Novels by บีตามใจเขียน

ขบวนรถม้าสลักตราพยัคฆ์แห่งกองกำลังรักษาเมืองหลวงเคลื่อนตัวเข้าสู่หมู่บ้านเล็ก ๆ แถบชานเมืองอย่างเงียบเชียบ ชาวบ้านต่างพากันชะเง้อคอผ่านรั้วไม้ไผ่ด้วยความแตกตื่น เมื่อรถม้าคันใหญ่หยุดลงหน้าเรือนไม้ซอมซ่อของสกุลหลินจากนั้นประตูรถม้าค่อย ๆ ถูกเปิดออก ก่อนร่างบางของหลินเยว่ชิงก้าวลงมาเป็นคนแรก หญิงสาวสูดกลิ่นไอดินและกลิ่นรวงข้าวแสนคุ้นชินเข้าเต็มปอด นัยน์ตากลมโตทอดมองบานประตูเรือนเปิดแง้มไว้ ก่อนหันไปประคองสตรีผู้เป็นพี่สาวให้ก้าวตามลงมา“พี่หญิง เรากลับมาถึงบ้านแล้วเจ้าค่ะ” เยว่ชิงเอ่ยเสียงสั่นสะท้าน หยาดน้ำตาแห่งความปีติรื้นขึ้นมาในดวงตาหลินเยว่หลันในชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนกวาดสายตามองลานหน้าบ้าน ซึ่งทุกสิ่งยังคงเหมือนเดิมราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง ก่อนสตรีผู้รอดชีวิตจากขุมนรกวังหลวงยกมือขึ้นปิดปากสะอื้นไห้จนตัวสั่นเทา“ใครมาอยู่หน้าเรือนกัน” เสียงแหบพร่าของหญิงชราดังขึ้นจากด้านใน พร้อมบานประตูไม้ถูกผลักออกกว้าง ก่อนปรากฏร่างของมารดาสกุลหลินที่เดินถือไม้เท้าออกมา โดยมีบิดาเดินประคองอยู่เคียงข้างครั้นสายตาฝ้าฟางของคนทั้งสองปะทะเข้ากับใบหน้าของสตรีที่ยืนอยู่หน้าเรือน ไม้เท้าในมือมารดาก็ร่วงหล่นลงพ

“ปล่อยเชือกเดี๋ยวนี้เยว่ชิง! ปล่อย!”สุรเสียงตวาดลั่นของเซียวจิ่งเหยียนดังก้องแข่งกับเสียงปะทุของเปลวเพลิง ฝ่ามือหนาเต็มไปด้วยรอยแผลพุพองกำข้อมือบางของหลินเยว่ชิงไว้แน่นจนสั่นสะท้าน“ข้าน้อยปล่อยไม่ได้เจ้าค่ะ! หากหีบใบนี้ตกลงไป ขุนนางชั่วทั้งราชสำนักจะลอยนวล!” หญิงสาวกัดฟันแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มเพราะความร้อนระอุและควันไฟ สองมือยังคงกำเชือกเส้นหนาที่รั้งหีบเหล็กบรรจุเอกสารสำคัญไว้สุดกำลัง“ชีวิตของเจ้ามีค่ามากกว่าเศษกระดาษพวกนั้น! หากเจ้าตาย ความยุติธรรมจะมีประโยชน์อันใด!” นัยน์ตาคมกริบของบุรุษผู้สูงศักดิ์วาวโรจน์ด้วยความหวาดผวาอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน “ข้าสั่งให้ปล่อย!”“ทว่า...” เปรี๊ยะ! แควก!เชือกเส้นหนาถูกไฟลามเลียทนรับน้ำหนักของหีบเหล็กไม่ไหวอีกต่อไป เส้นใยขาดผึงออกจากกันในเสี้ยววินาทีน้ำหนักที่รั้งร่างบางไว้พลันหายวับ เซียวจิ่งเหยียนใช้จังหวะนั้นออกแรงกระชากข้อมือเรียวสุดกำลัง ดึงร่างของเยว่ชิงให้ลอยข้ามขอบบ่อขึ้นมาบนพื้นหินอ่อนได้อย่างฉิวเฉียด!โครมมม!!!เสียงหีบเหล็กตกลงกระทบกรงเหล็กเบื้องล่าง ก่อนร่วงทะลุลงสู่ช่องระบายน้ำมัน เปลวเพลิงสีส้มแดงกลืนกินหลักฐานชิ้นสุดท้ายหาย

“เร่งม้าอีก! หากชักช้าแม้แต่ลมหายใจเดียว สตรีเหล่านั้นจะกลายเป็นเถ้าถ่าน!”เซียวจิ่งเหยียนตวาดก้องในยามวิกาล พร้อมควบม้าศึกสีนิลตะบึงเต็มฝีเท้า มุ่งหน้าสู่ลานพิธีใหญ่ของกรมพิธีการ โดยมีหลินเยว่ชิงกอดรัดเอวแกร่งของบุรุษเบื้องหน้าแน่น พร้อมหัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความหวาดผวา“ท่านอ๋อง ประตูลานพิธีถูกปิดตายจากด้านในพ่ะย่ะค่ะ!” แม่ทัพจ้าวตะโกนรายงานขณะควบม้าตีคู่ขึ้นมา“พังมันเข้าไป ใช้ท่อนซุงกระแทกให้แตก อย่าให้ผู้ใดรอดพ้นคมดาบไปได้!” สุรเสียงดุดันสั่งการเด็ดขาด“รับด้วยเกล้า!”ทหารกองกำลังรักษาเมืองหลวงหลายสิบนายกระโดดลงจากหลังม้า ร่วมแรงกันแบกท่อนซุงขนาดใหญ่พุ่งเข้ากระแทกบานประตูเหล็กของลานพิธีตึง! ตึง! โครม!ไม่นานบานประตูหนักอึ้งพังครืนลงมา พร้อมเผยให้เห็นภาพเบื้องหน้าที่ทำให้เลือดในกายของเยว่ชิงเย็นเฉียบลานหินอ่อนกว้างใหญ่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นฉุนกึกของน้ำมันยาง ตรงกลางลานคือตะแกรงเหล็กขนาดใหญ่เปิดอ้าออก เบื้องล่างคือห้องกรงใต้ดินซึ่งมีสตรีสวมชุดขาวหม่นนับสิบชีวิตถูกล่ามโซ่ตรวนติดกัน พวกนางกำลังกรีดร้องและกอดกันกลมด้วยความหวาดกลัวสุดขีดซึ่งรอบ ๆ ปากบ่อนั้นปรากฏร่างของนักบวชชุดดำและทหารเ

“ฝ่าบาท ขุนนางผู้ใดที่มีชื่ออยู่ในหน้าสุดท้ายกระนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”เซียวจิ่งเหยียนก้าวประชิดแท่นบัลลังก์ นัยน์ตาคมกริบจดจ้องพระพักตร์ซีดเผือดของผู้ครองแคว้น สุรเสียงของอ๋องหนุ่มเต็มไปด้วยความตึงเครียดขั้นสุดฮ่องเต้เซียวจิ่งเฉิงทรงทิ้งสมุดบัญชีเลือดลงบนโต๊ะทรงงาน พระหัตถ์สั่นสะท้านชี้ไปยังตัวอักษรแถวสุดท้าย “จ้าวถิง... อดีตเสนาบดีกรมพิธีการคนก่อน ผู้ล่วงลับไปเมื่อห้าปีที่แล้ว”“ฮ่า ๆ ๆ ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ!” เสิ่นเหวินจิ้งระเบิดเสียงหัวเราะก้องท้องพระโรง ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง “ผู้บงการปลอมแปลงตราพระราชลัญจกร ผู้ริเริ่มการสังเวยโลหิตและผู้ยักยอกเงินไปซ่องสุมกำลังพลที่หุบเขาซานหลิง... แท้จริงแล้วคือจ้าวถิง”“ใต้เท้าเสิ่น! ท่านกำลังโยนความผิดให้คนตาย!” หลินเยว่ชิงตวาดสวน ร่างบางก้าวออกมายืนประจันหน้าขุนนางโฉด “อดีตเสนาบดีจ้าวสิ้นชีพไปนานแล้ว ท่านจะกล่าวอ้างสิ่งใดก็ย่อมได้!”“ข้ากล่าวความจริง!” ขุนนางชราหันไปประสานมือถวายบังคมฮ่องเต้ “ฝ่าบาท เมื่อสิบปีก่อนข้าน้อยเป็นเพียงรองเสนาบดีไร้อำนาจ จ้าวถิงเป็นผู้สั่งทำตราประทับปลอมและบัญชาการทุกสิ่ง ข้าน้อยถูกบังคับให้ปิดปากเงียบเพื่

“หยุดมือเดี๋ยวนี้เสิ่นเหวินจิ้ง!”เซียวจิ่งเหยียนตวาดก้องขณะม้าศึกควบทะยานเข้าสู่ลานพิธีของกรมพิธีการ คบเพลิงในมือเสนาบดีเฒ่ากำลังถูกโยนลงไปในห้องใต้ดินซึ่งมีเสียงกรีดร้องของสตรีดังระงมร่างสูงไม่รอช้า ปามีดสั้นในมือออกไปสุดแรงเกิดเคร้ง!มีดสั้นกระแทกด้ามคบเพลิงจนหลุดจากมือเสนาบดีเฒ่า จนร่วงหล่นลงบนพื้นหินอ่อนเปียกชื้น องครักษ์เงาที่ตามมาติด ๆ พุ่งทะยานเข้าประชิดตัว พร้อมล็อกแขนชายวัยกลางคนกดลงกับพื้นอย่างแน่นหนาเยว่ชิงรีบกระโดดลงจากหลังม้า จากนั้นวิ่งตรงไปยังลูกกรงเหล็กของห้องใต้ดิน “สตรีทุกคนปลอดภัยหรือไม่เจ้าคะ”“พวกเราอยู่นี่! ช่วยด้วย!” เสียงสะอื้นไห้ดังลอดขึ้นมาจากความมืดเบื้องล่างอ๋องหนุ่มก้าวอาด ๆ เข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าขุนนางโฉด นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ “แผนการของเจ้าจบสิ้นแล้ว นำตัวกบฏผู้นี้กลับไปชำระความต่อหน้าเบื้องพระพักตร์เดี๋ยวนี้”ณ ท้องพระโรงใหญ่ วังหลวงยามโฉ่วบรรยากาศหนักอึ้งดั่งขุนเขาตระหง่านทับ ฮ่องเต้เซียวจิ่งเฉิงประทับบนบัลลังก์มังกร พระพักตร์ถมึงทึงดุดัน เบื้องล่างมีเสนาบดีเสิ่นเหวินจิ้งถูกล่ามโซ่ตรวนคุกเข่าอยู่กลางโถง ขนาบข้างด้วยอ๋องเจิ้ง หลินเยว่ชิง และหลินเ

“ยิงพวกนางให้พรุน! สังหารฮ่องเต้และอ๋องเจิ้งให้สิ้นซาก!” สิ้นเสียงตวาดก้องของเสนาบดีเสิ่นเหวินจิ้ง ลูกธนูนับสิบดอกก็พุ่งทะยานแหวกอากาศลงมาจากแนวกำแพง หลินเยว่ชิงเบิกตากว้าง สองเท้าแข็งค้างอยู่กลางลานหินอ่อน ดวงตาทั้งสองหลับแน่นรอรับความเจ็บปวดทว่าแทนที่นางจะกรี๊ดร้องด้วยความเจ็บปวดจากลูกธนูทะลวงเนื้อหนัง กลับกลายเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากบนหลังคาตำหนักแทน“อ๊ากกก!”ร่างของพลธนูชุดดำร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นหินอ่อนทีละคน เบื้องหลังมือสังหารเหล่านั้นปรากฏเงาร่างขององครักษ์หน้ากากเหล็กนับสิบนายซึ่งดักซุ่มอยู่ก่อนแล้ว คมดาบเงาวับตวัดฟาดฟันศัตรูบนกำแพงจนล้มตายเกลื่อนกลาดเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้น ร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ่งเหยียนพุ่งทะยานฝ่าสายฝนเข้ามา วงแขนแกร่งรวบเอวหลินเยว่ชิงและกระชากแขนหลินเยว่หลันให้ถอยร่นกลับมาอยู่เบื้องหลังโล่ของทหารกองกำลังรักษาเมืองหลวง“ท่านอ๋อง!” เยว่ชิงลืมตาขึ้น ลมหายใจหอบเหนื่อย“ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่ว่าอย่าดื้อดึง” น้ำเสียงทุ้มดุดันตวาดลั่น นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ “หากองครักษ์เงาของข้าลงมือช้าเพียงก้านธูป เจ้าและพี่สาวคงกลายเป็นศพเฝ้าลานตำหนักไปแล้ว”“ข้าน้อยต้

บรรยากาศภายในจวนวันนี้คึกคักและเต็มไปด้วยความเร่งรีบผิดจากปกติ บรรดาทหารองครักษ์และบ่าวไพร่ต่างพากันขนย้ายหีบสัมภาระและเสบียงขึ้นเกวียนม้าจอดเรียงรายอยู่เต็มลานหน้าจวนเมื่อสามวันก่อนราชสำนักได้มีคำสั่งด่วนส่งตรงมาถึงรองแม่ทัพเซี่ยเฉียนจื่อ ให้เป็นตัวแทนของแม่ทัพใหญ่เดินทางไปตรวจราชการและประเมินคลังเสบียงของกองทัพทางชายแดนทิศเหนือ ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญที่มักจะเผชิญกับฤดูหนาวอันแสนโหดร้าย การเดินทางครั้งนี้กินระยะเวลายาวนานหลายเดือน ซ้ำหนทางยังทุรกันดารและเต็มไปด้วยความยากลำบากณ ห้องหนังสือเรือนหลัก เว่ยจิ่งเยว่ในชุดเดินทางทะมัดทะแมงสีน้ำเงินเข้ม กำลังยืนตรวจสอบหีบสมุดบัญชีและม้วนเอกสารสัญญาการค้าอย่างละเอียดรอบคอบ“เจ้าจะไปกับกองทัพจริงหรือจิ่งเยว่?” เสียงทุ้มทรงอำนาจของเว่ยเจิ้งหรงดังขึ้นหน้าประตู ก่อนประมุขสกุลเว่ยเดินเข้ามาภายในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คิ้วเริ่มมีสีดอกเลาขมวดเข้าหากันด้วยความกังวลใจอย่างปิดไม่มิดจิ่งเยว่ละสายตาจากหีบสัมภาระ รีบหันมาประสานมือคารวะบิดา “ท่านพ่อ ข้าตัดสินใจดีแล้วขอรับ”“ชายแดนเหนือไม่ใช่ตลาดเมืองหลวงนะลูก” เว่ยเจิ้งหรงถอนหายใจยาว “ที่นั่นอากาศ

หลังจากกลับจากการเดินทางไปชำระล้างบาดแผลในจิตใจในวัดหลวงหานซาน ชีวิตของเว่ยจิ่งเยว่และเซี่ยเฉียนจื่อก็ค่อย ๆ หวนกลับคืนสู่จังหวะเดิมอย่างช้า ๆ ราวกับสายน้ำไหลกลับเข้าสู่ร่องน้ำปกติ ทว่าในความปกตินั้น กลับมีความเปลี่ยนแปลงลึกซึ้งบางอย่างซุกซ่อนอยู่ณ ร้านผ้าสกุลเว่ยย่านตลาดตะวันตก บรรยากาศยังคงคึกคักและเต็มไปด้วยลูกค้ามาเลือกซื้อหาผ้าไหมสีสันสดใสเพื่อต้อนรับฤดูกาลใหม่เว่ยจิ่งเยว่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีสีฟ้าอ่อน นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้แกะสลักตัวใหญ่ นิ้วเรียวขยับลูกคิดไม้พะยุงแดงอย่างคล่องแคล่วเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แววตาคู่สวยยังคงฉายความเด็ดขาดและเฉียบแหลมในการเจรจาการค้าเช่นเคย“ฮูหยินขอรับ ผ้าไหมทอลายมังกรลอตนี้จะให้จัดส่งไปที่จวนเจ้ากรมพิธีการเลยหรือไม่ขอรับ?” หลงจู๊วัยกลางคนเดินเข้ามาถามด้วยท่าทีนอบน้อมจิ่งเยว่ละสายตาจากสมุดบัญชี “ส่งไปเลย แต่ระบุในใบส่งของด้วยว่าให้เก็บเงินสดตอนส่งมอบ ห้ามลงบัญชีค้างจ่ายเด็ดขาด ช่วงนี้พวกขุนนางชอบอ้างว่าเบิกเบี้ยหวัดไม่ทัน ข้าไม่อยากให้เงินทุนร้านเราไปจมอยู่กับคนพวกนี้”“รับทราบขอรับฮูหยิน ท่านช่างรอบคอบยิ่งนัก” หลงจู๊ค้อมศีรษะรับคำสั่ง ก่อนหมุนตัวเดินออกไ

แม้พายุแห่งความหวาดระแวงและความคิดมากจะถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้นด้วยคำสารภาพรักอันหนักแน่นของเซี่ยเฉียนจื่อ ทว่าตะกอนแห่งความกังวลฝังรากลึกในจิตใจของเว่ยจิ่งเยว่เกี่ยวกับการเป็นคนตายแล้วฟื้นคืนชีพก็ยังคงวนเวียนอยู่เป็นระยะเซี่ยเฉียนจื่อผู้ซึ่งเฝ้าสังเกตภรรยาอยู่ทุกฝีก้าว ย่อมรับรู้ได้ถึงร่องรอยของความไม่สบายใจหลงเหลืออยู่นั้น ก่อนเข้าใจว่าการใช้เหตุผลและความรักปลอบประโลมเพียงอย่างเดียว อาจไม่เพียงพอจะปลดล็อกปมในใจเรื่องชีวิตหลังความตายที่ฮูหยินสุดที่รักเผชิญมาได้เช้าตรู่วันหนึ่งแทนที่รองแม่ทัพหนุ่มจะสวมชุดเกราะเพื่อเดินทางไปค่ายทหารตามปกติ เขากลับสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมรถม้าและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดผ้าไหมสีอ่อนดูสบายตา ก่อนเดินเข้าไปดึงผ้าห่มผืนหนาออกจากร่างของภรรยาที่ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง“ตื่นได้แล้วฮูหยินขี้เซา วันนี้อากาศดี เราจะออกไปข้างนอกกัน”จิ่งเยว่ขยี้ตาด้วยความงัวเงีย “ไปไหนแต่เช้า วันนี้ข้าไม่มีนัดตรวจบัญชีเสียหน่อย”“ข้าลางานที่ค่ายทหารหนึ่งวัน วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปวัดหลวงหานซาน”ครั้นได้ยินคำว่าวัดหลวงหานซาน ก็ทำให้จิ่งเยว่ชะงักไปชั่วขณะ ความง่วงงุนมลายหายไปจนสิ้นพ

หลายวันล่วงเลยผ่านไปนับตั้งแต่วันที่เว่ยจิ่งเยว่ตัดสินใจสารภาพความลับให้ผู้เป็นสามีได้รับรู้จิ่งเยว่ยังคงทำหน้าที่ฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพและคหบดีผู้ดูแลกิจการสกุลเว่ยได้อย่างไร้ที่ติ ทว่าเมื่อตกกลางคืน ความเงียบงันกลับกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจที่เปิดทางให้ความคิดมากคืบคลานเข้ามาเกาะกินหัวใจ‘เขาบอกว่าไม่รังเกียจ แต่ลึก ๆ แล้วเขาจะรู้สึกอึดอัดหรือไม่ ที่ต้องนอนร่วมเตียงกับวิญญาณคนแปลกหน้า?’‘ความรักที่เขาบอกว่ามีให้ข้า แท้จริงแล้วมันคือความรักหรือเพียงแค่ความสงสารระคนประหลาดใจกับสิ่งแปลกใหม่กันแน่?’‘หากวันหนึ่งเขาตื่นขึ้นมา แล้วตระหนักได้ว่าคนที่เขากอดอยู่ ไม่ใช่คุณชายตระกูลผู้ดี แต่เป็นเพียงเด็กเสิร์ฟต่ำต้อยจากสลัม เขาจะยังมองข้าด้วยสายตาเช่นเดิมอยู่หรือไม่?’คำถามเหล่านั้นวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาในหัวของร่างบางราวกับคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งเมื่อความกลัวจะสูญเสียเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง สัญชาตญาณการป้องกันตัวของเว่ยจิ่งเยว่จึงสั่งให้เขาสร้างกำแพงขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่กำแพงแห่งความโกรธเกลียดเฉกเช่นในอดีต ทว่ามันคือกำแพงแห่งการตีตัวออกห่างอย่างแนบเนียนร่างบางเริ่มใช้ข้ออ้างเรื่องการจัดเตรียมเสบียงล็อต

เสียงสะอื้นไห้ของเว่ยจิ่งเยว่ค่อย ๆ สงบลง เหลือเพียงเสียงสูดลมหายใจยังคงสั่นเครือ ร่างบอบบางผละออกจากแผงอกกว้างของสามีอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่สวยแดงช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักช้อนขึ้นมองใบหน้าคมคายของบุรุษตรงหน้าแม้เซี่ยเฉียนจื่อจะเอ่ยปากว่าเชื่อในความกลัวของเขา และพร้อมจะปกป้องเขาจากทุกฝันร้าย ทว่าในส่วนลึกของจิตใจจิ่งเยว่ยังมีตะกอนความหวาดหวั่นอีกประการหนึ่งตกค้างอยู่“ท่านพี่...” เสียงกังวานใสเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความไม่แน่ใจและเปราะบาง ร่างบางถอยห่างออกมาเล็กน้อยพร้อมดึงมือของตนเองออกจากฝ่ามือใหญ่“มีอะไรหรือ? หรือว่ายังรู้สึกหน้ามืดอยู่?” เซี่ยเฉียนจื่อขยับตัวตาม นัยน์ตาคมฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด“เปล่า” จิ่งเยว่ส่ายหน้าช้า ๆ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาใจออกมาตรง ๆ“หากเรื่องที่ข้าเล่าเป็นความจริง หากข้าไม่ใช่เว่ยจิ่งเยว่คนเดิมที่ท่านเคยรู้จัก ท่านจะยังรับข้าเป็นภรรยาอยู่หรือไม่?”คำถามนั้นราวกับสายลมหนาวพัดวูบเข้ามากลางห้องนอน เซี่ยเฉียนจื่อชะงักค้าง ร่างกายเตรียมจะขยับเข้าไปโอบกอดภรรยาหยุดนิ่งอยู่กับที่จิ่

เว่ยจิ่งเยว่ขยับเปลือกตาบวมช้ำจากการร้องไห้ขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความอบอุ่นจากท่อนแขนแกร่งยังคงตระกองกอดเขาเอาไว้แน่น ใบหน้างามเงยหน้าขึ้นมองบุรุษใช้แผงอกของตนเองเป็นหมอนหนุนให้เขาทั้งคืนนัยน์ตาคมกริบเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงและรอยคล้ำใต้ตา บ่งบอกชัดเจนว่ารองแม่ทัพหนุ่มไม่ได้เข้าสู่ห้วงนิทราเลยแม้แต่เค่อเดียวตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เขาเอาแต่คอยลูบแผ่นหลังและกระซิบปลอบประโลมทุกครั้งที่จิ่งเยว่เกิดอาการผวาความรู้สึกผิดและรวดร้าวแล่นปราดเข้ามาจุกอยู่กลางลำคอของจิ่งเยว่“ตื่นแล้วหรือคนดี” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน มือใหญ่ยกขึ้นเกลี่ยปอยผมปรกหน้าผากมนออกให้อย่างทะนุถนอม “เวียนศีรษะหรือไม่? ข้าจะให้สาวใช้ยกน้ำอุ่นกับโจ๊กมาให้”“ท่านพี่” จิ่งเยว่เอื้อมมือไปจับมือสากกำลังเกลี่ยผมตนเองเอาไว้ “ท่านไม่ได้นอนเลยใช่หรือไม่?”“ข้าเป็นทหาร เคยออกศึกอดนอนสามวันสามคืนติดกันก็ยังทำมาแล้ว แค่คืนเดียวไม่ระคายผิวข้าหรอก” เซี่ยเฉียนจื่อยิ้มบาง ๆ พยายามทำให้อีกฝ่ายคลายความกังวล“แต่ข้าไม่ได้อยากให้ท่านต้องมาอดนอนเพราะข้า” ร่างบางยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงแผ่นหลังกับหัวเตียง ก่อ