27 ผูกติดกัน

27 ผูกติดกัน

ขอบฟ้าถอยหลังกรูดแล้วถูกกระชากดึงกลับจนตัวกระแทกแผงอกแข็งดั่งภูผา ค่ำนี้เขาเอาจริง เธอสัมผัสได้ถึงแรงกล้าแข็งจนเธอจำใจยอมเดินตามเขากลับไปทางกระโจม

มีเงาตะคุ่มเมื่อเรามาถึงแล้วพบว่าเป็นชายแก่คนหนึ่ง จมูกงองุ้มดั่งเหยี่ยวผิวดำคล้ำ สวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินหม่น จ้องมองแต่เธอเขม็งด้วยความโกรธ

ซัลมานนิ่งเงียบระหว่างที่ฟังผู้นำกองคาราวานต่อว่าเรื่องพาเจ้าสาวของชีคมาพักที่นี่ เขากำมือแน่นแต่ไม่ให้ใครเห็น เขารู้ว่าชีคมูซาจะตามล่าไม่ว่าใครก็ตามที่ให้การช่วยเหลือ อาจเดือดร้อน

ขอบฟ้าแหงนหน้ามองซัลมานที่กำลังพูดคุยเจรจา เขาใบหน้าเรียบเฉยเสียงนิ่งเกือบเย็นชา แต่เธอรู้ว่าเขากำลังหงุดหงิด

ฉันรู้ได้ยังไง ?

เธอพึมพำกับตัวเองเป็นภาษาไทยตระหนกขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อพบว่าตัวเองเริ่มเข้าใจภาษากายของซัลมาน แต่ชายแก่พ่นลมหายใจดังออกมาจึงทำให้เธอออกจากภวังค์ ถามเสียงเบา

“เขาเป็นใคร เกิดอะไรขึ้น ? เขาพูดว่าอะไร”

“เขาเป็นผู้นำกองคาราวาน เขาไม่พอใจที่ผมพาคุณมาด้วย” น้ำเสียงเขาไม่ยี่หระ ดึงเธอให้เดินต่อเข้ากระโจม

“ไม่พอใจ ? ทำไมล่ะ ฉันนึกว่าคุณเป็นผู้นำเผ่านี้เสียอีก”

“กองคาราวานแกะนี้เร่ร่อนไปทั่ว และเขาไม่พอใจที่ผมพาตัวอันตรายมาด้วย ชีคมูซาจะตามล่าเผ่าเขา”

“ชีคมูซา”

เธอเปล่งชื่อด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่นระคนหวั่นกลัว แหงนหน้ามองท้องฟ้า ดวงดาราพากันส่องแสง คล้ายดวงตาของชีคที่เฝ้าติดตามมองดูเธออยู่ทุกขณะ

เราทั้งคู่เงียบงันไปตกอยู่ในความคิดของตัวเองกระทั่งเข้ามาในกระโจม

“ถอดชุดแล้วขึ้นไปนอน” เขาสั่งเบา ๆ ขณะที่เดินไปอีกมุมห้อง

“ไม่”

“คุณกำลังทำให้เสียเวลา พรุ่งนี้เราต้องตื่นแต่เช้า พวกเขาต้องการให้เราออกเดินทางก่อนพระอาทิตย์ขึ้น”

“ไม่เสียเวลาสักนิด” เธอสะบัดหน้ากลับมาฉุนเฉียว “ฉันจะไม่ยอมแก้ผ้าอีกเด็ดขาด”

“แต่มันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ผมนอนหลับได้... สนิท” เขาเน้นคำเดินกลับมาใกล้ ดึงเชือกจนเธอเซถลา “ถอดออกแล้วขึ้นเตียง”

“คุณแค่มัดฉันไว้ก็พอ ซัลมาน” เธอเริ่มใช้เสียงอ้อนวอน “ฉันเป็นผู้หญิงนะอย่าลืมสิ”

“ไม่ลืมหรอกขอบฟ้า ผมไม่มีวันลืมว่าคุณเป็นผู้หญิง”

เธอชะงักหยุดเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาสีทองมืดลงจนเกือบเป็นสีทองเหลืองหม่นแสง เต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าที่พาขนแขนเธอลุกชัน เธอขยับถอยหลังเดินไปอีกฟากเตียงนอน เปล่งเสียงเบา

“ฉันกำลังจะเป็นพระชายา ถ้าขืนคุณแตะต้องฉัน...”

“อย่าลืมสิขอบฟ้า ผมแตะต้องคุณไปแล้วทั้งตัว เรียกได้ว่าเป็นสามี แล้วผมจะทำอีกแน่นอน... แต่ไม่ใช่คืนนี้”

เขาเค้นเสียงออกมาจนครบเป็นประโยค ตอนนี้ช่องท้องเขากลับร้อนเต็มไปด้วยลูกไฟก้อนใหญ่เมื่อเธอพูดคำว่าพระชายา อกตึงแน่นเหมือนมีอะไรมาบีบรัด จ้องเธอนิ่งย้ำอีกครั้ง

“ไม่มีโยกโย้อีก ไม่โต้เถียง คุณจะถูกมัดติดกับผมจนรุ่งเช้า”

“แต่ว่า...”

“ขอบฟ้า !”

ซัลมานเปล่งเสียงดังขึ้นจนคล้ายตะโกนและมันทำให้ขอบฟ้าสะดุ้ง เธอรีบปลดเสื้อคลุมตัวนอกสีดำถอดออกทางศีรษะแล้วโยนให้เขา จากนั้นกระโจนขึ้นเตียงทันทีเอาผ้าห่มคลุมจนมิดเหลือเพียงส่วนคอขึ้นมา

เธอยังจ้องตามซัลมานตลอดเวลาด้วยหัวใจกระเด้งกระดอน ร่างเปลือยของเธอเริ่มหนาวจนขดขาขึ้นตั้งชัน จากนั้นเขาจึงค่อยดับตะเกียง

ภายในกระโจมมืดสนิทมองไม่เห็นแม้กระทั่งมือของตัวเอง เธอได้ยินเสียงสวบสาบคล้ายคนถอดเสื้อผ้า เตียงโยกไหวเบา ๆ เมื่อเขาหย่อนตัวลงนั่ง

“ส่งมือมา”

เธอส่งมือให้เขาแต่โดยดี สัมผัสฝ่ามือหยาบกร้านอุ่นร้อนทำเธอผวาเล็กน้อย แต่เขาเพียงมัดเธอด้วยเชือก

“นอนลง”

ขอบฟ้าเอนตัวลงนอนแล้วรู้สึกถึงไออุ่นหยาบหนามุดเข้ามาใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน

“ซัลมาน ! คุณ คุณแก้ผ้า” เธอโวยวายขึ้นตั้งท่าผละหนีแต่เขาดึงเชือกกระตุกจนเธอล้มลงบนเตียงเหมือนเดิม

“นอนขอบฟ้า วันนี้เราเหนื่อยมามากพอแล้ว ผมไม่อยากจะอาบน้ำใหม่อีกรอบ”

“แต่ว่า...” น้ำเสียงประหวั่นพรั่นพรึง ได้ยินเสียงพลิกตัวมาก่อนจะเห็นไรฟันขาวลอยเด่นอยู่บนใบหน้า

“ผมเหนื่อยมาก ผมคงไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอจะลุกขึ้น ฉะนั้น... ซัลมานน้อยจะนอนหลับปุ๋ย นิ่งสนิทยังกับคนตาย”

เธอหดหัวลงทันที เสียงกดต่ำกึ่งหงุดหงิดทำให้เธอนิ่งสมยอม คงเพราะความรู้สึกผิดที่ทำเขาเกือบตาย เธอจึงเลือกนอนเฉย มีเสียงพลิกตัวกลับนอนหงายอีกครั้ง เธอผ่อนลมหายใจเบา ๆ ตะแคงหน้าไปทางเขาตลอดเวลากระทั่งผล็อยหลับไปจริง ๆ