P Chamomileの小説

ฌอร์นอุ้มเอมมาลินเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง เขาโยนร่างบางไปที่กลางเตียงนุ่มจนตัวเธอเด้ง เอมมาลินถอยหลังหนี เธอหวาดกลัวเขามาก ฌอร์นไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขาถอดเสื้อตัวเองออก เห็นไรขนดกหนาที่กลางหน้าอก กับกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เอมมาลินเอามือปิดตาแน่น เธอไม่เคยเห็นร่างกายเปล่าเปลือยของชายหนุ่มอย่างใกล้ชิดขนาดนี้ หัวใจเต้นแรงมากจนแทบจะเป็นลมชายหนุ่มยืนมองเอมมาลินอย่างชอบใจ เขาไม่เคยลิ้มรสชาติเด็กสาวไร้เดียงสาขนาดนี้มาก่อน เพราะรู้ตัวว่าเขาเองเป็นคนเลวและไม่หยุดที่ผู้หญิงเพียงคนเดียว บวกกับพฤติกรรมชอบความรุนแรง เขาจึงเลือกที่จะใช้บริการสาวๆ ที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน เพื่อไม่ให้ผู้หญิงไร้เดียงสาพวกนั้นมีตราบาปติดตัวและเสียใจ แต่สำหรับเธอ... เพียงแค่เห็นหน้าเขาก็มีความต้องการแทบจะทนไม่ได้ ฌอร์นขึ้นไปที่เตียงและดึงขาเธอให้เขยิบกายลงมา เขาคร่อมตัวเธอเอาไว้ จนหมดทางหนี เอมมาลินร้องไห้น้ำตาไหลพรากอย่างหวาดกลัว“ยะ... อย่านะคะ อย่า...” เธอร้องห้าม ฌอร์นแสยะยิ้มที่ริมฝีปาก เขากระชากเสื้อนักเรียนทีเดียวกระดุมเสื้อก็หลุดกระจายทุกเม็ด“กรี๊ด!”“เกมกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ทำใจให้ดีก็แล้วกัน” เขาเตือน เอมมาลินส่ายห

7 วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เอมมาลินพยายามคิดหาแผนการที่จะหลีกเลี่ยงการมีเพศสัมพันธ์กับเขา ตอนนี้เธอนอนห้องข้างๆ ฌอร์น เธอมาอยู่กับเขาในสถานะเมียเก็บจริงๆ เขาไม่ให้เธอเข้าไปในห้องนอนของเขาอย่างเด็ดขาด เธออยู่ได้เพียงห้องนอนตัวเอง ห้องรับแขก ห้องครัว และห้องหนังสือเท่านั้นวันหยุดช่วงเช้านี้ เอมมาลินไม่ยอมลงมากินข้าว เธออ้างกับแม่บ้านว่าไม่สบาย ปวดท้องประจำเดือน ฌอร์นกินมื้อเช้าเสร็จเขาก็ขึ้นมาดูอาการหญิงสาว พอเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าเธออาบน้ำแต่งตัวแล้ว และทำเป็นนอนซมอยู่บนเตียง“เป็นยังไงบ้าง” เขาถาม เอมมาลินแสร้งหลับตา ทำหน้าบิดเบี้ยว“ปวดท้องค่ะ”“ปวดมากเลยเหรอ” เขาถามอีก เธอพยักหน้า ฌอร์นกระตุกยิ้มที่มุมปากและเดินเข้าไปใกล้“แต่ฉันไม่สนหรอกนะว่าเธอจะปวดท้องมาก หรือปวดท้องน้อย อ้อ... ลืมบอกไปว่าฉันน่ะเป็นพวกซาดิสม์ ชอบฝ่าไฟแดงเสียด้วย” เขาบอก เอมมาลินลืมตาโพรง เธอลุกขึ้นนั่งและถอยกายออกห่าง“พี่ฌอร์น!”“ฉันพูดเรื่องจริง ไม่ได้โกหก” เขายืนยัน และถอดเสื้อของตัวเองออก เหลือเพียงกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้มเท่านั้น เอมมาลินหันซ้ายหันขวา พยายามหาทางหนีทีไล่ แต่ก็ไม่รู้จะหนีไปไหน ที่นี่เป็นบ้านเขา

เอมมาลินมาเรียนหนังสือตามปกติ แต่เธอไม่มีสมาธิในการเรียนเลย เอาแต่นั่งเหม่อลอยมองออกนอกหน้าต่างและฟุ้งซ่านตลอดเวลา จนเพื่อนรู้สึกผิดสังเกต หลายคนเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง แต่เธอก็ปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นอะไร พอเลิกเรียนเธอก็ออกมารอคนขับรถที่บ้านตามปกติ รถเบนซ์สีดำขับมาจอดตรงหน้าหญิงสาว เธอมองอย่างสงสัย แต่พอเห็นฌอร์นก้าวขาลงจากรถ หัวใจของเธอก็ร่วงมาลงที่ตาตุ่ม“พี่ฌอร์น...”“ฉันมารับเธอกลับบ้าน” เขาพูดช้าๆ เอมมาลินก้าวขาถอยหลัง แต่ฌอร์นถือวิสาสะจับมือเธอเสียก่อน“ขึ้นรถ!”“มะ... ไม่ค่ะ” เธอพยายามที่จะขัดขืน เขาจึงมองเธอด้วยสายตาดุดัน ทำให้เด็กสาวหวาดกลัว จำต้องเดินตามเขาเข้าไปในรถเบนซ์ เธอนั่งชิดริมขอบประตูและมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง“ฉันให้คนขนของออกมาจากบ้านเธอหมดแล้ว” เขาบอก เอมมาลินตัวสั่น ไม่กล้าสบสายตาเขา“เวลาฉันพูดด้วย มองหน้าฉันสิ!” เขาเสียงดังและจับแขนเล็กๆ ของเธอไว้แน่น เอมมาลินน้ำตาร่วงพราว เธอตัวสั่นไปหมด“ปล่อย... ปล่อยนะคะ” เธอพยายามจะแกะมือเขาออก ฌอร์นขยับตัวไปหาหญิงสาวใกล้ๆ และมองเธอด้วยสายตาที่แสดงให้เห็นถึงความต้องการที่ชัดเจน“พี่ฌอร์นจะทำอะไร... อย่านะคะ” เธอร้องห้าม แ

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา อวสรก็ถูกเร่งรัดหนี้สินถี่ขึ้น จนเขามีอาการเครียด ต้องกินยาคลายเครียดตลอด บริษัทของเขาก็ไม่สามารถจ่ายเงินพนักงานได้ตรงเวลา ทำให้คนที่ทำงานดี มีฝีมือลาออกไปหลายคน ส่งผลให้อวสรมีสภาพจิตใจย่ำแย่ ได้แต่โทษตัวเองตลอดเวลาที่เป็นคนทำให้เกิดปัญหานี้ขึ้น“สวัสดีครับคุณฌอร์น” เขาตัดสินใจโทรไปหาฌอร์นอีกครั้งอย่างสิ้นหวัง“ว่าไงครับคุณอวสร” ปลายสายกระตุกยิ้มที่ริมฝีปากอย่างพอใจที่อวสรตัดสินใจโทรมาหาเขา“ผมยอมรับข้อเสนอของคุณครับ ตอนนี้ผมต้องการเงินแบบด่วนมาก ผมรบกวนคุณช่วยโอนเงินมาให้ผมสักก้อนหนึ่งก่อน...”“ใจเย็นคุณสร ถึงคุณจะยอมรับข้อเสนอผม แต่ทุกอย่างต้องเป็นไปตามกติกา เราต้องทำสัญญากู้ยืมเงินกันตามกฎหมายก่อนนะ” ฌอร์นรีบเบรกและหัวเราะเบาๆ“คุณจะให้ผมทำสัญญาได้เมื่อไหร่”“บ่ายนี้ คุณว่างใช่ไหม”“ครับ”“งั้นบ่ายนี้เจอกันที่บริษัทของผม เราจะทำสัญญากู้ยืมเงินกัน โดยผมจะไม่คิดดอกเบี้ยคุณสักแดงเดียว ส่วนลูกสาวของคุณถือเป็นสัญญาใจ แต่คุณรู้ใช่ไหมว่าถ้าคุณตุกติกจะเกิดอะไรขึ้น” ฌอร์นขู่ กลายๆ ทำให้อวสรขบกรามแน่น“ผมรู้ดีว่าคุณเป็นคนยังไง”“ถ้าอย่างนั้นก็ดีครับ บ่ายนี้เจอกัน”หลั

ฟังลูกครึ่งไทย-เยอรมันดูสูงๆ โดยทั่วไปแล้วหล่อเหลาคมเข้มมีเคราขึ้นที่คางคัลเลอร์ความสม่ำเสมอของขามลองยืนจิบบรั่นดีอยู่ในห้องใหม่ในขนาดใหญ่ของบ้านอรรถไม่ใช่บ้านของนักธุรกิจโลจิสติกส์ขนาดใหญ่ของเขาจะดูเลินมองออกไปนอกทิศทางของประสิทธิภาพหน้าบ้านและประตูบ้านเกรี้ยวกราดชายวัยเกือบกลางคนกำลังนั่งกุมขมับโซฟาที่ตั้งอยู่ในหนังรับแขกสีน้ำตาลเขายกแก้วบรั่นดีกระดกขึ้นอย่างต่อเนื่องทั่วประเทศแก้วจากศูนย์กลาง“ผมไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ คุณฌอร์นไม่อยากช่วยหรอกไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรอยู่แล้ว ไหนจะลูกสาวผมที่จะมาถึงมหาวิทยาลัย ไหนจะเมียผมดูแลดูแลอีก” เขาบอกอย่างกลุ้มใจที่สำคัญที่ยังคงเค้าความหล่อเหลาดำคล้ำอีกครั้ง“ใครใช้ให้คุณไปติดการพนันจนหมดตัวแบบนั้นล่ะ” เขาถามกลับโดยที่ยังเงาไปนอกหน้าต่างเหมือนเดิม “คุณจะรู้ว่ามันเป็นอย่างนั้น”“ใช่ผมรู้หมวดทุกคนเล่นละครส่วนใหญ่คิดถึงจุดนั้นเสียหรอกส่วนใหญ่มักจะคิดถึงแต่ส่วนที่จะได้เหมือนได้แต่ไม่ได้ควบคุมชีวิตมันในช่วงดวงดวงเดือนคุณเล่นคาสิโนไม่มีสติควบคุมแค่ไหนควรหยุดแค่ไหนควรพอแต่กลับกู้หนี้บัตรเครดิตสินเอร่าบ้านบริษัทไปจำนองเพื่อเอาเงินไปเล่นการพนันเพราะว่าค