ตอนที่ 4 อ๋องเจิ้ง

“รายชื่อพวกนี้ข้าต้องนำมันออกไป” หลินเยว่ชิงพึมพำกับตนเอง มือเรียวรีบม้วนสมุดข่อยปกสีแดงสดแล้วยัดซ่อนไว้ในสาบเสื้อตรงอกอย่างรวดเร็ว

ทว่ายังไม่ทันก้าวเท้าออกจากหน้าตู้ไม้สีดำ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงตวาดของทหารยาม

“เปิดประตู!”

ปัง!...

บานประตูไม้ถูกถีบเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังจนร่างบางสะดุ้งสุดตัว ก่อนรีบก้มหน้าลงต่ำพลางก้าวเดินหลบเลี่ยงออกไปทางด้านข้าง

“ขะ... ข้าน้อยเป็นเพียงเด็กรับใช้ มารับหน้าที่ทำความสะอาดเจ้าค่ะ” เยว่ชิงละล่ำละลักตอบ

“เด็กรับใช้บังอาจเข้าห้องตำราลับได้อย่างไร ทหารจับตัวนางไว้!” นายกองร่างบึกบึนออกคำสั่ง

ทว่าก่อนทหารยามจะพุ่งตัวเข้ามา ฝ่ามือหนาของบุรุษผู้หนึ่งกลับยกขึ้นปรามเป็นเชิงห้าม จากนั้นบุรุษผู้นั้นจึงค่อย ๆ ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาภายในห้องช้า ๆ เขาสวมอาภรณ์แพรไหมสีเข้มปักลายเมฆาด้วยดิ้นเงิน รูปร่างสูงใหญ่สง่างาม นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวกำลังจ้องมองหญิงสาวราวกับจะมองทะลุถึงวิญญาณ กลิ่นอายกดดันแผ่กระจายจนทหารรอบข้างแทบหยุดหายใจ

“ทำความสะอาดในห้องเก็บตำราลับของราชสำนักกระนั้นหรือ?” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถามราบเรียบ

นายกองรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที “ท่านอ๋องโปรดประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ สตรีผู้นี้อ้างว่านำเสบียงมาส่งให้ใต้เท้าจาง กระหม่อมละหลวมเองจึงปล่อยให้นางเล็ดลอดขึ้นมาถึงชั้นสามได้”

‘ท่านอ๋องเหรอ?’ เยว่ชิงหน้าซีดเผือด เมื่อรู้ว่าบุรุษเบื้องหน้าคือ เซียวจิ่งเหยียน หรือ อ๋องเจิ้ง พระอนุชาต่างมารดาของฮ่องเต้

“พวกเจ้าออกไปให้หมด และเฝ้าหน้าบันไดไว้ ห้ามผู้ใดขึ้นมาเด็ดขาด” ร่างสูงเอ่ยสั่งโดยไม่ละสายตาจากร่างบาง

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” ทหารยามทั้งหมดรีบลุกขึ้นและถอยร่นออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมดึงบานประตูให้ปิดลง

เมื่อเหลือเพียงสองคนภายในห้องอันเงียบงัน จิ่งเหยียนจึงก้าวเข้าประชิดตัวหญิงสาว “คายความจริงออกมา เจ้าเป็นสายลับของขุนนางฝ่ายใด?”

“ข้าน้อยมิได้เป็นสายลับเจ้าค่ะ ข้าน้อยรับจ้างจากโรงน้ำชาเพื่อนำอาหารมาส่งให้ใต้เท้าจางจริง ๆ ข้าน้อยเห็นว่าชั้นตำรามีฝุ่นเกาะจึงหวังดีขึ้นมาปัดกวาดแลกเศษเงิน”

“โกหก” เสียงเข้มขัดขึ้นทันควัน “ตู้ไม้สีดำด้านในสุดถูกลงกุญแจแน่นหนา หากเจ้าเพียงมาปัดกวาด เหตุใดรูกุญแจทองเหลืองจึงมีรอยขูดขีดจากการงัดแงะ?”

เยว่ชิงเม้มริมฝีปากแน่น เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมตามแผ่นหลัง “กุญแจ กุญแจชำรุดอยู่ก่อนแล้วเจ้าค่ะ”

“ยังปากแข็ง” ร่างสูงก้าวเข้ามาอีกก้าว นัยน์ตาคมกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนหยุดลงบริเวณสาบเสื้อของหญิงสาวซึ่งนูนขึ้นมาผิดสังเกต “ส่งสิ่งที่เจ้าซ่อนไว้ออกมา”

“ข้าน้อยไม่ได้ซ่อนสิ่งใดเจ้าค่ะ นี่เป็นเพียงผ้าขี้ริ้วเช็ดฝุ่นเท่านั้น” เยว่ชิงก้าวถอยหลังหนีด้วยความตกใจ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับตู้ไม้จนหมดทางหนี

จิ่งเหยียนไม่ฟังคำแก้ตัว มือหนายื่นออกไปดึงสมุดข่อยปกสีแดงสดออกมาจากสาบเสื้อของนางอย่างรวดเร็ว แม้เยว่ชิงพยายามไขว่คว้าแย่งชิงคืน ทว่าความสูงที่แตกต่างกันทำให้นางไม่อาจเอื้อมถึง

“บัญชีรายชื่อสตรี” ร่างสูงพลิกเปิดหน้ากระดาษอ่านคร่าว ๆ น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่านัยน์ตากลับหรี่แคบลง “เด็กรับใช้จากโรงน้ำชาชานเมือง อ่านหนังสือออก รู้วิธีสะเดาะกุญแจ และรู้ว่าเอกสารชิ้นใดมีค่าสุดในหอจดหมายเหตุ เจ้าช่างมีความสามารถเกินตัวนัก”

“คืนให้ข้าเถิดเจ้าค่ะ” เยว่ชิงประสานมือขอร้อง

“เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังยืนพูดอยู่กับผู้ใด?” เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบลงหลายส่วน “เพียงข้าเรียกทหารยามเข้ามา โทษฐานลักลอบขโมยเอกสารลับของกรมพิธีการก็เพียงพอให้ส่งตัวเจ้าไปรับทัณฑ์ทรมานจนกว่าจะยอมสารภาพ”

“หากท่านอ๋องต้องการส่งตัวข้าน้อยให้กรมพิธีการ ก็คงเรียกทหารยามจับกุมตั้งแต่แรกแล้ว” เยว่ชิงสูดลมหายใจลึกพยายามข่มความกลัว ก่อนสบสายตากับบุรุษสูงศักดิ์ตรง ๆ “ท่านอ๋องไล่ทหารพวกนั้นไป ย่อมแสดงว่าท่านเองก็ไม่อยากให้เสนาบดีกรมพิธีการล่วงรู้ว่าเอกสารเล่มนี้ถูกค้นพบใช่หรือไม่เจ้าคะ”

ความประหลาดใจพาดผ่านดวงตาคมของอ๋องเจิ้งเพียงชั่วครู่ ก่อนเลือนหายไป “ช่างเจรจานัก เจ้าคิดว่าข้ามีความขัดแย้งกับเสนาบดีเสิ่นกระนั้นหรือ?”

“ข้าน้อยไม่ทราบเรื่องการเมืองในราชสำนักเจ้าค่ะ แต่ข้าน้อยทราบว่ากรมพิธีการกำลังทำเรื่องเลวทราม หลอกลวงบุตรสาวชาวบ้านมาสังเวยในพิธีงมงาย หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ราษฎรจะหมดความศรัทธาต่อบัลลังก์”

“เจ้าช่างกล้าหาญยิ่งนักที่กล้าวิจารณ์พิธีของราชสำนักต่อหน้าข้า” ร่างสูงก้าวเข้าประชิดอีกนิด สายตากดดันมองลงมายังใบหน้างามที่ซีดเซียวแต่ยังคงความดื้อรั้น “รู้หรือไม่ว่าพิธีล้างอาเพศเป็นคติความเชื่อที่มีมาแต่โบราณ สละชีวิตสตรีเพียงไม่กี่คนเพื่อรักษาความสงบสุขของแคว้น ถือเป็นการเสียสละอันยิ่งใหญ่”

“เสียสละอันใดกัน นั่นคือการฆาตกรรมที่ถูกปกปิดด้วยข้ออ้างของสวรรค์ต่างหาก” เยว่ชิงสวนกลับทันควัน ลืมเลือนความหวาดกลัวต่อฐานันดรศักดิ์ไปจนหมดสิ้น “พวกนางถูกพรากจากครอบครัวด้วยคำโกหก หากฮ่องเต้ทรงทราบรายละเอียดทั้งหมดว่าขุนนางใต้หล้าใช้ความเชื่อมาเข่นฆ่าราษฎร พระองค์จะทรงยินยอมหรือเจ้าคะ”

จิ่งเหยียนจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น ซึ่งภายในไร้ร่องรอยของการโกหกหรือเสแสร้งแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและความเจ็บปวดอันลึกล้ำ ต่างจากท่าทีของสายลับที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีจากขุนนางฝ่ายใด หากแต่เป็นเพียงคนธรรมดาที่ถูกต้อนให้จนตรอก

บุรุษผู้สูงศักดิ์ปิดสมุดข่อยในมือลง นิ้วเรียวเคาะลงบนปกสีแดงเบา ๆ อย่างใช้ความคิด “เจ้าชื่ออะไร?”

“หลินเยว่ชิงเจ้าค่ะ”

“หลินเยว่ชิง เจ้าลอบเข้ามาขโมยบัญชีรายชื่อในหอจดหมายเหตุ เสี่ยงกับโทษประหารเจ็ดชั่วโคตร เพียงเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้สตรีที่ไม่เคยรู้จักกระนั้นหรือ?” จิ่งเหยียนเอ่ยถามคล้ายทดสอบ “ข้าไม่เชื่อว่าจะมีผู้ใดบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ หากไม่มีเบื้องหลังซ่อนอยู่”

“ข้าน้อยมิใช่วีรสตรีผู้ผดุงความยุติธรรม ข้าน้อยมาที่นี่เพื่อจุดประสงค์ส่วนตัวเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นบอกข้ามา” มือหนายกสมุดข่อยสีแดงขึ้นระดับสายตา นัยน์ตาคมจับจ้องใบหน้าของหญิงสาวนิ่งงัน “เจ้ากำลังตามหาใคร?”

เยว่ชิงกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เพราะคำตอบนี้เป็นการชี้ชะตาชีวิตของนางได้ทันที นางประเมินจากท่าทีของบุรุษเบื้องหน้าชั่วครู่ ก่อนสัญชาตญาณลึก ๆ บอกนางว่าอ๋องผู้นี้มีความแคลงใจต่อกรมพิธีการอยู่ก่อนแล้ว และเขาอาจเป็นความหวังเดียวที่ทำให้นางรอดพ้นจากสถานการณ์นี้

ร่างบางเชิดหน้าขึ้น ก่อนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นไม่มีสั่นคลอนแม้แต่น้อย

“พี่สาวของข้า”