บทที่ 2

คุณชายลู่ซื่อกรุ๊ปปรากฏตัวในงานเปิดตัวสินค้าใหม่ของ FY ทุ่มเงินมหาศาลเพื่อให้สาวงามพึงพอใจ

หัวใจของเจียงหนิงกระตุกวูบ

คุณชายลู่ซื่อกรุ๊ป...มีลู่จวินเหยียนคนเดียวเท่านั้น

และงานเปิดตัวของแบรนด์หรูอย่าง FY ก็จัดขึ้นที่เมือง A ซึ่งเป็นเมืองที่พวกเขาอาศัยอยู่

ปลายนิ้วของเจียงหนิงสั่นระริก เพราะเธอรู้สึกหนาว

เมื่อกดเข้าไปดูข่าว รูปประกอบก็เผยให้เห็นร่างของลู่จวินเหยียนอย่างชัดเจน

ลู่จวินเหยียนเป็นคนหล่อเหลาและรูปร่างสูงอยู่แล้ว ขายาวทั้งสองข้างเหยียดตรงดูสง่างาม อยู่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปดูสูงศักดิ์ เป็นประเภทที่ถ่ายรูปออกมาแล้วไม่เคยไม่รอด

เมื่อก่อนทุกครั้งที่เห็นข่าวของลู่จวินเหยียน เจียงหนิงมักจะจ้องมองรูปภาพเหล่านั้นอยู่นานสองนาน

เพราะเขาดูดีมากจริง ๆ

แต่ครั้งนี้เธอกลับรีบปิดหน้าเว็บทิ้งอย่างรวดเร็ว

ราวกับมีภูตผีมาดลใจ เธอเปิดดูโมเมนต์วีแชตและบังเอิญเห็นหยวนเผยโพสต์สเตตัสใหม่พอดี

หยวนเผยเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของลู่จวินเหยียน

สร้อยคอเพชรสีชมพูรุ่นคลาสสิกของ FY ที่มีเพียงสิบเส้นทั่วโลก พี่สะใภ้ของเราก็ได้ครอบครองแล้ว!

ในรูปถ่ายให้เห็นเพียงลำคอระหงขาวผ่องดุจหงส์ของหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งสวมสร้อยคอเพชรสีชมพูเส้นงามที่ส่องประกายระยิบระยับบาดตา

ไม่ว่าพี่สะใภ้ที่หยวนเผยพูดถึงจะเป็นใคร แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่เจียงหนิง

เจียงหนิงเก็บใบผลตรวจอัลตราซาวนด์ แล้วเรียกรถกลับบ้าน ระหว่างทางเธอยังคงรู้สึกปวดหน่วง ๆ ที่ท้องน้อยอยู่

พอกลับถึงบ้านถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังไม่ได้ไปจ่ายตลาด เธอจึงออกไปซื้อของชุดใหญ่ โดยเลือกซื้อแต่ของโปรดของลู่จวินเหยียน พอกลับมาถึงก็ง่วนอยู่กับการล้างผัก เด็ดผัก และทำอาหาร จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงช่วงค่ำ

ประมาณสามทุ่ม ลู่จวินเหยียนก็กลับมา

“ผมลืมบอกคุณไปว่าคืนนี้มีนัดสังสรรค์ ผมกินข้าวมาจากข้างนอกเรียบร้อยแล้ว”

น้ำเสียงของลู่จวินเหยียนฟังดูราบเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ตินั้นก็ไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ

เจียงหนิงรับเสื้อสูทมาจากมือของลู่จวินเหยียน

ตลอดสามปีที่แต่งงานกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นลู่จวินเหยียนกลับมาจากงานสังสรรค์ในสภาพที่เจลแต่งผมหายไปจนหมดเกลี้ยง ให้ความรู้สึกสดชื่นเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จมาหมาด ๆ

บนเสื้อสูทไม่มีกลิ่นเหล้า มีเพียงกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ และชุดสูทชุดนี้ก็ไม่ใช่ชุดเดียวกับที่เขาใส่ในรูปข่าว

เจียงหนิงไม่ได้เอ่ยถามอะไร เธอเดินเงียบ ๆ ไปหยิบชุดนอนมาให้ลู่จวินเหยียน แต่จู่ ๆ เขาก็สวมกอดเอวเธอจากทางด้านหลัง

กลิ่นมิ้นต์หอมสดชื่นจากเส้นผมของเขาโชยเข้าจมูก ผ่านชั้นผ้าไหมบางลื่นของชุดนอน เจียงหนิงรู้สึกได้ว่ามือของลู่จวินเหยียนเริ่มซุกซนไม่อยู่นิ่ง

ในฐานะแม่บ้าน เจียงหนิงแทบไม่เคยออกงานสังคม นาน ๆ ทีที่ลู่จวินเหยียนจำต้องพาเธอกลับไปร่วมงานเลี้ยงครอบครัวตระกูลลู่ เขาก็มักจะแสดงท่าทีเย็นชากับเธอต่อหน้าผู้คนเสมอ

ทว่าเมื่ออยู่บนเตียงกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ลู่จวินเหยียนมีความต้องการทางเพศสูงมาก ทั้งพละกำลังและลีลาก็ยอดเยี่ยมจนไร้ที่ติ บวกกับใบหน้าอันเปี่ยมเสน่ห์ โดยเฉพาะริมฝีปากที่ยกยิ้มได้รูปนั้น ยิ่งทำให้คนหลงใหลจนหัวปักหัวปำ

หากเป็นเวลาปกติ เจียงหนิงคงไม่มีอะไรจะติหรือขัดใจ และคงจะยอมตามใจลู่จวินเหยียนทุกอย่าง

แต่สองวันมานี้เกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย ประกอบกับเธอกำลังตั้งครรภ์ จึงไม่อยากทำเรื่องอย่างว่าจริง ๆ

“ที่รักคะ ฉันไม่ค่อยสบายท้อง คืนนี้ยังไม่ทำ...”

เจียงหนิงยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็ถูกลู่จวินเหยียนแบกขึ้นบ่าแล้วโยนลงบนเตียงกว้างในห้องนอน

“ฉันทะ...”

คำว่า ‘ท้อง’ ยังไม่ทันหลุดออกจากปาก ร่างกายอันหนักอึ้งของลู่จวินเหยียนก็ทาบทับลงมา จูบที่รุนแรงปิดผนึกริมฝีปากของเธอไว้ทันที

เขาจูบเจียงหนิงไปพลาง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตและเข็มขัดไปพลาง ดวงตาคมกริบที่มองลงมาจ้องเจียงหนิงนั้นลุกโชนไปด้วยไฟราคะ

เมื่อสัมผัสได้ว่าเจียงหนิงที่ปกติมักจะว่าง่ายและยอมตามใจเขากลับขัดขืน ลู่จวินเหยียนยิ้มมุมปากด้วยความแปลกใจ ก่อนจะใช้เข็มขัดมัดข้อมือเรียวบางของเธอไว้

“คุณแค่ทำหน้าที่ภรรยาให้ดีก็พอ”

จูบอันเร่าร้อนโถมกระหน่ำลงมาอีกระลอก กลืนกินถ้อยคำที่เจียงหนิงอยากจะเอ่ยบอกลู่จวินเหยียนจนหมดสิ้น

เจียงหนิงไม่เข้าใจเลยว่าคืนนี้ลู่จวินเหยียนเกิดบ้าคลั่งอะไรขึ้นมา ถึงได้ร่วมรักกับเธออย่างหนักหน่วงจนเธอสลบไป

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ภายในห้องมืดสนิท เจียงหนิงรู้สึกไม่สบายท้องและช่วงล่าง จึงอยากไปล้างตัวในห้องน้ำ แต่กลับได้ยินเสียงลู่จวินเหยียนคุยโทรศัพท์อยู่ในห้องรับแขก

“พี่ลู่ พี่สะใภ้เมาแล้ว พี่รีบมาเถอะ!”

ในสถานการณ์แบบนี้ เจียงหนิงต้องขอบคุณที่หยวนเผยเป็นคนเสียงดัง

ในห้องรับแขก ร่างสูงโปร่งของลู่จวินเหยียนยืนตระหง่านดุจสายฟ้า แสงไฟสลัวส่องกระทบใบหน้าคมคายจนเห็นเค้าโครงชัดเจน นัยน์ตาสีดำสนิทดูลึกล้ำราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืน

เจียงหนิงประหลาดใจเมื่อเห็นว่าในมืออีกข้างของลู่จวินเหยียนคีบบุหรี่อยู่

ในความทรงจำของเธอ ลู่จวินเหยียนไม่สูบบุหรี่ อย่างน้อยก็ไม่สูบในบ้าน

“ผมไม่อยากจะว่าพี่นะ แต่พี่กับพี่สะใภ้จะทะเลาะกันไปถึงเมื่อไหร่ ตอนนี้เธอก็กลับมาแล้ว น่าจะคืนดีกันได้แล้วมั้ง”

ยิ่งดึกสงัดเท่าไหร่ เสียงของหยวนเผยจากปลายสายก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น

เจียงหนิงได้ยินทุกคำพูดอย่างชัดเจน จนเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

“หยวนเผย...” สีหน้าของลู่จวินเหยียนเคร่งขรึม สายตาคมกริบดุจอินทรี

“ฉันแต่งงานแล้ว”

ราวกับฉีดยากระตุ้นหัวใจ เจียงหนิงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“แต่งงานแล้วไง หย่าไม่ได้เหรอ ถ้ายัยป้านั่นเลิกกับพี่ไปก็เลี้ยงตัวเองไม่รอดหรอก เทียบกับพี่สะใภ้ไม่ติดเลยสักนิด”

“แต่ฉันไม่อยากหย่า”

“ทำไม”

“เพราะฉันตัดใจไม่ลง”

ขอบตาของเจียงหนิงร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอเกือบจะกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่อยู่

ประโยคนี้ของลู่จวินเหยียนทำให้เธอซาบซึ้งใจยิ่งกว่าของขวัญราคาแพงชิ้นไหน ๆ ที่เขาเคยให้มา

สามปีที่แต่งงานกัน ต่อให้หัวใจจะเย็นชาแค่ไหนก็ยังอุ่นขึ้นได้ นับประสาอะไรกับเจียงหนิงที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองทำหน้าที่บกพร่องตรงไหน

ซักผ้า ทำอาหาร ดูแลบ้านช่อง เธอไม่เคยละเลย

เรื่องบนเตียงเธอก็ปรนนิบัติลู่จวินเหยียนจนพอใจเสมอมา

เจียงหนิงรู้สึกว่าความทุ่มเทของเธอไม่สูญเปล่า ความรู้สึกที่ลู่จวินเหยียนมีต่อเธอนั้นลึกซึ้งกว่าที่เธอคิด บทสนทนาในคืนนี้คือเครื่องพิสูจน์

หัวใจที่เต้นรัวด้วยความกังวลค่อย ๆ สงบลง เจียงหนิงหันหลังเตรียมจะกลับเข้าห้อง การแอบฟังไม่ใช่เรื่องดี และก็ไม่มีความจำเป็นต้องแอบฟังอีกต่อไปแล้ว

เธอรักลู่จวินเหยียน

ลู่จวินเหยียนก็รักเธอ

“มีแม่บ้านที่คอยก้มหน้าก้มตาทำงานโดยไม่บ่นสักคำ ฉันก็ต้องตัดใจไม่ลงอยู่แล้วสิ!”

เท้าของเจียงหนิงที่ก้าวออกไปชะงักค้าง ราวกับถูกตอกหมุดตรึงไว้กับพื้น

“ถึงฉันจะไม่ขาดแคลนเงินทอง แต่ความรู้สึกระหว่างคนใส่ใจกับไม่ใส่ใจมันต่างกันนะ”

“อีกอย่างเจียงหนิงกับฉิงเสวี่ยไม่เหมือนกัน เธอไม่มีความสามารถอะไร การศึกษาก็ไม่มี งานการก็ไม่มี เป็นแค่แม่บ้าน วัน ๆ วนเวียนอยู่แต่กับหม้อไหจานชาม ปู่ฉันชอบเธอ แม่ฉันก็เห็นว่าเธอหัวอ่อนควบคุมง่าย คนที่บ้านฉันพอใจเธอหมด แล้วทำไมฉันต้องหย่าด้วย...”

“ผู้หญิงแบบนี้เหมาะจะเก็บไว้เป็นเมียเฝ้าบ้าน ไม่ต้องลงทุนลงแรงอะไรมาก แค่หยอดคำหวานให้บ้างนิดหน่อยก็เชื่อฟังแล้ว”

หยวนเผยที่อยู่ปลายสายเข้าใจทันที “อ๋อ ผมเข้าใจแล้ว แต่พี่สะใภ้เธอ...”

“ส่งโลเคชันมา เดี๋ยวฉันไป”

หลังจากวางสาย ลู่จวินเหยียนก็รีบร้อนออกจากบ้านไป

กระทั่งได้ยินเสียงประตูปิดลง เจียงหนิงที่ยืนอยู่หลังกำแพงถึงได้กล้าส่งเสียงออกมา

เธอกำลังร้องไห้

น้ำตาไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก ภาพตรงหน้าพร่ามัว ความรู้สึกขยะแขยงทำให้เธอคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน อาการปวดท้องรุนแรงราวกับมีมีดมาบิดท้อง

เธอกุมท้องตัวเองแล้วค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ ด้วยความทรมาน ปวดจนเหงื่อไหลท่วม ของเหลวอุ่น ๆ ไหลรินลงมาตามขาอ่อนหยดลงพื้น

เลือด

ภาพตรงหน้ามืดดับลง...

ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เจียงหนิงก็มานอนอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว

ในห้องพักฟื้นไม่มีใครอื่นนอกจากพยาบาลคนหนึ่ง

“ขอโทษนะคะ คือว่าฉัน...” ทันทีที่เจียงหนิงเอ่ยปาก เสียงของเธอก็แหบพร่า

“คุณเจียงคะ คุณแท้งลูกแล้วค่ะ”