ตอนที่ 32

มาธวีอมยิ้มสลับหัวเราะ กระทั่งภูผาพาเธอแว้นรถพ่วง ย้ายมานั่งเล่นด้วยกันที่บ้านสวนริมน้ำแล้ว ในหัวก็ยังมีแต่คำที่น้านภาพูด

ตอนหันไปสบตากับคนหน้าดำทว่าใบหูแดงจัด ฟ้องว่าเขาเองก็เขินกับการถูกมารดายัดเยียดตัวให้เธอพิจารณาไม่น้อย เธอเลยหลุดหัวเราะคิก

“ยัง ยังไม่หยุดขำอีก ตลกมากเหรอออออ”

ภูผาทำหน้างอน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหน้างอเมื่อเสียงหัวเราะใส ๆ ดังขึ้นกว่าเดิม

“อะไรเนี่ย พี่จะงอนแล้วนะ”

“โถ~ ตัวก็โต กล้ามก็แน่น หัวก็ยังไม่ล้าน แต่ทำไมขี้ใจน้อยจังคะ”

มาธวีแกล้งเย้าแหย่ ปลายนิ้วกรีดน้ำตาที่ไหลซึมตรงหางตา เอียงคอมองเขาอย่างเอ็นดู

“ถึงตัวพี่จะโต แต่ใจพี่มีแค่นี้เองนะ” เขาว่าพลางทำมือให้ดูประกอบคำพูด “แถมใจพี่บอบบางมากด้วย”

“ขนาดนั้นเล้ยยยย อะ ไม่แซวแล้วก็ได้ค่ะ เพราะมองไปมองมาน้ำขิงว่าหน้าพี่ผาก็ไม่ค่อยดำเท่าไร หูน่าจะดำกว่าหน้าอีก”

“โห น้ำขิง! อันนี้พี่ว่าแรงกว่าหน้าดำอีกนะ”

ภูผาทำเสียงขุ่น หูดำมีความหมายอีกนัยว่าเป็นพวกจีบไปเรื่อย เจ้าชู้หลายใจ ซึ่งหากเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่เถียง เพราะก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ

แต่ตอนนี้ ... เขาว่าเขาเปลี่ยนไปนิดหน่อย

“โอ๋ ๆ หยอกเล่นน้า อะ ง้อค่ะ”

มาธวีใช้ไม้จิ้มลูกช