ลิขิตรักหักคานทอง (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๒)

ลิขิตรักหักคานทอง (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๒)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-28
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
74Bab
1.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

หัวหน้าแผนกห้องพักคนใหม่ เข้าใจผิดคิดว่าเจ้าของโรงแรมเป็นแค่พนักงานระดับล่างที่มีหน้าที่แค่รับจองห้องพักเท่านั้น ความสนุกตื่นเต้นและความวุ่นวายก็เกิดขึ้นทันที คานทองที่นั่งมาหลายปีมีอันต้องสะเทือน!!!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

Charlene Ross arrived at Goldland Airport after nine o'clock in the evening. Her birthday was that day. Her phone exploded with birthday greetings as soon as she turned it on. They were all from friends and coworkers. However, Thorne Henderson said nothing. Charlene's grin dimmed a bit. It was already past ten when she arrived at the villa. When Latonia, the housekeeper, saw her, she was taken aback. "Mrs. Ross, what... what brings you here?" ""Where are Minnie and Thorne?" Miss Minnie is up in her room playing, and Mr. Henderson hasn't returned home yet.

Charlene went upstairs and gave Latonia her luggage. She discovered her daughter curled up in her pajamas, completely engrossed in whatever she was doing at her small table, and too preoccupied to see her mother entering. "Minnie?" "Mommy!" said Jasmine Henderson, beaming as she glanced up. Then she immediately returned to her task. Charlene embraced her, but she was gently pushed away. "Mommy, I'm busy now." Charlene hadn't seen Jasmine in two months, and a hug didn't seem like enough.

She couldn't wait to see her again. Charlene didn't want to depress her since she could see how focused she was. "Are you making a seashell necklace, Minnie?" ""Yeah!" Jasmine became alert. "Next week is Ms. Hawkins' birthday. These shells were chosen by Dad and me, and we polished them ourselves. Don't they look lovely? A knot formed in Charlene's throat, but before she could say anything more, Jasmine enthusiastically added, "Dad also ordered some other things for Ms. Hawkins.

Tomorrow—" Charlene couldn't contain the sharp pain in her chest. "Minnie... do you know what today is?" "What, huh?" After taking a quick look up, Jasmine made her necklace once more and said, "Mom, please, I mixed up the order of the beads now." It's Charlene; Seeing Jasmine not even bothering to look up, she left the room without a word. Latonia noticed her upset expression.

"Earlier, Mrs. Henderson, I gave Mr. Henderson a call. "I understand," he responded, adding, "I'm tied up tonight and asked you to rest." Recalling what Jasmine had said, Charlene called Thorne. He took a long time to respond, his voice aloof. "I'm still occupied. Let's discuss tomorrow. "Who's that late, Thorne?" In the background came the voice of Vesta Hawkins. Charlene's hold on the phone becomes unimportant; Thorne had hung up before Charlene could say anything. Months have passed since their last encounter.

Although Charlene had been to Goldland, he was unable to return home or even remain on the phone long enough to have a meaningful conversation. She had been used to the frigid, irritable, and distant nature of their marriage, which had always existed. Normally, she would have calmly called him back to find out where he was and to ask if he might come home. But maybe she was too tired to find the energy to do it. After some consideration, she called Thorne again the next morning. In Goldland, it was still her birthday because of the time difference between Goldland and her native country.

She arrived wanting to see Thorne and Jasmine, hoping they could eat together as a family on this wonderful day. That was her annual birthday desire. Thorne did not answer. He sent a message a long time after. [How are you?] Charlene: Want to grab lunch? Would you be able to bring Minnie? The three of us alone.] Thorne: [All right, tell me the location.] Thorne fell mute in silence.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
74 Bab
บทที่ 1
เพิร์ลพาเลซสาขาจังหวัดภูเก็ต โรงแรมสุดหรูในเครือเพิร์ลพาเลซกรุ๊ป ตั้งตระหง่านอวดสถาปัตยกรรมสีขาวอันโดดเด่นซึ่งเต็มไปด้วยมนตร์เสน่ห์ที่ลงตัวอยู่บนริมผาทางตอนใต้ของเกาะภูเก็ต เบื้องล่างคือพื้นน้ำสีครามที่แผ่กว้างให้เรือใบหลายสิบลำโยกย้ายส่ายไปมาตามแรงคลื่นลม ไม่ว่าจะยืนตรงจุดไหนของตัวโรงแรมก็สามารถแลเห็นความงดงามของท้องทะเลได้อย่างชัดเจน จนแขกที่มาใช้บริการพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘ที่นี่คือ…ซานโตรินี กรีซ เมืองไทย’และด้วยความที่เพิร์ลพาเลซมีสาขาหลายแห่งอยู่ทั่วประเทศ ทำให้ ‘ราเชน ธนเกียรติ์โภคิน’ ประธานกรรมการใหญ่ ต้องเดินทางไปตรวจงานด้วยตัวเอง โดยเฉพาะเพิร์ลพาเลซสาขาภูเก็ต เขามักจะใช้เวลาอยู่ที่นั่นนานมากกว่าสาขาอื่นๆ เนื่องจากชอบบรรยากาศและความสงบเป็นการส่วนตัวไฮซีซันแบบนี้ ราเชนยังคงอยู่ที่เพิร์ลพาเลซภูเก็ตเพื่อดูโครงการสำคัญ ผู้จัดการฝ่ายบุคคลถูกเรียกเข้าไปพบตั้งแต่ช่วงเช้าเพื่อเตรียมความพร้อมต่างๆ“สวัสดีค่ะคุณราเชน” ฉวีวรรณผู้จัดการฝ่ายบุคคลทักทายเจ้านายหนุ่มอย่างนอบน้อม“สวัสดีครับ เชิญนั่งครับพี่ฉวี” ราเชนผายมือไปที่เก้าอี้ตรงหน้า แล้วปรับอิริยาบถของตัวเองด้วยท่าทางสบายๆ “ฝ่าย
Baca selengkapnya
บทที่ 2
ปีรดาเดินสำรวจตามห้องต่างๆ เพื่อเช็กความเรียบร้อยอีกครั้ง จนกระทั่งมาถึงโซนที่เรียกว่าวิลล่า ซึ่งมีสระว่ายน้ำส่วนตัวที่ยื่นออกไปหาทะเลและเครื่องอำนวยความสะดวกอื่นๆ ครบครัน ราคาห้องจะอยู่ที่หกหลักต้นๆ“เฮ้ย…หาเงินทั้งชาติก็ไม่มีโอกาสได้พักห้องแบบนี้หรอกยัยปีเอ๋ย…” หญิงสาวพึมพำ ขณะใช้ปากกาจดรายละเอียดต่างๆ ลงในสมุดโน้ต และในระหว่างที่เธอเดินตรวจตราอยู่นั้น ก็สังเกตเห็นเงาของใครคนหนึ่งยืนอ่านเอกสารอยู่ในห้อง และทำท่าว่าจะนั่งลงบนเตียงที่ถูกตระเตรียมไว้ให้แขก จนปีรดาถึงกับห่อปากทำตาโต ก่อนจะรีบวิ่งแจ้นเข้าไปห้ามอย่างรวดเร็ว“หยุดเดี๋ยวนี้นะ…”ประโยคนั้นดังมาก่อนตัว ทำเอาราเชนที่กำลังจะย่อกายลงนั่งต้องค้างอยู่อย่างนั้นเอาไว้ แล้วหันขวับไปมองเจ้าของเสียงทันที เมื่อเห็นร่างบอบบางเครื่องหน้าสวยหวาน ชายหนุ่มก็ค่อยๆ ยืดตัวขึ้น คิ้วหนาเหนือดวงตาคมกริบสีน้ำตาลอ่อนได้แต่ขมวดมุ่นเป็นปม เพราะผู้หญิงคนนี้อยู่ในชุดฟอร์มของโรงแรมเสียด้วย“คุณห้ามผมเหรอ” ชายหนุ่มหรี่ตาลงแคบๆ“ก็ใช่น่ะสิ นี่เป็นห้องที่ดีที่สุดของโรงแรม นายไม่มีสิทธิ์นั่งไปทั่วแบบนี้ ถึงนายจะเป็นพนักงานก็เถอะ ยังไงก็ไม่สมควรอยู่ดี เข้าใจเ
Baca selengkapnya
บทที่ 3
ฟอด!...“กรี๊ดดด…” ปีรดาร้องลั่น ราเชนยังคงกดจมูกแช่ค้างเอาไว้โดยไม่ยอมถ่ายถอนออกมา ทำให้แก้มนุ่มนิ่มไสเสียดกับแก้มสากระคาย จนขนอ่อนๆ ลุกพรึ่บตั้งแต่หัวจรดเท้าเอาดื้อๆแรงดึงดูดนั้นมีผลต่อประสาทสัมผัสแห่งบุรุษเพศ บวกกับความละมุนของกายสาว ทำเอาหัวใจหนุ่มแทบจะละลายไม่ต่างจากเทียนไขโดนเปลวไฟอันร้อนแรงเผาผลาญ“แก้มหอมจริงๆ” เสียงชมแหบพร่าเรียกสติของปีรดาให้กลับมา มือบางดันใบหน้าหล่อกระชากใจสาวออกห่าง เขาก็ยอมถอยให้ทันที“ผู้ชายเฮงซวย ปากเสีย ถอยไปไกลๆ ฉันเลย” หญิงสาวเค้นเสียงใส่สลับกับหอบหายใจฟืดฟาด ผู้ชายบ้าอะไรยิ้มออกมาแต่ละทีขยี้หัวใจชะมัด ซ้ำร้ายไปกว่านั้นลักยิ้มยังบุ๋มข้างเดียวอีกต่างหาก เสริมส่งให้เขามีเสน่ห์มากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว งานนี้เธอต้องตายแน่ๆ ยัยปีเอ๋ย...“เข้าใกล้แล้วถอยไม่ได้จนกว่า…” ราเชนมองริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อ ปีรดาไม่ได้อ่อนเดียงสา รู้จุดประสงค์ของเขาดี เธอจึงเม้มริมฝีปากแน่น แผนการเอาคืนก็แวบเข้ามาในหัว“ถอยไม่ได้ใช่ไหม โอเค...ฉันจัดให้ จะได้รู้จักนังปีแห่งเมืองมุกดาหารว่าร้ายแค่ไหน” ปีรดาทำหน้าขึงขัง ราเชนหรี่ตามองด้วยความสงสัย แต่กว่าจะคิดได้ก็ไล่เลี่ยกับที
Baca selengkapnya
บทที่ 4
เพียะ!!!...เสียงฝ่ามือกระทบโหนกแก้มสากทำเอาอนงค์หัวใจแทบวาย ใบหน้าหล่อคมสะบัดหันไปตามแรงตบ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองแม่คนตัวดีด้วยแววตานิ่งลึกอย่างยากแก่การคาดเดา“ปีทำอะไรลงไป???” อนงค์ได้สติรีบเข้าไปฉุดหญิงสาวออกห่างจากราเชน “ขอโทษแทนปีด้วยนะคะ” หญิงวัยกลางคนพนมมือขึ้นไหว้เพื่อให้บอสใหญ่อารมณ์เย็นลง แต่ชายหนุ่มเพียงแค่กระแอมกระไอ และจ้องหน้าอนงค์เขม็ง อีกฝ่ายได้สติจึงรีบเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว“พี่อนงค์ไปขอโทษทำไมคะ นายคนนี้ไม่รู้จักหน้าที่ตัวเอง หาว่าเราจะดูแลแขกวีไอพีไม่ได้”“พอได้แล้วปี โอ๊ย...พี่จะหัวใจวายตายแล้ว” อนงค์หายใจไม่ทั่วท้อง จนกระทั่งราเชนคลี่ยิ้ม ขณะมองหน้าแดงๆ ที่เต็มไปด้วยความโกรธของหญิงสาว “พี่แนะนำก่อนนะจะได้รู้จักกันไว้ นี่ราเชนเป็น…เอ่อ…เอ่อ หัวหน้าแผนกรับจองห้องพัก ส่วนนี่ปีรดาผู้ช่วยแผนกห้องพัก”“เขาดูถูกแผนกเราขนาดนั้นไม่ต้องไปพูดดีด้วยหรอกค่ะพี่อนงค์” เธอสะบัดเสียงใส่ ราเชนมองปากจิ้มลิ้มช่างเหน็บแนมแกมประชดเก่งอย่างยิ้มๆ“ผมแค่ไปตรวจความเรียบร้อยเท่านั้นเอง ต้องขอโทษพี่อนงค์ด้วยนะครับที่ทำให้ลำบากใจ” ราเชนเป็นฝ่ายเปลี่ยนท่าทีบ้าง“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ” อนงค์ต
Baca selengkapnya
บทที่ 5
สองร่างดิ่งลงก้นสระ ราเชนเป็นแชมป์ว่ายน้ำของมหาวิทยาลัยจึงประคองตัวอยู่ใต้น้ำได้อย่างสบาย ในขณะที่ปีรดาว่ายน้ำไม่เป็น สำลักน้ำเข้าไปหลายอึก จนทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าเริ่มซีดขาวลงเรื่อยๆชายหนุ่มรู้ว่าหญิงสาวต้องการอะไร จึงรีบเข้าไปโอบกอดร่างที่เริ่มไร้เรี่ยวแรงเข้ามาชิดกาย จากนั้นก็จัดการประกบปากแนบกัน ก่อนจะถ่ายลมหายใจอุ่นๆ เข้าไปให้เธอปีรดาเบิกตากว้างพร้อมกับดึงลมหายใจที่โอนถ่ายมาให้ลงสู่ปอดทันที ราเชนแช่ริมฝีปากอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน และเป็นช่วงเวลาที่หญิงสาวรู้สึกปั่นป่วนไปทั้งร่าง ชีพจรเต้นแรงถี่ระรัว สมองขาวโพลนไปหมด กระทั่งอึดใจต่อมาสติสัมปชัญญะของเธอก็ค่อยๆ ดับวูบลง ราเชนถีบตัวพาเธอขึ้นสู่เหนือน้ำอย่างรวดเร็ว พลางยกร่างบอบบางขึ้นนอนริมขอบสระ“ปี! ปี!” เขาเรียกอย่างร้อนใจ แต่ไม่มีการตอบสนองใดๆ ชายหนุ่มจึงตามขึ้นไปผายปอดอยู่หลายครั้งพร้อมกับเรียกเธอเป็นระยะ จนในที่สุดหญิงสาวก็ได้สติ“อั๊ก…อั๊ก...” ปีรดาสำลักน้ำออกมา ทั้งตกใจและหวาดกลัวระคนกัน ก่อนจะผวาเข้ากอดร่างกำยำแน่น“ไม่ต้องกลัว ปีปลอดภัยแล้ว” ราเชนเอ่ยปลอบ แล้วกอดตอบร่างอ้อนแอ้นแนบอก“ปีกลัว ปีกลัว ฮือ…ฮือ” เธอร้องไห้สะอึกสะอื
Baca selengkapnya
บทที่ 6
“มองตาไม่กะพริบแบบนี้ ผมเขินเป็นนะคุณ” เสียงทุ้มแกล้งพูดหยอกเย้า“ไม่ต้องมาทำชีกอเลยนะนาย เอาหน้าออกไปห่างๆ ฉันเดี๋ยวนี้” หญิงสาวรีบใช้ฝ่ามือนุ่มๆ ดันใบหน้าหล่อเหลาออกห่าง นัยน์ตาคู่คมดั่งใบมีดแบบนี้เธอไม่ชอบเลยจริงๆ มันดูเจ้าเล่ห์ เหมือนมีบางอย่างซ่อนเร้นอยู่ยังไงไม่รู้“หน้าผมออกจะหล่อ สมัยเรียนสาวกรี๊ดกันทั้งมหาวิทยาลัยเลยนะ” เขายักคิ้วให้“แหวะ ขี้โม้” เธอเบ้ปากแล้วเดินผ่านหน้าเขาไปที่ประตู ราเชนจึงคว้ามือบางเอาไว้“จะไปไหน…”“ฉันจะไปเปลี่ยนชุดทำงานแล้วไปขอบคุณท่านประธานที่ให้พักห้องดีๆ แบบนี้น่ะสิ” ปีรดาหันกลับมามองห้องพักสุดหรู “ชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้พักอีกแล้ว” เธอบอกอย่างเสียดาย แต่ไม่ได้น้อยใจในวาสนาที่เกิดมาต้องดิ้นรนช่วยเหลือตัวเอง เพราะเธอภูมิใจกับสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้“ท่านไปกรุงเทพฯ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ถ้าจะขอบคุณท่าน พาผมไปเลี้ยงมื้อเย็นก็ได้”“เกี่ยวอะไรกัน มันคนละคนนี่ ฉันต้องเลี้ยงนายอยู่แล้ว อยากกินอะไรล่ะ” หญิงสาวบิดข้อมือออกจากอุ้งมือหนา ราเชนคิดแวบหนึ่งก่อนจะบอกออกไป“แล้วแต่คุณเลย ผมกินอะไรก็ได้ ไม่เรื่องมาก” ราเชนพูดยิ้มๆ ที่จะได้ใกล้ชิดเธอ “แล้วตอนอยู่ใต้น้ำผมเอ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
เมื่อได้เวลาเลิกงาน ปีรดาก็เปลี่ยนชุดฟอร์มเป็นชุดธรรมดา แล้วเดินมายังมอเตอร์ไซค์เวสป้าสีฟ้าคู่ใจซึ่งจอดนิ่งอยู่ที่ลานจอดรถ“หวัดดีเพื่อนยาก ไม่ได้เจอกันวันหนึ่งคิดถึงฉันหรือเปล่า” เธอถามราวกับมันมีชีวิตพร้อมกับวาดเท้าขึ้นนั่ง พอจะสตาร์ตก็มีคนมาดึงกุญแจออก“คนอะไรคุยกับรถก็ได้ด้วย ตลกจัง...” ราเชนพูดยิ้มๆ ขณะใช้นิ้วแกว่งกุญแจหมุนเป็นวงกลม ปีรดามองเขาตาเขียวปั๊ด ก่อนจะแบมือไปรอข้างหน้า ชายหนุ่มไม่สนใจและยังคงแกว่งกุญแจไปมาต่อเพื่อยั่วอารมณ์อีกฝ่ายเล่นๆ“เอากุญแจฉันคืนมานะ” คราวนี้เธอแว้ดใส่เสียงขุ่น“ลืมอะไรไปหรือเปล่าคุณ” ราเชนทวงถาม ปีรดานิ่งคิดแต่ก็คิดไม่ออก “วันนี้คุณจะเลี้ยงข้าวเย็นผมไม่ใช่เหรอ” เขาทวงสัญญา หญิงสาวจึงยกมือกอดอกอย่างขัดใจ“ฉันคิดว่านายชวนตรีนุชไปกินแล้วซะอีก”“ผมไม่ใช่คนหลายใจนะคุณปี บ่ายนัดอีกคน เย็นจะไปกับอีกคน” ราเชนเห็นแก้มป่องๆ ที่เจ้าตัวแสดงออกมา ก็หายใจเข้าแรงๆ อย่างหักห้ามอารมณ์ไม่ให้ทำอย่างที่ใจคิด“หล่อเลือกได้อย่างนาย จะทำแบบนั้นมันเป็นเรื่องชิลๆ อยู่แล้ว เอากุญแจคืนมาเลย ฉันจะกลับบ้าน” เธอรีบคว้ากุญแจในมือหนา แต่ก็ถูกราเชนเบี่ยงหลบแล้ววาดเท้าขึ้นไปนั่งซ้
Baca selengkapnya
บทที่ 8
“จอดร้านที่สองเลย” ปีรดาบอกเมื่อรถวิ่งเลียบชายหาดมาถึงที่หมาย ราเชนมองร้านรถเข็นสี่ห้าร้าน ก่อนจะเลี้ยวเวสป้าเข้าไปจอดเทียบด้านหน้า“คุณจะเลี้ยงผมร้านนี้เนี่ยนะ” ชายหนุ่มกลิ้งกลอกดวงตาไปมา ปีรดาพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะติดชายหาด ราเชนจึงเดินตามมานั่งตรงข้ามกับเธอ“ฉันเลี้ยงได้เท่านี้แหละ ต้องเก็บเงินไว้ใช้อย่างอื่นที่จำเป็น นายก็เหมือนกัน เศรษฐกิจแบบนี้ต้องประหยัดไว้เป็นดีรู้มั้ย เงินแต่ละบาทกว่าจะหามาได้ไม่ใช่ง่ายๆ เลย” เธอพูดขณะมองเมนูอาหาร ทำให้ไม่เห็นแววตาคู่คมที่จับจ้องอยู่ ราเชนอดทึ่งไม่ได้ ผู้หญิงที่เขาพบเจอมาแต่ละคนนั้นชอบความหรูหรา ใช้ของแบรนด์เนมจนเงินไม่พอใช้ เป็นหนี้เป็นสินไปทั่ว แต่ปีรดากลับมีความคิดไปอีกแบบ เธอสอนให้เขารู้คุณค่าของเงิน ทั้งๆ ที่บางครั้งเพียงสองสามนาทีเขาก็หาได้เป็นแสนๆ แล้ว“เอ้า มองอยู่นั่นแหละจะกินอะไรก็สั่งสิ”“เอ่อ...เอาเหมือนคุณ ถ้าผมไม่อิ่มขอเบิลนะ” เขาต่อรอง นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องมานั่งทานอาหารแบบนี้ บรรยากาศร้านก็ไม่เลวร้าย ติดชายหาด รสชาติก็คงอร่อย เธอคงมากินประจำไม่นานก๋วยเตี๋ยวหน้าตาน่ากินก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ราเชนมองหญิงสาวปรุงก็ทำตาม
Baca selengkapnya
บทที่ 9
เมื่อรู้จุดประสงค์ของเจ้านายหนุ่ม ฉวีวรรณถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจว่าเจ้านายอยากรู้เรื่องหลานสาวไปทำไมกัน“อาทิตย์หน้าจะมีกรุ๊ปทัวร์วีไอพีเจ็ดคนไปเกาะฟ้าพร่างดาว ผมอยากให้พี่จัดคนไปดูแลโดยมีปีรดาไปด้วย ส่วนคนอื่นๆ พี่ดูตามความเหมาะสมก็แล้วกัน”“ได้ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวไปทำงานนะคะ” เมื่อเจ้านายไม่มีงานเพิ่ม ฉวีวรรณก็ขอตัวกลับไปทำงาน แต่เดินไปไม่ถึงประตูก็ต้องหันกลับมา“ผมหวังว่าความลับของเรายังเป็นความลับอยู่นะ” ราเชนย้ำเสียงเข้ม“แน่นอนค่ะ ทั้งๆ ที่ดิฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าเจ้านายต้องการอะไร ก็ได้แต่หวังว่าเจ้านายคงไม่เอาหัวใจของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งมาล้อเล่นนะคะ” ฉวีวรรณบอกเจ้านายหนุ่ม ลางสังหรณ์บางอย่างมันปรากฏเด่นชัดอยู่บนแววตาของเขายามที่พูดถึงปีรดา“ผมชัดเจนเสมอ ยังไงฝากจัดการเรื่องที่บอกด้วย” ชายหนุ่มย้ำอีกครั้ง ฉวีวรรณเห็นท่าทางเปิดเผยของผู้เป็นนายก็โล่งอกนิดหนึ่ง ในใจได้แต่ภาวนาให้หลานสาวสุดรักไม่ตกเป็นของเล่นเศรษฐีก็พอหลังจากคุยกับฉวีวรรณเสร็จ ราเชนก็ออกไปพบลูกค้าข้างนอกกับเลขาฯ ระหว่างออกจากลิฟต์ ปีรดาออกมารับงานที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์พอดี“เอ
Baca selengkapnya
บทที่ 10
คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลดังอย่างธนเกียรติ์โภคิน ตั้งอยู่บนเนื้อที่หลายร้อยไร่ ภายนอกตกแต่งด้วยต้นไม้หลากหลายสายพันธุ์ ทั้งไม้ดอกไม้ประดับผสมผสานกันอย่างลงตัว ภายในก็ตกแต่งหรูหราสมฐานะ โดยเฉพาะห้องโถงกว้างซึ่งเป็นที่รวมสมาชิกในบ้านถูกออกแบบสวยงามตระการตานายหญิงของบ้านอย่างคุณยุพินนั่งคุยอยู่กับไพลิณีย์ ซึ่งเป็นบุตรสาวถึงเรื่องทั่วๆ ไป สุดท้ายก็วนกลับมาคุยเรื่องลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างราเชน“พี่ชายเราเที่ยวนี้อยู่ภูเก็ตนานเป็นพิเศษเลยนะ” คุณยุพินชวนบุตรสาวคุยด้วยเสียงอ่อนโยน ไพลิณีย์ละสายตาจากนิตยสารในมือแล้ววางลงข้างตัว“เห็นยุ่งๆ เรื่องโครงการใหม่ที่จะเปิดเร็วๆ นี้ค่ะคุณแม่ ก็เลยอยู่นานหน่อยเพราะไม่อยากให้เสียชื่อ”“ไม่ใช่เพราะพี่ชายเราติดผู้หญิงเหรอยัยลิน” ธีรวัฒน์ซึ่งเป็นประมุขใหญ่ของบ้านเดินเข้าไปนั่งข้างภรรยา ไพลิณีย์มองบิดาตาโต“ติดสาวเหรอคะคุณพ่อ”“เป็นอย่างนั้นก็ดีสิคะ ฉันอยากอุ้มหลานจะแย่อยู่แล้ว ยัยลินก็ไม่มีวี่แววสักที ก็เลยต้องลุ้นที่เจ้าลูกชายตัวดีของเรานี่แหละ” คุณยุพินมองบุตรสาวที่นั่งแก้มแดงระเรื่อด้วยประกายตาอ่อนโยน“คุณพ่อรู้อะไรเด็ดๆ มาเหรอคะ”“พ่อว่าจะให้ลินบินไปภ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status