All Chapters of ล่ารักบอสเถื่อน [ซีรีส์ชุดคนเถื่อน 3]: Chapter 1 - Chapter 10

ไบรอัน... ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษ เข็นรถเข็นใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่หลายใบออกจากสนามบินสุวรรณภูมิเพื่อไปขึ้นรถกลับคอนโดมิเนียมที่อยู่ใจกลางกรุงเทพมหานคร หลังจากถูกส่งไปทำงานต่างประเทศนานนับปี เขาจึงตัดสินใจทำงานที่ต่างประเทศต่อเพื่อให้ลืมอดีตบางอย่างที่ติดค้างอยู่ในใจ ใช่แล้ว... เขาเลือกที่จะทำงานต่างประเทศเพื่อให้ลืมชาลิสา หญิงสาวคนรักเก่าที่เขารักมากจนหมดหัวใจเขาถูกภัทรดนัย... ซึ่งเป็นสามีของชาลิสากลั่นแกล้งให้ไปทำงานต่างประเทศ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เจอกับชาลิสา ครั้งแรกที่รู้ความจริงเขาโกรธมาก ทั้งโกรธและโมโหที่เป็นฝ่ายถูกกระทำเช่นนี้ เขาจึงเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ต่างประเทศ พอเก็บเงินทุกได้ก้อนหนึ่งเขาจึงกลับมาลงทุนเปิดบริษัทให้บริการพัฒนาซอฟแวร์ ผลิตซอฟแวร์ เขียนโปรแกรมต่างๆ และตัดใจกับชาลิสา เพราะรู้ตัวเองดีว่าต่อให้อยู่ใกล้ชาลิสา เขาก็ไม่มีวันได้ครอบครองตัวและหัวใจของเธอ เขาจึงปล่อยวางทุกอย่างและใช้ชีวิตแบบสุดเหวี่ยงที่ต่างประเทศ ใช้ชีวิตอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ทั้งดื่มเหล้า เข้าผับ มีผู้หญิงมานอนกับเขาไม่ซ้ำหน้าไม่เว้นแต่ละวัน เขาเลือกที่จะใช้ชีวิตโสดแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่อยากรัก ไม

วันนี้เป็นอีกวันที่ไบรอันเห็นณัชชาแต่งตัวสวยมาทำงานที่บริษัท เขาไล่สายตามองเธออย่างจาบจ้วงแบบไม่รู้ตัว มอง... จนพนักงานคนอื่นๆ ในออฟฟิศจับสังเกตได้ ณัชชาเดินไปเดินมาอยู่บริเวณโต๊ะของตัวเอง เธอกำลังจัดเตรียมเอกสารเพื่อการประชาสัมพันธ์ของบริษัทอยู่ เขาเห็นเธอเดินอย่างคล่องแคล่วภายใต้รองเท้าส้นสูงสีดำแล้วใจเต้นแรง เธอดูมีเสน่ห์เหลือเกิน ขาเรียวยาวขาวเนียนใต้กระโปรงสีดำน่าเร้าใจอย่างประหลาด“บอสคะ บอส!” เสียงหวานเรียกเขาหลายครั้ง ไบรอันสะดุ้ง“ฮะ... ครับ!”“บอสมีอะไรจะให้ฉันทำหรือเปล่าคะ” ณัชชาถาม ไบรอันติดอ่างขึ้นมาทันที เขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นคนหื่นกระหายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน“เอ่อ...”“ว่าไงล่ะคะบอส ฉันเห็นบอสมองฉันนานแล้ว” ณัชชาแซว ไบรอันหน้าร้อนฉ่า“คือ...”“บอสอึกอักแบบนี้ แสดงว่าบอสมองเพราะฉันสวยใช่ไหมล่ะคะ” เธอหยอก คำพูดของเธอทำให้พนักงานในออฟฟิศที่อยู่ใกล้ๆ พากันหัวเราะคิกคัก ไบรอันตอบไม่ถูกเลยหัวเราะไปกับเขาด้วย“ใช่ ยู... เอ้ย! คุณสวย แต่คุณคนสวยครับ คุณช่วยเพิ่มข้อมูลในเอกสารประชาสัมพันธ์ให้ผมหน่อยนะครับ คุณใส่ข้อมูลให้ผมไม่ครบถ้วน” ไบรอันบอกกับเธอ ณัชชายิ้มแหยๆ เธอเขินอายไ

ณัชชานั่งคุกเข่าลงที่พื้น เธอปลดกางเกงของเขาออกแล้วดึงลง แก่นกายสีชมพูเด้งขึ้นทันทีที่พ้นจากพันธนาการ เขานั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้งหลังจากที่ลุกขึ้นยืนตอนเธอนั่งคุกเข่า ไบรอันมองหญิงสาวอย่างชอบใจ เธอใช้มือเล็กรูดความเป็นชายขึ้นลงระรัว“Oh my god!” เขาอุทานออกมาเสียงดัง เสียงคำรามของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ ณัชชาเปลี่ยนจากมือมาใช้ริมฝีปากครอบครองความเป็นชาย เธอรับรู้ได้ว่าท่อนขาของเขาเกร็งขึ้น มือน้อยลูบคลำความนุ่มหยุ่นใต้ความแข็งแกร่งเล่น เธอช้อนสายตามองเขาอย่างยั่วยวน“โอ้ว!” ไบรอันร้องค้าง เขาอ้าปากกว้างหน้าแดงเพราะเธอครอบครองความเป็นชายไว้จนมิด ไบรอันไม่สามารถทานทนกับความต้องการของตัวเองได้ ยิ่งเธอดูดเลียยิ่งทำให้เขาแทบบ้า เขาจับศีรษะเธอไว้มั่นแล้วกระแทกกายเข้าหาเป็นจังหวะ เสียงร้องครางดังขึ้นเรื่องจนเป็นเสียงคำรามยามที่เขาปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าไปในโพรงปากเธอจนหมดสิ้น“อ่าส์...”ไบรอันหายใจหอบสะท้าน ณัชชาเลียริมฝีปากตัวเอง รสชาติของเขาอร่อยไม่เบา เธอกลืนกินไปหมดทุกหยาดหยด ไบรอันหายใจหอบระรัว เขาลุกขึ้นยืนแล้วอุ้มเธอไปที่ห้องนอน เธอรีบเอาแขนโอบรัดรอบคอของเขาเอาไว้“บอส...” เธอเรียกเขาไว้เพราะต

“ณัชชา...” เขาเรียกหญิงสาวเสียงเบา เธอลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอปริ่มไปด้วยน้ำตา เขาจูบริมฝีปากบางแล้วแทรกกายเข้าไปจนสุด เธอเกร็งไปหมดทั้งตัว เรียวขาเล็กของเธอสั่นสะท้าน ความสาวของเธอตอดรัดจนถี่ยิบ“อื้อๆๆๆๆ” เธอครางเสียงสั่นระรัวและดังขึ้น ไบรอันขยับสะโพกเข้าออกช้าๆ มือหนากอบกุมหน้าอกทรวงโตบีบเคล้นหนักหน่วง มาถึงจุดนี้เขาไม่ไหวจะทนอีกต่อไป เธอไม่ปริปากพูดอะไรออกมานอกจากส่งเสียงคราง เขาก็ไม่กล้าถามอะไรเธอ ไบรอันกระแทกกายเข้าหาจนกระทั่งปล่อยน้ำรักออกมาเต็มถุงยางอนามัย“โอ้...!”ไบรอันแช่กายไว้ในร่างเธอครู่หนึ่ง ณัชชากอดเขาไว้แน่น ลมหายใจหอบสะท้านหัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกหน้าอก เขาจูบริมฝีปากเธออีกรอบก่อนจะถอนกายออกมาแล้วกลับมานั่งประจำที่คนขับ มือหนาหยิบกระดาษทิชชูแล้วรูดถุงยางอนามัยออก ดวงตาคมจ้องมองเรือนร่างเปล่าเปลือยที่ยังคงเกร็งสะท้านจากการเสร็จไปหลายรอบ“ณัชชา คุณโอเคไหม” เขาถามด้วยความเป็นห่วง เธอค่อยๆ หยัดกายขึ้นนั่งตรงแล้วหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายถูกเขาโยนทิ้งไปเบาะหลังขึ้นมาสวม“อะ... โอเคค่ะ” เธอกลั้นใจตอบ ไม่กล้ามองสบตาเขา“คุณมีอะไรจะบอกผมไหม” เขาถามอีก ณัชชาจึงหันมาสบต

“แต่ไออยากซื้อให้หลานนี่นา ไอไม่มีลูกก็เอ็นดูลูกยูเหมือนลูกตัวเอง” ไบรอันบอก ชาลิสาส่ายหน้า“งั้นยูก็รีบมีเป็นของตัวเองสิ” ชาลิสาพูดติดตลกๆ แต่มันทำให้สีหน้าของไบรอันเปลี่ยนไป“ไม่เอาหรอก ไอยังไม่อยากมีลูกกับใครทั้งนั้น พอไม่ได้มีลูกกับยู ไอก็ไม่อยากมีอีกแล้ว” เขากระเซ้า มีเพียงชาลิสาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่าไบรอันมักจะพูดเล่นกับเธอแบบนี้ แต่คนฟังที่เป็นคนอื่นมักจะไม่เข้าใจ คิดว่าไบรอันพูดจริง“เหลวไหลน่า... เอาล่ะ ฉันต้องไปตามจับลูกลิงอาบน้ำ ยังไงสิ้นเดือนนี้ยูมาหาไอกับหลานๆ ที่บ้านด้วยนะ ไอกับลูกๆ คิดถึงยู” ชาลิสาบอกก่อนจะกดวางสายไป ไบรอันยิ้มบาง เขาวางโทรศัพท์มือถือที่โซฟาแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหาร“น่ากินจังเลย” เขาสวมกอดณัชชาจากด้านหลัง ณัชชายิ้มแล้วหันไปมองเขาด้วยสายตายั่วยวน เธอเอามือบางลูบไล้ใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม จับคางยาวที่ปกคลุมไปด้วยไรหนวดเขียวครึ้ม“น่ากิน... ก็กินสิคะ”“หมายถึงคุณนะที่น่ากิน น่ากินกว่าอาหารที่วางอยู่เสียอีก” เขาก้มลงหอมแก้มหญิงสาว ณัชชาหลับตาพริ้ม มือเล็กเอื้อมไปหยิบส้อม เธอตักสปาเก็ตตี้ม้วนๆ ยื่นป้อนชายหนุ่ม ไบรอันอ้าปากรับ เขาเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าเธอทำอาหาร