26 ราชิด

26 ราชิด

หลังจากได้อาบน้ำจนสมใจ ซัลมานหาเสื้อผ้ามาให้เธอเปลี่ยนและพอถึงช่วงหัวค่ำ เธอคิดว่าจะไม่ได้ออกมาเสียแล้ว

ทว่าพอได้กลิ่นกองไฟและกลิ่นอาหารก็พบว่าตัวเองเปิดม่านกระโจมแล้วเดินมาทางกลุ่มคน ไม่มีคนห้ามและยังเชื้อเชิญเธอด้วยสายตา

กองไฟถูกก่อขึ้นเพื่อใช้หุงต้มอาหาร และให้ความอบอุ่น เธอรับแก้วชาสมุนไพรมาจากเด็กสาวคนหนึ่งในเผ่า

เธอสังเกตว่าเด็กสาวร่างเล็กกว่าผู้ชายมาก แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือรอยกร้านจากแสงอาทิตย์

“มีอะไรเหรอ” ขอบฟ้าเอ่ยถามขมวดคิ้วสงสัย

“คิก คิก” เด็กสาวปิดปากหัวเราะแล้วทำมือชี้ไปมาบนร่างเธอ หันไปหาเด็กสาวอีกคนแล้วพากันหัวเราะคิกคัก

“เธอพูดว่าคุณสวมชุดของซัลมาน” ราชิดพูดขึ้นมาจากด้านหลัง  “ผมชื่อราชิด”

“ฉันชื่อขอบฟ้า ฉันจำคุณได้ คุณอยู่ด้วยวันนั้นที่นิวยอร์ก”

เธอรีบพูดขึ้นทันที แต่ราชิดไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เขายิ้มเล็กน้อยแล้วเลี่ยงไม่ตอบคำถาม

“คุณใส่ชุดของซัลมาน นั่นหมายถึงว่าเขาประกาศความเป็นเจ้าของคุณแล้ว”

เธอหน้าซีดเผือดลง “ไม่ใช่นะ หนู คือ ชุดฉันเปียก ฉันไม่ได้”

“ไม่มีประโยชน์หรอกครับ มันเป็นความเชื่อของเผ่านี้ ค่อนข้างล้าสมัยไปสักหน่อย”

น้ำเสียงราชิดกลั้วหัวเราะ เขาเบือนหน้ากลับไปทางเด็กสาว แล้วพูดอะไรบางอย่างออกไปจนเด็กสาวหยุดหัวเราะเหลือเพียงรอยยิ้มก่อนจะเดินออกห่างไปนั่งอีกทาง

เธอนิ่วหน้าตั้งใจว่าจะถามเขาเรื่องคืนนั้นทว่าเสียงซัลมานดังแทรกขึ้นมาก่อน

“พูดคุยอะไรกัน” เขาหย่อนร่างลงใกล้เธอ แล้วส่งแป้งสอดใส่เนื้อผัดให้เธอ “ลองกินสิ แล้วไม่ต้องถามนะว่าเนื้ออะไร ผมว่าคุณไม่อยากรู้หรอก”

เธอมองแผ่นแป้งก่อนจะรับมาดม มีกลิ่นเครื่องเทศฉุนเข้าจมูก แล้วบิเป็นชิ้นเล็กเอาเข้าปาก

“อืม... อร่อยนะ”

“ปกติพวกเขาจะไม่ทำอาหารพวกนี้ เนื้อสดจะเก็บไว้ขายเท่านั้น  ส่วนใหญ่มักจะกินแต่แผ่นแป้งกับเนื้อตากแห้ง”

เธอกัดเต็มคำด้วยความหิวจัด แล้วจึงค่อยเผยรอยยิ้มผ่อนคลาย

“พวกเขาชื่อเผ่าอะไร แล้วทำไมฉันถึงไม่เห็นใครสวมผ้าคลุมหน้า”

“ไม่มีชื่อเผ่า แค่กองคาราวานเลี้ยงแกะเร่ร่อน วิถีชีวิตเก่าแก่ที่พอมีหลงเหลือบ้างแต่นับแล้วเหลือน้อยเต็มทน”

“แล้วทำไมไม่สวมผ้าคลุมหน้า” เธอยังมองไปยังกลุ่มเด็กสาวไม่กี่คนที่นั่งล้อมวงฝั่งตรงข้ามกองไฟ

“เพราะไม่ได้นับถือศาสนาใด มีเพียงสายลมเท่านั้น” ซัลมานเอ่ยด้วยเสียงพร่าขึ้น “สายลมคือสิ่งที่พวกเขาให้ความเคารพ”

“สายลม...” ขอบฟ้าทวนถ้อยคำง่าย ๆ ทว่าคำนี้มันทำให้เธอหดเกร็ง “สายลมคือตัวแทนแห่งอิสระ ใช่ไหม”

“ถูกต้อง” เป็นราชิดที่พูดแทรกก่อนจะมองไปทางซัลมาน “และสายลมกำลังจะพัดพาเขาไปหาคนคนหนึ่ง”

“คนหนึ่ง ?”

เสียงหวานเอ่ยสงสัยแต่ราชิดลุกเดินไปฝั่งตรงข้ามเสียก่อน

“อย่าไปฟังเขามาก เอ้านี่ชาสมุนไพร” เขายื่นกระป๋องชามาให้

“ชาสมุนไพรอีกแล้ว ฉันดื่มจนลิ้นฉันเป็นสีชา ฮึ แม้แต่พ่นลมออกมายังมีกลิ่นเครื่องเทศ”

“งั้นเหรอ”

เธอหยุดชะงักทันทีเงยหน้ามองเขาที่กำลังจับจ้องแต่ริมฝีปากเธอ ลูกกระเดือกเคลื่อนกลืนน้ำลายแล้วเบือนหน้าหนี

ใบหน้าเธอเห่อร้อนขึ้นทันทีเช่นกัน รีบหาสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจจึงมองไปอีกทาง เห็นหญิงสาวคนหนึ่งหน้าตาดีกว่าคนอื่น นั่งข้าง ๆ ราชิด ก้มหน้าหัวเราะศีรษะชิดกัน

“เธอเป็นใคร”

“เธอเป็นสาวของเผ่านี้ ชื่อฟาเราะห์” น้ำเสียงซัลมานกึ่งขบขัน

ขอบฟ้าสังเกตว่าสองหนุ่มสาวนั่งชิดจนหัวเข่าเบียดกัน ก้มหน้ากระซิบพูดคุยกระซิบกระซาบ เธอเห็นฟาเราะห์ยัดบางสิ่งใส่มือราชิดแล้วลุกขึ้นเดินจากไป

“เธอให้อะไร แล้ว แล้ว ราชิดกำลังจะไปไหน”

ขอบฟ้าชะเง้อคอตามจนพวกเขาทั้งคู่เดินหายลับตาไปทางแอ่งน้ำ ได้ยินซัลมานหัวเราะในลำคอ

“เราก็ควรต้องนอนแล้ว”

“นอน ?” เธอหันหน้ากลับมาทำสีหน้าสงสัย

“ไม่สังเกตหรือไงว่ากองไฟกำลังจะมอดดับ และทุกคนเดินกลับเข้ากระโจมเกือบหมดแล้ว”

“ฉันเห็น แต่ที่ไม่เข้าใจที่คุณพูดคำว่า เรา”

ซัลมานคลี่รอยยิ้มมุมปากลุกยืนค้ำร่างเหนือเธอ

“คืนนี้เราต้องนอนกระโจมเดียวกัน”

“กระโจมเดียวกัน ?” เธอพูดเสียงสูงทะลึ่งตัวพรวดขึ้น “ไม่มีทาง”

“ไม่มีทาง ? แต่ตอนคุณหลับไปเกือบวัน ผมก็เป็นคนนอนอยู่ข้างคุณ”

“ตอนนั้นฉันไม่ได้สติ แต่นี่ มัน ฉัน”

จู่ ๆ เธอก็พูดติดอ่างขึ้นมา ตาเอาแต่จับจ้องซัลมานจนขาดการระมัดระวังตัว กระทั่งข้อมือถูกรวบขึ้น เขาพันข้อมือเธอข้างหนึ่งด้วยเชือก

“อะไรกัน” เธอกระชากดึงแต่เขากระชากกลับ

“ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณนอนคนเดียวเด็ดขาด จะเดินไปกระท่อมดี ๆ หรือให้อุ้มพาดบ่า”