Novels by P. Chamomile

“อย่างแม่นี่นะจะไปทำอะไร นังนั่นน่ะร้ายจะตาย” มะลิวัลย์เบือนหน้าหนี ภัทรดนัยถอนหายใจ“บางทีผมก็คิดน้อยใจนะว่าทำไมคุณแม่ถึงได้จงเกลียดจงชังเมียผมนัก คุณแม่น่าจะรู้ว่าลิสาเป็นผู้หญิงที่ทำให้ผมมีความสุข ลิสาเป็นเมียผม เป็นแม่ของลูกในท้องของผม ทำไมคุณแม่ไม่ต้อนรับ ไม่ให้เกียรติลิสาเหมือนกับคนอื่นๆ”“ตาภัทร ลูกเป็นเอามากนะรู้ไหม แม่ไม่เคยเห็นลูกเป็นห่วงเป็นใยแฟนคนไหนเท่าแม่นี่เลย จำไม่ได้หรือไงว่าตอนมาครั้งแรกแม่นั่นทำฤทธิ์ซะขนาดไหน”“จะไม่ให้ผมเป็นห่วงได้ยังไง ในเมื่อเธอกำลังอุ้มท้องลูกของผมอยู่ ตอนแรกที่เธอทำฤทธิ์แบบนั้นเพราะเธอเครียด โอเค... ผมยอมรับว่าความสัมพันธ์ระหว่างผมกับลิสามันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนผมและลิสาเองไม่ทันตั้งตัว แต่ที่เธอท้องเพราะผม ผมเป็นคนพาเธอมานอนด้วย ผมฉวยโอกาสตอนที่เธอเมาและถูกวางยาปลุกเซ็กซ์ เธอไม่ได้เต็มใจที่จะมีอะไรกับผมเลยสักนิด ผมไม่ได้ต้องการให้เธอท้อง และเธอก็ไม่ต้องการที่จะท้องด้วย ที่เธอทำฤทธิ์แบบนั้นเพราะเธอทำใจไม่ได้ที่จะต้องมาตั้งท้องกับผม เราสองคนยังไม่ได้รักกัน เธอต้องสูญเสียทุกอย่างทั้งหน้าที่การงานและอนาคต หน้าตาในสังคม เพราะต้องมาท้องก่อนแต่ง” ภั

เช้าวันรุ่งขึ้นภัทรดนัยลุกขึ้นไปอาบน้ำ เตรียมแต่งตัวไปทำงานตามปกติ เรื่องราวที่เกิดขึ้นทำให้เขาคิดไว้แล้วว่าช่วงบ่ายนี้จะไปดูบ้านที่เขาจะซื้อ ภัทรดนัยเล็งบ้านเดี่ยวแถบชานเมืองเอาไว้ ใกล้กับทางด่วน รถไฟฟ้า โรงพยาบาล ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่และไม่ใช่พื้นที่น้ำท่วม บ้านมีราคาเกือบ 30 ล้านบาท มีพื้นที่ให้ลูกเขาได้วิ่งเล่น มีสนามหญ้าหน้าบ้าน มีสนามเด็กเล่น สระว่ายน้ำ คงจะเพียงพอสำหรับครอบครัวเดี่ยวอย่างเขาชายหนุ่มแต่งตัวเสร็จแล้วเดินไปนั่งที่เตียง เขาทอดสายตามองเมียสาวที่เริ่มมีใบหน้าทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด เธอคงจะเครียดกับเรื่องบางอย่างที่ไม่ได้บอกกับเขา ที่เขาคิดมาตลอดทั้งคืนคือเรื่องแม่กับเรื่องวิไลลักษณ์ เรื่องแม่น่ะพอเข้าใจ แต่เรื่องวิไลลักษณ์นี่สิ... แม้ว่าเขาพอจะรู้มาว่าวิไลลักษณ์ชอบกันซีนคนที่มาสนใจชอบพอกับเขาก็ตาม แต่ชาลิสาท้องกับเขาและเขาก็ประกาศชัดเจนแล้วว่าชาลิสาเป็นเมีย แม้จะยังไม่ใช่เมียที่ถูกต้องตามกฎหมายก็ตาม ระหว่างที่เขานั่งคิดอะไรอยู่ ชาลิสาลืมตาตื่นขึ้น เขายิ้มน้อยๆ ก่อนจะก้มลงจูบริมฝีปากเธอ“ไปกินข้าวกันเถอะ” เขาชวนเธอไปกินมื้อเช้าเหมือนทุกวันที่ผ่านๆ มา“ไม่ค่ะ ลิสาไ

“ใคร!” ภัทรดนัยถามอย่างเกรี้ยวกราด เพราะตอนนี้ผ้าผ่อนเธอหลุดลุ่ยจนเกือบจะเปลือย เขาเล่นซุกไซ้ไปหมดทั้งตัวจนเธอเสียววาบ อารมณ์ของชายหนุ่มเองก็แล่นพล่านเสียจนกู่ไม่กลับแล้วด้วยเช่นกัน“ป้าเองจ้า ข้าวต้มที่คุณภัทรให้ป้ากับองุ่นทำเสร็จแล้วนะคะ” ป้าสร้อยตะโกนกลับมา ภัทรดนัยถอนหายใจก้มหน้าซุกไปที่ซอกคอขาวหอมกรุ่น“โอเคครับ เดี๋ยวผมออกไปเอา” เขาจำใจลุกขึ้นมาจากกายเธอ ชาลิสานอนหอบระทวย เขาเล่นสะกิดจุดอ่อนของเธอจนหมดแรง ภัทรดนัยเดินเปลือยท่อนบนไปเปิดประตูรับข้าวต้มจากป้าสร้อย ด้านป้าสร้อยเห็นสภาพของเจ้านายที่ใส่กางเกงสแล็คตัวเดียว ผมเผ้ายุ่งเหยิงก็รีบปลีกตัวออกมาทันที“ลิสา มากินข้าวก่อน กินข้าวเสร็จพี่จะได้กินเธอต่อ” เขาพูดไปเอาช้อนคนๆ ข้าวต้มไป ชาลิสาหน้าขึ้นสีเรื่อ“ลิสาไม่อยากกิน กินไม่ลง”“ไม่อยากกินก็ต้องกิน เพราะลูกพี่หิว”“พี่ภัทรรู้ได้ยังไงว่าลูกหิว”“พี่เป็นหมอ พี่รู้ดี”“รู้ดี... รู้ดีทุกอย่างยกเว้นเรื่องสำคัญ!” ชาลิสาอดแขวะเขาไปไม่ได้ ภัทรดนัยไม่สนใจ ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเธอ เขาดึงให้เธอลุกขึ้นนั่งแล้วป้อนข้าวต้ม แต่เธอก็ยังคงปิดปากแน่นแม้ว่าท้องไส้จะร้องโครกครากเสียงดัง“ถ้าลิส

“ไม่ต้องมายุ่งกับลิสา” เธอนอนลงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม มือที่ถือยาดมสั่นระริก ภัทรดนัยถอนหายใจ เขาดึงข้อมือของเธอมาแล้วจับชีพจร เอาปรอทมาวัดไข้ ตรวจอาการเบื้องต้น ก่อนจะเดินออกไปสั่งให้องุ่นทำข้าวต้มร้อนๆ มาให้หนึ่งชามเขากลับเข้ามาในห้องอีกที เห็นเธอนอนสะอื้นร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่ม สองขาก้าวเข้าไปหาเธออย่างเร่งรีบ ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วโอบกอดเมียสาวเอาไว้ ภัทรดนัยเอามือลูบต้นแขนไปมาอย่างปลอบประโลมแทนคำพูด ไม่มีถ้อยคำใดๆ เอื้อนเอ่ยออกมาจากปากชายหนุ่ม ทำให้ชาลิสาน้อยใจอย่างหนัก“ลิสาเกลียด... เกลียดพี่ เกลียดทุกคน” เธอพูดออกมาช้าๆ ภัทรดนัยก้มลงไปหอมแก้มของชาลิสา เขาไม่รู้ว่าตอนที่เขาไม่อยู่เกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่รู้ว่ามีใครทำอะไรให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจนักหนา ไม่รู้อะไรเลย...“พี่ขอโทษที่ดูแลเธอไม่ดี ลิสาเล่าให้พี่ฟังได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น พี่จะได้แก้ปัญหาถูก” เขาบอก ชาลิสาหันมาหาภัทรดนัย เธอมองเขาอย่างดูแคลนแบบเห็นได้ชัด“อย่างพี่ภัทรน่ะเหรอจะแก้ปัญหา... พี่ภัทรแก้ปัญหาให้ลิสาไม่ได้หรอก คนอย่างพี่ภัทรถนัดแต่แก้ผ้าแก้ผ่อนอย่างเดียวนั่นแหละ” เธอพูดประชด ภัทรดนัยได้ยินก็แอบหัวเราะเบาๆ จนเธอโม

“โอ๊ย! อย่ามารู้เลยมันเป็นเรื่องของแม่ แม่ง่วงแล้วไปนอนก่อนดีกว่า อ้อ... จะเตือนไว้ก่อนนะว่าแม่น่ะอาบน้ำร้อนมาก่อน ดูออกว่านังเด็กผู้หญิงคนนี้มันไปท้องกับคนอื่นแล้วให้ลูกมารับผิดชอบเด็กในท้อง มันน่ะจ้องจะเกาะลูกกิน ไม่เชื่อคอยดูสิ... สักวันความจริงจะต้องเปิดเผย” มะลิวัลย์พูดทิ้งท้ายแล้วก็เดินขึ้นห้องนอนตัวเองไป ภัทรดนัยถอนหายใจ ส่ายหัวอย่างระอา เขาเดินเข้าไปในห้องนอน พอเห็นเมียสาวนอนหลับเอามือวางบนท้องนูนเด่น ความโกรธและโมโหก็หายไปแทบหมด เขาเดินไปนั่งข้างๆ เอามือหนาวางทับมือเล็กบนท้อง จ้องมองหญิงสาวที่เริ่มอวบขึ้นมีน้ำมีนวลมากขึ้นกว่าเดิม ชาลิสาลืมตาตื่นขึ้น“พี่ภัทร!” เธอรีบลุกขึ้นและจ้องหน้าเขาอย่างไม่พอใจ ภัทรดนัยรวบรวมสติก่อนจะเริ่มบทสนทนา“ทำไมทำแบบนี้ ไปตบหน้าลักษณ์เขาทำไม” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบอบอุ่น ชาลิสาแค่นหัวเราะออกมาจากลำคอ เธอยิ้มเยาะให้กับความบัดซบของชีวิตตัวเอง“พี่ภัทรจะอยากรู้สาเหตุไปทำไม ในเมื่อพี่ภัทรปักใจเชื่อไปแล้วว่าลิสาผิด”“แล้วมันผิดจริงไหมล่ะ ลิสาพูดแบบนี้จะบอกว่าลักษณ์เขาไปตบลิสาก่อนอย่างนั้นเหรอ” ภัทรดนัยเริ่มหลุด เขาถามเธอเสียงดังขึ้น ชาลิสากำมื

“คุณแม่รู้เรื่องเร็วจังเลยนะคะ อยากรู้ว่าใครเป็นคนส่งข่าวให้คุณแม่” ชาลิสามองสบตามะลิวัลย์นิ่ง“ฉันจะรู้จากใครมันไม่สำคัญเท่าเธอทำอะไรลงไปหรอก อย่าใช้ความต่ำตมของเธอทำให้ลูกชายฉันต้องลำบากจะได้ไหม เข้ามาเกาะเป็นปลิงแล้วยังดึงคนอื่นให้ตกต่ำลงไปด้วย ดูสิ... ลูกชายฉันจะต้องเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันล่ะเนี่ย”“ก็เอาไว้ที่เดิมนั่นแหละค่ะ จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะคะ ถ้าอายมากนักก็ลาออกไปซะสิคะ หนูบอกไว้ก่อนเลยนะคะว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของหนูคนเดียว แต่เป็นความผิดของปลวกตัวนึงที่พูดมากปากไม่ดีต่างหาก ไม่รู้ว่าใครกันช่างเอาเรื่องในบ้านไปบอกให้คนนอกบ้านรู้ สงสัยคงไม่เคยได้ยินสุภาษิตที่ว่า ไฟในอย่านำออก ไฟนอกอย่านำเข้าล่ะมั้งคะ” เธอตะคอกใส่มะลิวัลย์อย่างเหลืออด“นังเด็กคนนี้ ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแล้วยังจะมาเถียงฉันฉอดๆ อีก เมื่อไหร่จะออกจากบ้านฉันไปสักที!”“ไม่ไปค่ะ หนูจะอยู่เป็นมารขวางหูขวางตาขวางความสุขของคุณแม่อยู่อย่างนี้เนี่ยแหละสนุกดี” ชาลิสาเดินเข้าไปหามะลิวัลย์ ด้านคนแก่หัวหงอกกำมือแน่น“หน๊อย...!”“ขอตัวก่อนนะคะ วันนี้เจอมลพิษเยอะจนอยากจะอ้วก!” ชาลิสาทำหน้าพะอืดพะอมแล้วก็หันหลังเดิน

2 เดือนผ่านไป... “โอ๊ย! พี่ฌอร์น ช่วยชะเอมด้วย ชะเอมเจ็บท้อง โอ้ยยย” เสียงร้องของหญิงสาว ปลุกฌอร์นให้สะดุ้งตื่นมากลางดึก เขารับเปิดไฟในห้องนอนทันที“ชะเอม เป็นยังไงบ้าง” เขาถามเพราะก่อนหน้านี้เอมมาลินเจ็บท้องเตือนบ่อยๆ“เจ็บค่ะ เจ็บถี่ๆ ไม่ไหวแล้วค่ะ โอ้ย!” เอมมาลินร้องลั่น เรียกทุกคนในบ้านให้ออกมาดู ฌอร์นก้มลงมองที่หว่างขา เห็นน้ำไหลออกมาไม่หยุด เขาเบิกตากว้าง“ชะเอม น้ำเดินแล้ว!” เขาร้องอุทาน ทำตัวไม่ถูก เอมมาลินร้องด้วยความเจ็บปวดจนหน้าดำหน้าแดง“ฌอร์น รีบพาชะเอมไปโรงพยาบาลเร็ว!” อวสรบอก ฌอร์นรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และพาเอมมินไปโรงพยาบาล เขาขับรถอย่างเร่งรีบ แต่ก็ระมัดระวังความปลอดภัยด้วย ชายหนุ่มทั้งสงสารและตื่นเต้นในคราวเดียวกัน พอถึงโรงพยาบาล เอมมาลินถูกนำตัวส่งเข้าห้องคลอด โดยมีเขาตามเข้าไปติดๆ เพราะก่อนหน้านี้เขาแสดงความจำนงกับหมอแล้วว่าจะขอเข้ามาตอนทำคลอดด้วย“อื้อ... โอ้ย... เจ็บเหลือเกิน!”“ชะเอม อดทนหน่อยนะ อดทนนะ” เขาจับมือเธอแน่นอย่างให้กำลังใจ ตอนนี้เอมมาลินเหงื่อแตก น้ำตาไหลพราก“ฮือออ พี่ฌอร์น ชะเอมกลัว!”“ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่นี่ จะไม่ทิ้งเธอไปไหน” เขาพูดปลอบประโลม“ปาก

ภัทรดนัยกลับไปแล้ว ตอนนี้อวสรกับสุภัทราก็เตรียมจึงขึ้นนอนแล้ว ส่วนเอมมาลินเดินกลับขึ้นห้องไปได้พักใหญ่ ฌอร์นกระดกเหล้าแก้วสุดท้ายเข้าปาก แล้วความคิดดีๆ ก็เกิดขึ้น เขาเดินไปที่ห้องเอมมาลิน ก่อนจะเคาะประตูสองสามครั้ง เธอถึงเปิดประตูออกมา“มีอะไรคะ” เธอถาม ฌอร์นผลักประตูและแทรกกายเข้าไป เขาล็อกประตูไว้แน่นหนา และโอบกอดเธอไว้แน่น“พี่ฌอร์น จะทำอะไรคะ!”“คิดถึง อยากกอด” เขาว่า แล้วก้มลงซุกไซ้ซอกคอ เอมมาลินผลักเขาออก“พี่ฌอร์น เมาแล้วนะคะ ไปอาบน้ำนอนเถอะค่ะ” เธอพูดเสียงดุ หลังได้กลิ่นเหล้าจากตัวเขา“ชะเอม... ฉันรักชะเอมนะ” เขาบอก และดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้ เอมมาลินพยายามผลักเขาออก ฌอร์นจึงรวบตัวเธอไว้แน่น กดริมฝีปากจูบหญิงสาวแนบสนิท บดขยี้เรียวปากอย่างดูดดื่ม ลิ้นฉกาจสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากของเธอ“พี่... อย่า... อื้อ...”​ เสียงเธอขาดเป็นห้วงๆ เพราะรู้สึกสยิวกับสัมผัสที่เขามอบให้ ฌอร์นอุ้มเธอไปที่เตียง เขากอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเธอเนิ่นนาน ริมฝีปากลากไปทั่วทั้งกายของหญิงสาว เธออาบน้ำเสร็จมาใหม่ๆ กลิ่นกายหอมกรุ่นยั่วใจเขาดีเหลือเกิน ยังไม่นับรวมกับหน้าอก สะโพกที่ขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอีก มือหนากุมหน้า

ฌอร์นตื่นมาตอนเช้า เห็นเอมมาลินยังหลับอยู่ เขากดริมฝีปากจูบพวงแก้มนุ่มและเอามือลูบท้องเธอเบาๆ เขาลุกขึ้นไปอาบน้ำ แต่งตัว วันนี้เขาจะต้องไปที่บริษัทในเครือ ที่กำลังประสบปัญหาอยู่ มีหลายอย่างที่เขาจะต้องเร่งสะสาง พอออกมาจากห้องน้ำ เธอก็ตื่นพอดี“ตื่นแล้วเหรอ”“ค่ะ”“วันนี้ฉันจะต้องไปบริษัท ถ้ามีอะไรเรียกใช้สิณได้เลยนะ” เขาบอก เอมมาลินไม่ตอบอะไร เพราะเธอเองก็อยู่แต่บ้าน ไม่ได้อยากไปไหนสักเท่าไหร่ฌอร์นกับเอมมาลินลงมากินข้าวพร้อมกัน ทำให้อวสรและสุภัทรามองหน้ากันแล้วก็ยิ้มๆ ตอนนี้เอมมาลินเพลาๆ เรื่องการต่อว่า โวยวายลงไปได้เยอะ เป็นนิมิตรหมายที่ดีที่ฌอร์นกับเอมมาลินจะได้คืนดีกัน“กินข้าวจ้ะ” สุภัทราลุกขึ้นไปตักข้าวต้มหมูร้อนๆ มาให้ทั้งสองคน เอมมาลินนั่งกินเงียบๆ ขณะที่ฌอร์นลอบมองหญิงสาวอยู่บ่อยๆ“วันนี้คุณจะไปไหนเหรอ” อวสรถาม“ผมต้องเข้าบริษัทน่ะครับ บริษัทรับเหมาก่อสร้าง เกิดปัญหานิดหน่อย ต้องเข้าไปดูด้วยตัวเอง” ฌอร์นบอกอย่างสบายๆ แม้ในใจจะวิตกกังวลไม่น้อยเหมือนกัน“เพราะคุณจีหรือเปล่า” อวสรถามอีก เอมมาลินชะงัก ทำเหมือนไม่สนใจ แต่จริงๆ แล้วเธอกำลังแอบฟังอยู่“ครับ ปล่อยข่าวว่าบริษัทผมฮั้วป

“ไปไหนกันมา ได้ของกลับมาเยอะแยะเลย” อวสรเอ่ยถาม เมื่อเห็นเอมมาลินกลับมาพร้อมกับฌอร์น ฌอร์นหิ้วของเข้ามาพะรุงพะรัง จนสิณต้องเข้าไปช่วย“หาหมอเสร็จก็ไปห้างสรรพสินค้าค่ะ มีแต่ของใช้ส่วนตัวกับขนม”“กินข้าวมาแล้วหรือยัง”“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณพ่อ”“ไปกินอะไรกันมา บอกพ่อได้ไหม” อวสรถามอีก เขาพยายามทำให้สถานการณ์มันดีขึ้น เพราะลึกๆ แอบสงสารฌอร์นเหมือนกัน ที่ต้องทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อลูกสาวเขาคนเดียว“ปิ้งย่างค่ะ ร้านเดิมที่ชะเอมชอบกิน” เอมมาลินตอบ อวสรร้องอ๋อและหันไปมองหน้าฌอร์นก่อนจะยิ้มให้“ขอบคุณมากนะฌอร์น ที่ดูแลลูกสาวผม”“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ ผมเต็มใจทำ”“ถ้าอย่างนั้นชะเอมขอขึ้นไปพักก่อนนะคะ”“ได้ลูก วันนี้ไปมาหลายที่คงเหนื่อย”เอมมาลินเดินขึ้นห้องนอนไปแล้ว ฌอร์นมองตามตาละห้อย สองสัปดาห์แล้วที่เขาเข้ามาอยู่ที่นี่ แต่เอมมาลินก็ไม่ใจอ่อนสักที เขาคิดถึงเธอ อยากนอนกอดเธอเหมือนเมื่อก่อน แต่ตอนนี้แม้แต่หน้าห้องเขายังไม่มีสิทธิ์ หากเป็นบ้านเขา เขาจะรีบเอากุญแจสำรองมาไข ไม่ก็พังประตูไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด“เมื่อไหร่ชะเอมจะใจอ่อนเสียที”“ลูกสาวผมเป็นคนเจ็บแล้วจำ คุณต้องทำใจหน่อยนะ” อวสรตบบ่าฌอร

ฌอร์นอาศัยช่วงที่เอมมาลินหลับ กลับบ้านไปเก็บเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว และงานต่างๆ ที่ยังค้างอยู่ เขาจะย้ายสำมะโนครัวไปอยู่บ้านอวสรเป็นการชั่วคราว จนกว่าเมียจะหายโกรธ นัทกับสิณต้องช่วยกันขนของยกใหญ่ สิณได้แต่อมยิ้ม เพราะไม่เคยเห็นเจ้านายตัวเองอยู่ในโหมดนี้มาก่อน“ไอ้สิณ แกยิ้มอะไรของแก” ฌอร์นจับสังเกตลูกน้องได้ก็เอ่ยถาม“เจ้านายเปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับ”“เปลี่ยนไปยังไง ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ตั้งนานแล้ว”“ก็... เปลี่ยนไปตรงที่... ไม่เคยง้อผู้หญิงคนไหนเท่าคุณหนูชะเอมมาก่อน”“แกนี่ก็พูดแปลก นั่นลูกกับเมียฉันนะ ฉันจะปล่อยให้ไปอยู่ไกลหูไกลตาได้ยังไง” เขาส่ายหน้า สิณจึงได้แต่ยิ้มๆ กับนัทสองคน และก้มหน้าขนของต่อ สิณขับรถไปส่งเจ้านายตัวเองที่บ้านอวสร อวสรงงที่เห็นฌอร์นหอบสัมภาระมาที่นี่เยอะแยะ“ฌอร์น...”“ผมจะมาอยู่บ้านคุณนะ หวังว่าคุณคงจะอนุญาต” เขาบอก อวสรเห็นเขาขนของมาขนาดนี้ จะไม่อนุญาตคงไม่ได้แล้ว“ได้สิ วันนี้ผมให้ภรรยาผมทำความสะอาดห้องให้แล้ว ห้องคุณอยู่ตรงข้ามกับห้องชะเอม”“ดีเลย...” ฌอร์นบอก เพราะเขาจะได้หาจังหวะตอนเธอเผลอ เข้าไปนอนกับเธอด้วยบ่อยๆ“ชะเอมตื่นหรือยังครับ”“ยังเลย นอนหลับไม่รู

เขามองหญิงสาวที่กำลังพับผ้าใส่กระเป๋าอย่างเอ็นดู บนตัวเขามีผ้าห่มด้วย อย่างน้อยเธอก็ไม่ใจร้ายกับเขามากจนเกินไป ฌอร์นยิ้มน้อยๆ และมองเอมมาลินอยู่อย่างนั้น ในใจหวนนึกถึงครั้งแรกที่เจอกัน เธอเป็นเพียงเด็กสาววัยมัธยมที่อ่อนแอ ไร้เดียงสา ผ่านมา 4 ปี เธอต้องเจอกับเรื่องราวต่างๆ มากมาย ทั้งดีและแย่ ซึ่งส่วนใหญ่มาจากเขาทั้งนั้น ทำให้เธอเข้มแข็งและดูแลตัวเองได้มากขึ้น ที่สำคัญคือเธอกำลังจะเป็นแม่คนแล้ว“ชะเอม...” เขาเรียกเธอ เอมมาลินหันมามองเขาเป็นเชิงถาม“กลับไปกรุงเทพ ไปอยู่กับฉันเหมือนเดิมนะ” เขาลุกขึ้นนั่ง และมองสบตา เอมมาลินส่ายหน้า“ไม่ค่ะ ชะเอมตัดสินใจแล้ว”“แต่เธอกำลังท้องนะ ท้องกับฉัน เด็กในท้องเป็นลูกฉัน ก็ต้องอยู่กับฉัน”“เด็กในท้องเป็นลูกของชะเอมคนเดียว ไม่ใช่ลูกของพี่!”“ถ้าไม่ใช่ลูกของพี่แล้วเด็กมันจะเกิดมาได้ยังไง เธอจะไปท้องกับกระบอกไม้ไผ่ไม่ได้นะ”“พี่ฌอร์น!” เธอหันมามองเขาตาเขียว ฌอร์นลุกขึ้นเดินไปหาเธอใกล้ๆ และดึงตัวเธอขึ้นมากอดไว้หลวมๆ“อย่าดื้อนักได้ไหม ฉันมารับเธอแล้ว กลับไปอยู่กับฉัน เราจะอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม”“มันไม่เหมือนเดิมแล้วค่ะ พี่ฌอร์นปล่อยชะเอม!”“ฉันบอกแล้วไงว