Masukหัวหน้าแผนกห้องพักคนใหม่ เข้าใจผิดคิดว่าเจ้าของโรงแรมเป็นแค่พนักงานระดับล่างที่มีหน้าที่แค่รับจองห้องพักเท่านั้น ความสนุกตื่นเต้นและความวุ่นวายก็เกิดขึ้นทันที คานทองที่นั่งมาหลายปีมีอันต้องสะเทือน!!!
Lihat lebih banyakCharlene Ross arrived at Goldland Airport after nine o'clock in the evening. Her birthday was that day. Her phone exploded with birthday greetings as soon as she turned it on. They were all from friends and coworkers. However, Thorne Henderson said nothing. Charlene's grin dimmed a bit. It was already past ten when she arrived at the villa. When Latonia, the housekeeper, saw her, she was taken aback. "Mrs. Ross, what... what brings you here?" ""Where are Minnie and Thorne?" Miss Minnie is up in her room playing, and Mr. Henderson hasn't returned home yet.
Charlene went upstairs and gave Latonia her luggage. She discovered her daughter curled up in her pajamas, completely engrossed in whatever she was doing at her small table, and too preoccupied to see her mother entering. "Minnie?" "Mommy!" said Jasmine Henderson, beaming as she glanced up. Then she immediately returned to her task. Charlene embraced her, but she was gently pushed away. "Mommy, I'm busy now." Charlene hadn't seen Jasmine in two months, and a hug didn't seem like enough.
She couldn't wait to see her again. Charlene didn't want to depress her since she could see how focused she was. "Are you making a seashell necklace, Minnie?" ""Yeah!" Jasmine became alert. "Next week is Ms. Hawkins' birthday. These shells were chosen by Dad and me, and we polished them ourselves. Don't they look lovely? A knot formed in Charlene's throat, but before she could say anything more, Jasmine enthusiastically added, "Dad also ordered some other things for Ms. Hawkins.
Tomorrow—" Charlene couldn't contain the sharp pain in her chest. "Minnie... do you know what today is?" "What, huh?" After taking a quick look up, Jasmine made her necklace once more and said, "Mom, please, I mixed up the order of the beads now." It's Charlene; Seeing Jasmine not even bothering to look up, she left the room without a word. Latonia noticed her upset expression.
"Earlier, Mrs. Henderson, I gave Mr. Henderson a call. "I understand," he responded, adding, "I'm tied up tonight and asked you to rest." Recalling what Jasmine had said, Charlene called Thorne. He took a long time to respond, his voice aloof. "I'm still occupied. Let's discuss tomorrow. "Who's that late, Thorne?" In the background came the voice of Vesta Hawkins. Charlene's hold on the phone becomes unimportant; Thorne had hung up before Charlene could say anything. Months have passed since their last encounter.
Although Charlene had been to Goldland, he was unable to return home or even remain on the phone long enough to have a meaningful conversation. She had been used to the frigid, irritable, and distant nature of their marriage, which had always existed. Normally, she would have calmly called him back to find out where he was and to ask if he might come home. But maybe she was too tired to find the energy to do it. After some consideration, she called Thorne again the next morning. In Goldland, it was still her birthday because of the time difference between Goldland and her native country.
She arrived wanting to see Thorne and Jasmine, hoping they could eat together as a family on this wonderful day. That was her annual birthday desire. Thorne did not answer. He sent a message a long time after. [How are you?] Charlene: Want to grab lunch? Would you be able to bring Minnie? The three of us alone.] Thorne: [All right, tell me the location.] Thorne fell mute in silence.
“ไม่มีทางเปลี่ยนใจเด็ดขาด ต่อให้ต้องสู้เพื่อเอาชนะใจนานแค่ไหนก็ยอม” เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่งาม แล้วจูบหน้าผากมนแผ่วเบา ปีรดาเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบแก้มสากด้วยความเก้อเขินเมื่อเห็นเพื่อนหวานกับเมีย ทัพเทวาก็หน้าเสีย และเริ่มรู้สึกหวั่นๆ ขึ้นมาเป็นครั้งแรก“ฉันว่าเราไปเดินดูของด้านล่างกันดีไหมคะคุณมล หนุ่มๆ จะได้มีเวลาคุยกัน” ปีรดาชวน นิชมลพยักหน้ายิ้มๆ แล้วจับมือกันเดินไปที่ประตู “เผื่อเจอหนุ่มๆ เราจะได้แจกเบอร์โทร.กันเนอะ” ปีรดาขยิบตาให้นิชมล บรรดาสามีได้ยินก็พากันหน้าตึงอย่างขัดใจ“ไม่ได้นะ” ราเชนและอัคนีพูดพร้อมกัน ภรรยาของทั้งคู่จึงมองหน้ากันแล้วปล่อยเสียงหัวเราะคิกๆ ออกมา ก่อนจะเปิดประตูออกไปโดยไม่สนใจสายตาของผู้เป็นสามีที่มองตามอย่างคาดโทษ“คืนนี้พวกเราคงต้องลงโทษเมียให้หนักๆ แล้วล่ะเพื่อน” ราเชนบอกยิ้มๆ อัคนีหัวเราะอย่างชอบใจ คนมีเมียพากันสนุกสนานกับแผนการลงโทษ แต่คนที่ไม่มีเมียอย่างทัพเทวากลับออกอาการเครียดหนัก“เฮ้อ…อิจฉาจังโว้ย”“ยังพอมีเวลาให้ทำแต้มอยู่นะไอ้เพื่อน ฉันสองคนเอาใจช่วย” ราเชนเห็นเพื่อนหน้าจ๋อยๆ ก็เดินไปตบบ่าอย่างสัพยอก “แต่เรื่องนี้น่าจะด่วนมากสำหรับแก”
“ฉันจะให้พยาบาลฉีดยาแก้อักเสบนะคะ” คุณหมอสาวก้มหน้าเขียนชาร์ตโดยไม่มองเขา นั่นยิ่งทำให้ทัพเทวาหน้าเครียดกว่าเดิม“ฉีดยาแก้ปวดด้วยสิ” เขาสั่งยาเองหน้าตาเฉย“คุณปวดแผลเหรอคะ” สายป่านมองแผลที่มีเลือดซึมออกเล็กน้อย ทัพเทวาไม่ตอบทำให้เธอต้องหันหน้ามาสบตาเขาเช่นเดิม“ปวดหัวใจ…”คำตอบที่หลุดออกมาจากเขาทำเอาคุณหมอสาวหน้าเหวอไปทันที “ฉันเคยบอกไปแล้วว่าไม่ใช่หมอโรคหัวใจ ถ้าอยากให้หายปวดก็ต้องไปรักษากับหมอคนอื่นค่ะ” พูดจบสายป่านก็เตรียมจะผละไป แต่ถูกเขายึดข้อมือเอาไว้ จนเธอเสียหลักล้มทับร่างแกร่งอีกครั้ง“ว้ายคุณ…” คุณหมอสาวร้องด้วยความตกใจเพราะกลัวจะทับแผลเขาอีก ทัพเทวาแม้จะเจ็บแต่ก็ไม่ร้องสักแอะ ยกมือโอบกอดร่างอ้อนแอ้นเอาไว้ แล้วมองพวงแก้มขาวเนียนที่อยู่ห่างเพียงคืบ ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นสบตา ริมฝีปากอุ่นๆ ก็แนบลงกับกลีบปากอิ่มทันทีอุ๊บ...เพียงสัมผัสแรกเธอก็ชาดิกเหมือนถูกไฟฟ้าหลายโวลต์ชอร์ต ยิ่งปากหยักบดเบียดเคล้าคลึง เธอก็ยิ่งสั่นเป็นเจ้าเข้าอย่างทำอะไรไม่ถูก จะผลักก็กลัวอีกฝ่ายเจ็บ จะห้ามก็ทำไม่ได้เพราะถูกเขาจูบหนักจนไม่มีเวลาหายใจ จึงปล่อยเลยตามเลย“อื้อ...”ทัพเทวาเห็นปฏิกิริยาของคุณหมอส
“ปีอย่ายั่วให้คึกนะ เดี๋ยวเจ้านั่นมันตื่นปีจะยุ่งเอาได้”“พอแล้วคร่า คุณจะหื่นไปถึงไหน คุณแทบจะไม่ได้นอนเลยนะ...” ปีรดาพูดยิ้มๆ แต่คนไม่ได้นอนไม่มีทีท่าจะง่วงเลยสักนิด หญิงสาวเบียดตัวเข้าหาไออุ่น วงแขนแข็งแรงของราเชนก็กอดกระชับแนบแน่น พร้อมกันนั้นจมูกโด่งคมยังจรดลงบนผมนุ่มสลวย หอมอยู่อย่างนั้นจนชื่นใจ“คิดถึงวันแรกที่เราเจอกันไหมปี ตลกมากๆ ปีใส่ผมเป็นชุดเลย แถมบอกว่าเป็นเด็กท่านประธานอีก” ราเชนพูดคุยถึงเรื่องราวในอดีตอย่างมีความสุข แต่ปีรดาอายแล้วอายอีกที่เอ๋อๆ จนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร“น่าอายมากกว่านะคะ ไปทำงานในโรงแรมดังแต่ไม่รู้จักเจ้าของโรงแรม คุณก็ใจร้ายมากที่ไม่ยอมบอกปี แถมสวมรอยเป็นพนักงานให้ปีเลี้ยงข้าวตั้งนานสองนาน” เธอหนีบเนื้อต้นแขนเขาเบาๆ ทีหนึ่ง ราเชนหัวเราะร่วนเพราะรู้ว่าภรรยาอายทุกครั้งที่คุยถึงเรื่องอดีต“พี่ฉวีกลับมาจากทำบุญ ผมต้องให้รางวัลเป็นเครื่องเพชรชุดใหญ่แล้ว ถ้าไม่มีพี่ฉวีผมคงไม่ได้พบปี และไม่ได้เอ่อ…ช่วยปีในวันนั้น” เขาพูดอย่างระวัง เพราะห่วงความรู้สึกของภรรยาเป็นที่สุด“นี่ก็อีกเรื่องที่ทำให้ปีรู้สึกผิด ทำไมไม่บอกว่าไปช่วยปีจากคนชั่วพวกนั้น ปล่อยให้ปีห้ามใจตัวเ
“ไม่อยากอาบ แต่อยากเล่น ‘จ้ำจี้’ กับเมีย” เขาออดอ้อนเหมือนเด็กอยากได้ของเล่น แต่ปีรดาไม่ยอมง่ายๆ เพราะอยากให้เขาสบายตัว จึงรีบส่ายหน้าซึ่งกำลังแดงระเรื่อไปมา ราเชนขมวดคิ้วมุ่น พยายามครุ่นคิดวิธีทำให้เมียใจอ่อน แล้วหัวสมองก็ปิ๊งอะไรบางอย่างขึ้นได้“อาบก็ได้ แต่ปีต้องสระผมและถูหลังให้หน่อยนะครับ” เขาอ้อนต่อและมั่นใจว่าภรรยาสุดที่รักต้องไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน ซึ่งมันก็เป็นจริง“ก็ได้ค่ะ”“งั้น ผมถอดเสื้อผ้าให้นะครับ” แล้วเขาก็จัดการปล้ำถอดเสื้อคลุมพ้นไหล่บาง ปีรดาซอยเท้าถี่ๆ รอบตัวเขา มือหนารวบเอวบางเอาไว้“ปีอาบให้คุณนะคะ ไม่ต้องถอดก็ได้ ว้ายคุณเชน...ไม่ถอดนะ”“ถอดเถอะ เดี๋ยวก็เปียกน้ำเอาหรอก...” เขาโยนเสื้อคลุมลงบนพื้น เหลือชุดนอนซีทรูสายเดี่ยวสีดำ ตัดกับผิวผุดผ่องขาวอมชมพู ด้านหน้าแหวกลึกลงไปตามร่องอก ห่อหุ้มเนินอกอวบเพียงครึ่งเต้าเท่านั้น ราเชนถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ประสาทของความปรารถนาตื่นตัวทันที“ปีจ๋า…”“ขาคุณเชน…”“ผมขอกินนมจากเต้าได้ไหม...”“ไม่ได้ค่ะ และก็ห้ามเกเรเด็ดขาด เข้าใจไหม...” เธอจับมือหนาพาเขาเยื้องย่างเข้าไปในห้องน้ำ มือบางเปิดน้ำอุ่นๆ แล้วผสมสบู่กลิ่นหอมลงไป “แช่น้ำอุ่น
“คุณปู่ไม่ซาบาย ให้น้าป๊อบมาฉีดยาดีไหมคะ” เด็กหญิงปาลินเอ่ยถาม เพราะคนเป็นแม่มักบอกว่าน้าสาวรักษาคนเก่ง ถ้าได้รักษาคุณปู่ก็คงจะหายป่วยทันที“ปู่ไม่เป็นไรลูก...” คุณธีรวัฒน์โอบร่างเล็กมาแนบอกพร้อมกับจูบกลางกระหม่อมจิ๋ว มือน้อยๆ ก็ยกกอดเอวคนเป็นปู่อย่างผูกพัน ปีรดายกมือปิดปากเพื่อกั้นเสียงสะอื้นเอาไว
ปีรดาคุยกับราเชนเสร็จก็ขอแยกกับเพื่อนอาจารย์ด้วยกัน เท้าเรียวก้าวฉับๆ ไปที่ประตูทางออกอย่างร้อนใจ ความเร่งรีบโดยไม่ทันระวัง ยังผลให้ไหล่กระแทกกับคนที่เดินสวนเข้ามา จนเธอเป็นฝ่ายซวนเซเสียหลักจะล้ม ยังดีที่คู่กรณีรีบประคองร่างของเธอเอาไว้“ระวังหน่อยสิคุณ” เสียงแหบๆ พูดอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ ทำเอาปีรดา
“จะบ้าเหรอ ฉันกับคุณรักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ เรื่องเพื่อนของคุณกับพี่สาวฉันยังลูกผีลูกคนอยู่ จะมาสร้างเรื่องอีก ไปเอกซเรย์ก่อนค่ะ” เธอกดปุ่มเรียกเจ้าหน้าที่ ไม่นานทัพเทวาก็ถูกพาไปที่ห้องเอกซเรย์ ระหว่างนั่งรอคนไข้กลับมา สายป่านก็อมยิ้มกับความห่ามของชายหนุ่ม คนอะไรขอสาวแต่งงานไม่โรแมนติกเอาซะเลย ไม่ถึ
“คุณราเชน…” ปีรดาเรียกอย่างหวั่นๆ กลัวชายหนุ่มจะรู้ว่าเป็นเธอ แต่เขาถูกพันหน้าพันตาแบบนั้นคงไม่มีทางมองเห็นเธอแน่ๆ ซึ่งหญิงสาวหารู้ไม่ว่าทันทีที่ตนไปยืนชิดขอบเตียง กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่ยังคงฝังลึกก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที“ปีรดา…” ราเชนพึมพำ หัวใจเต้นแรงระรัว จนเครื่องวัดชีพจรดังถี่ขึ้น ปีรดายกมือปิด