บทที่ 10 สับสนในใจ

“นั่นน่ะสิคะ ฉันก็เสียดายค่ะที่บอสไม่ได้ชิมเค้กของฉัน ไว้คราวหน้าฉันจะทำมาให้บอสโดยเฉพาะเลยแล้วกันนะคะ แต่ตอนนี้ฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” ณัชชาบอกกับเขา เธอเดินหยิบเอกสารออกไป ไบรอันมองตามหญิงสาวที่สวมชุดกระโปรงเข้ารูปเหมือนทุกวัน แต่วันนี้กระโปรงเธอผ่าหลังขึ้นสูง เห็นไปถึงต้นขาอ่อน เขามองตามด้วยใจเต้นรัว ได้แต่เฝ้ารอให้ถึงตอนเย็น วันนี้เขาจะรับเธอกลับพร้อมกัน

ช่วงกลางวัน ณัชชาออกไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานตามปกติ วันนี้เธอสดใสร่าเริง เหมือนไม่ได้คิดหรือรู้สึกอะไรกับการที่เห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ไม่มีแววตาความวิตกกังวลหรือเสียใจแม้แต่น้อย ไบรอันแอบมองเธอบ่อยๆ เขาใจหวิวไม่น้อยที่เธอเฉยชากับเขาแบบนี้

“ณัชชา ผมซื้อกาแฟมาฝาก” เขาเดินถือแก้วกาแฟไปให้หญิงสาวที่โต๊ะทำงาน เธอขึ้นมาทำงานก่อนคนอื่นๆ ทำให้เขามีโอกาสอยู่กับเธอสองต่อสอง

“ขอบคุณค่ะ แต่... ฉันไม่ดื่มกาแฟตอนบ่าย” เธอปฏิเสธ แววตาของเธอว่างเปล่ามากจริงๆ ว่าง... จนไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“ผมไม่รู้ ขอโทษที แต่ช่วยรับไว้ได้ไหม ไหนๆ ผมก็ซื้อมาแล้ว” เขาพูดไปนั่น ณัชชารับกาแฟมาแล้วดูดไปสองสามที เธอเงียบลง ได้แต่สนใจเอกสารตรงหน้า ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย

“ณัชชา เดี๋ยวนี้คุณห่างเหินกับผมมากนะ” เขากระซิบให้ได้ยินกันสองคน เธอทำหน้าแปลกใจ

“เหรอคะ? ฉันว่าฉันก็ทำตัวตามปกตินะคะ” เธอแย้ง

“ไม่นะ ไม่ปกติ คุณดูไม่สนใจไม่ใส่ใจผมเลย”

“ปกติฉันก็ไม่ได้ใส่ใจสนใจบอสเป็นพิเศษอยู่แล้วนี่คะ” เธอแย้งอีก ทำให้ไบรอันหน้าชา

“ณัชชา...”

“บอสกำลังเรียกร้องให้ฉันไปสนใจบอสหรือเปล่า ถึงได้มองว่าฉันห่างเหินกับบอส” เธอถาม สีหน้าของเธอจริงจังขึ้นมาทันที ไบรอันยกมือยอมแพ้

“โอเค ผมยอมรับก็ได้ว่าผมคงจะเป็นฝ่ายเรียกร้องจากคุณ แต่...”

“บอสจำข้อตกลงของเราไม่ได้เหรอคะ ความสัมพันธ์ของเราสองคนจะเป็นความลับ ตลอดไป...” เธอถามเขาเพื่อเตือนสติ ไบรอันนิ่งอึ้ง เขาไม่เคยรู้สึกจุกขนาดนี้มาก่อน

“ณัชชา...”

“โอเคค่ะ ฉันยอมรับก็ได้ว่าถ้าหากฉันทำตัวสนิทสนมกับบอส ฉันกลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจผิดคิดว่าเรากิ๊กกัน ทำให้ฉันหมดโอกาสจะไปเดทกับผู้ชายคนอื่นๆ ฉันเลยต้องทำตัวห่างเหินกับบอสไงคะ” เธอเปลี่ยนอารมณ์เป็นร่าเริง แต่คำตอบของเธอนั้นไม่ได้ทำให้ไบรอันรู้สึกดีขึ้น เขาเดือดปุดๆ อยู่ในอก รู้สึกหวงเธออย่างประหลาด

“ณัชชา! ทำไมคุณ...”

“อย่าลืมสิคะว่าเรามีโอกาสจะไปเจอคนอื่นที่ถูกใจสักกี่คนก็ได้ ความสัมพันธ์ของเราสองคนไม่ได้ผูกมัดกัน” เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ไบรอันกำมือแน่น มองเรียวปากแดงสดอย่างหมั่นเขี้ยว เขายกมือขึ้นจับใบหน้านวลแน่นแล้วบดขยี้เรียวปากลงไปทันที ณัชชาเบิกตาโพลง เขาจูบปากเธออย่างดูดดื่ม เป็นจูบที่พร้อมจะสูบวิญญาณเธอได้ทั้งตัว หญิงสาวดันร่างหนาออกสุดแรง เธอเช็ดเรียวปากตัวเอง

“บอส!”

“บ่ายแล้ว ได้เวลาทำงานกันแล้ว ผมขอตัวเข้าห้องก่อน เดี๋ยวคนอื่นจะเข้ามาเห็น” เขาบอกกับเธอ แววตาของเขามีแต่ประกายความปรารถนาเต็มเปี่ยม ณัชชามองตามเขาด้วยใจที่เต้นระรัว

ไบรอันเข้าห้องทำงานของตัวเอง เขาปิดประตูเสียงดังอย่างหงุดหงิดก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานเต็มแรง มือหนากุมขมับแล้วนวดเบาๆ นี่เขากำลังเป็นอะไรไป ทำไมเขารู้สึกหวงณัชชาอย่างประหลาด หวง... แบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน แม้แต่ชาลิสา... อดีตคนรักเก่า เขายังไม่เคยหวงเธอขนาดนี้เลย เขาไม่อยากให้ใครได้ณัชชาไป เขารู้ดีว่าเขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ ลีลารักเร่าร้อนนั้นเพิ่งผ่านการฝึกหัดจากเขาทั้งสิ้น เธอกำลังเชี่ยวชาญชำชองในเรื่องบนเตียง เขาอยากให้เธอเก่งกับเขาคนเดียว ไม่อยากให้เธอไปเก่งไปช่ำชองกับใคร

ตัดภาพมาที่เหตุการณ์เมื่อคืน รสรักรสปรารถนาในตัวหญิงต่างชาติที่เขาหิ้วมาแม้จะร้อนแรงแต่มันไม่ได้ทำให้เขาตื่นเต้นได้เท่าเธอเลยแม้แต่น้อย เขาถอนหายใจแรงๆ หลายที เขาจะทำยังไงกับตัวเองดีหนอ

ไบรอันฝืนทำงานแม้ในใจยังคงว้าวุ่นอยู่กับณัชชา เขารอเวลาเลิกงานแล้วเดินตรงไปที่โต๊ะของณัชชาทันที

“ณัชชา จะกลับหรือยัง”

“จะกลับแล้วค่ะ บอสมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“เปล่า วันนี้ผมจะกลับคอนโดเลย ไม่ได้มีธุระที่ไหนต่อ คุณกลับพร้อมผมไหม” เขาถามแสร้งทำหน้าขรึมเพราะพนักงานคนอื่นๆ กำลังมองเขาอยู่

“ขอบคุณมากนะคะ แต่วันนี้ฉันขับรถมาเองค่ะ”

“ยูก็จอดรถไว้ที่นี่แล้วไปกับไอสิ!” ไบรอันทำเสียงหงุดหงิดใส่ เผลอปากเรียกเธอแปลกไป ทำให้คนอื่นๆ หันมามองสนใจเธอกับเขามากขึ้น

“ไม่สะดวกมั้งคะ”

“สะดวกสิ พรุ่งนี้ก็มาทำงานพร้อมกัน ไม่เห็นจะยากเลย” เขาบอกกับเธออีก ทำให้เพื่อนร่วมงานต้องมาสะกิดๆ ณัชชาจากด้านหลัง เพราะบอสของพวกเธอกำลังจะโมโหแล้ว

“ก็ได้ค่ะ”

“ก็แค่นี้ ทำเป็นยุ่งยากไปได้” เขาบ่นแล้วจับมือเธอเดินออกไป ณัชชาตาโตเมื่อเขาทำกับเธอเหมือนเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ

“สงสัยงานนี้บอสของเราจะเอาจริงแล้วว่ะ” พนักงานในบริษัทเดินมาซุบซิบๆ กันถึงความสัมพันธ์ของไบรอันกับณัชชา

“บอส! บอสคะ ปล่อยก่อนค่ะ” ณัชชาเบรกทันทีที่มาถึงลานจอดรถ

“ทำไม ผมจับมือคุณไม่ได้หรือไง!” ไบรอันหันมาถามอย่างหงุดหงิด ณัชชาส่ายหน้า

“ไม่ได้ค่ะ บอสอย่าลืมสิคะว่าที่นี่มันที่ทำงาน บอสจะมาทำตัวรุ่มร่ามกับฉันไม่ได้นะคะ” ณัชชาเตือนสติ ไบรอันขบกรามแน่น เขาดึงมือเธอไปที่รถแล้วดันตัวเธอไปติดกับรถยนต์สีขาวของตัวเอง ไบรอันบดจูบเธออย่างดุเดือด

“อื้อ... อื้อๆๆๆ ปล่อยนะคะ!” เธอดันตัวเขาออก ไบรอันหายใจหอบถี่ เขาดึงเธอเข้ามากอดแล้วสบถเบาๆ

“ผมขอโทษ”

“บอส... บอสเป็นอะไรไปคะ ทำไมวันนี้บอสดูแปลกไป” เธอถามเขาอย่างเป็นห่วง ไบรอันผละตัวเองออกมา เขาส่ายหน้า

“ไม่เป็นไร เราขึ้นรถกันเถอะ” เขาเปิดประตูรถให้เธอ ไบรอันถอนหายใจอีกรอบ เขาขับรถไปเรื่อยๆ ระหว่างทางรถค่อนข้างติดขัด ณัชชามองหน้าเขาเป็นระยะๆ

“บอส ช่วงนี้บอสเครียดอะไรหรือเปล่าคะ” ณัชชาถามอย่างเป็นห่วง ไบรอันมองหน้านวลที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจัดจ้านด้วยใจกระตุก แปลก... ทำไมเขาชอบเวลาที่เธอเป็นห่วงเขา

“พอสมควร แต่ช่างมันเถอะ”

“มีอะไรบอกฉันได้นะคะ เผื่อฉันช่วยคุณได้” เธอเอามือวางบนหน้าขาของชายหนุ่ม ไบรอันมองไปที่มือเล็ก เขาจับมือเธอไว้แน่นแล้วยกขึ้นมาจูบ

“ไม่มีอะไรหรอก คุณไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก”

“หรือว่า... บอสเครียดเรื่องผู้หญิงเมื่อคืนนี้” เธอถามติดตลกแล้วทำหน้าล้อเลียน ให้ตายเถอะ... เขาไม่ชอบให้เธอเป็นแบบนี้เลย ทำไมเธอยังร่าเริงทั้งๆ ที่เห็นเขาควงสาวคนอื่น

“เปล่าสักหน่อย” เขาพูดสั้นๆ แล้วหันไปสนใจถนนต่อ ณัชชายิ้มหวานให้เขา

“บอสไม่อยากบอกกับฉันก็ไม่เป็นไรค่ะ เราไปกินอาหารอร่อยๆ กันดีกว่า ฉันมีร้านแนะนำอยู่ที่หนึ่ง อร่อยมากค่ะ”

“ดีเลย ผมกำลังหิวพอดี”

“งั้นไปตามทางนี้เลยค่ะ ฉันบอกทางให้”

ไบรอันกับณัชชามากินมื้อเย็นที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง วันนี้เธอทำตัวน่ารักสดใสมากกว่าปกติ ไบรอันมองเธออย่างเงียบๆ ไม่รู้เป็นอะไร คืนนี้เขาอยากนอนกอดเธอทั้งคืน ช่วงที่กินข้าว ณัชชาขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เขามองตามเธอไปและเห็นว่ามีผู้ชายจากโต๊ะด้านหลังหลายโต๊ะมองตามณัชชากันเป็นแถว เขาแอบกัดฟันกรอดๆ อย่างไม่พอใจ