บททั้งหมดของ ล้อมรักริมรั้ว: บทที่ 1 - บทที่ 10

“ผาาาา ส่งของที่ตลาดเสร็จแล้ว อย่าลืมแวะเอาเขียวเสวยลงที่บ้านครูนุชด้วยนะลูก”เสียงตะโกนดังมาจากครัวหลังบ้าน ซึ่งอีกฝ่ายไม่ใช่ใครที่ไหน นางนภา มารดาของเขาเอง“ครับบบบบ”หลังตะโกนตอบกลับไปภูผาซึ่งวันนี้รับหน้าที่ไปส่งผลไม้ที่ตลาดแทนไอ้เปี๊ยก คนงานคนเก่งที่เพิ่งเป็นวัยรุ่นสองขีดก็โจนขึ้นรถกระบะตอนเดียวอี๊ดดดด~เสียงหวีดดังขึ้นในตอนไขกุญแจสตาร์ทเครื่อง ตัวรถกระตุกเล็กน้อยตอนเหยียบคันเร่ง แต่ชั่วอึดใจรถยนต์ที่มีตะกร้าพลาสติกหูเหล็กบรรจุมะม่วงพันธุ์น้ำดอกไม้สีทองวางอยู่เต็มท้ายรถก็พุ่งทะยาน แล่นฉิวออกจากลานหน้าบ้านที่เต็มไปด้วยต้นไม้เมื่อแล่นพ้นทางดินที่ฝุ่นฟุ้งตลบขึ้นมาบนถนนลาดยางเรียบร้อยแล้วภูผาก็ไขกระจกรถลงจนสุด วางแขนพาดที่ขอบหน้าต่าง ลมเย็น ๆ ในช่วงปลายเดือนสุดท้ายของปีลอยมาปะทะใบหน้า เรียกรอยยิ้มให้ผุดขึ้นที่มุมปากนานแค่ไหนแล้วที่เขาห่างหายจากวิถีชีวิตแบบ Slow life และกลิ่นดินกลิ่นหญ้าแบบนี้เมื่อเห็นว่าเวลายังมีอยู่เหลือเฟือชายหนุ่มก็ผ่อนความเร็วลง ดื่มด่ำความเขียวขจีและอากาศบริสุทธิ์ พร้อมกับปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปถึงวันที่ชีวิตหักเหเล่าไปจะมีใครเชื่อบ้างล่ะว่าวันหนึ่งคุณภูผา

แต่เดี๋ยวก่อน นี่ไม่ใช่เวลาจะมาชื่นชมความหล่อของใคร!มาธวีตำหนิตัวเองที่ปล่อยให้ความหล่อครอบงำแล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดึงสีหน้าให้กลับมาดูเป็นคนมั่นใจและพร้อมจะปกป้องตัวเองในทุกเมื่อ หากอีกฝ่ายมีท่าทีคุกคามเป็นภัยต่อเธอ“เอ่อ มีอะไรอยากให้ช่วยไหมครับ คือผมกำลังจะไปทางหมู่บ้านวิไล ถ้าผ่านจุดที่คุณจะไปแล้วไม่รังเกียจที่รถมันเก่า จะนั่งไปด้วยกันก็ได้นะครับ”ภูผาพยายามทำเสียงให้นุ่มนวลที่สุด ครั้นเมื่อเห็นหญิงสาวนิ่งเงียบ ไม่ยอมตอบ เขาก็ฉุกคิดได้ว่าเธออาจจะไปหมู่บ้านอื่น“หรือถ้าคุณจะไปหมู่บ้านข้าง ๆ ผมแวะไปส่งให้ได้ แต่ขอแวะเอามะม่วงไปส่งก่อน” แล้วเขาก็โคลงศีรษะไปทางกระบะหลังมาธวีเผยอปากแต่ชั่วอึดใจก็เม้มแน่นตามเดิม จริงอยู่ว่าเธอมีจุดหมายปลายทางเดียวกันกับอีกฝ่าย แต่พอข่าวหนุ่มล่อลวงสาวขึ้นรถแล้วนำไปหมกไว้ในสวนยางหลังเสร็จกิจที่ดังครึกโครมเมื่อหลายวันก่อนผุดขึ้นในหัว เธอก็เปลี่ยนใจกะทันหัน“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันโทรบอกคนที่บ้านแล้ว อีกเดี๋ยวพวกเขาคงออกมารับ ขอบคุณนะคะ”ถึงเขาจะหล่อแบบบ้าน ๆ และดูไม่น่ามีพิษภัย แต่การนั่งรถไปกับผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งเจอในวันที่ตั้งใจเซอร์ไพรส์ผู้ปกครองด้วยการ

รอยยิ้มเบิกบานของป้าข้างบ้านชะงักค้าง แววตาเริ่มปรากฎร่องรอยของความไม่พอใจขึ้นมาทันที“นี่ก็เยอะแล้วนะ แถวนี้มีใครบ้างได้เงินเดือนเท่ายัยฟ้าลูกป้า”“ก็น่าจะเยอะอยู่นะคะ อย่างพี่แก้มลูกครูโก๊ะที่บ้านอยู่ซอยสอง เขาเป็นอินฟลูเอนเซอร์ หนูได้ยินมาว่าได้เงินสี่ห้าหมื่นเลยนะคะป้า ไหนจะพี่แพรลูกครูลาวัลย์ที่อยู่บ้านหัวมุมอีก นั่นน่ะเป็นนักเขียน เดือนที่แล้วเพิ่งออกนิยายใหม่ไป เห็นว่าได้สองแสนกว่าเลยค่ะ”“โอ๊ยยยยยย อินฟงอินฟลูอะไรป้าไม่รู้จักหรอก แล้วไอ้ที่ว่าเป็นนักเขียนได้สองแสนน่ะ ของสำนักพิมพ์อะไร ไม่ยักจะเคยเห็นเอาเล่มมาอวดสักที พูดโม้หรือเปล่า”“เดี๋ยวนี้ไม่ต้องพิมพ์เล่มเขาก็ขายกันได้แล้วค่ะป้า เรียกว่าอีบุ๊ก อธิบายไปป้าชบาคงไม่เข้าใจแน่เลย เอาเป็นว่าเทคโนโลยีตอนนี้มันก้าวหน้ากว่าตอนป้าชบาสาว ๆ เยอะแล้วค่ะ”“แหมมมม แล้วหนูน้ำขิงล่ะ ก้าวหน้าบ้างหรือยัง เป็นลูกครูเหมือนกันอย่าให้น้อยหน้าใครนะลูก เดี๋ยวเขาจะหาว่าครูนุชสอนลูกคนอื่นได้ แต่สอนลูกตัวเองไม่ได้”นาทีนั้นมาธวีเหมือนได้ยินเสียงขาดผึงในหู คนอย่างนังน้ำขิง ใครจะด่าจะว่า จะแซะยังไงเธอทำหูทวนลมได้ แต่มาลามปามถึงพ่อถึงแม่ เธอไม่ยอมมมม~

บ้านก็คือบ้าน ...กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากหมอนและผ้าห่มในห้องที่คุ้นเคยนำมาซึ่งความอบอุ่นหัวใจ และรอยยิ้มกว้างแม้มาธวีจะไม่ค่อยได้กลับบ้านบ่อย ๆ นับตั้งแต่เข้าไปเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองกรุงแล้วลากยาวจนเข้าทำงาน แถมครั้งนี้ยังเป็นการมาแบบกะทันหัน ไม่ได้บอกใครล่วงหน้าทว่าห้องนอนของเธอก็ยังสะอาดสะอ้าน ไร้ฝุ่นกวนใจ บ่งบอกให้รู้ว่ามารดาหมั่นเข้ามาทำความสะอาดอยู่เป็นประจำ นิสัยมนุษย์แม่แหละเนอะหญิงสาวอมยิ้ม อิ่มเอมกับความเอาใส่ใจที่มากล้นและมีให้เสมอมา แล้วเดินตรงไปเปิดตู้เสื้อผ้าที่ต่อให้จะทิ้งกระเป๋าเดินทางไว้ชั้นล่างหรือมาตัวเปล่า เธอก็ไม่ขาดแคลนชุดใส่เลือกคว้าชุดที่อยู่ใกล้มือได้แล้วก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำ ก่อนจะยิ่งเร่งมือถูสบู่ เมื่อมีเสียงโขลกน้ำพริกกับกลิ่นกับข้าวลอยโชยขึ้นมาถึงชั้นบน“ไง ลูกสาวววว จำทางกลับบ้านได้แล้วเหรอ”เสียงร้องแซวเจือหัวเราะลอยมาทันทีที่มาธวีปรากฎตัวที่ชั้นล่าง คนทักคือชายวัยห้าสิบเจ็ดที่มีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับเธอกว่าเจ็ดในสิบส่วน มือกำลังช่วยมารดาเธอจัดจานชามหญิงสาวร้องหึในลำคอแล้วลอยหน้าลอยตาใส่“จริง ๆ ก็จำไม่ได้หรอก แต่พอดีหนูสวยไงพ่อ ก็เลยมีผู้ชายขับรถมาส่

แต่ช่างเถอะ วันนี้ยังไม่อยากทะเลาะกับแมว มาธวีเมินใส่แมวตัวอ้วนพีจนอีกนิดจะมีขนาดเท่าถังแก๊สปิกนิก หันมากระดี๊กระด๊ากับอาหารบนโต๊ะที่มีทั้งแกงมะละกอสับ ผัดผักรวม ไข่เจียวและกุ้งอบสมุนไพรที่มารดาเพิ่งเข้าครัวไปทำเพิ่มมาสด ๆ ร้อน ๆ วางเคียงคู่กับน้ำจิ้มรสเด็ดกับข้าวที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่ากับข้าวฝีมือแม่!คนจะได้กินของโปรดยิ้มตาหยี ไม่ลืมส่งรูปไปอวดมิรันตี เธอหัวเราะคิกคักชอบใจตอนน้องสาวส่งข้อความโวยวายกลับมายาวเหยียด ตามองจอ มือก็แกะเปลือกกุ้งไปทว่ายังไม่ทันจะได้ส่งมันเข้าปาก“น้ำขิง แบ่งกุ้งให้น้องด้วย”คนมีน้องเพิ่มแต่เป็นคนละสปีชี่ส์ทำหน้าเอือมระอา กระนั้นก็ยอมแบ่งกุ้งให้นังน้องที่นั่งทำหน้าแป้น จ้องเธออยู่ใกล้ขาเพื่อตัดปัญหาแต่ไม่วายมีปัญหาต่อ“เอ้า แกะให้น้องด้วยสิ”“โถ แม่! มันเป็นแมวนะ มันกินกุ้งทั้งตัวได้”“ไม่ได้”มารดาแย้ง สีหน้าจริงจัง คราแรกเธอก็ไม่นึกสนใจแต่พอหันไปมองอีกที ปรากฎว่านังสามสีมันก็ไม่ยอมกินกุ้งที่เธอวางไว้ให้จริง ๆมันเอาแต่ก้มลงดมแล้วแหงนคอขึ้นมาร้องเรียก มองเธอด้วยแววตาราวกับจะสั่งว่า นังทาส! มาแกะกุ้งให้ฉันบัดเดี๋ยวนี้!เนี่ยล่ะน้า ตามใจกันจนเหลิง นังแมวเทว