ตอนที่ 5 : รอยรั่วในจังหวะชีวิต

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนของตึก Creative Lab ดังระรัวเหมือนเสียงปืนกล พิมพ์ขวัญในชุดสูทสีแดงเบอร์กันดีก้าวฉับ ๆ ผ่านประตูสแกนใบหน้าที่คราวนี้มันจำหน้าเธอได้ในเสี้ยววินาที เธอไม่ได้ดูเหมือนคนที่เพิ่งฟื้นจากโคม่าแม้แต่น้อย ในมือหนึ่งถือแก้วเอสเพรสโซ่ดับเบิลช็อต อีกมือหนึ่งรัวนิ้วลงบนหน้าจอไอโฟนเพื่อลบอีเมลขยะที่คั่งค้างมาเป็นสัปดาห์

“พี่พิมพ์มาแล้ว! ราชินีคืนชีพ!” เสียงกิ๊ฟตะโกนบอกคนในออฟฟิศ ทุกคนลุกขึ้นปรบมือราวกับเธอกลับมาจากรบ พิมพ์ขวัญเพียงแค่ยิ้มมุมปากและพยักหน้าส่ง ๆ เธอรู้สึกเหมือนกำลังดูหนังที่ตัวเองแสดงแต่จำบทไม่ได้

“กิ๊ฟ เอาบรีฟแคมเปญ ‘Smart City Smart Life’ มาให้พี่ที่ห้องในห้านาที” พิมพ์ขวัญสั่งเสียงเฉียบจนกิ๊ฟสะดุ้ง “แล้วก็... ใครเอาดอกไม้หน้าห้องพี่ไปทิ้งที กลิ่นมันเหมือนงานศพ พี่ไม่ชอบ”

เมื่อประตูห้องทำงานปิดลง พิมพ์ขวัญทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนัง เธอหอบหายใจแรง ความทรงจำของเธอขาวโพลนเหมือนกระดาษที่โดนน้ำยาลบคำผิดป้ายทับ เธอจำได้ว่าเธอประสบอุบัติเหตุ และจำได้ว่าเธอฟื้นขึ้นมาพร้อมความเจ็บปวดที่มือขวาของชายคนหนึ่งที่เธอเห็นหน้าไม่ชัด แต่สิ่งที่กวนใจเธอที่สุดคือ ‘จังหวะ’ ของโลกใบนี้

ทุกอย่างรอบตัวดูช้าลง หรือไม่เธอก็เร็วขึ้นเกินไป เธอรู้สึกว่าตัวเองมีสัญชาตญาณบางอย่างที่เฉียบคมจนน่ากลัว เธอรู้ว่าใครกำลังจะเปิดประตูห้องเธอก่อนที่มือเขาจะแตะลูกบิด เธอรู้ว่าไฟล์ไหนในเครื่องกำลังจะมีปัญหาเรื่องความปลอดภัย ราวกับว่าครั้งหนึ่งเธอเคย ‘สัมผัส’ กระแสไฟฟ้าและข้อมูลพวกนี้โดยตรง

“พี่พิมพ์คะ นี่ค่ะไฟล์งานที่พี่ทำค้างไว้” กิ๊ฟยื่นแท็บเล็ตให้ด้วยมือที่สั่นน้อย ๆ

พิมพ์ขวัญกวาดสายตามองหน้าจอเพียงครู่เดียว นิ้วของเธอก็หยุดกึ้งที่โค้ดลับบางอย่างที่แทรกอยู่ในโฆษณา “กิ๊ฟ... ทำไมแคมเปญนี้ต้องมีการดึงพิกัด GPS ของผู้ใช้แบบเรียลไทม์ทุก ๆ 0.5 วินาที? นี่มันโฆษณาน้ำดื่ม หรือแอพฯ สายลับ?”

กิ๊ฟหน้าซีดลงทันที “เอ่อ... คือพี่เก่งบอกว่าเป็นฟีเจอร์ใหม่เพื่อวิเคราะห์ User Journey ค่ะพี่”

พิมพ์ขวัญจ้องตากิ๊ฟ แววตาของเธอนิ่งจนกิ๊ฟต้องหลบตา “อย่าโกหกพี่... พี่รู้สึกได้ว่าไฟล์นี้มี ‘กลิ่น’ ของสิ่งที่พี่เคยพยายามจะทำลายมันทิ้ง”

บ่ายวันนั้น พิมพ์ขวัญต้องไปนำเสนองานโฆษณาชิ้นใหญ่ที่ตึกพันธมิตรย่านราชประสงค์ บรรยากาศในห้องประชุมเต็มไปด้วยผู้บริหารในชุดสูทเนี้ยบ แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของพิมพ์ขวัญสะดุดคือชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่มุมห้อง เขาไม่ได้ใส่ชุดทางการ แต่ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อ เผยให้เห็นผ้าพันแผลที่มือขวาซึ่งโผล่พ้นแขนเสื้อออกมาเล็กน้อย

เขาคือ นนท์ แต่ในวันนี้เขามาในฐานะ ‘ที่ปรึกษาด้านความปลอดภัยดิจิทัล’ จากบริษัทคู่แข่ง

“สวัสดีครับคุณพิมพ์ขวัญ ได้ยินว่าคุณเป็นมือหนึ่งเรื่องครีเอทีฟ... แต่ดูเหมือนคอนเทนต์ของคุณจะ ‘ล้ำเส้น’ ความเป็นส่วนตัวไปหน่อยนะครับ” นนท์พูดขึ้นทันทีที่เธอวางแผนผังงานลงบนโต๊ะ น้ำเสียงของเขากวนประสาทและท้าทาย แตกต่างจากนนท์ที่เคยแอบมองเธอหลังกระจก ICU อย่างสิ้นเชิง

พิมพ์ขวัญขมวดคิ้ว ความรู้สึกแปลก ๆ พุ่งพล่านในอก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความรู้สึกเหมือน ‘เดจาวู’ ที่รุนแรงจนเธอเจ็บขมับ “คุณเป็นใคร? และคุณมีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์งานของฉัน?”

“ผมชื่อนนท์... และสิทธิ์ของผมคือการเป็นคนที่รู้ว่าภายใต้ภาพสวย ๆ ในโฆษณาของคุณ มันซ่อนรหัสที่ใช้สะกดรอยตามคนทั้งเมืองอยู่” นนท์ลุกขึ้นยืน เดินเข้าหาเธอจนระยะห่างลดน้อยลง เขาสบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำพูดเป็นล้านคำที่เขาพูดไม่ได้ “คุณจำรอยเบรกใต้ทางยกระดับได้ไหมครับคุณพิมพ์? บางทีงานที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้... มันอาจจะเป็นรอยเบรกครั้งต่อไปของคุณก็ได้”

ห้องประชุมเงียบกริบ พิมพ์ขวัญรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง คำว่า ‘ทางยกระดับ’ เหมือนกุญแจที่พยายามจะไขล็อคในหัวเธอ

“คุณพูดเรื่องอะไร?” เธอถามเสียงสั่น พยายามรักษาท่าทีเย็นชา

“ผมแค่จะบอกว่า... ถ้าคุณยังเดินหน้าแคมเปญนี้ต่อไป คุณก็ไม่ต่างจากฆาตกรที่ใช้เมาส์แทนปืน” นนท์ทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่รุนแรงก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องประชุมไป ทิ้งให้พิมพ์ขวัญยืนตัวสั่นอยู่ท่ามกลางสายตางุนงงของผู้บริหาร

หลังจบการประชุมที่ล่มไม่เป็นท่า พิมพ์ขวัญไม่ได้กลับออฟฟิศ เธอขับรถตามรถเอสยูวีสีเทาของนนท์ไปอย่างบ้าคลั่ง เธอขับรถเร็วและเสี่ยงตายราวกับว่าเธอรู้วิธีการควบคุมรถในสถานการณ์วิกฤตเป็นอย่างดี เธอจี้ท้ายรถของเขาจนกระทั่งนนท์ต้องเลี้ยวเข้าไปจอดในลานจอดรถร้างใต้ทางด่วน

พิมพ์ขวัญเปิดประตูรถก้าวออกมา ท่าทางของเธอเหมือนแม่เสือที่กำลังจะตะครุบเหยื่อ “จอดรถแล้วคุยกันให้รู้เรื่อง! คุณเป็นใครกันแน่? ทำไมคุณถึงรู้เรื่องอุบัติเหตุของฉัน? และทำไม... ทำไมมือคุณถึงเป็นแบบนั้น?”

นนท์ยืนพิงรถ เขามองมือที่พันแผลของตัวเองแล้วยิ้มเศร้า ๆ “มือผมเจ็บเพราะผมพยายามจะ ‘กู้คืน’ สิ่งที่ไม่มีใครอยากให้กู้... ส่วนคุณพิมพ์ขวัญ คุณฟื้นมาพร้อมกับสมองที่สะอาดเอี่ยม แต่มันไม่ได้หมายความว่าบาปที่คนอื่นทำกับคุณจะหายไปด้วย”

“คุณพูดเหมือนคุณอยู่ในเหตุการณ์!”

“ผมไม่ได้แค่ ‘อยู่’... แต่ผมคือคนที่แบกวิญญาณโง่ ๆ ของคุณไปส่งอีเมลงานในร้านกาแฟด้วยซ้ำ!” นนท์ตะคอกกลับด้วยความเหลืออด ความอดทนที่เขาจะเก็บความลับไว้พังทลายลงเพราะความดื้อรั้นของเธอ

พิมพ์ขวัญนิ่งงันไป คำว่า ‘ส่งอีเมลในร้านกาแฟ’ ทำให้ภาพแฟลชแบ็คพุ่งเข้ามาในหัวเธออย่างรุนแรง ภาพชายหนุ่มที่นั่งพิมพ์งานท่ามกลางอากาศธาตุ ภาพแรงดึงดูดที่ประตูโรงพยาบาล และกลิ่นโอโซนจากไฟฟ้าลัดวงจร

“คุณ... คุณคือผู้ชายคนนั้น...” เธอพึมพำ น้ำตาเริ่มคลอเบ้าแต่เธอรีบปัดมันทิ้ง “ถ้าคุณช่วยฉันจริง ทำไมคุณต้องทำลายไฟล์หลักฐาน? ทำไมคุณต้องทำให้ฉันลืม?”

“เพราะถ้าคุณจำได้ คุณก็ต้องตายจริง ๆ ไงล่ะ!” นนท์ก้าวเข้ามาคว้าไหล่เธอ “พวกมันไม่ได้อยากให้คุณฟื้น พิมพ์! งานที่คุณทำอยู่ตอนนี้คือการ ‘ปิดปาก’ คุณด้วยความสำเร็จ พวกมันให้ตำแหน่งคุณ ให้เงินคุณ เพื่อให้คุณเป็นฉากหน้าให้ขบวนการดักฟังข้อมูลระดับชาติ ถ้าคุณยังไม่หยุดค้นหาความจริงตอนนี้ มือที่พันแผลของผมมันจะกลายเป็นสิ่งไร้ค่าทันที!”

พิมพ์ขวัญสะบัดตัวออก แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสับสนเป็นความเด็ดเดี่ยวอย่างที่นนท์ไม่เคยเห็น แม้แต่ตอนที่เธอเป็นวิญญาณ “ฉันไม่อยากให้มือคุณไร้ค่าหรอกนะ... แต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมให้ใครมาจูงจมูก ไม่ว่าจะเป็นพวกฆาตกรนั่น หรือแม้แต่ ‘ฮีโร่’ อย่างคุณ”

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาพี่เก่ง หัวหน้าของเธอต่อหน้านนท์

“พี่เก่งคะ... พิมพ์ตัดสินใจแล้วค่ะ เรื่องแคมเปญ Smart City... พิมพ์จะลงข่าวประกาศเปิดตัว ‘Backdoor’ ทั้งหมดที่เราแอบใส่ไว้ในระบบให้สื่อมวลชนรู้คืนนี้ค่ะ ใช่ค่ะ... พิมพ์อัดเสียงที่พี่สั่งกิ๊ฟไว้หมดแล้ว พิมพ์ไม่ใช่คนเดิมที่พี่เคยขย่มขวัญได้หรอกนะ”

นนท์มองดูเธอด้วยความอัศจรรย์ใจ พิมพ์ขวัญในเวอร์ชันมนุษย์ที่ตื่นรู้แล้วนั้นน่ากลัวและทรงพลังยิ่งกว่าวิญญาณตนไหน ๆ

“คุณกำลังจะฆ่าตัวตายทางอาชีพนะพิมพ์” นนท์เตือน แต่รอยยิ้มกลับผุดขึ้นที่มุมปากเขา

“อาชีพครีเอทีฟน่ะเหรอ? ช่างมันสิ... ฉันเพิ่งค้นพบอาชีพใหม่ที่น่าตื่นเต้นกว่า” พิมพ์ขวัญหันมามองนนท์ แววตาของเธอมีความขี้เล่นปนอยู่ “อาชีพ ‘คู่หูนักข่าวสืบสวน’ ไง... เห็นว่าที่ปรึกษาแถวนี้มือเจ็บอยู่ คงต้องการคนช่วยพิมพ์งานสักคน”

ผลลัพธ์ของการตัดสินใจทำลายงานตัวเองของพิมพ์ขวัญทำให้บริษัท Creative Lab ตกอยู่ในภาวะวิกฤตภายในไม่กี่ชั่วโมง หุ้นของบริษัทร่วงกราว และตำรวจเริ่มเข้าตรวจสอบข้อมูลตามที่นนท์และพิมพ์ขวัญร่วมกัน ‘วางระเบิด’ ไว้

ทั้งคู่นั่งอยู่บนฝากระโปรงรถเอสยูวี มองออกไปที่เส้นขอบฟ้าของกรุงเทพฯ พิมพ์ขวัญจิบกาแฟกระป๋องพลางมองมือที่พันแผลของนนท์

“เจ็บมากไหม?” เธอถามเสียงเบา

“ไม่เท่าไหร่หรอก... แค่เสียดายไฟล์งานนิดหน่อย” นนท์ตอบ

“ไม่ต้องเสียดายหรอก เพราะฉันจำได้หมดแล้ว... ไม่ใช่จำด้วยสมองนะ แต่จำด้วย ‘ความรู้สึก’ เวลาฉันแตะคีย์บอร์ด ฉันรู้ว่ารหัสไหนคือของจริง รหัสไหนคือของปลอม” พิมพ์ขวัญหันมาสบตานนท์ “นนท์... ขอบคุณนะที่รั้งฉันไว้ ไม่ว่าจะในโลกคนเป็นหรือโลกคนตาย”

นนท์ไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เขาเพียงแค่ยื่นมือซ้ายที่ไม่ได้บาดเจ็บไปกุมมือของเธอไว้เบา ๆ ทิศทางของเรื่องเปลี่ยนไปอย่างถาวร จากการตามหาความทรงจำ กลายเป็นการร่วมมือกันต่อสู้กับอำนาจมืดที่ยังไม่จบสิ้น

“เตรียมตัวไว้นะพิมพ์...” นนท์พูดขึ้น “พรุ่งนี้พวกมันต้องส่งคนมาตามล่าเราแน่”

“ก็มาดิ...” พิมพ์ขวัญแสยะยิ้ม “ฉันตายมาแล้วรอบหนึ่ง... รอบนี้ฉันไม่มีอะไรจะเสีย นอกจากกาแฟรสชาติแย่ ๆ ในมือนี่แหละ”

ความสัมพันธ์ของคนแปลกหน้าที่เคยผูกพันกันด้วยความตาย บัดนี้ได้เริ่มต้นใหม่ด้วย ‘ความโกลาหล’ ที่พวกเขาเลือกเอง และนี่คือจุดเริ่มต้นของสงครามสื่อที่ไม่มีใครคาดคิดว่าครีเอทีฟสาวกับนักข่าวไส้แห้งจะกลายเป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุดของขบวนการนี้!!!