ตอนที่ 3 วันหวานในความทรงจำ

ตอนที่ 3

                     วันหวานในความทรงจำ

"คุณเคนคะ!"

"....."

"คุณเคน!"

"ครับ พี่มิ้นท์"

เคน กระพริบตาดึงสติของตัวเองกลับมา หลังจากมองตามหลังร่างของสองแม่ลูกเดินหายเข้าไปในรถญี่ปุ่นคันเล็ก ก่อนจะขับออกไป ทิ้งถ้อยคำเมื่อสักครู่ของเธอเอาไว้

ให้ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา

เขารู้สึกเหมือนตัวเองถูกลากมาบดขยี้ตรงกลางใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยคนที่ทำแทบจะไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด

"พี่เพิ่งรู้นะคะเนี่ย ว่าคุณเคนรู้จักกับน้องมุก ดาราหน้าใหม่ของค่ายคุณฉีด้วย"

"พอดีเราเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยมมาด้วยกันนะครับ คือผมไม่ทราบมาก่อนเลยว่าเด็กที่มาร่วมในซีนโฆษณาหนังสั้นนี้ จะเป็นลูกของเพื่อนเก่าสมัยมัธยม"

เคนตอบไปตามความเป็นจริง ขณะหลุบตามองสตอรี่บอร์ด แล้วพลันนึกถึงใบหน้าบ๊องแบ๊วของเด็กนั่นที่เหมือนเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน

ไม่หรอกน่า.... ไม่ใช่หรอก....

เขาสลัดความคิดบางอย่างออกจากหัวอย่างรวดเร็ว

ก็ในเมื่อเธอบอกกับเขาแบบนั้น อีกทั้งตอนนี้เธอก็ชัดเจนว่ายังคบหาอยู่กับพี่บิ๊กอย่างเปิดเผย ทุกอย่างมันก็บอกสถานการณ์ไปในตัวอยู่แล้ว

แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกผูกพันกับเด็กคนนั้นอย่างประหลาด

"อย่างนี้ก็ดีเลยสิคะ รู้จักกันมาก่อนแบบนี้ ก็ทำงานร่วมกันง่ายเลยทีนี้"

คำบอกของพี่มิ้นท์ ทำให้ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในใจของเขา

"ถ้าอย่างนั้น ผมจะลองคุยกับพี่กอบผู้กำกับซีรีย์เรื่องใหม่ ว่าให้ลองเรียกหนูข้าวปุ้นมาเทสบทตอนเด็กของผม และให้มุกดามาเทสบทนางร้ายในบทประพันธ์ของคุณมะที นักเขียนดังดูนะครับ ผมว่าทั้งสองน่าจะเหมาะกับบทนี้"

พี่มิ้นท์ ชะงักเล็กน้อย

"ความจริงพี่ก็เห็นด้วย เรื่องน้องข้าวปุ้นกับบทนักแสดงเด็กนะ แต่บทตัวร้ายของซีรีส์เรื่องนี้ เห็นพี่กอบเขาวางตัวละครไว้แล้วนะคะ"

ผู้จัดการส่วนตัวเอ่ยด้วยความฉงน ปกติแล้วเคนจะไม่ลงมาใส่ใจเกี่ยวกับการคัดเลือกนักแสดงแบบนี้เลยสักครั้ง

แต่ครั้งนี้ดูชายหนุ่มกระตือรือร้นเป็นพิเศษ อาจจะเป็นเพราะว่านั่นเป็นเพื่อนเก่าสมัยเรียนมัธยม ซึ่งเคนอาจจะต้องการหนุนเพื่อนให้เข้าสู่วงการก็ไม่แปลก

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจะคุยกับพี่กอบเอง ขอบคุณพี่มิ้นท์มากเลยครับ"

เคนตัดบทสนทนา และสรุปทุกอย่างเรียบร้อยในทันที

.

.

มุมหนึ่งของเพนท์เฮ้าส์หรู ร่างหนากำยำนั่งอยู่บนโซฟาเบดตัวใหญ่ ในมือเขาถือแก้วน้ำสีทองโคลงเคลงไปมา ดวงตาคู่สีนิลปรากฏประกายบางอย่างอยู่ในนั้น ยามจ้องมองไปยังรูปถ่ายสมัยเรียนมอปลาย

ตัวเขาในวัยสิบเก้าปีอยู่ในชุดกีฬาโรงเรียนกำลังถือลูกบาสเก็ตบอล โดยมีเพื่อนๆ ยืนล้อมหน้าหลัง และแน่นอนมีผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ในเฟรมด้วย

มุกดา หาญวีระชัย

เด็กทุนของมูลนิธิเศวตสิริ ที่มีผลการเรียนดีเด่นและเป็นดาวโรงเรียนในขณะนั้น เขาจ้องมองภาพนั้นเนิ่นนาน

ก่อนที่เรื่องราวในตอนนั้นจะผุดขึ้นมาอีกครั้ง

"มุกจะเรียนต่อที่มอเอฟเหรอ? เลือกแล้วใช่ไหมก็ต้องเป็นที่นั่น เห็นคะแนน TGAT/TPAT และ A-Level ของมุกดีมาก แบบนี้มีสิทธิ์เลือกเรียนที่ไหนก็ได้เลย"

เคนเอ่ยถาม มุกดา ที่มีสิทธิ์เลือกเรียนในหลายมหาลัยดัง แต่เจ้าตัวบอกเขาว่าเธอจะเลือกจะศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเอฟ เกี่ยวกับสาขาศิลปะการแสดง

"ใช่ เราอยากเรียนด้านนี้ เพราะรู้ดีว่าพรสวรรค์ของเราคงสู้เคนไม่ได้แน่ๆ อีกอย่างทุนของเศวตสิริที่เราได้รับก็ครอบคลุมกับคณะนี้พอดี"

มุกดา เป็นเด็กต่างจังหวัดที่ได้เข้ามาเรียนโรงเรียนมัธยมชั้นนำของประเทศได้ เพราะได้รับทุนการศึกษาเนื่องจากมีผลการเรียนดีเด่นจากเจ้าสัวฮ้ง โดยบริษัทในกลุ่มเศวตสิริ

แต่ไม่ใช่เพียงผลการเรียนเท่านั้นที่โดดเด่น มุกดาเป็นผู้หญิงสวย น่ารัก เวลาเธอยิ้มแต่ละครั้งเหมือนโลกทั้งโลกจะสว่างสดใสเจิดจ้าไปด้วย ทุกคนที่อยู่รอบข้างต่างจ้องมองและสนใจในตัวเธอ

...รวมทั้งเขาด้วย

แม้ตัวเขาเองถือว่าเป็นเด็กหนุ่มที่มีรูปร่างหน้าตาดี ด้วย เพราะพ่อเป็นลูกครึ่งเชื้อสายจีน-รัสเซีย เขาจึงค่อนข้างมีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาและโดดเด่นกว่าเพื่อน จนมีโมเดลลิ่งติดต่อมาบ่อยๆ ให้ไปแคสติ้งนักแสดงบทเล็กๆ น้อยๆ ตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมต้นแล้ว

"พรสวรรค์อะไรกัน"

เคนหัวเราะ "มุกเองก็มีพรสวรรค์ไม่ได้ต่างจากเราหรอก เราว่าการประกวดของ The Sky Thailand ครั้งนี้ เราไปประกวดด้วยกันดีไหม"

เขาขยับไปใกล้ จนเกือบจะชนแก้มเนียนใสที่แดงระเรื่อเหมือนลูกพีชสุกที่ต้องแสงพระอาทิตย์ยามบ่าย

"เราก็อยากไปเหมือนกันนะ แต่ไม่รู้จะได้เข้ารอบหรือเปล่า"

"ไม่เห็นเป็นไรเลย ถึงตกรอบก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ ไปเหอะไปสนุกๆ เราเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรหรอก คนไปเดบิวต์เป็นหมื่นคนขนาดนั้น"

เขากับเธอชอบอะไรหลายๆอย่างคล้ายๆ กัน ทั้งชอบเล่นบาสเหมือนกัน ชอบกินขนมจีนน้ำยากะทิเหมือนกัน ชอบดูหนังซุปเปอร์ฮีโร่เหมือนกัน แล้วยังชอบการแสดงและอยากจะเป็นดาราที่มีชื่อเสียงเหมือนกันอีก

เพราะชอบเหมือนกันทำให้เขากับเธอสนิทกันมาก

ช่วงที่เรียนจบทุกคนต่างเตรียมตัวสำหรับสถานที่เข้าเรียนระดับอุดมศึกษา แต่เขาและเธอมุ่งมั่นสำหรับเตรียมการเดบิวต์ของค่ายใหญ่เบอร์หนึ่งระดับเอเชียอย่างใจจดใจจ่อ

แต่เมื่อวันนั้นมาถึง....

เธอกลับไม่ได้มาเดบิวต์ เขามาทราบภายหลังว่าเธอมีเหตุจำเป็นบางอย่าง

"พอดีที่บ้านเรามีเหตุวุ่นวายนิดหน่อย คุณยายเราจากไปตอนนี้แม่เราค่อนข้างวุ่น พ่อเราเองก็.... เราว่าไว้รอบหน้าเราค่อยไปดีกว่า"

เธอบอกเขามาตามสาย แต่ เคน สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่สั่นระริกด้วยความเสียใจ และรู้ว่าเธอกำลังอยู่ในงานศWที่บ้านในจังหวัดเชียงราย

"งั้น เราจะไปหามุกนะ"

"โอ๊ย! ไม่ต้องมาหรอก เคนยุ่งกับงานเดบิวต์ไม่ใช่เหรอ? ไหนจะต้องเตรียมตัวเรื่องเรียนต่ออีก อย่ามาเสียเวลากับเรื่องส่วนตัวของเราเลย"

ถึงเธอจะบอกเช่นนั้น แต่เคนก็ไม่ใส่ใจ ภายในค่ำวันนั้นเขาก็มายืนอยู่หน้าบ้านเธอพร้อมสะพายเป้มาใบเดียว

มุกดา ตระหนกเล็กน้อยกับภาพที่เห็นตรงหน้า แต่รอยยิ้มที่สว่างเจิดจ้าบนใบหน้าหล่อสะอาดนั้น ก็ทำให้เธอยิ้มกว้างออกมาจนลืมความเสียใจไปชั่วคราว

"เราเดบิวต์เสร็จแล้ว เรื่องเรียนก็เตรียมเรียบร้อยแล้ว เห็นเค้าว่าผลเดบิวต์น่าจะออกประมาณต้นเดือนหน้า เราไม่ได้คาดหวังอะไรหรอก และตอนนี้เราเลยค่อนข้างว่าง"

"เราเห็นเคนในทีวีแล้ว ติดหนึ่งในสิบขนาดนั้นน่ามีโอกาสแน่นอน ยินดีด้วยนะเคน"

กระนั้น มุกดา ก็ต้อนรับขับสู้เขาเป็นอย่างดี บ้านเกิดของเธออยู่ที่อำเภอเล็กๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงราย ด้านหลังเป็นภูเขาขุนน้ำนางนอนทอดยาว เคนพอทราบมาเบื้องต้นว่าเธออยู่กับแม่และยาย ส่วนพ่อทิ้งไปมีครอบครัวใหม่ตั้งนานแล้ว

เมื่อคุณยายเสีย มุกดาจึงเหมือนขาดเสาหลักที่สำคัญอีกคนในชีวิตไป

เคนรู้ว่าเธอเสียใจมาก

เขาจึงอยากให้กำลังใจเธอ

เคนเห็นใจเธอ และเขาอยากอยู่เคียงข้างปกป้องเธออย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งควรทำให้ผู้หญิงที่ตนพึงใจ

"เราชอบมุกนะ"

เขาตัดสินใจเอ่ยบอกเธอตามตรง ในวันที่งานศพเสร็จเรียบร้อย และเขาจะต้องกลับกรุงเทพฯในวันต่อมา เธอเอาผ้าห่มมาให้เขาเพิ่มอีกผืน ด้วยคืนนั้นอากาศค่อนข้างจะหนาวเหน็บ

มุกดาอยู่ในชุดผ้าซิ่น อวดเรือนร่างสาวแรกรุ่นที่มีทรวดทรง องค์เอวน่ามอง แม่ของเธอมัวแต่วุ่นวายอยู่ที่วัด และเขาเองก็ไม่อยากจะให้เธอเศร้าไปมากกว่านี้

เขารั้งร่างเธอไว้ให้มาแนบชิดจนร่างกายและใบหน้าสัมผัสกันลมหายใจของเขาและเธอห่างกันเพียงคืบ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความกำหนัดของวัยหนุ่ม แต่ส่วนสำคัญเป็นเพราะความปรารถนาที่มีต่อเธออย่างลึกซึ้ง

"เคน! อะไรกันเนี่ย เรานึกว่าเคนชอบพี่ฟ้าซะอีก"

ถึงจะเอ่ยแบบนั้นแต่เธอก็ไม่คิดผลักใสเขาแต่อย่างใด

“เปล่า ใครบอกล่ะ เราไม่ได้ชอบเค้า เราชอบมุก ...ชอบมาตั้งนานแล้ว”

“.....”

ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะบรรยากาศที่เป็นใจในคืนนั้น หรือเป็นเพราะเขาและเธอมีใจให้กันอยู่ก่อนแล้ว แต่ทั้งคู่ก็ไม่คิดจะผละห่างออกจากกัน

ด้วยความอยากรู้อยากลอง

ผสมกับความต้องการส่วนลึกของหัวใจ ทำให้เคนโอบกอดเธอแนบขึ้นก่อนจะโอบร่างของเธอให้เอนลงกับฟูกนอน แล้วทาบทับบดเบียดตามไป

เรือนร่างของเธอนุ่มนิ่ม ผิวขาวละเอียดหอมละมุน

ทำให้อารมณ์ที่เริ่มแตกเนื้อหนุ่มของเขากระเจิดกระเจิง

“เคน อื้อ”

“เราขอได้ไหมมุก”

ริมฝีปากหยักร้อนพรมจูบซุกไซร้ยังซอกคอขาวผ่องอย่างย่ามใจ มือหนาไล้เข้ายังสาบเสื้อนอนด้วยความตื่นเต้นเมื่อได้สัมผัสกับผิวเนื้อแท้ที่เขาเฝ้ามองมาเนิ่นนาน

“ระ ...เรายังไม่เคย”

เธอบอกเขาเสียงสั่นระริก

ขณะช่วยเขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากตัว ความสวยงามของเรือนร่างขาวสล้างดั่งนางฟ้าปรากฎอยู่ตรงหน้า เคนสิ้นสุดความยับยั้งชั่งใจอีกต่อไป

เขากระซิบตอบเธอด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า

“เราก็ยังไม่เคย ...เรามาลองครั้งแรกด้วยกันนะครับ”

                     **************