากท่านอ๋องต้องการสังหารข้าน้อย คงลงมือไปตั้งแต่เห็นตู้เอกสารเปิดออกแล้ว” เยว่ชิงสบตาอย่างไม่ลดละ “และท่านเองก็กำลังสืบสวนความผิดปกติของกรมพิธีการอยู่เช่นกันใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

มุมปากของอ๋องหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย ทว่าแววตาหาได้ยิ้มตามไม่ “ฉลาดเจรจานัก กรมพิธีการมักอ้างคติความเชื่อเพื่อรวบอำนาจฝ่ายในมาตลอด ข้าเพียงสงสัยว่าเบื้องหลังการจัดพิธีใหญ่โตแต่ละครั้งมีสิ่งใดแอบแฝงอยู่ ทว่าเอกสารงบประมาณและบัญชีรายชื่อกลับถูกจัดการอย่างแนบเนียนจนหาช่องโหว่ไม่พบ”

“บัญชีลับอยู่ในมือท่านอ๋องแล้วเจ้าค่ะ” ร่างบางชี้ไปยังสมุดข่อยปกสีแดงในมืออีกฝ่าย “รายชื่อสตรีเหล่านั้นถูกขีดฆ่าและระบุสถานะว่าสมบูรณ์ นั่นคือหลักฐานการเข่นฆ่าราษฎร”

“เพียงบัญชีเล่มเดียว ไม่อาจเอาผิดเสนาบดีระดับสูงได้” บุรุษตรงหน้าส่ายหน้า “เสิ่นเหวินจิ้งมีเส้นสายทั่วราชสำนัก ทั้งยังได้รับการหนุนหลังจากขุนนางฝ่ายในบางคน หากนำเอกสารนี้ไปกราบทูลเบื้องบน มันย่อมหาทางปัดสวะพ้นตัว โดยอ้างว่าเป็นเพียงบันทึกของสตรีที่เจ็บป่วยล้มตายตามปกติ”

“แล้วต้องทำเช่นไร จึงเปิดโปงพวกมันได้เจ้าคะ?”

“ต้องหาพยานบุคคลและหลักฐานเชื่อมโยงถึงตัวเสนาบดีเสิ่นโดยตรง ทว่าคนของกรมพิธีการระแวดระวังตัวแจ สายสืบของข้าในวังถูกจับตามองอย่างหนัก การขยับเขยื้อนเพียงนิดย่อมกระเทือนถึงหูของฮองเฮาและกรมวัง”

“หากเป็นเช่นนั้น ข้าน้อยช่วยเหลือท่านอ๋องได้เจ้าค่ะ”

“สตรีชาวบ้านไม่มีแม้วรยุทธ์เช่นเจ้า จะช่วยเหลือสิ่งใดได้?” น้ำเสียงทุ้มเจือแววดูแคลนเล็กน้อย “ลำพังแค่เดินออกจากประตูหอจดหมายเหตุนี้โดยไม่ถูกจับกุมก็ถือว่าปาฏิหาริย์แล้ว”

“ขุนนางระดับสูงมักระแวดระวังขุนนางด้วยกันเอง ทว่าพวกมันมักละเลยสายตาของคนระดับล่าง” หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว “ชาวบ้านร้านตลาด ขอทาน หญิงรับใช้ ทหารเลว คนเหล่านี้คือหูตาที่กระจายอยู่ทั่วเมืองหลวง ท่านอ๋องมีสายสืบในราชสำนัก แต่ข้าน้อยสามารถสืบหาเบาะแสจากเบื้องล่าง ในจุดที่สายสืบของท่านไม่อาจลดตัวลงไปคลุกคลีได้เจ้าค่ะ”

“เจ้ากำลังจะบอกว่า ข้าต้องการหมากตัวใหม่ที่อยู่นอกกระดานกระนั้นหรือ?”

“ข้าน้อยยินดีเป็นหมากตัวนั้นเจ้าค่ะ”

ร่างสูงนิ่งเงียบคล้ายกำลังประเมินสตรีตรงหน้า แววตาคมกริบกวาดมองใบหน้ามอมแมมทว่าฉายแววเด็ดเดี่ยวเกินวัย

“เจ้าต้องการสิ่งใดเป็นการแลกเปลี่ยน?”

“ข้าน้อยเพียงต้องการรู้ว่าหลินเยว่หลัน พี่หญิงของข้าถูกกักตัวไว้ที่ใด และนางยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?” เยว่ชิงเอ่ยความต้องการอย่างชัดเจน “ท่านอ๋องช่วยสืบข่าวพี่หญิงจากภายในวัง ส่วนข้าน้อยจะรวบรวมหลักฐานความเน่าเฟะของกรมพิธีการจากภายนอกวัง นี่คือข้อตกลงที่ยุติธรรมเจ้าค่ะ”

บุรุษสูงศักดิ์จ้องมองดวงตากลมโตอันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเต็มเปลี่ยม

“ดี... ข้าจะรับข้อเสนอนี้”

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ”

“อย่าเพิ่งดีใจไป” เสียงเข้มขัดขึ้น มือหนาเก็บสมุดข่อยสีแดงเข้าไว้ในสาบเสื้อตนเอง “บัญชีเล่มนี้ข้าจะเก็บไว้เอง หากตกอยู่ในมือเจ้า มันจะกลายเป็นป้ายเรียกความตาย”

“แต่ข้าน้อยต้องใช้มันยืนยัน...”

“หากมีผู้ใดค้นเจอว่าเจ้าครอบครองเอกสารลับ เจ้าจะไม่ได้เห็นหน้าพี่สาวอีกตลอดกาล” ร่างสูงตัดบทเด็ดขาด “ส่วนการติดต่อระหว่างเรา ทุก ๆ สามวันในยามโหย่ว จงไปรอในตรอกหลังศาลเจ้าร้างท้ายเมือง จะมีคนของข้าไปรับฟังข่าว หากเจ้าผิดนัดหรือมีพฤติกรรมน่าสงสัย ข้าจะถือว่าเจ้าทิ้งข้อตกลงและแปรพักตร์”

“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

“ส่วนเรื่องที่จะออกไปจากที่นี่” อ๋องหนุ่มปรายตามองตู้ไม้สีดำเปิดอ้าอยู่ “เจ้าจัดการล็อกกุญแจให้กลับสู่สภาพเดิมเสีย จากนั้นจงเดินตามข้าออกไปเงียบ ๆ หากทหารยามซักถามให้บอกว่าข้าเรียกเจ้ามาสอบสวนเรื่องการส่งเสบียง”

“เจ้าค่ะ” เยว่ชิงรีบจัดการกับแม่กุญแจทองเหลืองให้กลับเป็นเหมือนเดิมทันควัน ตามคำบอกของบุรุษเบื้องหน้า

เมื่อประตูห้องถูกเปิดออก ทั้งสองพบว่าทหารยามหน้าบันไดยังคงยืนเฝ้าอย่างเคร่งครัด ทวนยาวในมือจับจ้องมายังร่างบางอย่างคลางแคลงใจ

“เปิดทาง” เสียงทุ้มตวาดสั่ง

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” นายกองรีบหลบทางให้ “แล้วสตรีผู้นี้”

“นางเป็นเพียงเด็กรับใช้โง่เขลา ข้าสอบสวนแล้วไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ปล่อยนางกลับไป”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ”

เยว่ชิงก้มหน้าเดินตามหลังร่างสูงลงบันไดมาจนถึงโถงชั้นล่าง ดวงตากลมโตเหลือบมองใต้เท้าจางที่ยังคงนอนหลับฟุบอยู่บนโต๊ะ ก่อนรีบก้าวเท้าเดินตามบุรุษเบื้องหน้าออกไปนอกอาคาร ครั้นพ้นสายตาของทหารยาม อ๋องหนุ่มจึงหยุดเดินแล้วหันกลับมา

“จำไว้ให้ดี ห้ามกระทำการวู่วามโดยเด็ดขาด”

“ข้าน้อยจดจำใส่ใจเจ้าค่ะท่านอ๋อง ได้โปรดช่วยสืบข่าวพี่หญิงให้โดยเร็วด้วยนะเจ้าคะ”

ร่างสูงพยักหน้าเล็กน้อย ทว่าก่อนร่างบางจะหมุนตัวเดินจากไป เสียงทุ้มกลับเอ่ยรั้งไว้

“หลินเยว่ชิง”

“เจ้าคะ?” หญิงสาวหันกลับมามองพร้อมใบหน้าฉงน

“เมื่อครู่ข้าพลิกดูรายชื่อในหน้าสุดท้าย” น้ำเสียงของบุรุษผู้นั้นหนักอึ้ง “ชื่อของหลินเยว่หลันถูกบันทึกไว้ในกลุ่มของสตรีต้องเข้ารับการชำระล้างในรอบถัดไป”

หัวใจของเยว่ชิงกระตุกวาบ ความเย็นเยียบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง “รอบถัดไปหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?”

“หมายความว่า...” บุรุษสูงศักดิ์จ้องมองใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาว “พิธีบูชายันครั้งต่อไปจะเริ่มขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า”