ลิขิตรักหักคานทอง (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๒)

เพิร์ลพาเลซสาขาจังหวัดภูเก็ต โรงแรมสุดหรูในเครือเพิร์ลพาเลซกรุ๊ป ตั้งตระหง่านอวดสถาปัตยกรรมสีขาวอันโดดเด่นซึ่งเต็มไปด้วยมนตร์เสน่ห์ที่ลงตัวอยู่บนริมผาทางตอนใต้ของเกาะภูเก็ต เบื้องล่างคือพื้นน้ำสีครามที่แผ่กว้างให้เรือใบหลายสิบลำโยกย้ายส่ายไปมาตามแรงคลื่นลม ไม่ว่าจะยืนตรงจุดไหนของตัวโรงแรมก็สามารถแลเห็นความงดงามของท้องทะเลได้อย่างชัดเจน จนแขกที่มาใช้บริการพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘ที่นี่คือ…ซานโตรินี กรีซ เมืองไทย’

และด้วยความที่เพิร์ลพาเลซมีสาขาหลายแห่งอยู่ทั่วประเทศ ทำให้ ‘ราเชน ธนเกียรติ์โภคิน’ ประธานกรรมการใหญ่ ต้องเดินทางไปตรวจงานด้วยตัวเอง โดยเฉพาะเพิร์ลพาเลซสาขาภูเก็ต เขามักจะใช้เวลาอยู่ที่นั่นนานมากกว่าสาขาอื่นๆ เนื่องจากชอบบรรยากาศและความสงบเป็นการส่วนตัว

ไฮซีซันแบบนี้ ราเชนยังคงอยู่ที่เพิร์ลพาเลซภูเก็ตเพื่อดูโครงการสำคัญ ผู้จัดการฝ่ายบุคคลถูกเรียกเข้าไปพบตั้งแต่ช่วงเช้าเพื่อเตรียมความพร้อมต่างๆ

“สวัสดีค่ะคุณราเชน” ฉวีวรรณผู้จัดการฝ่ายบุคคลทักทายเจ้านายหนุ่มอย่างนอบน้อม

“สวัสดีครับ เชิญนั่งครับพี่ฉวี” ราเชนผายมือไปที่เก้าอี้ตรงหน้า แล้วปรับอิริยาบถของตัวเองด้วยท่าทางสบายๆ “ฝ่ายบุคคลรับพนักงานที่ทำโครงการใหม่ด้านปีกซ้ายของโรงแรมเราครบหรือยังครับ ผมอาจจะเร่งเปิดโครงการเร็วขึ้น”

“ยังขาดอีกสี่ตำแหน่งค่ะ ซึ่งทั้งสี่ตำแหน่งเราได้นัดสัมภาษณ์พรุ่งนี้ค่ะคุณราเชน”

“พี่รู้ใช่ไหมว่าผมไม่ชอบคนใช้เส้นสาย รับคนที่พร้อมจะทำงานกับเราจริงๆ” ราเชนบอกขณะมองผู้จัดการฝ่ายบุคคลด้วยแววตาเรียบลึก ทำเอาฉวีวรรณรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เพราะรู้ดีว่าบอสใหญ่แห่งเพิร์ลพาเลซกรุ๊ปไม่ชอบให้ใครมาฝากลูกฝากหลานเข้าทำงาน

“ดิฉันทราบดีค่ะ นี่เป็นรายชื่อคนที่เรานัดสัมภาษณ์วันนี้กับรายชื่อพนักงานที่ผ่านเกณฑ์ชุดแรกค่ะ” ฉวีวรรณส่งแฟ้มประวัติให้ ซึ่งราเชนก็รับมาเปิดดูพอเป็นพิธี

“โอเคครับ ผมไว้ใจพี่ ยังไงฝากด้วยก็แล้วกัน ผมจะเปิดโครงการตามนี้” ชายหนุ่มส่งแผ่นเอกสารซึ่งมีรายละเอียดครบถ้วนให้ ฉวีวรรณหยิบขึ้นมาดูได้สักพักก็มองเจ้านาย

“ดิฉันจะรีบไปทำตามเดี๋ยวนี้เลยค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวกลับไปทำงานเลยนะคะ”

“เชิญครับ” ราเชนพยักหน้าน้อยๆ ฉวีวรรณจึงเดินออกจากห้องไปอย่างโล่งใจ ที่เจ้านายไม่ได้อ่านรายละเอียดของพนักงานใหม่อย่างที่ตัวเองหวั่นๆ ราเชนเป็นกันเองกับลูกน้องก็จริง แต่เวลาที่ไปคุยงาน ทุกคนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่ารังสีของความดุดันแผ่ออกมาจนสั่นไปตามๆ กัน ทั้งๆ ที่ชายหนุ่มไม่เคยร้ายกับผู้ใต้บังคับบัญชาเลยสักครั้ง

ฉวีวรรณออกจากห้องเจ้านายก็รีบล้วงเอามือถือในกระเป๋าโทร.หาหลานสาวที่เพิ่งจบสาขาการโรงแรม เพื่อที่จะเรียกตัวให้มาทำงานด้วยกัน รอสายไม่นานเสียงหวานใสก็ตอบกลับมา

“น้าเองนะปี เรื่องงานพรุ่งนี้มาเริ่มงานได้เลย น้าจัดการให้เรียบร้อยแล้ว” ฉวีวรรณยกมือป้องปาก ขณะบอกหลานสาวคนเก่งเพราะกลัวคนอื่นจะมาได้ยิน

“จริงเหรอน้า ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ” ปีรดาบอกอย่างตื่นเต้น ในสภาวะเศรษฐกิจแบบนี้งานหายากจนเธอรู้สึกท้อ น้าสาวสงสารก็เลยใช้เส้นสายให้ได้เข้าทำงานก่อนจะไปเรียนต่อยังต่างประเทศ

“หืม พรุ่งนี้มาแต่เช้านะ น้าจะได้คุยเรื่องงานแล้วเริ่มทำงานกันเลย” ฉวีวรรณบอกเสร็จก็ตัดสายเพราะเห็นราเชนเดินเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มเพียงยิ้มทักทายแล้วเดินผ่านไป ฉวีวรรณผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งใจ ถ้าเขารู้ว่าเธอใช้เส้นสายเอาหลานสาวเข้ามาทำงานแบบนี้ มีหวังคงโดนไล่ออกทั้งคู่เป็นแน่

‘ไหนๆ ก็ช่วยยัยปีไปแล้ว ไปตายเอาดาบหน้าก็แล้วกัน’ฉวีวรรณเรียกกำลังใจแล้วเดินไปที่ห้องทำงาน

เวลาเจ็ดโมงเช้า...มอเตอร์ไซค์รุ่นเวสป้าสีฟ้าก็วิ่งเข้ามาจอดเทียบยังข้างตึกสูง ร่างบอบบางในชุดเดรสสีเปลือกไข่ ค่อยๆ ถอดหมวกกันน็อกออกแล้วเอาไปห้อยไว้บนแฮนด์รถ ก่อนจะสลัดผมยาวสลวยดุจแพรไหมให้เข้าที่เข้าทาง

“เฮ้อ…ถึงแล้วที่ทำงานแห่งแรกในชีวิตฉัน” ปีรดาคลี่ยิ้มน้อยๆ พร้อมกับมีอาการตื่นเต้นที่ได้เป็นพนักงานของโรงแรมดัง นักศึกษาจบการโรงแรมทุกคนใฝ่ฝันอยากจะทำงานที่นี่ แต่มีไม่กี่คนที่สมหวังเพราะเพิร์ลพาเลซกรุ๊ปเป็นที่รู้กันดีว่าเฟ้นคนราวกับเฟ้นหาเพชรเม็ดงาม สำหรับเธอแม้จะมีใบเบิกทางเป็นการฝึกงานจากโรงแรมดังๆ ในต่างประเทศมาก็ใช่ว่าจะเข้าได้ถ้าไม่มีน้าสาวช่วย

“สู้โว้ย!” หญิงสาวให้กำลังใจตัวเองเหมือนกำลังจะไปออกศึกใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องโถงกว้าง ด้วยเครื่องหน้าเรียวรูปไข่หมดจดอ่อนเยาว์ ผสมผสานกับปากนิดจมูกหน่อย อีกทั้งดวงตายังกลมโตสีดำขลับสดใส ทำให้เธอเป็นสาวหน้าหวานและโดดเด่น จนตกเป็นเป้าสายตาแก่ผู้พบเห็นเป็นอย่างมาก

“มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ” พนักงานต้อนรับสาวเข้ามาทักทาย ปีรดายิ้มตอบไมตรีเป็นทัพหน้า

“ดิฉันมาพบฝ่ายบุคคลค่ะ” หญิงสาวยื่นหนังสือรายงานตัวที่น้าสาวส่งไปให้ทางอีเมล พนักงานต้อนรับรับไปอ่านแล้วส่งคืนให้

“ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวเพิร์ลพาเลซภูเก็ตค่ะ” เมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าผ่านการคัดเลือกเข้าทำงาน พนักงานสาวก็กล่าวต้อนรับทันที ในขณะที่ปีรดาพนมมือยกขึ้นไหว้

“ขอบคุณค่ะ”

“ฝ่ายบุคคลอยู่ชั้นสิบห้าค่ะ เชิญที่ลิฟต์เลยค่ะน้อง” พนักงานสาวผายมือเชิญ ปีรดาเตรียมจะก้าวไปที่ลิฟต์ ฉวีวรรณก็โผล่ออกมาพอดี

“ยัยปี ทางนี้”

ปีรดาหันไปมองต้นเสียงแล้วจึงรีบเดินไปหา “สวัสดีค่ะน้าฉวี” หญิงสาวพนมมือไหว้ฉวีวรรณกับหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้วยกันอย่างมีมารยาท

“หวัดดี รีบไปเปลี่ยนชุดทำงานเดี๋ยวนี้เลย”

ฉวีวรรณพาปีรดาไปที่ห้องแต่งตัว ไม่นานหญิงสาวก็อยู่ในชุดเสื้อแขนกระบอกสีบานเย็นติดกล้วยไม้ที่อกด้านซ้ายกับผ้าซิ่นทางใต้ซึ่งเป็นหนึ่งในชุดฟอร์มของโรงแรม ร่างบอบบางสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองอยู่หน้ากระจกก่อนจะออกไปหาน้าสาว

“อนงค์เป็นพนักงานดีเด่นสามปีซ้อน ปีต้องเรียนรู้งานกับอนงค์จนกว่าจะพร้อมบินเดี่ยว จากนั้นก็ค่อยไปทำงานในตำแหน่งของตัวเอง” ฉวีวรรณแนะนำ อนงค์มองปีรดาอย่างเอ็นดู

“หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักเชียวพี่ฉวี” อนงค์ชมซึ่งๆ หน้า ทำเอาคนถูกชมบิดตัวไปมาด้วยความขัดเขิน

“ขอบคุณค่ะพี่อนงค์”

“อย่ามัวชมกันอยู่เลย รีบไปทำงานได้แล้วเดี๋ยวคุณราเชนมาเห็นเข้าจะว่าเอาไว้” ฉวีวรรณป้องปากกลัวเจ้าของชื่อจะมาได้ยิน จากนั้นก็แยกย้ายกันไปทำงาน

ปีรดาเรียนรู้งานได้อย่างรวดเร็วจนอนงค์เอ่ยชม ไม่ใช่เพียงหน้าตาจิ้มลิ้มเท่านั้นแต่นิสัยใจคอของปีรดาก็ถูกใจอนงค์ด้วยเช่นกัน ทำให้เธอเอ็นดูหญิงสาวคนนี้เป็นอย่างมากในเวลาไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์

“เก่งมากแม่หนูน้อยของฉัน บ่ายนี้บินเองได้เลย” หญิงวัยกลางคนตรวจเช็กการเตรียมห้องพักด้วยความพอใจ ปีรดาถึงกับยิ้มแก้มปริ

“ขอบคุณค่ะพี่อนงค์คนงาม” เธอบอกเสียงหวานพร้อมกับหยอดคำชมอย่างเป็นธรรมชาติ อนงค์ถึงกับมองลอดแว่น ไม่ใช่ชอบคำชมแต่ชอบความเป็นธรรมชาติของปีรดามากกว่า

“นี่เป็นส่วนที่ปีต้องรับผิดชอบนะ” อนงค์ยื่นเอกสารให้ ปีรดาเห็นหน้าที่ของตนนั่นก็คือผู้ช่วยอนงค์ในส่วนห้องสวีตรูมและห้องวีไอพีทั้งหมด

“ห้องสวีตรูมและห้องวีไอพี ว้าวๆ ขอบคุณมากๆ เลยนะคะพี่อนงค์” หญิงสาวกอดเอกสารไว้กับอกอย่างดีใจ เพราะโซนนี้เป็นโซนที่สวยที่สุดของโรงแรม แขกที่มาเข้าพักมีแต่ระดับผู้นำประเทศหรือไม่ก็คนมีชื่อเสียงทั้งนั้น

“ตั้งใจทำงานด้วยล่ะ”

“ปีจะไม่ให้เสียชื่อคุณครูอนงค์อย่างแน่นอนค่ะ” เธอฉีกยิ้มกว้างๆ แล้วเข้าไปสวมกอดเอวอวบของอีกฝ่าย อนงค์จึงหัวเราะร่วนอย่างเอ็นดู ก่อนที่หญิงวัยกลางคนและลูกศิษย์เดินมาพบกับทีมงานของตัวเอง ซึ่งเมื่อปีรดาเห็นหน้าตาแต่ละคน ก็ต้องบอกเลยว่าถูกคัดสรรมาเป็นอย่างดีจริงๆ เพราะทั้งสวยใส ทั้งน่ารัก และน่าทะนุถนอมไปเสียหมด มิหนำซ้ำยังวัยใกล้เคียงกันอีกต่างหาก อนงค์แนะนำปีรดาในฐานะหัวหน้าทีม ทุกคนยิ้มต้อนรับด้วยไมตรีจิตอันดี

“เอาละทุกคนทักทายกันพอหอมปากหอมคอ แยกย้ายไปทำงานได้แล้วก่อนที่เจ้านายจะมาตรวจ” อนงค์สวมบทคุณครูมองลอดแว่น

“เจ้าคร้าาา” สาวๆ ต่างรับคำพร้อมกัน จากนั้นก็แยกย้ายกันไปทำงานตามที่ได้รับมอบหมาย อนงค์ส่งงานเสร็จก็กลับไปทำงานในส่วนของตัวเองต่อ