ลิขิตรักหักคานทอง (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๒)

ลิขิตรักหักคานทอง (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๒)

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-28
โดย:  ฟ้าดุษฎีจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
74บท
1.3Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

หัวหน้าแผนกห้องพักคนใหม่ เข้าใจผิดคิดว่าเจ้าของโรงแรมเป็นแค่พนักงานระดับล่างที่มีหน้าที่แค่รับจองห้องพักเท่านั้น ความสนุกตื่นเต้นและความวุ่นวายก็เกิดขึ้นทันที คานทองที่นั่งมาหลายปีมีอันต้องสะเทือน!!!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

Sentada en la silla de un consultorio médico, yo Andreina Ferreira, graduada de una prestigiosa escuela de arte y música en Inglaterra, esperaba a que mi ginecólogo de cabecera leyera los resultados de la prueba de embarazo de sangre que me había hecho apenas hacía media hora.

— ¡Miss Ferreira, felicidades, lo ha conseguido, está usted embarazada! ¿Por qué no vino su novio a recibir esta alegre noticia con usted?

El doctor Carter nos conocía perfectamente a Marco, y a mí, habíamos venido antes a programar un buen método anticonceptivo, ya que mi prometido no quería tener hijos por ahora, así que no podía decirle que yo me había embarazado a sus espaldas. Tuve que mentir aunque no era de mi agrado.

— ¡Mi novio tuvo una junta muy importante, pero estoy segura de que apenas lo sepa se va a poner demasiado contento, tanto como yo!

Los ojos se me llenaron de lágrimas, había deseado tanto quedar embarazada y ser madre, pero Marco, siempre me ponía pretextos. "Somos muy jóvenes, decía, deja que asegure unos contratos y encargaremos un bebé, y lo último, no estoy seguro de querer ser padre, ni ahora, ni después".

Fue por esa razón que tomé las cosas por mi cuenta, él decía que me amaba, que yo era su todo en la vida, entonces era el momento de demostrarme ese amor que decía profesar por mi aceptando a nuestro hijo y recibirlo en un hogar feliz.

— Estoy seguro que el CEO Cienfuegos, va a saltar de gusto, por el momento todo está perfecto, le haré está receta para que comience a vitaminarce, oh, y la veo el próximo mes justo aquí. — Dijo el galeno emocionado por su paciente.

Tomé la receta con la mano temblorosa, todavía no asimilaba que estaba en cinta.

— Lo veré aquí el próximo mes sin falta. — Me despedí del doctor y sali del consultorio hacia la compañía de mi importante prometido. El era un hombre sumamente ocupado, de estándares muy altos en todos aspectos, me sentí afortunada de que me hubiera elegido como su novia, aunque manteníamos la relación en secreto, él decía que en el momento adecuado la iba a hacer pública.

Todavía recuerdo el día en el que lo conocí, ese día que regresaba de dar un recital en una universidad prestigiosa de la ciudad.

Marco Cienfuegos, alto, cabello negro, ojos tan verdes como dos esmeraldas, y una barba cerrada tan prolija que lo hacía verse como el hombre más atractivo que hubiera conocido jamás. Su aspecto impecable y sofisticado, me hizo caer sin remedio en su encanto misterioso y varonil.

(...)

— ¡Esto es... Maravilloso! — Acaricié mi vientre con toda la ternura que era capaz, por fin mi hijo con el hombre que amaba venía en camino, y apenas podía esperar para darle la buena noticia.

Llegué a la compañía Cienfuegos, las miradas extrañas de las recepcionistas me parecieron fuera de lugar, pero las dejé pasar porque mis emociones estaban concentradas en el bebé.

— Quiero ver al señor Cienfuegos. — Pedí ya un poco impaciente.

— Lo siento, el CEO, no se encuentra en la compañía, él tuvo que salir a comer con un importante cliente.

Las risitas que apenas disimulaban me hicieron sentir incómoda, era evidente que me creian una enamorada obsesiva más del gran jefe. Estaba a punto de decirles algo cuando mi celular timbró por una notificación. La abrí inocentemente, se trataba de una noticia de una página de farándula.

El atractivo CEO Cienfuegos se encuentra en una comida en un exclusivo restaurante con una dama misteriosa, ¿Será que habrá pronto una señora Cienfuegos? ¿El soltero eterno de nos casa?

Agregada a la nota había una fotografía donde se podía ver la espalda de Marco, mi novio y de como acomodaba un Mechon de cabello detrás de la oreja de la mujer que no era otra que su jefa de proyectos, Carolina Minelli, esa bella y sensual pelirroja que había sido compañera de preparatoria de Marco.

Le había reclamado más de una vez su cercanía a esa mujer que siempre lo acompañaba en juntas importantes y viajes de negocios, pero Marco, siempre me tranquilizaban diciéndome que Carolina, era como su hermanita menor, que no le tomara importancia a los rumores.

¿Había sido tan estúpida de creerme todos sus cuentos, todas sus palabras dulces para confortarme? El corazón de me aceleró de solo pensarlo, la respiración se me volvió irregular.

— Señorita, ¿Se encuentra bien?

Una de las recepcionistas me preguntó quizás al notar mi pálido rostro cuando en un mensaje de I*******m, Carolina público una fotografía.

Su mano y la de un hombre sobre la mesa tocándose con evidente cercanía. Y una frase, una sola frase que fué suficiente para romperme el corazón.

— Nuestro bebé viene en camino, que bendición que lo amemos tanto.

En ese momento presentí que algo andaba mal, me llevé una mano a los labios para evitar vomitar, sentía que todo me daba vueltas, intenté llamar a mi esposo, pero la llamada nunca se conectó.

Subí de nuevo al coche, el chófer que siempre me acompañaba a hacer mis diligencias me preguntó:

— ¿Hacía donde nos dirigimos señorita Ferreira?

— A casa... Vamos a casa..

En el camino un mensaje con el tono que había puesto especialmente para saber que se trataba de mi esposo me llegó de pronto.

"Estaré en casa por la noche."

Esa era la manera que Marco utilizaba para demostrarme su existencia, pero ahora ya no sería tan sencillo.

— ¿Estás en una cita con tu asistente?

Quiero hablar contigo y la quería ya.

— ¡Iré a la villa, tus celos enfermizos me hacen doler la cabeza!

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
74
บทที่ 1
เพิร์ลพาเลซสาขาจังหวัดภูเก็ต โรงแรมสุดหรูในเครือเพิร์ลพาเลซกรุ๊ป ตั้งตระหง่านอวดสถาปัตยกรรมสีขาวอันโดดเด่นซึ่งเต็มไปด้วยมนตร์เสน่ห์ที่ลงตัวอยู่บนริมผาทางตอนใต้ของเกาะภูเก็ต เบื้องล่างคือพื้นน้ำสีครามที่แผ่กว้างให้เรือใบหลายสิบลำโยกย้ายส่ายไปมาตามแรงคลื่นลม ไม่ว่าจะยืนตรงจุดไหนของตัวโรงแรมก็สามารถแลเห็นความงดงามของท้องทะเลได้อย่างชัดเจน จนแขกที่มาใช้บริการพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘ที่นี่คือ…ซานโตรินี กรีซ เมืองไทย’และด้วยความที่เพิร์ลพาเลซมีสาขาหลายแห่งอยู่ทั่วประเทศ ทำให้ ‘ราเชน ธนเกียรติ์โภคิน’ ประธานกรรมการใหญ่ ต้องเดินทางไปตรวจงานด้วยตัวเอง โดยเฉพาะเพิร์ลพาเลซสาขาภูเก็ต เขามักจะใช้เวลาอยู่ที่นั่นนานมากกว่าสาขาอื่นๆ เนื่องจากชอบบรรยากาศและความสงบเป็นการส่วนตัวไฮซีซันแบบนี้ ราเชนยังคงอยู่ที่เพิร์ลพาเลซภูเก็ตเพื่อดูโครงการสำคัญ ผู้จัดการฝ่ายบุคคลถูกเรียกเข้าไปพบตั้งแต่ช่วงเช้าเพื่อเตรียมความพร้อมต่างๆ“สวัสดีค่ะคุณราเชน” ฉวีวรรณผู้จัดการฝ่ายบุคคลทักทายเจ้านายหนุ่มอย่างนอบน้อม“สวัสดีครับ เชิญนั่งครับพี่ฉวี” ราเชนผายมือไปที่เก้าอี้ตรงหน้า แล้วปรับอิริยาบถของตัวเองด้วยท่าทางสบายๆ “ฝ่าย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
ปีรดาเดินสำรวจตามห้องต่างๆ เพื่อเช็กความเรียบร้อยอีกครั้ง จนกระทั่งมาถึงโซนที่เรียกว่าวิลล่า ซึ่งมีสระว่ายน้ำส่วนตัวที่ยื่นออกไปหาทะเลและเครื่องอำนวยความสะดวกอื่นๆ ครบครัน ราคาห้องจะอยู่ที่หกหลักต้นๆ“เฮ้ย…หาเงินทั้งชาติก็ไม่มีโอกาสได้พักห้องแบบนี้หรอกยัยปีเอ๋ย…” หญิงสาวพึมพำ ขณะใช้ปากกาจดรายละเอียดต่างๆ ลงในสมุดโน้ต และในระหว่างที่เธอเดินตรวจตราอยู่นั้น ก็สังเกตเห็นเงาของใครคนหนึ่งยืนอ่านเอกสารอยู่ในห้อง และทำท่าว่าจะนั่งลงบนเตียงที่ถูกตระเตรียมไว้ให้แขก จนปีรดาถึงกับห่อปากทำตาโต ก่อนจะรีบวิ่งแจ้นเข้าไปห้ามอย่างรวดเร็ว“หยุดเดี๋ยวนี้นะ…”ประโยคนั้นดังมาก่อนตัว ทำเอาราเชนที่กำลังจะย่อกายลงนั่งต้องค้างอยู่อย่างนั้นเอาไว้ แล้วหันขวับไปมองเจ้าของเสียงทันที เมื่อเห็นร่างบอบบางเครื่องหน้าสวยหวาน ชายหนุ่มก็ค่อยๆ ยืดตัวขึ้น คิ้วหนาเหนือดวงตาคมกริบสีน้ำตาลอ่อนได้แต่ขมวดมุ่นเป็นปม เพราะผู้หญิงคนนี้อยู่ในชุดฟอร์มของโรงแรมเสียด้วย“คุณห้ามผมเหรอ” ชายหนุ่มหรี่ตาลงแคบๆ“ก็ใช่น่ะสิ นี่เป็นห้องที่ดีที่สุดของโรงแรม นายไม่มีสิทธิ์นั่งไปทั่วแบบนี้ ถึงนายจะเป็นพนักงานก็เถอะ ยังไงก็ไม่สมควรอยู่ดี เข้าใจเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
ฟอด!...“กรี๊ดดด…” ปีรดาร้องลั่น ราเชนยังคงกดจมูกแช่ค้างเอาไว้โดยไม่ยอมถ่ายถอนออกมา ทำให้แก้มนุ่มนิ่มไสเสียดกับแก้มสากระคาย จนขนอ่อนๆ ลุกพรึ่บตั้งแต่หัวจรดเท้าเอาดื้อๆแรงดึงดูดนั้นมีผลต่อประสาทสัมผัสแห่งบุรุษเพศ บวกกับความละมุนของกายสาว ทำเอาหัวใจหนุ่มแทบจะละลายไม่ต่างจากเทียนไขโดนเปลวไฟอันร้อนแรงเผาผลาญ“แก้มหอมจริงๆ” เสียงชมแหบพร่าเรียกสติของปีรดาให้กลับมา มือบางดันใบหน้าหล่อกระชากใจสาวออกห่าง เขาก็ยอมถอยให้ทันที“ผู้ชายเฮงซวย ปากเสีย ถอยไปไกลๆ ฉันเลย” หญิงสาวเค้นเสียงใส่สลับกับหอบหายใจฟืดฟาด ผู้ชายบ้าอะไรยิ้มออกมาแต่ละทีขยี้หัวใจชะมัด ซ้ำร้ายไปกว่านั้นลักยิ้มยังบุ๋มข้างเดียวอีกต่างหาก เสริมส่งให้เขามีเสน่ห์มากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว งานนี้เธอต้องตายแน่ๆ ยัยปีเอ๋ย...“เข้าใกล้แล้วถอยไม่ได้จนกว่า…” ราเชนมองริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อ ปีรดาไม่ได้อ่อนเดียงสา รู้จุดประสงค์ของเขาดี เธอจึงเม้มริมฝีปากแน่น แผนการเอาคืนก็แวบเข้ามาในหัว“ถอยไม่ได้ใช่ไหม โอเค...ฉันจัดให้ จะได้รู้จักนังปีแห่งเมืองมุกดาหารว่าร้ายแค่ไหน” ปีรดาทำหน้าขึงขัง ราเชนหรี่ตามองด้วยความสงสัย แต่กว่าจะคิดได้ก็ไล่เลี่ยกับที
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
เพียะ!!!...เสียงฝ่ามือกระทบโหนกแก้มสากทำเอาอนงค์หัวใจแทบวาย ใบหน้าหล่อคมสะบัดหันไปตามแรงตบ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองแม่คนตัวดีด้วยแววตานิ่งลึกอย่างยากแก่การคาดเดา“ปีทำอะไรลงไป???” อนงค์ได้สติรีบเข้าไปฉุดหญิงสาวออกห่างจากราเชน “ขอโทษแทนปีด้วยนะคะ” หญิงวัยกลางคนพนมมือขึ้นไหว้เพื่อให้บอสใหญ่อารมณ์เย็นลง แต่ชายหนุ่มเพียงแค่กระแอมกระไอ และจ้องหน้าอนงค์เขม็ง อีกฝ่ายได้สติจึงรีบเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว“พี่อนงค์ไปขอโทษทำไมคะ นายคนนี้ไม่รู้จักหน้าที่ตัวเอง หาว่าเราจะดูแลแขกวีไอพีไม่ได้”“พอได้แล้วปี โอ๊ย...พี่จะหัวใจวายตายแล้ว” อนงค์หายใจไม่ทั่วท้อง จนกระทั่งราเชนคลี่ยิ้ม ขณะมองหน้าแดงๆ ที่เต็มไปด้วยความโกรธของหญิงสาว “พี่แนะนำก่อนนะจะได้รู้จักกันไว้ นี่ราเชนเป็น…เอ่อ…เอ่อ หัวหน้าแผนกรับจองห้องพัก ส่วนนี่ปีรดาผู้ช่วยแผนกห้องพัก”“เขาดูถูกแผนกเราขนาดนั้นไม่ต้องไปพูดดีด้วยหรอกค่ะพี่อนงค์” เธอสะบัดเสียงใส่ ราเชนมองปากจิ้มลิ้มช่างเหน็บแนมแกมประชดเก่งอย่างยิ้มๆ“ผมแค่ไปตรวจความเรียบร้อยเท่านั้นเอง ต้องขอโทษพี่อนงค์ด้วยนะครับที่ทำให้ลำบากใจ” ราเชนเป็นฝ่ายเปลี่ยนท่าทีบ้าง“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ” อนงค์ต
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
สองร่างดิ่งลงก้นสระ ราเชนเป็นแชมป์ว่ายน้ำของมหาวิทยาลัยจึงประคองตัวอยู่ใต้น้ำได้อย่างสบาย ในขณะที่ปีรดาว่ายน้ำไม่เป็น สำลักน้ำเข้าไปหลายอึก จนทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าเริ่มซีดขาวลงเรื่อยๆชายหนุ่มรู้ว่าหญิงสาวต้องการอะไร จึงรีบเข้าไปโอบกอดร่างที่เริ่มไร้เรี่ยวแรงเข้ามาชิดกาย จากนั้นก็จัดการประกบปากแนบกัน ก่อนจะถ่ายลมหายใจอุ่นๆ เข้าไปให้เธอปีรดาเบิกตากว้างพร้อมกับดึงลมหายใจที่โอนถ่ายมาให้ลงสู่ปอดทันที ราเชนแช่ริมฝีปากอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน และเป็นช่วงเวลาที่หญิงสาวรู้สึกปั่นป่วนไปทั้งร่าง ชีพจรเต้นแรงถี่ระรัว สมองขาวโพลนไปหมด กระทั่งอึดใจต่อมาสติสัมปชัญญะของเธอก็ค่อยๆ ดับวูบลง ราเชนถีบตัวพาเธอขึ้นสู่เหนือน้ำอย่างรวดเร็ว พลางยกร่างบอบบางขึ้นนอนริมขอบสระ“ปี! ปี!” เขาเรียกอย่างร้อนใจ แต่ไม่มีการตอบสนองใดๆ ชายหนุ่มจึงตามขึ้นไปผายปอดอยู่หลายครั้งพร้อมกับเรียกเธอเป็นระยะ จนในที่สุดหญิงสาวก็ได้สติ“อั๊ก…อั๊ก...” ปีรดาสำลักน้ำออกมา ทั้งตกใจและหวาดกลัวระคนกัน ก่อนจะผวาเข้ากอดร่างกำยำแน่น“ไม่ต้องกลัว ปีปลอดภัยแล้ว” ราเชนเอ่ยปลอบ แล้วกอดตอบร่างอ้อนแอ้นแนบอก“ปีกลัว ปีกลัว ฮือ…ฮือ” เธอร้องไห้สะอึกสะอื
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
“มองตาไม่กะพริบแบบนี้ ผมเขินเป็นนะคุณ” เสียงทุ้มแกล้งพูดหยอกเย้า“ไม่ต้องมาทำชีกอเลยนะนาย เอาหน้าออกไปห่างๆ ฉันเดี๋ยวนี้” หญิงสาวรีบใช้ฝ่ามือนุ่มๆ ดันใบหน้าหล่อเหลาออกห่าง นัยน์ตาคู่คมดั่งใบมีดแบบนี้เธอไม่ชอบเลยจริงๆ มันดูเจ้าเล่ห์ เหมือนมีบางอย่างซ่อนเร้นอยู่ยังไงไม่รู้“หน้าผมออกจะหล่อ สมัยเรียนสาวกรี๊ดกันทั้งมหาวิทยาลัยเลยนะ” เขายักคิ้วให้“แหวะ ขี้โม้” เธอเบ้ปากแล้วเดินผ่านหน้าเขาไปที่ประตู ราเชนจึงคว้ามือบางเอาไว้“จะไปไหน…”“ฉันจะไปเปลี่ยนชุดทำงานแล้วไปขอบคุณท่านประธานที่ให้พักห้องดีๆ แบบนี้น่ะสิ” ปีรดาหันกลับมามองห้องพักสุดหรู “ชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้พักอีกแล้ว” เธอบอกอย่างเสียดาย แต่ไม่ได้น้อยใจในวาสนาที่เกิดมาต้องดิ้นรนช่วยเหลือตัวเอง เพราะเธอภูมิใจกับสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้“ท่านไปกรุงเทพฯ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ถ้าจะขอบคุณท่าน พาผมไปเลี้ยงมื้อเย็นก็ได้”“เกี่ยวอะไรกัน มันคนละคนนี่ ฉันต้องเลี้ยงนายอยู่แล้ว อยากกินอะไรล่ะ” หญิงสาวบิดข้อมือออกจากอุ้งมือหนา ราเชนคิดแวบหนึ่งก่อนจะบอกออกไป“แล้วแต่คุณเลย ผมกินอะไรก็ได้ ไม่เรื่องมาก” ราเชนพูดยิ้มๆ ที่จะได้ใกล้ชิดเธอ “แล้วตอนอยู่ใต้น้ำผมเอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
เมื่อได้เวลาเลิกงาน ปีรดาก็เปลี่ยนชุดฟอร์มเป็นชุดธรรมดา แล้วเดินมายังมอเตอร์ไซค์เวสป้าสีฟ้าคู่ใจซึ่งจอดนิ่งอยู่ที่ลานจอดรถ“หวัดดีเพื่อนยาก ไม่ได้เจอกันวันหนึ่งคิดถึงฉันหรือเปล่า” เธอถามราวกับมันมีชีวิตพร้อมกับวาดเท้าขึ้นนั่ง พอจะสตาร์ตก็มีคนมาดึงกุญแจออก“คนอะไรคุยกับรถก็ได้ด้วย ตลกจัง...” ราเชนพูดยิ้มๆ ขณะใช้นิ้วแกว่งกุญแจหมุนเป็นวงกลม ปีรดามองเขาตาเขียวปั๊ด ก่อนจะแบมือไปรอข้างหน้า ชายหนุ่มไม่สนใจและยังคงแกว่งกุญแจไปมาต่อเพื่อยั่วอารมณ์อีกฝ่ายเล่นๆ“เอากุญแจฉันคืนมานะ” คราวนี้เธอแว้ดใส่เสียงขุ่น“ลืมอะไรไปหรือเปล่าคุณ” ราเชนทวงถาม ปีรดานิ่งคิดแต่ก็คิดไม่ออก “วันนี้คุณจะเลี้ยงข้าวเย็นผมไม่ใช่เหรอ” เขาทวงสัญญา หญิงสาวจึงยกมือกอดอกอย่างขัดใจ“ฉันคิดว่านายชวนตรีนุชไปกินแล้วซะอีก”“ผมไม่ใช่คนหลายใจนะคุณปี บ่ายนัดอีกคน เย็นจะไปกับอีกคน” ราเชนเห็นแก้มป่องๆ ที่เจ้าตัวแสดงออกมา ก็หายใจเข้าแรงๆ อย่างหักห้ามอารมณ์ไม่ให้ทำอย่างที่ใจคิด“หล่อเลือกได้อย่างนาย จะทำแบบนั้นมันเป็นเรื่องชิลๆ อยู่แล้ว เอากุญแจคืนมาเลย ฉันจะกลับบ้าน” เธอรีบคว้ากุญแจในมือหนา แต่ก็ถูกราเชนเบี่ยงหลบแล้ววาดเท้าขึ้นไปนั่งซ้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
“จอดร้านที่สองเลย” ปีรดาบอกเมื่อรถวิ่งเลียบชายหาดมาถึงที่หมาย ราเชนมองร้านรถเข็นสี่ห้าร้าน ก่อนจะเลี้ยวเวสป้าเข้าไปจอดเทียบด้านหน้า“คุณจะเลี้ยงผมร้านนี้เนี่ยนะ” ชายหนุ่มกลิ้งกลอกดวงตาไปมา ปีรดาพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะติดชายหาด ราเชนจึงเดินตามมานั่งตรงข้ามกับเธอ“ฉันเลี้ยงได้เท่านี้แหละ ต้องเก็บเงินไว้ใช้อย่างอื่นที่จำเป็น นายก็เหมือนกัน เศรษฐกิจแบบนี้ต้องประหยัดไว้เป็นดีรู้มั้ย เงินแต่ละบาทกว่าจะหามาได้ไม่ใช่ง่ายๆ เลย” เธอพูดขณะมองเมนูอาหาร ทำให้ไม่เห็นแววตาคู่คมที่จับจ้องอยู่ ราเชนอดทึ่งไม่ได้ ผู้หญิงที่เขาพบเจอมาแต่ละคนนั้นชอบความหรูหรา ใช้ของแบรนด์เนมจนเงินไม่พอใช้ เป็นหนี้เป็นสินไปทั่ว แต่ปีรดากลับมีความคิดไปอีกแบบ เธอสอนให้เขารู้คุณค่าของเงิน ทั้งๆ ที่บางครั้งเพียงสองสามนาทีเขาก็หาได้เป็นแสนๆ แล้ว“เอ้า มองอยู่นั่นแหละจะกินอะไรก็สั่งสิ”“เอ่อ...เอาเหมือนคุณ ถ้าผมไม่อิ่มขอเบิลนะ” เขาต่อรอง นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องมานั่งทานอาหารแบบนี้ บรรยากาศร้านก็ไม่เลวร้าย ติดชายหาด รสชาติก็คงอร่อย เธอคงมากินประจำไม่นานก๋วยเตี๋ยวหน้าตาน่ากินก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ราเชนมองหญิงสาวปรุงก็ทำตาม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
เมื่อรู้จุดประสงค์ของเจ้านายหนุ่ม ฉวีวรรณถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจว่าเจ้านายอยากรู้เรื่องหลานสาวไปทำไมกัน“อาทิตย์หน้าจะมีกรุ๊ปทัวร์วีไอพีเจ็ดคนไปเกาะฟ้าพร่างดาว ผมอยากให้พี่จัดคนไปดูแลโดยมีปีรดาไปด้วย ส่วนคนอื่นๆ พี่ดูตามความเหมาะสมก็แล้วกัน”“ได้ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวไปทำงานนะคะ” เมื่อเจ้านายไม่มีงานเพิ่ม ฉวีวรรณก็ขอตัวกลับไปทำงาน แต่เดินไปไม่ถึงประตูก็ต้องหันกลับมา“ผมหวังว่าความลับของเรายังเป็นความลับอยู่นะ” ราเชนย้ำเสียงเข้ม“แน่นอนค่ะ ทั้งๆ ที่ดิฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าเจ้านายต้องการอะไร ก็ได้แต่หวังว่าเจ้านายคงไม่เอาหัวใจของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งมาล้อเล่นนะคะ” ฉวีวรรณบอกเจ้านายหนุ่ม ลางสังหรณ์บางอย่างมันปรากฏเด่นชัดอยู่บนแววตาของเขายามที่พูดถึงปีรดา“ผมชัดเจนเสมอ ยังไงฝากจัดการเรื่องที่บอกด้วย” ชายหนุ่มย้ำอีกครั้ง ฉวีวรรณเห็นท่าทางเปิดเผยของผู้เป็นนายก็โล่งอกนิดหนึ่ง ในใจได้แต่ภาวนาให้หลานสาวสุดรักไม่ตกเป็นของเล่นเศรษฐีก็พอหลังจากคุยกับฉวีวรรณเสร็จ ราเชนก็ออกไปพบลูกค้าข้างนอกกับเลขาฯ ระหว่างออกจากลิฟต์ ปีรดาออกมารับงานที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์พอดี“เอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10
คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลดังอย่างธนเกียรติ์โภคิน ตั้งอยู่บนเนื้อที่หลายร้อยไร่ ภายนอกตกแต่งด้วยต้นไม้หลากหลายสายพันธุ์ ทั้งไม้ดอกไม้ประดับผสมผสานกันอย่างลงตัว ภายในก็ตกแต่งหรูหราสมฐานะ โดยเฉพาะห้องโถงกว้างซึ่งเป็นที่รวมสมาชิกในบ้านถูกออกแบบสวยงามตระการตานายหญิงของบ้านอย่างคุณยุพินนั่งคุยอยู่กับไพลิณีย์ ซึ่งเป็นบุตรสาวถึงเรื่องทั่วๆ ไป สุดท้ายก็วนกลับมาคุยเรื่องลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างราเชน“พี่ชายเราเที่ยวนี้อยู่ภูเก็ตนานเป็นพิเศษเลยนะ” คุณยุพินชวนบุตรสาวคุยด้วยเสียงอ่อนโยน ไพลิณีย์ละสายตาจากนิตยสารในมือแล้ววางลงข้างตัว“เห็นยุ่งๆ เรื่องโครงการใหม่ที่จะเปิดเร็วๆ นี้ค่ะคุณแม่ ก็เลยอยู่นานหน่อยเพราะไม่อยากให้เสียชื่อ”“ไม่ใช่เพราะพี่ชายเราติดผู้หญิงเหรอยัยลิน” ธีรวัฒน์ซึ่งเป็นประมุขใหญ่ของบ้านเดินเข้าไปนั่งข้างภรรยา ไพลิณีย์มองบิดาตาโต“ติดสาวเหรอคะคุณพ่อ”“เป็นอย่างนั้นก็ดีสิคะ ฉันอยากอุ้มหลานจะแย่อยู่แล้ว ยัยลินก็ไม่มีวี่แววสักที ก็เลยต้องลุ้นที่เจ้าลูกชายตัวดีของเรานี่แหละ” คุณยุพินมองบุตรสาวที่นั่งแก้มแดงระเรื่อด้วยประกายตาอ่อนโยน“คุณพ่อรู้อะไรเด็ดๆ มาเหรอคะ”“พ่อว่าจะให้ลินบินไปภ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status