ลิขิตรักหักคานทอง (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๒)

ลิขิตรักหักคานทอง (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๒)

last updateLast Updated : 2025-12-28
By:  ฟ้าดุษฎีCompleted
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
74Chapters
1.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หัวหน้าแผนกห้องพักคนใหม่ เข้าใจผิดคิดว่าเจ้าของโรงแรมเป็นแค่พนักงานระดับล่างที่มีหน้าที่แค่รับจองห้องพักเท่านั้น ความสนุกตื่นเต้นและความวุ่นวายก็เกิดขึ้นทันที คานทองที่นั่งมาหลายปีมีอันต้องสะเทือน!!!

View More

Chapter 1

บทที่ 1

욕실 안에서 물 흐르는 소리가 났다.

온하준이 샤워를 하고 있었다.

새벽 세 시, 그는 막 돌아온 참이었다.

강지연은 욕실 문 앞에 서 있었다. 그에게 상의하고 싶은 일이 하나 있었다.

그녀는 조금 긴장했다. 이제 막 그에게 말하려는 이 일을, 그가 듣고 과연 동의해 줄지 알 수 없었다.

어떻게 말을 꺼내야 할지 생각하던 찰나, 안에서 이상한 소리가 들려왔다.

강지연은 귀를 기울여 한참을 듣고서야 그 소리가 무엇인지 알아챘다. 그가 스스로 욕구를 해결하고 있는 소리였다...

거칠게 섞인 숨소리와 억눌린 신음이 한 번 한 번, 무수한 망치질처럼 그녀 가슴을 촘촘하고도 강하게 내려쳤다.

아려 오는 통증이 파도처럼 번져 나갔고, 그녀는 그 아픔 속에 잠겨 허우적거리면서 숨조차 쉴 수 없었다.

사실 오늘은 두 사람의 결혼기념일이었다. 강지연과 온하준이 결혼한 지 다섯 해째 되는 날이었다.

하지만 그들 사이에는 단 한 번도 부부 사이의 관계가 없었다. 알고 보니 그는 이렇게 혼자 해결할망정 그녀에게는 손가락 하나 대고 싶지 않았던 걸까?

온하준의 숨소리가 점점 더 가빠질수록, 그는 마치 극도로 억누르다 못해 터져 나오는 듯 낮게 소리를 뱉었다.

“하나야...”

그 한마디가 그녀에게 마지막 일격이 되어 내리꽂혔다.

강지연의 가슴속에서 쿵 하는 소리가 울렸고, 무언가가 산산이 부서져 가루가 되어버린 것 같았다.

그녀는 필사적으로 입을 틀어막아 울음을 터뜨리지 않도록 버텼다. 그리고 바로 몸을 돌려 도망치듯 뛰어가려 했다.

하지만 첫걸음을 내딛자마자 중심을 잃고 비틀거리며 세면대에 부딪혔고, 그대로 바닥에 나동그라졌다.

“강지연?”

욕실 안에서 온하준의 목소리가 들렸다. 아직 숨이 완전히 가라앉지 않은 탓에 애써 목소리를 고르려 하는 것이 느껴졌지만, 거친 숨소리는 여전히 짙게 배어 있었다.

“나... 나 화장실 가려고 했어. 네가 샤워 중인 줄은 몰랐어...”

그녀는 서툰 거짓말을 늘어놓으면서 허둥지둥 세면대를 붙잡고 어떻게든 일어나려고 애썼다. 하지만 마음이 급할수록 꼴은 더 우스꽝스러워졌다.

바닥에도, 세면대 위에도 물이 흥건했다. 그녀는 겨우 몸을 일으켰지만, 그 순간 온하준이 이미 나와 있었다. 서둘러 걸친 흰색 목욕가운은 제대로 여며지지도 않았고, 그럼에도 허리끈만은 단단히 동여맨 상태였다.

“넘어졌어? 내가 안아 줄게.”

온하준은 그녀를 안아 올리려는 듯 손을 뻗었다.

그녀는 통증 때문에 눈에 눈물이 그렁그렁 맺혔지만, 그럼에도 그의 손을 밀어냈다.

초라하면서도 단호한 목소리가 나왔다.

“괜찮아, 나 혼자 일어날 수 있어.”

그 말 이후, 강지연은 또 한 번 미끄러질 뻔하며 비틀거리다가 한쪽 다리를 절뚝이며 겨우 침실 쪽으로 도망치듯 돌아갔다.

그래, ‘도망치다’는 말이 조금도 틀리지 않았다.

온하준과 결혼한 이 5년 내내, 그녀는 늘 도망치고 있었다.

바깥 세계를 피해 도망치고, 사람들의 이상한 시선을 피해 도망치고, 그리고 무엇보다 온하준의 동정과 연민을 피해 도망쳤다.

온하준의 아내가 절름발이라니...

절름발이가 어떻게 구름 위를 걷는 듯 반듯하고 빛나는, 커리어도 성공한 온하준과 어깨를 나란히 할 수 있겠는가?

하지만 그녀에게도 원래는 곧고 아름다운 다리가 있었다.

온하준도 곧바로 그녀를 따라 나왔다. 그의 목소리는 여전히 부드러웠고 진심으로 걱정하는 기색이 묻어 있었다.

“많이 다쳤어? 어디 좀 보자.”

“아니, 괜찮아.”

그녀는 이불을 바짝 끌어당겨 몸을 감쌌다.

그 안에 조금 전 자신의 초라함까지 함께 꾹꾹 숨겨 넣었다.

“정말 괜찮아?”

온하준의 걱정은 진심처럼 들렸다.

“응.”

그녀는 그를 등진 채 고개를 세게 끄덕였다.

“그럼 자는 거야? 아까 화장실 간다고 하지 않았어?”

“이제는 또 안 가고 싶어졌어. 그냥 자자.”

그녀가 조용히 말했다.

“맞다, 오늘 우리 기념일이잖아. 선물 하나 사 왔어. 내일 일어나서 열어 보고 마음에 드는지 봐.”

“응.”

선물은 침대 머리맡에 놓여 있었다.

그녀는 이미 힐끗 본 터였다.

하지만 굳이 포장을 뜯어보지 않아도 알았다. 안에 뭐가 들어 있는지.

해마다 크기가 똑같은 상자, 그 안에 들어 있는 것도 늘 똑같은 시계 한 개였다.

서랍 속에는 생일 선물을 합쳐 이미 똑같은 시계가 아홉 개나 파묻혀 있었다. 이건 열 번째였다.

대화는 거기서 끝났다.

그는 불을 끄고 누웠다.

공기 속에는 샤워 후의 축축한 바디워시 향이 번져 있었지만, 그녀는 침대가 어느 쪽으로 꺼지는지조차 거의 느끼지 못했다.

2m짜리 큰 침대 위에서 그녀는 이쪽 끝에, 그는 저쪽 끝 가장자리에 누워 있었다. 둘 사이에는 사람을 세 명쯤 더 눕혀도 될 만큼의 거리가 있었다.

둘 중 누구도 “하나”라는 이름을 꺼내지 않았다. 욕실에서 그가 방금 무슨 일을 했는지에 대해서도 단 한마디 언급하지 않았다.

마치 아무 일도 일어나지 않았던 것처럼.

강지연은 꼼짝 없이 똑바로 누운 채 눈가가 화끈거릴 만큼 아려 왔다.

하나, 본명은 이하나. 그녀는 온하준의 대학 동기였고, 그의 첫사랑이자 여신이었다.

대학교를 졸업할 때, 이하나는 해외로 떠났고 둘은 결국 헤어졌다. 그때 온하준은 한동안 완전히 무너져 매일 술에만 기대어 살았다.

강지연과 그는 중학교 동창이었다.

그녀는 인정한다. 중학교 때부터 이미 그녀는 몰래 그를 좋아했었다.

그때 온하준은 학교에서 가장 잘생긴 남학생이었고, 차갑고 도도한 수재였다.

반면 그녀는 예체능 쪽이었다. 예쁘기는 했지만, 예쁜 아이는 어디에나 있었다.

성적이 전부인 고등학교 시절에 예체능은 그리 눈에 띄지 않는 부류였고, 심지어 편견 어린 시선까지 따라붙었다.

그래서 그 마음은 언제나 그녀 혼자만의 짝사랑으로 남았다. 언젠가 자신의 발로 그 앞에 당당히 서게 될 줄은 한 번도 상상해 본 적이 없었다.

그러던 어느 해 여름, 무용학원에서 집으로 방학을 보내러 돌아왔던 그녀는 마침 완전히 무너진 상태의 그와 마주치게 되었다.

그날 밤, 온하준 역시 잔뜩 취해 있었다. 비틀거리는 걸음으로 길 위를 S자 모양으로 헤매다가 신호를 보지도 않고 그대로 길을 건너려 했다.

마침 쏜살같이 달려오던 차 한 대가 미처 속도를 줄이지 못했고, 강지연은 불안한 마음에 그의 뒤를 따라가다 마지막 순간 그를 밀쳐냈다.

밀려난 쪽은 그였고, 차에 치인 쪽은 그녀였다.

강지연은 무용 전공생이었다. 이미 대학교 진학이 확정된 상태였다.

하지만 그 한 번의 교통사고로 그녀는 다리를 절게 되었다.

그리고 다시는 춤을 출 수 없게 되었다.

그 후로 온하준은 술을 끊고 그녀와 결혼했다.

그는 언제나 그녀에게 미안해했고, 언제나 그녀에게 감사해했고, 언제나 낮은 목소리로 다정하게 대했다.

하지만 동시에 언제나 물처럼 차갑고 담담했다.

온하준은 강지연에게 수없이 많은 선물을 안겼고 넉넉한 돈도 쥐여 주었다. 하지만 오직 하나 사랑만은 주지 않았다.

그녀는 시간이 모든 것을 덮어 주리라 믿었다. 시간이 모든 상처를 둥글게 깎아 줄 거라고도 믿었다.

하지만 상상도 하지 못했다. 5년이 지난 지금까지도, 그는 여전히 ‘이하나’라는 이름을 그렇게 깊이 새기고 있었을 줄은. 심지어 스스로를 위로하는 그 순간에도 부르던 이름이 여전히 그 이름일 줄은...

결국 바보 같고 순진한 쪽은 언제나 그녀였다.

강지연은 밤새 한숨도 자지 못했다.

휴대폰 속 메일 한 통을 이 긴 밤 동안 백 번은 넘게 열어본 것 같았다.

해외의 한 대학교에서 보내온, 그녀의 합격 통지 메일이었다. 그리고 그 메일이야말로, 오늘 밤 원래라면 그와 상의하려 했던 일이었다.

그녀가 해외로 유학을 가도 되는지, 가도 괜찮은지 물어보려 했다.

하지만 지금 생각해 보니 굳이 그와 상의할 필요도 없게 된 것 같았다.

5년의 결혼 생활.

수없이 뒤척이며 보냈던 밤들.

마침내 이 순간부터 하나하나 끝을 세어 갈 수 있게 된 것이다.

온하준이 일어났을 때 강지연은 여전히 자는 척 이불을 뒤집어쓰고 있었다.

바깥에서 그가 가정부에게 말하는 소리가 들렸다.

“오늘 밤 약속이 있어서 늦을 거예요. 지연이한테는 기다리지 말고 일찍 자라고 해 주세요.”

당부를 마친 그는 다시 침실로 돌아와 한 번 더 그녀를 살폈다.

강지연은 여전히 이불을 머리끝까지 끌어올린 채 누워 있었고 눈물은 이미 베개를 흠뻑 적신 뒤였다.

평소 같으면 그가 회사에 나갈 때마다, 그녀는 미리 그가 입을 옷을 챙겨 두고 옆에 잘 정리해 두고는 했다. 그는 늘 그대로 입고 나가기만 하면 됐다.

하지만 오늘, 강지연은 그러지 않았다.

온하준은 혼자서 옷방에 들어가 양복을 골라 입고, 그대로 회사를 향해 떠났다.

그제야 그녀는 눈을 떴다. 눈이 퉁퉁 부은 느낌이었다.

휴대폰 알람이 울렸다. 그녀가 스스로 맞춰 둔 시간이었다. 일어나 영어를 공부해야 할 시간.

결혼 이후, 다리 때문에 그녀는 하루의 90%를 집 안에서만 보냈다.

더 이상 밖에 나가지 않았고, 그저 하루를 잘게 잘라 매 시간마다 할 일을 억지로 만들어 채우는 수밖에 없었다.

그녀는 알람을 끄고, 휴대폰을 들고 이것저것 앱을 무의미하게 넘겨 보기만 했다.

머릿속은 웅웅거리는 실타래처럼 엉켜 있어서 무엇을 봐도 눈에 들어오지 않았다.

그러다 어느 SNS에서 문득 어떤 영상을 스치듯 보게 되었다.

화면 속 인물이 너무 익숙해 보였다.

계정을 다시 확인해 본 순간 적혀 있는 이름이 눈에 들어왔다.

[하나HN]

‘이 빌어먹을 빅데이터...’

게시 시간은 바로 어젯밤이었다.

강지연은 그 영상을 눌러 재생했다.

경쾌한 음악이 먼저 들려왔고, 곧이어 누군가가 외치는 소리가 들렸다.

“하나, 둘, 셋! 하나야, 돌아온 거 환영해!”

그 목소리는 다름 아닌 온하준의 목소리였다.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
74 Chapters
บทที่ 1
เพิร์ลพาเลซสาขาจังหวัดภูเก็ต โรงแรมสุดหรูในเครือเพิร์ลพาเลซกรุ๊ป ตั้งตระหง่านอวดสถาปัตยกรรมสีขาวอันโดดเด่นซึ่งเต็มไปด้วยมนตร์เสน่ห์ที่ลงตัวอยู่บนริมผาทางตอนใต้ของเกาะภูเก็ต เบื้องล่างคือพื้นน้ำสีครามที่แผ่กว้างให้เรือใบหลายสิบลำโยกย้ายส่ายไปมาตามแรงคลื่นลม ไม่ว่าจะยืนตรงจุดไหนของตัวโรงแรมก็สามารถแลเห็นความงดงามของท้องทะเลได้อย่างชัดเจน จนแขกที่มาใช้บริการพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘ที่นี่คือ…ซานโตรินี กรีซ เมืองไทย’และด้วยความที่เพิร์ลพาเลซมีสาขาหลายแห่งอยู่ทั่วประเทศ ทำให้ ‘ราเชน ธนเกียรติ์โภคิน’ ประธานกรรมการใหญ่ ต้องเดินทางไปตรวจงานด้วยตัวเอง โดยเฉพาะเพิร์ลพาเลซสาขาภูเก็ต เขามักจะใช้เวลาอยู่ที่นั่นนานมากกว่าสาขาอื่นๆ เนื่องจากชอบบรรยากาศและความสงบเป็นการส่วนตัวไฮซีซันแบบนี้ ราเชนยังคงอยู่ที่เพิร์ลพาเลซภูเก็ตเพื่อดูโครงการสำคัญ ผู้จัดการฝ่ายบุคคลถูกเรียกเข้าไปพบตั้งแต่ช่วงเช้าเพื่อเตรียมความพร้อมต่างๆ“สวัสดีค่ะคุณราเชน” ฉวีวรรณผู้จัดการฝ่ายบุคคลทักทายเจ้านายหนุ่มอย่างนอบน้อม“สวัสดีครับ เชิญนั่งครับพี่ฉวี” ราเชนผายมือไปที่เก้าอี้ตรงหน้า แล้วปรับอิริยาบถของตัวเองด้วยท่าทางสบายๆ “ฝ่าย
Read more
บทที่ 2
ปีรดาเดินสำรวจตามห้องต่างๆ เพื่อเช็กความเรียบร้อยอีกครั้ง จนกระทั่งมาถึงโซนที่เรียกว่าวิลล่า ซึ่งมีสระว่ายน้ำส่วนตัวที่ยื่นออกไปหาทะเลและเครื่องอำนวยความสะดวกอื่นๆ ครบครัน ราคาห้องจะอยู่ที่หกหลักต้นๆ“เฮ้ย…หาเงินทั้งชาติก็ไม่มีโอกาสได้พักห้องแบบนี้หรอกยัยปีเอ๋ย…” หญิงสาวพึมพำ ขณะใช้ปากกาจดรายละเอียดต่างๆ ลงในสมุดโน้ต และในระหว่างที่เธอเดินตรวจตราอยู่นั้น ก็สังเกตเห็นเงาของใครคนหนึ่งยืนอ่านเอกสารอยู่ในห้อง และทำท่าว่าจะนั่งลงบนเตียงที่ถูกตระเตรียมไว้ให้แขก จนปีรดาถึงกับห่อปากทำตาโต ก่อนจะรีบวิ่งแจ้นเข้าไปห้ามอย่างรวดเร็ว“หยุดเดี๋ยวนี้นะ…”ประโยคนั้นดังมาก่อนตัว ทำเอาราเชนที่กำลังจะย่อกายลงนั่งต้องค้างอยู่อย่างนั้นเอาไว้ แล้วหันขวับไปมองเจ้าของเสียงทันที เมื่อเห็นร่างบอบบางเครื่องหน้าสวยหวาน ชายหนุ่มก็ค่อยๆ ยืดตัวขึ้น คิ้วหนาเหนือดวงตาคมกริบสีน้ำตาลอ่อนได้แต่ขมวดมุ่นเป็นปม เพราะผู้หญิงคนนี้อยู่ในชุดฟอร์มของโรงแรมเสียด้วย“คุณห้ามผมเหรอ” ชายหนุ่มหรี่ตาลงแคบๆ“ก็ใช่น่ะสิ นี่เป็นห้องที่ดีที่สุดของโรงแรม นายไม่มีสิทธิ์นั่งไปทั่วแบบนี้ ถึงนายจะเป็นพนักงานก็เถอะ ยังไงก็ไม่สมควรอยู่ดี เข้าใจเ
Read more
บทที่ 3
ฟอด!...“กรี๊ดดด…” ปีรดาร้องลั่น ราเชนยังคงกดจมูกแช่ค้างเอาไว้โดยไม่ยอมถ่ายถอนออกมา ทำให้แก้มนุ่มนิ่มไสเสียดกับแก้มสากระคาย จนขนอ่อนๆ ลุกพรึ่บตั้งแต่หัวจรดเท้าเอาดื้อๆแรงดึงดูดนั้นมีผลต่อประสาทสัมผัสแห่งบุรุษเพศ บวกกับความละมุนของกายสาว ทำเอาหัวใจหนุ่มแทบจะละลายไม่ต่างจากเทียนไขโดนเปลวไฟอันร้อนแรงเผาผลาญ“แก้มหอมจริงๆ” เสียงชมแหบพร่าเรียกสติของปีรดาให้กลับมา มือบางดันใบหน้าหล่อกระชากใจสาวออกห่าง เขาก็ยอมถอยให้ทันที“ผู้ชายเฮงซวย ปากเสีย ถอยไปไกลๆ ฉันเลย” หญิงสาวเค้นเสียงใส่สลับกับหอบหายใจฟืดฟาด ผู้ชายบ้าอะไรยิ้มออกมาแต่ละทีขยี้หัวใจชะมัด ซ้ำร้ายไปกว่านั้นลักยิ้มยังบุ๋มข้างเดียวอีกต่างหาก เสริมส่งให้เขามีเสน่ห์มากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว งานนี้เธอต้องตายแน่ๆ ยัยปีเอ๋ย...“เข้าใกล้แล้วถอยไม่ได้จนกว่า…” ราเชนมองริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อ ปีรดาไม่ได้อ่อนเดียงสา รู้จุดประสงค์ของเขาดี เธอจึงเม้มริมฝีปากแน่น แผนการเอาคืนก็แวบเข้ามาในหัว“ถอยไม่ได้ใช่ไหม โอเค...ฉันจัดให้ จะได้รู้จักนังปีแห่งเมืองมุกดาหารว่าร้ายแค่ไหน” ปีรดาทำหน้าขึงขัง ราเชนหรี่ตามองด้วยความสงสัย แต่กว่าจะคิดได้ก็ไล่เลี่ยกับที
Read more
บทที่ 4
เพียะ!!!...เสียงฝ่ามือกระทบโหนกแก้มสากทำเอาอนงค์หัวใจแทบวาย ใบหน้าหล่อคมสะบัดหันไปตามแรงตบ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองแม่คนตัวดีด้วยแววตานิ่งลึกอย่างยากแก่การคาดเดา“ปีทำอะไรลงไป???” อนงค์ได้สติรีบเข้าไปฉุดหญิงสาวออกห่างจากราเชน “ขอโทษแทนปีด้วยนะคะ” หญิงวัยกลางคนพนมมือขึ้นไหว้เพื่อให้บอสใหญ่อารมณ์เย็นลง แต่ชายหนุ่มเพียงแค่กระแอมกระไอ และจ้องหน้าอนงค์เขม็ง อีกฝ่ายได้สติจึงรีบเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว“พี่อนงค์ไปขอโทษทำไมคะ นายคนนี้ไม่รู้จักหน้าที่ตัวเอง หาว่าเราจะดูแลแขกวีไอพีไม่ได้”“พอได้แล้วปี โอ๊ย...พี่จะหัวใจวายตายแล้ว” อนงค์หายใจไม่ทั่วท้อง จนกระทั่งราเชนคลี่ยิ้ม ขณะมองหน้าแดงๆ ที่เต็มไปด้วยความโกรธของหญิงสาว “พี่แนะนำก่อนนะจะได้รู้จักกันไว้ นี่ราเชนเป็น…เอ่อ…เอ่อ หัวหน้าแผนกรับจองห้องพัก ส่วนนี่ปีรดาผู้ช่วยแผนกห้องพัก”“เขาดูถูกแผนกเราขนาดนั้นไม่ต้องไปพูดดีด้วยหรอกค่ะพี่อนงค์” เธอสะบัดเสียงใส่ ราเชนมองปากจิ้มลิ้มช่างเหน็บแนมแกมประชดเก่งอย่างยิ้มๆ“ผมแค่ไปตรวจความเรียบร้อยเท่านั้นเอง ต้องขอโทษพี่อนงค์ด้วยนะครับที่ทำให้ลำบากใจ” ราเชนเป็นฝ่ายเปลี่ยนท่าทีบ้าง“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ” อนงค์ต
Read more
บทที่ 5
สองร่างดิ่งลงก้นสระ ราเชนเป็นแชมป์ว่ายน้ำของมหาวิทยาลัยจึงประคองตัวอยู่ใต้น้ำได้อย่างสบาย ในขณะที่ปีรดาว่ายน้ำไม่เป็น สำลักน้ำเข้าไปหลายอึก จนทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าเริ่มซีดขาวลงเรื่อยๆชายหนุ่มรู้ว่าหญิงสาวต้องการอะไร จึงรีบเข้าไปโอบกอดร่างที่เริ่มไร้เรี่ยวแรงเข้ามาชิดกาย จากนั้นก็จัดการประกบปากแนบกัน ก่อนจะถ่ายลมหายใจอุ่นๆ เข้าไปให้เธอปีรดาเบิกตากว้างพร้อมกับดึงลมหายใจที่โอนถ่ายมาให้ลงสู่ปอดทันที ราเชนแช่ริมฝีปากอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน และเป็นช่วงเวลาที่หญิงสาวรู้สึกปั่นป่วนไปทั้งร่าง ชีพจรเต้นแรงถี่ระรัว สมองขาวโพลนไปหมด กระทั่งอึดใจต่อมาสติสัมปชัญญะของเธอก็ค่อยๆ ดับวูบลง ราเชนถีบตัวพาเธอขึ้นสู่เหนือน้ำอย่างรวดเร็ว พลางยกร่างบอบบางขึ้นนอนริมขอบสระ“ปี! ปี!” เขาเรียกอย่างร้อนใจ แต่ไม่มีการตอบสนองใดๆ ชายหนุ่มจึงตามขึ้นไปผายปอดอยู่หลายครั้งพร้อมกับเรียกเธอเป็นระยะ จนในที่สุดหญิงสาวก็ได้สติ“อั๊ก…อั๊ก...” ปีรดาสำลักน้ำออกมา ทั้งตกใจและหวาดกลัวระคนกัน ก่อนจะผวาเข้ากอดร่างกำยำแน่น“ไม่ต้องกลัว ปีปลอดภัยแล้ว” ราเชนเอ่ยปลอบ แล้วกอดตอบร่างอ้อนแอ้นแนบอก“ปีกลัว ปีกลัว ฮือ…ฮือ” เธอร้องไห้สะอึกสะอื
Read more
บทที่ 6
“มองตาไม่กะพริบแบบนี้ ผมเขินเป็นนะคุณ” เสียงทุ้มแกล้งพูดหยอกเย้า“ไม่ต้องมาทำชีกอเลยนะนาย เอาหน้าออกไปห่างๆ ฉันเดี๋ยวนี้” หญิงสาวรีบใช้ฝ่ามือนุ่มๆ ดันใบหน้าหล่อเหลาออกห่าง นัยน์ตาคู่คมดั่งใบมีดแบบนี้เธอไม่ชอบเลยจริงๆ มันดูเจ้าเล่ห์ เหมือนมีบางอย่างซ่อนเร้นอยู่ยังไงไม่รู้“หน้าผมออกจะหล่อ สมัยเรียนสาวกรี๊ดกันทั้งมหาวิทยาลัยเลยนะ” เขายักคิ้วให้“แหวะ ขี้โม้” เธอเบ้ปากแล้วเดินผ่านหน้าเขาไปที่ประตู ราเชนจึงคว้ามือบางเอาไว้“จะไปไหน…”“ฉันจะไปเปลี่ยนชุดทำงานแล้วไปขอบคุณท่านประธานที่ให้พักห้องดีๆ แบบนี้น่ะสิ” ปีรดาหันกลับมามองห้องพักสุดหรู “ชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้พักอีกแล้ว” เธอบอกอย่างเสียดาย แต่ไม่ได้น้อยใจในวาสนาที่เกิดมาต้องดิ้นรนช่วยเหลือตัวเอง เพราะเธอภูมิใจกับสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้“ท่านไปกรุงเทพฯ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ถ้าจะขอบคุณท่าน พาผมไปเลี้ยงมื้อเย็นก็ได้”“เกี่ยวอะไรกัน มันคนละคนนี่ ฉันต้องเลี้ยงนายอยู่แล้ว อยากกินอะไรล่ะ” หญิงสาวบิดข้อมือออกจากอุ้งมือหนา ราเชนคิดแวบหนึ่งก่อนจะบอกออกไป“แล้วแต่คุณเลย ผมกินอะไรก็ได้ ไม่เรื่องมาก” ราเชนพูดยิ้มๆ ที่จะได้ใกล้ชิดเธอ “แล้วตอนอยู่ใต้น้ำผมเอ
Read more
บทที่ 7
เมื่อได้เวลาเลิกงาน ปีรดาก็เปลี่ยนชุดฟอร์มเป็นชุดธรรมดา แล้วเดินมายังมอเตอร์ไซค์เวสป้าสีฟ้าคู่ใจซึ่งจอดนิ่งอยู่ที่ลานจอดรถ“หวัดดีเพื่อนยาก ไม่ได้เจอกันวันหนึ่งคิดถึงฉันหรือเปล่า” เธอถามราวกับมันมีชีวิตพร้อมกับวาดเท้าขึ้นนั่ง พอจะสตาร์ตก็มีคนมาดึงกุญแจออก“คนอะไรคุยกับรถก็ได้ด้วย ตลกจัง...” ราเชนพูดยิ้มๆ ขณะใช้นิ้วแกว่งกุญแจหมุนเป็นวงกลม ปีรดามองเขาตาเขียวปั๊ด ก่อนจะแบมือไปรอข้างหน้า ชายหนุ่มไม่สนใจและยังคงแกว่งกุญแจไปมาต่อเพื่อยั่วอารมณ์อีกฝ่ายเล่นๆ“เอากุญแจฉันคืนมานะ” คราวนี้เธอแว้ดใส่เสียงขุ่น“ลืมอะไรไปหรือเปล่าคุณ” ราเชนทวงถาม ปีรดานิ่งคิดแต่ก็คิดไม่ออก “วันนี้คุณจะเลี้ยงข้าวเย็นผมไม่ใช่เหรอ” เขาทวงสัญญา หญิงสาวจึงยกมือกอดอกอย่างขัดใจ“ฉันคิดว่านายชวนตรีนุชไปกินแล้วซะอีก”“ผมไม่ใช่คนหลายใจนะคุณปี บ่ายนัดอีกคน เย็นจะไปกับอีกคน” ราเชนเห็นแก้มป่องๆ ที่เจ้าตัวแสดงออกมา ก็หายใจเข้าแรงๆ อย่างหักห้ามอารมณ์ไม่ให้ทำอย่างที่ใจคิด“หล่อเลือกได้อย่างนาย จะทำแบบนั้นมันเป็นเรื่องชิลๆ อยู่แล้ว เอากุญแจคืนมาเลย ฉันจะกลับบ้าน” เธอรีบคว้ากุญแจในมือหนา แต่ก็ถูกราเชนเบี่ยงหลบแล้ววาดเท้าขึ้นไปนั่งซ้
Read more
บทที่ 8
“จอดร้านที่สองเลย” ปีรดาบอกเมื่อรถวิ่งเลียบชายหาดมาถึงที่หมาย ราเชนมองร้านรถเข็นสี่ห้าร้าน ก่อนจะเลี้ยวเวสป้าเข้าไปจอดเทียบด้านหน้า“คุณจะเลี้ยงผมร้านนี้เนี่ยนะ” ชายหนุ่มกลิ้งกลอกดวงตาไปมา ปีรดาพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะติดชายหาด ราเชนจึงเดินตามมานั่งตรงข้ามกับเธอ“ฉันเลี้ยงได้เท่านี้แหละ ต้องเก็บเงินไว้ใช้อย่างอื่นที่จำเป็น นายก็เหมือนกัน เศรษฐกิจแบบนี้ต้องประหยัดไว้เป็นดีรู้มั้ย เงินแต่ละบาทกว่าจะหามาได้ไม่ใช่ง่ายๆ เลย” เธอพูดขณะมองเมนูอาหาร ทำให้ไม่เห็นแววตาคู่คมที่จับจ้องอยู่ ราเชนอดทึ่งไม่ได้ ผู้หญิงที่เขาพบเจอมาแต่ละคนนั้นชอบความหรูหรา ใช้ของแบรนด์เนมจนเงินไม่พอใช้ เป็นหนี้เป็นสินไปทั่ว แต่ปีรดากลับมีความคิดไปอีกแบบ เธอสอนให้เขารู้คุณค่าของเงิน ทั้งๆ ที่บางครั้งเพียงสองสามนาทีเขาก็หาได้เป็นแสนๆ แล้ว“เอ้า มองอยู่นั่นแหละจะกินอะไรก็สั่งสิ”“เอ่อ...เอาเหมือนคุณ ถ้าผมไม่อิ่มขอเบิลนะ” เขาต่อรอง นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องมานั่งทานอาหารแบบนี้ บรรยากาศร้านก็ไม่เลวร้าย ติดชายหาด รสชาติก็คงอร่อย เธอคงมากินประจำไม่นานก๋วยเตี๋ยวหน้าตาน่ากินก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ราเชนมองหญิงสาวปรุงก็ทำตาม
Read more
บทที่ 9
เมื่อรู้จุดประสงค์ของเจ้านายหนุ่ม ฉวีวรรณถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจว่าเจ้านายอยากรู้เรื่องหลานสาวไปทำไมกัน“อาทิตย์หน้าจะมีกรุ๊ปทัวร์วีไอพีเจ็ดคนไปเกาะฟ้าพร่างดาว ผมอยากให้พี่จัดคนไปดูแลโดยมีปีรดาไปด้วย ส่วนคนอื่นๆ พี่ดูตามความเหมาะสมก็แล้วกัน”“ได้ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวไปทำงานนะคะ” เมื่อเจ้านายไม่มีงานเพิ่ม ฉวีวรรณก็ขอตัวกลับไปทำงาน แต่เดินไปไม่ถึงประตูก็ต้องหันกลับมา“ผมหวังว่าความลับของเรายังเป็นความลับอยู่นะ” ราเชนย้ำเสียงเข้ม“แน่นอนค่ะ ทั้งๆ ที่ดิฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าเจ้านายต้องการอะไร ก็ได้แต่หวังว่าเจ้านายคงไม่เอาหัวใจของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งมาล้อเล่นนะคะ” ฉวีวรรณบอกเจ้านายหนุ่ม ลางสังหรณ์บางอย่างมันปรากฏเด่นชัดอยู่บนแววตาของเขายามที่พูดถึงปีรดา“ผมชัดเจนเสมอ ยังไงฝากจัดการเรื่องที่บอกด้วย” ชายหนุ่มย้ำอีกครั้ง ฉวีวรรณเห็นท่าทางเปิดเผยของผู้เป็นนายก็โล่งอกนิดหนึ่ง ในใจได้แต่ภาวนาให้หลานสาวสุดรักไม่ตกเป็นของเล่นเศรษฐีก็พอหลังจากคุยกับฉวีวรรณเสร็จ ราเชนก็ออกไปพบลูกค้าข้างนอกกับเลขาฯ ระหว่างออกจากลิฟต์ ปีรดาออกมารับงานที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์พอดี“เอ
Read more
บทที่ 10
คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลดังอย่างธนเกียรติ์โภคิน ตั้งอยู่บนเนื้อที่หลายร้อยไร่ ภายนอกตกแต่งด้วยต้นไม้หลากหลายสายพันธุ์ ทั้งไม้ดอกไม้ประดับผสมผสานกันอย่างลงตัว ภายในก็ตกแต่งหรูหราสมฐานะ โดยเฉพาะห้องโถงกว้างซึ่งเป็นที่รวมสมาชิกในบ้านถูกออกแบบสวยงามตระการตานายหญิงของบ้านอย่างคุณยุพินนั่งคุยอยู่กับไพลิณีย์ ซึ่งเป็นบุตรสาวถึงเรื่องทั่วๆ ไป สุดท้ายก็วนกลับมาคุยเรื่องลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างราเชน“พี่ชายเราเที่ยวนี้อยู่ภูเก็ตนานเป็นพิเศษเลยนะ” คุณยุพินชวนบุตรสาวคุยด้วยเสียงอ่อนโยน ไพลิณีย์ละสายตาจากนิตยสารในมือแล้ววางลงข้างตัว“เห็นยุ่งๆ เรื่องโครงการใหม่ที่จะเปิดเร็วๆ นี้ค่ะคุณแม่ ก็เลยอยู่นานหน่อยเพราะไม่อยากให้เสียชื่อ”“ไม่ใช่เพราะพี่ชายเราติดผู้หญิงเหรอยัยลิน” ธีรวัฒน์ซึ่งเป็นประมุขใหญ่ของบ้านเดินเข้าไปนั่งข้างภรรยา ไพลิณีย์มองบิดาตาโต“ติดสาวเหรอคะคุณพ่อ”“เป็นอย่างนั้นก็ดีสิคะ ฉันอยากอุ้มหลานจะแย่อยู่แล้ว ยัยลินก็ไม่มีวี่แววสักที ก็เลยต้องลุ้นที่เจ้าลูกชายตัวดีของเรานี่แหละ” คุณยุพินมองบุตรสาวที่นั่งแก้มแดงระเรื่อด้วยประกายตาอ่อนโยน“คุณพ่อรู้อะไรเด็ดๆ มาเหรอคะ”“พ่อว่าจะให้ลินบินไปภ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status