นางร้ายคนนี้สามีไม่เคยรัก

ตอนที่ 1

เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องเป็นจังหวะตามโถงทางเดินชั้นสามสิบสองของอาคารเอดับบลิวเอนเตอร์เทนเมนต์ ท่วงท่าการก้าวเดินนั้นรวดเร็วและหนักแน่นจนพนักงานต้องลอบมอง ทว่าเมื่อเห็นชัดว่าเจ้าของร่างระหงคือใคร ทุกสายตาก็พลันหลุบลงพร้อมเพรียง

ชาลิสา หรือชาล็อตนางแบบและนักแสดงแถวหน้า เจ้าของฉายานางร้ายพันล้าน ปรากฏตัวในเดรสสีดำเข้ารูป เรือนผมสีน้ำตาลเข้มเกล้ามวยประณีต ใบหน้าสวยเฉี่ยวจากการถ่ายแคมเปญเครื่องสำอางยังคงสมบูรณ์แบบ ทว่าแววตาของเธอยามนี้กลับดุดันคล้ายพายุที่พร้อมโหมกระหน่ำ

“คุณชาล็อตคะ” เลขาหน้าห้องประธานบริษัทลุกพรวดเมื่อเห็นเธอเดินตรงมา

“คุณวินท์อยู่ไหม” ชาลิสาเอ่ยถามโดยไม่ชะลอฝีเท้า

“ท่านประธานติดแขกค่ะ” เลขาตอบตะกุกตะกัก

ปลายเท้าที่กำลังจะก้าวหยุดลงหน้าประตูบานทึบ ดวงตาคมกริบปรายมองกระเป๋าหนังสีครีมบนโซฟา เธอจำมันได้ดี เจ้าของกระเป๋าใบนี้เพิ่งขึ้นปกนิตยสารธุรกิจเมื่อสองสัปดาห์ก่อนในฐานะผู้ก่อตั้งแบรนด์เครื่องประดับ พริมพิชา หรือพริมโรสเพื่อนสนิทของสามีเธอ

“แขกชื่ออะไร” ชาลิสาก็จงใจถามทั้งที่รู้อยู่เต็มอก

“คุณพริมพิชาค่ะ” เลขาตอบด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“มานานหรือยัง” ริมฝีปากเคลือบสีแดงสดเหยียดยิ้มหยัน

“ประมาณสี่สิบนาทีค่ะ”

สี่สิบนาที ชาลิสาเลิกคิ้ว สามีเธอมีเวลานั่งคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งตามลำพังเกือบชั่วโมง แต่เมื่อคืนตอนที่เธอขอร้องให้เขาร่วมโต๊ะอาหารค่ำ เขากลับอ้างว่างานยุ่งและอยู่กับเธอไม่ถึงสิบนาที

“คุยกันแค่สองคนใช่ไหม” ชาลิสาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนถามออกไป

“คุณชาล็อตคะ คือว่า...”

“ฉันถามว่าสองคนใช่ไหม” แม้น้ำเสียงจะไม่ได้ดุดันขึ้น แต่มวลความกดดันบีบให้เลขาต้องก้มหน้า

“ค่ะ”

เท่านั้นก็เกินพอ ชาลิสาเอื้อมมือคว้าลูกบิดประตู

“เข้าไม่ได้นะคะ ท่านประธานสั่งห้ามรบกวน”

“ฉันไม่ใช่คนอื่น ฉันเป็นเมียเขา”

เธอผลักประตูเข้าไปโดยไม่สนใจคำทัดทาน ภาพตรงหน้าทำเอามือที่กำหูหิ้วกระเป๋ากระชับแน่นขึ้น อัครวินท์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โดยมีพริมพิชานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม บนโต๊ะเกลื่อนไปด้วยเอกสารและกล่องกำมะหยี่สีกรมท่า ทุกอย่างคงดูเหมือนการคุยธุรกิจ หากไม่ใช่เพราะอัครวินท์กำลังยิ้ม รอยยิ้มอบอุ่นที่หาดูได้ยากจากผู้ชายเย็นชาคนนี้ รอยยิ้มที่ชาลิสาแทบไม่เคยได้รับตลอดสามปีที่ใช้ชีวิตคู่

“วินท์คะ ถ้าเลือกชุดนี้ พริมว่าเพชรเม็ดเล็กลงหน่อยน่าจะ” เสียงหวานของพริมพิชาขาดหายไปเมื่อเห็นผู้มาใหม่

อัครวินท์เงยหน้ามอง รอยยิ้มจางหายไปในเสี้ยววินาที ชาลิสาเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นชัดเจนจนรู้สึกเหมือนถูกกรีดกลางใจ แต่ผู้หญิงหยิ่งทะนงอย่างเธอไม่มีวันยอมเปิดแผลให้ใครเห็น หญิงสาวเชิดหน้า ก้าวเข้าไปในห้องอย่างสง่างาม

“คุยอะไรกันคะ ถึงกับต้องปิดประตู” ชาลิสาเอ่ยทัก

“ชาล็อต” พริมพิชาลุกขึ้นยืนเรียกชื่ออีกฝ่าย

“จำชื่อฉันได้ด้วยหรือคะ” ชาลิสาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหวานใส

“มารยาทคุณหายไปไหน” อัครวินท์วางปากกาลงแล้วกวาดตามองภรรยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า นั่นคือประโยคแรกที่สามีทักทายเธอหลังจากไม่เห็นหน้ากันตั้งแต่เช้า ไม่มีการถามไถ่ มีเพียงคำตำหนิ

“หายไปตั้งแต่เห็นผู้หญิงคนอื่นมานั่งสลอนอยู่ในห้องสามีตัวเองค่ะ” ชาลิสาแค่นหัวเราะตอบ บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก

“อย่าเข้าใจผิดนะคะ เราแค่คุยเรื่องงานเปิดตัวคอลเล็กชันใหม่ ทางเอดับบลิวจะช่วยดูแลเรื่องศิลปินให้” พริมพิชาอธิบายด้วยใบหน้าเจื่อน

“งั้นหรือคะ งานสำคัญระดับชาติเลยหรือถึงต้องมาคุยกับประธานบริษัทด้วยตัวเอง ฉันนึกว่าที่นี่มีฝ่ายการตลาดเสียอีก” ชาลิสาปรายตามองกองเอกสาร

“ตอนแรกพริมก็คุยกับทีมงานค่ะ แต่วินท์บอกเองว่าถ้ามีอะไรให้เข้ามาคุยกับเขาได้โดยตรง” พริมพิชาเม้มปาก แต่ยังรักษาน้ำเสียงนุ่มนวลตอบกลับ

แววตาของชาลิสาไหววูบ สรรพนามที่หลุดจากปากผู้หญิงคนนั้นฟังดูสนิทสนมและคุ้นเคย ต่างจากเธอที่เป็นภรรยาตามกฎหมาย แต่กลับต้องเรียกเขาว่าคุณวินท์ทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าคนอื่น เพียงเพราะเขาเคยสั่งห้ามไม่ให้เธอทำตัวสนิทสนมเกินงามในที่ทำงาน

“คุณนี่โชคดีจังเลยนะคะคุณพริม”

“โชคดีเรื่องอะไรคะ”

“ก็สามีฉันยุ่งจนแทบไม่มีเวลากินข้าวกับเมีย แต่กลับมีเวลาว่างมานั่งเลือกเครื่องประดับกับเพื่อนเก่าตั้งสี่สิบนาที”

“ชาล็อต” อัครวินท์กดเสียงต่ำ

“คะ” หญิงสาวหันขวับไปสบตา

“ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อหาเรื่อง ก็กลับไปซะ” เขาเอ่ยพลางพิงพนักเก้าอี้ด้วยใบหน้าเรียบตึง คำขับไล่ไสส่งนั้นไม่ต่างจากการตบหน้าเธอฉาดใหญ่ต่อหน้าศัตรู ชาลิสายืนนิ่ง ปลายนิ้วเย็นเฉียบ แต่กลับคลี่ยิ้มกว้างกว่าเดิม

“ฉันยังไม่ได้หาเรื่องเลยนะคะ ฉันก็แค่สงสัย ว่าทำไมเพื่อนสนิทถึงได้สิทธิพิเศษมากกว่าเมีย” เธอตอบพร้อมวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ

“ชาล็อต พริมไม่อยากให้เราต้องมาทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้นะคะ”

“เราไม่ได้ทะเลาะกันค่ะ เพราะคุณไม่ได้สำคัญพอให้ฉันต้องลดตัวลงไปทะเลาะด้วย” ชาลิสาสวนทันควัน ใบหน้าของพริมพิชาซีดเผือด

“พอได้แล้ว” อัครวินท์ลุกพรวดตวาดเสียงเฉียบขาดจนบรรยากาศรอบกายอึดอัด ชาลิสาช้อนตามองสามี เขากำลังโกรธที่เธอแตะต้องพริมพิชา ผู้หญิงคนนี้มีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขาเสมอ ในขณะที่เธอพยายามแทบตายมาตลอดสามปี กลับไม่เคยทำให้เขาหวั่นไหวได้เลย

“ฉันพูดอะไรผิดไปหรือคะ หรือคุณเจ็บปวดที่ฉันรังแกเพื่อนรักของคุณ”

“ชาล็อต” เขาเรียกชื่อเธอเสียงต่ำคล้ายสัญญาณเตือนภัย แต่คนอย่างเธอไม่มีทางถอย

“ฉันเป็นเมียคุณนะวินท์ คุณจะให้ฉันรู้สึกยังไง ที่เห็นผู้หญิงซึ่งเคยมีอะไรลึกซึ้งกับคุณมานั่งจู๋จี๋อยู่ในห้องทำงานสองต่อสอง” เธอเอ่ยถามพร้อมจงใจละคำว่าคุณทิ้งไป เรียกเขาอย่างสนิทสนมเช่นเดียวกับที่พริมพิชาทำ

“เรื่องระหว่างพริมกับวินท์ไม่เคยเป็นอย่างที่คุณคิดนะคะ”

“แต่ก็เคยรักกันไม่ใช่หรือคะ”

คำถามแทงใจดำทำเอาอีกฝ่ายใบ้กิน ความเงียบคือคำตอบที่กรีดลึกลงในใจชาลิสา เธอรู้เรื่องนี้ตั้งแต่ก่อนแต่งงาน อัครวินท์กับพริมพิชาเคยมีความรู้สึกดี ๆ ให้กันสมัยเรียนมหาวิทยาลัย แม้ไม่เคยเปิดตัว แต่ใคร ๆ ก็รู้ว่าความสัมพันธ์นั้นลึกซึ้ง ทว่าพอพริมพิชาไปเรียนต่อเมืองนอกและแต่งงาน ความรักของทั้งคู่ก็จบลง ชาลิสาเคยหลอกตัวเองว่าเรื่องมันกลายเป็นอดีต จนกระทั่งครึ่งปีก่อนพริมพิชาหย่าขาดจากสามีและกลับมาเมืองไทย ชื่อของผู้หญิงคนนี้ก็หวนกลับมาพัวพันในชีวิตอัครวินท์อีกครั้ง

“เรื่องมันผ่านไปนานแล้วค่ะ เราเป็นเพื่อนกันมานาน แต่ทุกวันนี้พริมไม่ได้คิดเกินเลยกับเขาแล้ว” พริมพิชาพยายามควบคุมเสียงให้ปกติ

“ก็ดีค่ะ เพราะถ้ายังคิด ฉันก็คงต้องเตือนความจำว่าผู้ชายคนนี้เขามีทะเบียนสมรสแล้ว” ชาลิสาเอ่ยพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาอีกฝ่าย