ล้อมรักริมรั้ว

“ผาาาา ส่งของที่ตลาดเสร็จแล้ว อย่าลืมแวะเอาเขียวเสวยลงที่บ้านครูนุชด้วยนะลูก”

เสียงตะโกนดังมาจากครัวหลังบ้าน ซึ่งอีกฝ่ายไม่ใช่ใครที่ไหน นางนภา มารดาของเขาเอง

“ครับบบบบ”

หลังตะโกนตอบกลับไปภูผาซึ่งวันนี้รับหน้าที่ไปส่งผลไม้ที่ตลาดแทนไอ้เปี๊ยก คนงานคนเก่งที่เพิ่งเป็นวัยรุ่นสองขีดก็โจนขึ้นรถกระบะตอนเดียว

อี๊ดดดด~

เสียงหวีดดังขึ้นในตอนไขกุญแจสตาร์ทเครื่อง ตัวรถกระตุกเล็กน้อยตอนเหยียบคันเร่ง แต่ชั่วอึดใจรถยนต์ที่มีตะกร้าพลาสติกหูเหล็กบรรจุมะม่วงพันธุ์น้ำดอกไม้สีทองวางอยู่เต็มท้ายรถก็พุ่งทะยาน แล่นฉิวออกจากลานหน้าบ้านที่เต็มไปด้วยต้นไม้

เมื่อแล่นพ้นทางดินที่ฝุ่นฟุ้งตลบขึ้นมาบนถนนลาดยางเรียบร้อยแล้วภูผาก็ไขกระจกรถลงจนสุด วางแขนพาดที่ขอบหน้าต่าง ลมเย็น ๆ ในช่วงปลายเดือนสุดท้ายของปีลอยมาปะทะใบหน้า เรียกรอยยิ้มให้ผุดขึ้นที่มุมปาก

นานแค่ไหนแล้วที่เขาห่างหายจากวิถีชีวิตแบบ Slow life และกลิ่นดินกลิ่นหญ้าแบบนี้

เมื่อเห็นว่าเวลายังมีอยู่เหลือเฟือชายหนุ่มก็ผ่อนความเร็วลง ดื่มด่ำความเขียวขจีและอากาศบริสุทธิ์ พร้อมกับปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปถึงวันที่ชีวิตหักเห

เล่าไปจะมีใครเชื่อบ้างล่ะว่าวันหนึ่งคุณภูผา วิศวกรประจำบริษัทตัวแทนจัดจำหน่ายและซ่อมบำรุงลิฟต์จะทิ้งชีวิตในเมืองกรุงที่เต็มไปด้วยแสงสี สุราและนารี กลับมาเป็นบักผา ลูกชายคนเดียวของนายเมฆาและนางนภา คอยดูแลสวนมะม่วง บ่อปลาและเล้าไก่ที่บ้านเกิด

จุดเริ่มต้นมันเกิดจากเจ้านี่ สิ่งที่เรียกว่า ...

‘หนังสือแจ้งการเลิกจ้างโดยจ่ายค่าชดเชยพนักงาน’

ตอนเดินผ่านแผงส้มตำไก่ย่างหน้าปากซอยคอนโดแล้วได้ยินเพลงโบว์แดงแสลงใจ เขายังแซวป้าอ้วน เจ้าของร้านเจือขำว่าสีสดขนาดนั้นมันจะไปแสลงใจได้ยังไง แต่แล้วไม่กี่วันถัดมาเขาก็ตระหนักได้ว่า จะโบว์สีไหนมันก็ไม่แสลงใจเท่ากับไอ้ซองขาวที่ไม่ใช่ซองผ้าป่าในมือเขา

อุตส่าห์แนะนำรุ่นน้องไปตั้งหลายคนว่าวิศวกรน่ะเงินดี เป็นที่ต้องการของตลาด สวัสดิการอลัง อนาคตก้าวหน้าแน่นอน แล้วดูสิ ตอนนี้ไลฟ์โค้ชแม่งเสือกตกงาน มีเงินสดเหลือติดกระเป๋าอยู่ไม่กี่พัน รู้ไปถึงไหน อายเขาไปถึงนั่น!

ยังดีที่บริษัทแจ้งล่วงหน้าไม่น้อยกว่า 30 วัน ทำให้ยังพอมีเวลาเตรียมตัว ภูผาไปทำงานเป็นปกติจนกว่าจะถึงวันที่การเลิกจ้างมีผล ขณะเดียวกันก็พยายามร่อนจดหมายสมัครงาน

เพียงแต่ไม่ว่าเขาจะลองส่งไปสักกี่บริษัท ผลลัพธ์ก็แคล้วออกมาคล้ายกันหมด หลายบริษัททยอยออกคำสั่งปลดพนักงานเพื่อลดต้นทุน ในขณะที่อีกหลายบริษัทถึงขั้นปิดตัวลงก่อนจะเจ็บตัวหนัก

หลังลองปรึกษากับผองเพื่อนในกลุ่มซึ่งมีภูผา ธนัช หิรัญ และน้องเล็กอย่างภาพวิว แล้วก็พบว่าทั้งกลุ่มเหมือนตกอยู่ในช่วงพระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกโดยไม่ได้นัดหมาย  จาก ‘วิศวะรักบ้านเกิด’ กลายเป็น ‘วิศวะตกอับต้องกลับบ้านเกิด’ กันหมด

ประกอบกับบิดาพลัดตกต้นไม้ หลังพยายามปีนขึ้นไปตัดแต่งกิ่งมะม่วงจนข้อมือร้าวพอดี เขาจึงตัดสินใจกลับมาดูแลสวนในระหว่างที่บิดาพักรักษาตัว

ยอมรับว่าช่วงแรก ๆ ที่กลับมาอยู่ เขาคิดถึงแสงสีของเมืองกรุงฉิบหายเลย คิดถึงชีวิตที่ในแต่ละวันมีอะไรให้ทำจนหัวหมุน มีผู้คนห้อมล้อมรอบกายมากมาย และคิดถึงร้านเหล้าที่ไปกับเพื่อนร่วมงานบ่อยจนแทบกลายเป็นบ้านหลังที่สาม

ทว่าหลังกลับมาอยู่บ้านเข้าเดือนที่สอง ภูผาก็รู้สึกว่าเขาชักจะติดใจชีวิตเรียบเรื่อย ในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยต้นไม้แบบนี้ไปเสียแล้ว 

ใช้เวลาไม่กี่นาทีรถยนต์ก็แล่นเข้ามาจอดในลานกว้างหลังตลาดสดอันเป็นจุดหมายปลายทางแรกของวันนี้ คงเพราะเป็นเวลาใกล้เย็น ลานจอดจึงแน่นขนัดไปด้วยรถรา กระนั้นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการทำงานของเขา

ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีเทาและกางเกงยีนสีเข้มพอดีตัวดับเครื่องยนต์แล้วเดินอ้อมมาเปิดท้ายกระบะ ยืดตัวเพื่อเอื้อมมือไปลากอุปกรณ์ทุ่นแรงลงมาวางบนพื้น ตามด้วยยกตะกร้าใส่มะม่วงมาวางซ้อน ๆ กันบนรถเข็น

เขาทำมันอย่างคล่องแคล่ว กระทั่งได้จำนวนที่ตั้งใจไว้ก็เข็นรถ มุ่งหน้าเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ ที่ชื้นแฉะและคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่มาจ่ายตลาด 

“พี่ผาาาาา”

การปรากฎตัวของภูผาทำให้หญิงสาววัยยี่สิบกลาง ๆ ที่ยืนอยู่หลังแผงผลไม้ฉีกยิ้มกว้าง แววตาเป็นประกาย

ภูผาส่งยิ้มบาง ๆ กลับไปให้เจ้าหล่อน ก่อนจะยกมือไหว้บุษบา ลูกค้าคนสำคัญที่มีศักดิ์เป็นเพื่อนของมารดาด้วย