บททั้งหมดของ ล่ารักใต้เงาทราย: บทที่ 1 - บทที่ 10

1 เขาคือใคร... คนนั้นฉันไม่รู้ว่านี่คือสิ่งที่ผิดหรือไม่ แต่ฉันได้ตัดสินใจแล้ว !สามเดือนก่อนหน้านี้ คืนที่ขอบฟ้าตัดสินใจเปลี่ยนชีวิตเธอเองฉันจะไม่ลืมสายตานั้น... ไม่ว่าจะอีกกี่คืนเธอไม่แน่ใจว่าเลือกสถานที่ถูกหรือไม่ ผับหรูหราอันเก่าแก่ย่านโนลิต้า สถานที่ที่เหมือนเวลาหยุดนิ่งด้วยสไตล์การตกแต่งแบบวินเทจเสน่ห์ลึกลับจากผนังแบบอิฐแดงและโคมระย้าสาดสีเป็นจังหวะเดียวกับเสียงเพลงที่กระหึ่มอยู่ทุกอณูพื้นที่ผับลับที่เธอจะไม่มีวันลืม “พี่ฟ้า” ขอบฟ้า พัชรผลพาณิช หยุดเดินเอี้ยวหน้ากลับไปมองน้องสาว ดารินทร์ พัชรผลพาณิชรอยยิ้มบางเบาแต่งแต้มอยู่บนใบหน้า เมื่อได้ยินเสียงหวานปรามกระซิบลอยมาพร้อมเพลงอาร์แอนด์บีในผับแห่งนี้ แต่เสียงภายในกลับดังยิ่งกว่าจนหูเธออื้ออึง“ไม่ต้องห่วงพี่ กลับไปก่อนเถอะ” ปากเธอสั่นเบา ๆ“แต่ว่า...”ดารินทร์พาตัวเองไปขวางทาง จ้องตาหวังดึงสติพี่สาวซึ่งกำลังสติหลุดหลังจากรับโทรศัพท์ของพ่อเมื่อช่วงบ่าย“พี่ฟ้าไม่ควรทำแบบนี้ ไม่จำเป็น” ดารินทร์ย้ำด้วยเสียงกดต่ำเธอขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มทั้งหยันชะตาชีวิตและน้อยใจ ก่อนเลือนหายเป็นรอยยิ้มละมุนอ่อนหวาน“พี่ตัดสินใจแล้ว ในเมื่อพ

3 - NCภายในห้องเงียบสนิท ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจกระชั้นขึ้นของซัลมาน ยามที่เธอปลดเสื้อชั้นในลงแล้วใช้มันปิดส่วนนูนของร่างกาย อายจนผิวเนื้อระเรื่อสีชมพูซัลมานพยายามระงับความต้องการจนกรามขบแน่น เขาจับมือเธอออกแล้วปล่อยเสื้อในร่วงลงพื้น ปอดขยับสูดลมหายใจ มองเนินอกอวบอิ่มเบียดชิด ปลายยอดถันชมพูเล็กเต่งตึงสั่นไหวจากความเย็นในภายห้อง นิ้วกร้านลากผิวนุ่มช้า ๆ จ้องขนอ่อนปลายยอดตั้งชัน“ซัลมาน...”“คุณสวยมาก”เขาพึมพำในลำคอ ดวงตาอำพันล้ำลึกแผดกล้าด้วยไฟเสน่หา ใช้ข้อนิ้วเขี่ยหัวนมเบา ๆ“ผมอยากจูบคุณ”ขอบฟ้าขาอ่อนระทวยไปหมด ร่างอ่อนเหลวแทบพยุงตัวไม่อยู่ มือเกาะเกี่ยวบ่าแกร่งผวาเชิญชวนอย่างจงใจเธอแอ่นตัวเองเข้าหาแก่นเนื้อขยับร่างกายถูไถ รับรู้สัมผัสมือกร้านประคองเต้าเคล้นคลึงบนทรวงอกบวมเป่งคล้ายติดอยู่ในห้วงฝัน นัยน์ตาหวานปิดลงสูดดมกลิ่นผู้ชาย หอมสดชื่นและกลิ่นทราย ที่ที่เขาจากมาคงร้อนระอุแผดเผาและเจิดจ้าด้วยแสงตะวัน เม้มริมฝีปากทันทีเมื่อขอบปากอุ่นจัดสัมผัสผิวเนื้อข้างซอกคอ“ขอบฟ้า...”เสียงทุ้มเขาสั่นพร่า ซัลมาลยอมรับว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในคืนนี้พาให้เขาต้องเสี่ยงต่อหัวใจตัวเองภารกิจล่อล

5 โชคชะตาเจ้าสาวแห่งชีคสามเดือนต่อมา หนึ่งวัน ก่อนงานอภิเษกสมรสห้องพักรับรองเจ้าสาวชีค พระราชวังไซฮาตนาเดียเสียงดนตรีอาหรับขับกล่อมแผ่วเบาราวเสียงลมแห่งทะเลทรายยามราตรี กลิ่นหอมกำยานหรูหราของวังไซฮาตนาเดียลอยคว้างในอากาศ ทว่าสำหรับขอบฟ้าแล้วคล้ายกลิ่นแห่งมัจจุราชเธอปรายตามองชุดแต่งงานขาวนวลปักดิ้นทองงดงามด้วยลวดลายตะวันออกกลางตรงมุมห้อง ราวกับว่าเธอคือเจ้าหญิงโดยกำเนิดดวงตาเศร้าหมองที่ไม่มีใครเห็นยกเว้นเธอหากเราเลือกชีวิตได้ด้วยตัวเอง เลือกคนที่แต่งงานด้วยได้... คงดีไม่น้อยขอบฟ้าบีบมือตัวเองแน่น ตั้งแต่คืนพรุ่งนี้เป็นต้นไป เธอจะกลายเป็นของเขา เจ้าสาวแห่ง ชีคมูซา บิน อิบรอฮีม อัล ฆอนีม มกุฎราชกุมารชายผู้ซึ่งไม่อาจเอื้อนเอ่ยชื่อได้โดยไม่สั่นสะท้านชีวิตเยี่ยงนกในกรงทอง... โซ่ตรวนแห่งโชคชะตาที่มองไม่เห็นฮาเร็ม... อาณาจักรแห่งสตรีผู้เป็นดั่งอัญมณีล้ำค่าของราชวงศ์ภายใต้ไฟนวลเรียงราย สาดแสงเกิดเงาวูบไหวบนพรมเปอร์เซียโบราณ แว่วเสียงขับลำนำดังสะท้อนก้องทั่วท้องพระโรง หวานละมุน แฝงความหมายแห่งโชคชะตาทว่าความรู้สึกกลับเฉยชาราวน้ำแข็ง โกรธเช่นนั้นหรือ โกรธใครกัน พ่อ แม่ หรือโกรธตัวเธอ

7 สู่ทะเลทรายอันเวิ้งว้างไม่กี่ชั่วโมง หลังจากโดนลักพาตัว ณ ทะเลทรายรอมาลซาฮาร่ามีกลิ่นของฝุ่นทราย ในทุกอณูของรอมาลซาฮารา ตะวันลับฟ้ามาสักพักแล้ว ทั่วทุกแห่งมืดสลัวเห็นเพียงเงาเลือนรางบนพื้นขรุขระสีทองใต้ล้อรถสำหรับเดินทางผ่านทะเลทรายที่ไม่เร็วมากนัก ลัดทุ่งกรวดกลมเพื่อไปยังจุดหมายในเวลานี้ขอบฟ้ายังไม่ฟื้นจากยาสลบ เธอนอนนิ่งอยู่เบาะหลัง ถูกพามุ่งหน้าเข้าลึกยังพื้นที่แห้งแล้งซัลมานมองกระจกหลังคำนวณเวลา คงอีกไม่นาน ยาสลบกำลังจะหมดฤทธิ์ เขาลอบมองเป็นระยะ ๆ อย่างที่ใจโหยหาใบหน้างดงามยังคงเดิมจนดวงใจบีบรัด มือกำพวงมาลัยแน่นขบกรามก่อนจะคลายออก ขยับมุมปากยกยิ้มป่านนี้พระเชษฐาจะรู้หรือยังว่าเจ้าสาวหายไปกว่าจะรู้คงรุ่งเช้าหลังจากเสร็จสิ้นพิธีการ แล้วพบว่าเจ้าสาวผิดตัวสัมปทานน้ำมันที่มาพร้อมเจ้าสาว เขาได้วางแผนนี้ไว้ล่วงหน้ามาหลายเดือน ตอนนี้ใกล้จะสัมฤทธิ์ผลถ้าไม่มีอะไรมาทำให้ผิดแผนหากสำเร็จ เผ่าบานีริยาฮ์จะมีข้อต่อรองกับชีคมูซา น้ำหนักที่พี่ชายผู้โหดเหี้ยมไม่อาจละเลยเขาจอดรถเมื่อถึงจุดหมาย จุดแวะพักชั่วคราวสำหรับนักเดินทางในทะเลทราย หลังจากนี้คือความเวิ้งว้างร้อนระอุปัง !ร่างสูงใหญ

9 ฉันต้องได้เธอเสียงเขากดต่ำและพร่าจนเธอขนลุก เธอถอยเท้าสองก้าวแล้วหยุด เขาต้องการให้เธอถอยหลังหนี แต่เธอจะไม่ทำร่างระหงเกร็งตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อร่างสูงใหญ่เดินกลับมา สีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาดั่งเหยี่ยวทะเลทรายล่าเหยื่อ พาให้หัวใจเธอวูบหวิว ดิบเถื่อนและร้อนแรงกริชในมือซัลมานแกว่งช้า ๆ แค่นเสียงในใจ เธอควรรู้จักหวาดกลัวเสียบ้าง จะได้ช่วยให้ภารกิจนี้ง่ายขึ้น เขามองลำคอเนียนขยับกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอก่อนสอดกริชเข้าใต้สายเสื้อใน“ดื้อดึงบ้างยังพอน่ารัก แต่ถ้าหัวแข็งเกินไป ใครจะทนรักได้ลง ? ไม่กลัวพระสวามีเบื่อหรือไง ?”ปึก ! เขาใช้กริชตัดสายเสื้อในกลางทรวงอก เธอผวาเฮือกคว้าเสื้อในไว้ทันที เค้นเสียงใส่เขา“มีสิทธิ์อะไรพูดกับฉันแบบนี้ !”มือเรียวสั่นเบา ๆ บนเนินทรวง ส่งสายตาแผดกล้าจนแดงก่ำ เธอลังเลใจว่าแท้จริงเธอโกรธอะไรมากกว่ากัน ระหว่างคำพูดและการกระทำหยามเหยียด หรือเธอโกรธตัวเองกันแน่ที่ยังลอบมองเขาอย่างหญิงสาว“สิทธิ์ ? คุณไม่เหลือแล้วขอบฟ้า คุณเลือกทางนี้ พลีกายแลกตัวเองกับผลประโยชน์”นัยน์ตาหวานสีน้ำตาลวาวโรจน์ เขาพูดแทงใจดำจนความรู้สึกเจ็บปวดข้างในใจวาบขึ้นมา ความรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า