ข้าเป็นดอกบัวขาว...ซะเมื่อไหร่

ภายในเรือนหลังเล็กอันเงียบสงบทางทิศตะวันตกของจวนสกุลไป๋ กลิ่นกระดาษเก่าเจือจางอยู่ในอากาศ ผ้าม่านสีซีดพลิ้วไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างไม้ บนโต๊ะเตี้ยข้างตั่งมีชาดอกเหมยตั้งอยู่หนึ่งกา ทว่าชาที่เคยร้อนกลับเย็นชืดไปนานแล้ว

ไป๋หว่านซินนั่งอยู่บนตั่งไม้ในชุดผ้าแพรสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย เส้นผมดำขลับเกล้าขึ้นอย่างประณีต มีเพียงปิ่นไม้ธรรมดาปักประดับ ไม่มีเครื่องประดับล้ำค่าหรืออาภรณ์หรูหราอย่างที่คุณหนูในจวนขุนนางควรได้รับ

ดวงตากลมโตของนางแดงเรื่อ หยาดน้ำใสคลออยู่ตามขอบตา ใบหน้างดงามซีดเซียวราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

เบื้องหน้าคือกระดาษข้อตกลงเรื่องการแต่งงานที่บ่าวรับใช้นำมาวางไว้เมื่อครึ่งชั่วยามก่อน

หว่านซินก้มมองข้อความบนกระดาษ ก่อนจะหยุดสายตาตรงชื่อบุรุษที่นางกำลังจะถูกส่งตัวไปให้

จางเหวินเต๋อ ขุนนางกรมคลังวัยห้าสิบกว่าปี ผู้มีภรรยาเอกหนึ่งคนและอนุภรรยาอีกหลายคน

นางเคยได้ยินเรื่องราวของบุรุษผู้นี้มามากพอสมควร โดยเฉพาะข่าวลือเรื่องความโหดร้ายต่อสตรีในเรือนหลัง

เลือกได้ดีจริง ๆ ท่านพ่อ

บุรุษที่อายุมากกว่าข้าหลายสิบปี แถมยังมีชื่อเสียงเรื่องทุบตีอนุภรรยา นี่คงเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ที่ท่านตั้งใจมอบให้บุตรสาวกระมัง

มุมปากของนางขยับเล็กน้อย ก่อนจะรีบเม้มเข้าหากันเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก

"นายท่าน ฮูหยินใหญ่ เชิญเจ้าค่ะ"

เสียงสาวใช้ดังขึ้นพร้อมกับประตูเรือนที่ถูกผลักเปิด

ไป๋ฮ่าวซันก้าวเข้ามาก่อน เขาเป็นบุรุษวัยกลางคนรูปร่างค่อนข้างท้วม สวมชุดผ้าไหมเนื้อดี ใบหน้าเคร่งขรึมตามนิสัยของผู้ที่คุ้นเคยกับการออกคำสั่ง

ด้านหลังคือฮูหยินใหญ่ผู้เป็นมารดาเลี้ยงของหว่านซิน นางแต่งกายหรูหรา เครื่องประดับทองคำบนศีรษะสั่นไหวตามจังหวะการเดิน

หว่านซินรีบลุกขึ้นยอบกายคำนับ

"คารวะท่านพ่อ คารวะท่านแม่ใหญ่เจ้าค่ะ"

"นั่งลงเถอะ" ไป๋ฮ่าวซันกล่าวสั้น ๆ

"เจ้าค่ะ"

นางนั่งลงอย่างว่าง่าย มือทั้งสองประสานอยู่บนตัก ก้มหน้าเล็กน้อยราวกับไม่กล้าสบตาผู้เป็นบิดา

ไป๋ฮ่าวซันเหลือบมองกระดาษบนโต๊ะ

"เจ้าคงทราบเรื่องแล้ว"

"ทราบแล้วเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นก็ดี ข้าไม่อยากเสียเวลาอธิบายให้มากความ"

หว่านซินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

"ท่านพ่อหมายความว่า จะให้ลูกไปเป็นอนุภรรยาของใต้เท้าจางจริง ๆ หรือเจ้าคะ"

"แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะล้อเล่นหรือ" เสียงเข้มทำให้ร่างบางสะดุ้ง

"ลูกมิกล้าเจ้าค่ะ"

ไป๋ฮ่าวซันถอนหายใจอย่างหงุดหงิด

"เจ้าก็โตพอจะเข้าใจเรื่องราวแล้ว จวนของเรากำลังประสบปัญหาหนี้สิน หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากใต้เท้าจาง ตำแหน่งและชื่อเสียงที่ข้าสั่งสมมาหลายปีอาจต้องพังทลาย"

"แต่ใต้เท้าจาง..."

"เขาทำไม"

หว่านซินกัดริมฝีปาก น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้ม

"ลูกได้ยินมาว่าใต้เท้าจางมีอนุภรรยาอยู่หลายคนแล้ว อีกทั้งยัง... ยังมีข่าวว่าเขามักลงไม้ลงมือกับสตรีในเรือนหลัง ลูกกลัวเจ้าค่ะ"

ฮูหยินใหญ่ส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ

"หว่านซิน เจ้าได้ยินข่าวลือจากที่ใดกัน บุรุษมีอำนาจย่อมต้องเข้มงวดกับคนในเรือนเป็นธรรมดา หากเจ้ารู้จักปรนนิบัติให้ดี ใต้เท้าจางจะทำร้ายเจ้าไปเพื่ออะไร"

"แต่ว่า..."

"หรือเจ้าคิดว่าตนเองสูงส่งเกินกว่าจะเป็นอนุของขุนนางใหญ่"

หว่านซินรีบส่ายหน้า

"มิใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ ลูกเป็นเพียงบุตรสาวอนุภรรยา จะกล้าคิดเช่นนั้นได้อย่างไร"

"รู้ฐานะของตนก็ดีแล้ว"

ฮูหยินใหญ่ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างพึงพอใจ

หว่านซินก้มหน้าลงอีกครั้ง

รู้ฐานะของตนอย่างนั้นหรือ

แน่นอน ข้ารู้ดีเสียยิ่งกว่าใคร

รู้ด้วยว่าพวกท่านเห็นข้าเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งที่นำไปแลกเงินได้

ไป๋ฮ่าวซันกล่าวต่อ

"ใต้เท้าจางตกลงจะช่วยจัดการหนี้สินส่วนหนึ่งให้จวนเรา อีกทั้งยังรับปากว่าจะช่วยสนับสนุนข้าในราชสำนัก นับเป็นโอกาสที่หาได้ยาก"

หว่านซินเงยหน้าขึ้น น้ำตายังคงไหลไม่หยุด

"ท่านพ่อ หากลูกไปอยู่จวนใต้เท้าจางแล้ว ลูกจะยังกลับมาเยี่ยมท่านพ่อได้หรือไม่เจ้าคะ" คำถามนั้นทำให้ไป๋ฮ่าวซันชะงักเล็กน้อย

"เรื่องนั้นย่อมขึ้นอยู่กับสามีของเจ้า"

"แล้วหากลูกถูกเขารังแกเล่าเจ้าคะ"

"หว่านซิน!" บิดาตบโต๊ะดังปัง

"เจ้าจะพูดเรื่องอัปมงคลเช่นนี้ไปถึงเมื่อใด ข้าอุตส่าห์หาคู่ครองที่มีฐานะให้เจ้า เจ้ากลับเอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญ ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ"

หว่านซินสะดุ้งจนไหล่สั่น ก่อนจะรีบคุกเข่าลงข้างตั่ง

"ลูกผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่ออย่าได้มีโทสะเลย ลูกเพียงกลัวว่าจะไม่มีโอกาสกลับมาปรนนิบัติท่านอีก" นางยกแขนเสื้อขึ้นซับน้ำตา

"ตั้งแต่ท่านแม่จากไป ลูกก็เหลือเพียงท่านพ่อเป็นที่พึ่ง หากต้องจากจวนนี้ไป ลูก... ลูกคงคิดถึงท่านพ่อมากเหลือเกิน"

ไป๋ฮ่าวซันนิ่งไปครู่หนึ่ง ทว่าก่อนที่เขาจะพูดอะไร ฮูหยินใหญ่ก็แทรกขึ้น

"เด็กโง่เอ๊ย เจ้าจะร้องไห้ทำไมกัน การได้เข้าไปอยู่จวนใต้เท้าจางนับเป็นวาสนาของเจ้าแล้ว"

นางหันไปมองสามี

"ท่านพี่ อย่าเสียเวลาเลยเจ้าค่ะ อีกสามวันทางจวนใต้เท้าจางจะส่งเกี้ยวมารับตัว หากมัวแต่ปล่อยให้นางร้องไห้เช่นนี้ เกรงว่าจะเตรียมตัวไม่ทัน"

ไป๋ฮ่าวซันพยักหน้า

"ทำตามที่ฮูหยินบอก"

"เจ้าค่ะ"

หว่านซินตอบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ฮูหยินใหญ่ยิ้มอย่างผู้ชนะ

"เช่นนั้นก็เตรียมตัวให้ดี อย่าคิดก่อเรื่องให้สกุลไป๋ขายหน้าเป็นอันขาด"

"ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่ใหญ่"

เมื่อทั้งสองเดินออกจากเรือน หว่านซินยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม

กระทั่งเสียงฝีเท้าห่างออกไป นางจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น มือเรียวยกขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้า สีหน้าที่เคยหวาดกลัวกลับเรียบเฉยอย่างน่าประหลาด

"สามวัน..." นางพึมพำ ก่อนจะหยิบกระดาษข้อตกลงขึ้นมาอ่านอีกครั้ง

"ใต้เท้าจางยอมช่วยใช้หนี้ให้สกุลไป๋ แลกกับการรับข้าเป็นอนุภรรยา"

หว่านซินหัวเราะเบา ๆ

"ท่านพ่อช่างรักข้าเสียจริง" นางวางกระดาษลงอย่างเบามือ

"แต่ขออภัยด้วย ข้าไม่คิดตอบแทนความรักของท่านด้วยการเดินเข้าปากเสือ"

นางเดินไปยังหีบไม้เก่าข้างเตียง เปิดฝาหีบแล้วหยิบสมุดบัญชีเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มออกมา

ภายในมีตัวเลขและรายชื่อร้านค้าหลายแห่ง รวมถึงบันทึกรายรับรายจ่ายบางส่วนของจวนสกุลไป๋ที่นางแอบรวบรวมมาระยะหนึ่ง

หว่านซินเปิดไปยังหน้าที่คั่นไว้ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วแตะชื่อหนึ่งบนกระดาษ

"ใต้เท้าจาง..."

ชื่อของขุนนางกรมคลังปรากฏอยู่ข้างรายการเงินจำนวนไม่น้อย

นางหรี่ตาลง

"ดูเหมือนท่านจะมีความเกี่ยวข้องกับจวนสกุลไป๋มากกว่าที่ท่านพ่อบอกเสียอีก"

หว่านซินปิดสมุดบัญชี