ล่ารักบอสเถื่อน [ซีรีส์ชุดคนเถื่อน 3]

ไบรอัน... ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษ เข็นรถเข็นใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่หลายใบออกจากสนามบินสุวรรณภูมิเพื่อไปขึ้นรถกลับคอนโดมิเนียมที่อยู่ใจกลางกรุงเทพมหานคร หลังจากถูกส่งไปทำงานต่างประเทศนานนับปี เขาจึงตัดสินใจทำงานที่ต่างประเทศต่อเพื่อให้ลืมอดีตบางอย่างที่ติดค้างอยู่ในใจ ใช่แล้ว... เขาเลือกที่จะทำงานต่างประเทศเพื่อให้ลืมชาลิสา หญิงสาวคนรักเก่าที่เขารักมากจนหมดหัวใจ

เขาถูกภัทรดนัย... ซึ่งเป็นสามีของชาลิสากลั่นแกล้งให้ไปทำงานต่างประเทศ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เจอกับชาลิสา ครั้งแรกที่รู้ความจริงเขาโกรธมาก ทั้งโกรธและโมโหที่เป็นฝ่ายถูกกระทำเช่นนี้ เขาจึงเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ต่างประเทศ พอเก็บเงินทุกได้ก้อนหนึ่งเขาจึงกลับมาลงทุนเปิดบริษัทให้บริการพัฒนาซอฟแวร์ ผลิตซอฟแวร์ เขียนโปรแกรมต่างๆ และตัดใจกับชาลิสา เพราะรู้ตัวเองดีว่าต่อให้อยู่ใกล้ชาลิสา เขาก็ไม่มีวันได้ครอบครองตัวและหัวใจของเธอ เขาจึงปล่อยวางทุกอย่างและใช้ชีวิตแบบสุดเหวี่ยงที่ต่างประเทศ ใช้ชีวิตอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ทั้งดื่มเหล้า เข้าผับ มีผู้หญิงมานอนกับเขาไม่ซ้ำหน้าไม่เว้นแต่ละวัน เขาเลือกที่จะใช้ชีวิตโสดแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่อยากรัก ไม่อยากดูแลใครอีกแล้ว

เขานั่งแท็กซี่มาที่คอนโด นึกย้อนไปเมื่อ 7 ปีก่อน ตอนนั้นเขากลับมาถึงเมืองไทย ชาลิสาเป็นคนขับรถมารับเขา ตั้งใจไว้ว่าวันรุ่งขึ้นจะพาเธอไปพักผ่อนและจะขอเธอเป็นแฟน สุดท้ายกลับเจอเรื่องเซอร์ไพรส์ กลายเป็นว่าเธอตั้งท้อง ท้องทั้งๆ ที่คุยกับเขา ท้องทั้งๆ ที่ไม่เคยมีอะไรกับเขาเลยสักครั้ง เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เขาเสียหลักไปพอสมควร เขาใช้เวลาทำใจนานมาก พอเห็นชาลิสาต้องทนทุกข์ทรมานกับครอบครัวสามี เขาจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือและจะรับเป็นพ่อเด็กในท้องให้ สุดท้ายภัทรดนัย ซึ่งเป็นสามีของชาลิสากลับพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อกันเขาออกมาจากเธอ

ไบรอันเอามือลูบปลายคางตัวเองที่เริ่มมีหนวดเคราขึ้นยาวครึ้มไปหมด กลับไปถึงคอนโดคงจะต้องจัดการสะสางพวกหนวดเครานี้ให้หมดสักที เขากลายเป็นฤๅษีไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ไม่ค่อยดูแลตัวเอง หลังจากนี้คงจะต้องกลับมารักตัวเองให้มากขึ้นกว่าเดิม

ชายหนุ่มกลับไปที่คอนโด เขาจัดเสื้อผ้าข้าวของทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงเปิดอีเมล์ดูใบสมัครงานของบริษัทเขา ไล่อ่านประวัติไปเรื่อยๆ หลายคน จนกระทั่งไปสะดุดตากับผู้หญิงคนหนึ่งที่คุ้นหน้าคุ้นตาเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน แต่ก็จำไม่ได้ หญิงสาวคนนั้นชื่อ ‘ณัชชา อมรรัตนากูร’ เธอเคยทำงานบริษัทเดียวกับเขา ก่อนจะลาออกไปประกอบอาชีพอื่น และกลับมาสมัครงานในตำแหน่งประชาสัมพันธ์ของบริษัทเขา ไบรอันเห็นประวัติแล้วจึงตัดสินใจโทรหาเพื่อให้เธอมาสัมภาษณ์งานทันที

วันรุ่งขึ้นไบรอันไปที่บริษัท เขาไปดูความเรียบร้อยของการจัดตกแต่งภายใน และไปสัมภาษณ์พนักงานในตำแหน่งต่างๆ ด้วยตัวเอง เขารอจนถึงบ่ายโมง ซึ่งเป็นเวลานัดสัมภาษณ์ณัชชา เสียงเคาะประตูดังขึ้นขณะที่เขากำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆ

“เชิญครับ”

“สวัสดีค่ะ” เสียงหวานดังขึ้น ไบรอันเงยหน้าจากเอกสารขึ้นมองหญิงสาวที่เข้ามาใหม่ เธอมีรูปร่างสูงโปร่ง ผมยาวสีน้ำตาลมัดรวบตึงปล่อยปอยผมเล็กน้อย ขับใบหน้านวลเปล่งปลั่งที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจัดจ้าน เธอสวมเดรสสีดำสนิทสั้นเหนือเข่า สะพายกระเป๋าหนังสีดำ รองเท้าส้นสูงสีดำ ขณะที่ริมฝีปากเธอแดงฉ่ำ หัวใจอันแข็งแกร่งของไบรอันเต้นแรงเมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาใกล้

เหมือน... เหมือนเหลือเกิน บุคลิกลักษณะ การแต่งตัวเหมือนชาลิสาไม่มีผิด!

“สวัสดีครับ เชิญนั่งก่อนครับ” เขาลุกขึ้นแล้วผายมือไปที่เก้าอี้ของเธอให้อย่างสุภาพแล้วค่อยลงเขานั่งตามแล้วเปิดเอกสารดูประวัติอีกครั้งอีกครั้ง

“คุณณัชชาที่ทันสมัยครับ”

“ใช่ค่ะ”

“ผมอ่านประวัติของคุณแล้วยังไม่น้อยเลยที่จะทำงานคู่กับผมด้วย?”

“ใช่ค่ะฉันเคยทำงานเดียวกับคุณ” เธอยิ้มมองสบสายตาไม่มีหลบ

“คุณเคยเจอผมไหม” เขาถามต่อไปอีก ณัชชาภาพยนตร์เบาๆ

“เคยค่ะมักจะเป็นไปตามที่คุณแน่นอน” คำตอบของณัชชาทำให้ไบรอันชะงัก

“เมื่อก่อนที่ผมจะดังอีกครั้งในเรื่องนี้” เขาถามณัชชายื่นหน้าอลูมิเนียมใกล้ ๆ

“ดังยิ่งกว่าที่คุณคิดไว้อีกค่ะ”

“ดังถึงรสชาติไหนล่ะดังในเรื่องที่ดีหรือดีบ้าจริงผมไม่เคยรู้มาก่อนว่านี่คือขนาดนี้” ไบรอันกระเซ้า ณัชชามองเขาด้วยสายตายั่วยวน

“ดัง... พระเจ้าผู้หญิงค่ะไม่จำเป็นต้องดีหรือไม่ดี” เธอพูดเขากลับ ไบรอันน้ำตาพรมืด

“คุณ... ตอนผมอยู่ไทยผมไม่ใช่คนมักจะมากหรือเพราะนะ”

“มองว่าคุณมักจะมากหรือมากจนขึ้นชื่ออย่างเห็นได้ชัดในบางครั้งคุณมีปัญหากับบริษัทเรื่องผู้หญิงที่ชื่อชาลิสาจนต้องเป็นสาเหตุที่ทำให้ชะงัก ไบรอันนิ่งไปครู่หนึ่งมือหนาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะแล้วตัวยิ้มที่มุมปาก

“ไม่เลว... คุณนี่รู้ประวัติผมเยอะดีรู้เยอะแบบนี้รู้อะไรว่าทำไมผมถึงมาเปิดบริษัทเป็นของตัวเอง”

“รู้ค่ะว่าฉันไม่ใช่คนโง่ขนาดที่จะมองอะไรไม่ออก” ณัชชาบอกคำตอบที่จะช่วยให้สามารถควบคุมได้มาก

เราจะเห็นว่าคุณสามารถทำให้บริษัทก้าวหน้าได้ ผมตกลงรับคุณเข้าทำงานสัปดาห์หน้าเราจะมาเริ่มงานกันเรื่องเงินเดือนผมให้ตามที่คุณขอ คุณจะต้องทำงานอย่างเต็มที่เต็มความสามารถนะครับ” เขาบอก ณัชชายิ้มกว้าง

“ขอบคุณอย่างมากที่ฉันจะเต็มที่ในเรื่องต่างๆ”

“ไอ้ฌอร์น แกเห็นข่าวนี้หรือยังวะ” ภัทรดนัยโทรไปหาฌอร์นตั้งแต่เช้าตรู่เมื่อเห็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ธุรกิจ

“ข่าวอะไรวะ” ฌอร์นลืมตาตื่นขึ้นด้วยความงัวเงีย

“ไอ้ไบรอันมันลาออกจากบริษัทที่เราคุ้นเคยแล้วไปเปิดบริษัทเป็นของตัวเอง”

“ก็รู้ว่าแล้วฉันก็รู้ตั้งอย่างนั้น”

“แกรู้ตั้งนานแล้วแกก็ไม่ได้มองว่าวะ” ภัทรดนัยถามอย่างว่าทำไมอารมณ์เสีย

“ท่าเรือแกจะเลิกสนใจชีวิตมันแล้วซะอีกทำไม... มันไปเปิดบริษัทเองแล้วแกจะทำไมวะ” ฌอร์นถามอย่างใดอย่างหนึ่ง

“เปล๊า!

“แกก็ไปดูถูกเขาเป็นหลักข่าวมาว่าไบรอันนี่กลายเป็นระดับหัวกะทิเลยส่วนนั้นมันจะลาออกบริษัทจะไม่ยอมให้ออกด้วยซ้ำสมองมันระดับอัจฉริยะเรื่องเทคโนโลยีมากคงไปตั้งตัวได้ตอนที่เราส่งไปอยู่ข้างนอกนั่นที่แกถามแบบนี้อย่าบอกนะว่าแกกลัวที่จะเข้ามาในเกาะแกะกับลิสาอีก”

“ยอมรับว่ากลัว”

“ไอ้ภัทร! สามีลิลูกกับแกตั้งเป้าหมายแล้วแกยังจะควบคุมอะไรอีก” ฌอร์นลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้ผมตัวเองแรงๆ

“มันทำให้ฉันกลัวว่านิลาจะหวั่นไหว”

“โอ้ย! ไอ้ภัทร แกเลิกบ้าซะทีเถอะน่าฟัดนนี้มันไปในร่างกายมีเมียแล้วไม่จำเป็นต้องคิดว่าดีแกทำใจให้ผู้สนับสนุนๆ ทำใจให้ร่มๆ จากนั้นตั้งหน้าตั้งตาดูแลลูกเมียตัวเองให้ดีที่สุดเถอะค่ะ คุณจะใช้ระบบตัวแกดีพอ แกไม่ต้องกังวลว่าลิสาจะไปปันใจให้ไบรอันหรือผู้ชายคนอื่น” ฌอร์นเตือนสติ๊ก ภัทรดนัยคืนนี้

“คุณรู้เรื่องนี้แต่ต้องทำได้อีกครั้งเมียฉันยิ่งสวยยิ่งแซบก็ต้องทำให้การควบคุมบางอย่างเป็นเรื่องปกติที่แกของระบบชะเอมนั้น” ภัทรดนัยย้อนเข้าให้

“แกไม่ต้องมาย้อนรอยฉันเลยนะโว้ยบางครั้งฉันไม่อยากคุยกับแกแล้ว” ฌอร์นกดวางโทรศัพท์สำหรับปลงตกเดทรักที่ปัจจุบันนี้อานามก็ปาอลูมิเนียม 40 กว่าที่ความแก่ยังตามการค้นคว้าวิจัยอีกว่า... เช้านี้เมียเขาไปไหนแล้ว ตื่นมาก็บอกเมลินมาเจอแต่หมอนข้างไม่ค่อยขึ้นนึกวันนี้อายุมาลินมีนัดพูดคุยกับลูกค้าชาวชาวฝรั่งเศสได้ข่าวว่าแอบมานองร่อ ก้าติดแกงเขาด้วยความสงสัยจะจีบเมียเขาแบบนี้ โตเล่นงานเสียให้เหยียบ!