บทที่ 22

“นอนด้วยกันไม่รู้กี่ท่า ยังจะปฏิเสธอีกเหรอว่าผมไม่มีสิทธิ์ในตัวคุณ”

“ข่มขืนผู้หญิงด้วยแผนสกปรกชั่วๆ แบบนี้ นายไม่มีทางเป็นสามีใครได้ นอกจากโจรปล้นสวาท ปล่อยฉันนะ” เธอดีดดิ้นพยศแรง พร้อมกับพยายามใช้มือดันแผงอกกว้างซึ่งเต็มไปด้วยลอนซิกซ์แพ็กให้ออกห่าง

“เมื่อคืนไม่เห็นพูดแบบนี้ หรือพอได้ผมแล้วคิดจะเททิ้ง ฝันไปเถอะ...ไม่มีทางหรอก ยังไงผมก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘ผัวคุณ’ และจะเป็นตลอดไปด้วย” เขาพลิกตัวให้เธอนอนราบกับที่นอน แล้วดันกายของตนขึ้นไปทาบทับเอาไว้ จากนั้นก็จับมืออันฤทธิ์มากทั้งสองข้างกดลงข้างตัว ใบหน้าคมลอยอยู่เหนือดวงหน้าเรียวรูปไข่

“ไม่มีวัน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้”

“ดิ้นเข้าไปสิ เนื้อตัวจะได้เสียดสีกันจนผมเกิดอารมณ์กลัดมัน รับรองได้เลยว่าคุณจะโดนผมจูบไปทั่วทุกซอกทุกมุมเหมือนเมื่อคืนที่ผ่านมาแน่ๆ” เขาพูดเหนือริมฝีปากแดงช้ำที่เกิดจากรสรักสวาท “คราวนี้ไม่มียาช่วยนะ ฝีมือผมล้วนๆ เลย”

“อย่าทำบ้าๆ นะ” คนที่อยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบรีบบอกอย่างหวั่นๆ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงโครมครามราวกับจะทะลุออกมานอกอกเสียให้ได้ ภาพอันเลือนรางของเมื่อคืนนี้ค่อยๆ ลอยเข้ามาในห้วงคำนึง จนแก้มนวลปลั่งแดงระเรื่อ “ถ้านาย