ตอนที่ 9 สมบทบาท

ตอนที่ 9

                      สมบทบาท

ฉากเลิฟซีนของพระเอกกับนางร้ายต้องใช้สมาธิค่อนข้างสูง ผู้กำกับจึงไม่อนุญาตให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามาในห้อง ด้วยเกรงว่านักแสดงจะไม่มีสมาธิ แม้พาฝันนางเอกของเรื่องจะขอร้องก็ตาม ในห้องถ่ายทำจึงมีแค่ผู้กำกับและทีมงานอยู่กันแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

มุกดา เช็ตเสื้อผ้าหน้าผมเรียบร้อย และเดินเข้ามาในห้อง ขณะที่ เคน นั่งอยู่บนขอบเตียง สีหน้าแววตาของเขาเปลี่ยนไป เขาคือนักแสดงมืออาชีพ ที่กำลังเข้าถึงบทของคุณเกื้อชายหนุ่มผู้ภักดีต่อความรัก แต่กำลังจ่อมจมอยู่กับความเสียใจ

เขากำลังถ่ายทอดถึงความผิดหวังและการถูกทอดทิ้งออกมาทางสีหน้า แววตา และท่าทาง ซึ่งเขาทำมันได้ดีมาก

ผู้กำกับซักซ้อมบทให้เธอกับเคน ตามสตอรี่บอร์ดคร่าวๆ ว่าพระเอกเมๅมายแทบไม่มีสติ และอยู่ในภวังค์ของความโศกเศร้า เหงา ถูกทิ้ง และหัวใจร่ำร้องโหยหาความรัก แต่ก็ถูกนางร้ายประคองเข้ามาในห้องนอน โดยใช้มารยายั่วยวน

จนพระเอกเผลอตัวมีอะไรด้วยในค่ำคืนนี้

ซึ่งเข้าทางแผนการของนางร้ายที่วางเอาไว้อยู่แล้ว

"บทนี้อาจจะยากหน่อยสำหรับนักแสดงหน้าใหม่ แต่พี่ดูจากฉากเมื่อสักครู่ มุกก็ทำได้ดีมาก แต่บทนี้อาจจะต้องเพิ่มการยั่วยวนมากกว่าเดิม มากกว่าฉากก่อนหน้านี้สักหน่อยนะ"

"ค่ะ มุกจะทำให้เต็มที่"

“Sound พร้อม, กล้องพร้อม, ทุกคนพร้อมนะ”

"ไอดินกลิ่นรัก, ซีนสาม, คัทหนึ่ง, เทคหนึ่ง!"

"And Action!!"

สิ้นเสียงของผู้กำกับ ไฟในห้องก็ถูกหรี่ลง ร่างอรชรแสนเซ็กซี่ถอดเสื้อคลุมออก เหลือเพียงเดรสซาตินสายเดี่ยวสีแดงเพลิง เผยผิวขาวราวหิมะบริเวณช่วงเนินอกและไหปลาร้างดงาม

เคน เงยหน้าขึ้นมอง แววตาเขาปรือเชื่อมตามบทคนเมา แต่แท้จริงแล้วเขากำลังมึนเมาอยู่กับความงดงามตรงหน้า ยิ่งกลิ่นหอมอ่อนละมุนจากเรือนกายสาว ยามที่เธอขยับเข้ามาใกล้

ก็ทำให้เขาถึงกับหูตาพร่ามัว

แต่หัวใจของเคนกลับเต้นระส่ำแทบไม่เป็นจังหวะ

หญิงสาวย่อกายลงนั่งบนตักเขา บั้นท้ายงามงอนเสียดสีกับบางอย่างที่แข็งขันจนแทบปริอยู่ภายไต้ร่มผ้า

ที่ผ่านมาเคนไม่เคยละเมิดและเอาเปรียบนักแสดงฝ่ายหญิงที่ตนแสดงด้วยเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาไม่เคยเล่นนอกบทกับใคร และไม่เคยปล่อยตัวปล่อยใจไปกับบทมากขนาดนี้

เธอเป็นคนแรกที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้

ก็สวยขนาดนั้น และยั่วยวนได้ขนาดนี้!!

อีกทั้งความรู้สึกเดิมบางอย่างที่มันหลับใหลอยู่ภายในใจไปหลายปีแล้ว เหมือนมันจะเริ่มคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง

บางอย่างที่เคยจมดิ่งอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจอันมืดมิด

คล้ายดั่งจะค่อยๆ ปะทุขึ้นมา

เมื่อมีคนมายั่วยวนมันอีกครั้ง

มันเริ่มจะตื่นแล้ว เหมือนมันจดจำคนที่ยั่วยวนมันได้

เอาน่า! นี่คือการแสดง!! ....เขาคิด

"ผมบอกแล้วไงเจน ว่าอย่ามายุ่งกับผม"

"ไม่เอาน่าเกื้อ! เจนต้องการคุณขนาดนี้"

มือนิ่มไล้ยังแก้มสากบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างยั่วยวน มืออีกข้างไล้ต่ำลงค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกทีละเม็ด

เซ็กซี่ชะมัด!!

ชายหนุ่มหลุบตาต่ำแทบจะกลั้นหายใจ

เธอคงไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นคนที่มี Sex Appeal มากแค่ไหน ในจุดนี้ผู้กำกับก็คงจะมองออกเช่นเดียวกับเขา

"อย่ายั่วผมน่ะเจน อย่าพยายามเลยน่า! ยังไงผมก็ไม่มีทางรักคุณ ผมรักแค่น้ำฟ้าคนเดียวเท่านั้น"

"ก็ไม่เป็นไรนี่คะ เจนไม่บังคับคุณหรอก เจนอยู่ในฐานะอะไรก็ได้ขอแค่ได้อยู่กับคุณก็พอ"

เสื้อของเขาถูกถอดออก

มันถูกโยนลงบนพื้นห้องอย่างไม่ใยดี

เรือนร่างบุรุษท่อนบนปรากฏอยู่ตรงหน้า มุกดาแอบกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเห็นแผงอกกว้าง เมื่อไล้สายตาต่ำลงก็พบแผ่นหน้าท้องแน่นเครียดที่เต็มไปด้วยมวลเนื้อน่าสัมผัส

เคนยังคงรูปร่างดีอยู่เสมอ แม้เธอจะเคยเห็นของจริงมาแล้วเมื่อหกปีก่อน แต่เหมือนเขาจะกำยำและดูดีขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

"แค่มีเซ็กซ์กันอย่างนั้นเหรอเจน? คุณต้องการแค่นั้นจากผมจริงๆ เหรอ?"

เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า แต่เป็นน้ำเสียงที่เหมือนจริงมากกว่าการแสดงเหลือเกิน มันเหมือนถ้อยคำนี้จะออกมาจากส่วนลึกของหัวใจของเคนด้วย มุกดาพยายามสลัดความคิดที่ฟุ้งซ่านออก และดึงสติของตัวเองให้อยู่ในบท

"ไม่ค่ะ ความจริงแล้วเจนต้องการมากกว่านั้น เจนอยากได้ทั้งตัวและหัวใจของคุณ"

เธอดึงแขนของเขาให้มาโอบกอดตัวเอง ก่อนจะก้มลงกดริมฝีปากแตะกับมุมปากเขาเบาๆ  ด้วยหวังว่าเขาคงเล่นตามบท คือกดเธอลงนอนลงกับเตียง แล้วซุกหน้าลงกับหมอน

ก่อนที่มุมกล้องจะตัดไปยังโคมไฟ

"ถ้าคุณต้องการแบบนั้น ผมก็ให้คุณได้"

เขากระซิบบอกนอกบท ก่อนจะบดเคล้าจูบอย่างหนักหน่วงเร่าร้อน มุกดาตาเบิกโพลงพยายามดันเขาออกห่าง แต่คนที่รู้มุมกล้องอย่างเคนไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น

เคนดันร่างเธอให้เอนลงตามบท ก่อนที่จะทาบทับบดเบียดตามลงไป แสงสว่างจากรอบด้านถูกบดบังด้วยร่างหนากำยำ และใบหน้าหล่อเหลา ขณะที่ปากและลิ้นตักตวงความหอมหวานจากเธออย่างหื่นกระหาย

"อื้อ"

มุกดาครางอู้อี้ในลำคอ

เขาเก่งมาก ที่ทำให้เธอเคลิบเคลิ้มตามอย่างง่ายดาย

ชั่วขณะมุกดาจูบตอบเขาอย่างโหยหาไม่ต่างกัน

เคนชะงักเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มดำมืดลง มุมปากของเขาหลุบยิ้มเยาะคล้ายประหนึ่งสมเพชตัวเอง ก่อนจะตะโบมจูบเธออย่างหนักหน่วงรุกเร้ายิ่งขึ้นกว่าเดิม

มือหนาของเคนฟอนเฟ้นไปทั่วเรือนร่างนุ่มนิ่ม

เปลือกตาของเขาหลับลงดื่มด่ำกับความหวานล้ำที่อยู่ตรงหน้า แม้รู้ว่านี่คือการแสดงที่เป็นเพียงภาพมารยา แต่ก็ทำให้เขานึกถึงเรือนร่างที่เขาเฝ้าใฝ่ฝันถึงมาตลอดเวลา คิดถึงเหลือเกิน

กี่วัน เดือน ปี ผ่านมาแล้ว ที่เขาโหยหาสัมผัสนี้ และสิ่งนี้รบกวนจิตใจเขามาตลอด ทั้งใบหน้าและรอยยิ้มที่สดใสของเธอ ถ้อยคำหวานล้ำที่เธอเคยบอกเขา ทุกอย่างยังคงดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทตลอดมา

สัมผัสของเขาจึงเต็มไปด้วยความเร่าร้อน

ทั้งโหยหาและอ่อนละมุนในคราเดียวกัน

แม้จะรู้สึกสังเวชใจกับตัวเองเพียงใด ที่ก้าวล้ำเส้นของคำว่านักแสดงมืออาชีพ แต่เคนก็ปล่อยใจของตัวเองให้ล่องลอยไปกับสัมผัสที่แสนจะเย้ายวน

ก่อนจะกระซิบบอกเธอด้วยเสียงต่ำพร่า

"เราคิดถึงเธอมากเลย...มุกดา!"

                            *****************