ตอนที่ 4: เดิมพันด้วยลมหายใจและฟองอากาศ - 2

“ฟังนะ...” พิมพ์ขวัญพยายามเอื้อมมือที่จางจนแทบจะกลายเป็นหมอกมาแตะใบหน้าของเขา “ความจริง... มันใหญ่กว่าฉัน... ใหญ่กว่าเรา... คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าหน้าที่ของมนุษย์คือการทำสิ่งที่น่านับถือจนวินาทีสุดท้าย... นี่คือวินาทีของฉัน”

ในตอนนั้นเอง ไฟในห้อง ICU เริ่มกะพริบ เสียงพัดลมในเครื่องช่วยหายใจเริ่มผ่อนแรงลงอย่างน่าใจหาย สัญญาณออกซิเจนในเลือดของร่างบนเตียงตกลงอย่างรวดเร็ว หมอเริ่มแตกตื่นพยายามหาทางแก้ไขแต่ระบบไฟฟ้ากลับขัดข้องอย่างผิดปกติ

นนท์มองดูพิมพ์ขวัญที่กำลังจะแตกสลาย เขาตัดสินใจเลือกสิ่งที่นักข่าวที่ดีจะไม่ทำ เขาตัดสินใจเลือกสิ่งที่คนเห็นแก่ตัวจะทำ... เขาคว้าแฟลชไดรฟ์นั้นแล้ววิ่งออกไปจากชั้น 3 อย่างบ้าคลั่ง

แต่เขาไม่ได้ไปที่ถังขยะหน้าโรงพยาบาล

เขาวิ่งไปที่ห้องควบคุมไฟฟ้า (Electrical Room) ของชั้นนั้น พิมพ์ขวัญลอยตามไปอย่างทุลักทุเล เธอไม่เข้าใจว่าเขากำลังจะทำอะไร นนท์พุ่งตัวเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยตู้คัทเอาท์ขนาดใหญ่ เขาใช้ทักษะการเป็นนักข่าวที่เคยลงพื้นที่งานช่างงานก่อสร้าง มองหา "จัมเปอร์" หรือตัวตัดไฟที่พนักงานซ่อมบำรุงคนนั้นอาจจะแอบทำไว้

“นนท์! คุณจะทำอะไร! คุณต้องส่งไฟล์นั่นนะ!” พิมพ์ขวัญร้อง

“เงียบเถอะพิมพ์! ผมจะไม่เลือกทั้งสองทางที่พวกมันให้มา!” นนท์สบถ เขาใช้ไฟฉายจากมือถือส่องหาแผงวงจร เขาพบสายไฟเส้นหนึ่งที่ถูกตัดขาดอย่างจงใจและเชื่อมต่อกับตัวรับสัญญาณรีโมทเล็ก ๆ

เขาหยิบแฟลชไดรฟ์ออกมา... แต่คราวนี้เขาไม่ได้มองมันในฐานะหลักฐาน เขามองมันในฐานะ "โลหะและวงจร" เขาใช้มีดพกที่พกติดตัวเวลาทำข่าวสารคดีงัดแงะแฟลชไดรฟ์ออก เอาชิปความจำข้างในออกมา และใช้มัน 'จี้' ลงไปในแผงวงจรเพื่อสร้างการลัดวงจรแบบฉับพลัน (Bypass)

เปรี้ยง!

กระแสไฟฟ้าแรงสูงพุ่งผ่านแฟลชไดรฟ์เข้าสู่มือของนนท์ เขาถูกไฟดูดจนร่างกระเด็นไปกระแทกตู้เหล็ก กลิ่นเนื้อไหม้จางๆ และกลิ่นโอโซนคละคลุ้งไปทั่วห้อง แต่ผลลัพธ์คือไฟในชั้น 3 ทั้งหมดติดสว่างขึ้นมาอีกครั้ง ระบบสำรองไฟในห้อง ICU กลับมาทำงานด้วยการสั่งการโดยตรงจากการ Bypass ของเขา

แฟลชไดรฟ์ที่บรรจุความลับทั้งหมด... บัดนี้กลายเป็นเพียงเศษพลาสติกที่ละลายและชิปที่ไหม้เกรียม ข้อมูลทั้งหมดถูกทำลายไปพร้อมกับกระแสไฟฟ้า

นนท์นอนแผ่อยู่บนพื้นห้องไฟฟ้า มือขวาของเขาดำเป็นปื้นและสั่นระริกจากแรงไฟช็อต เขาหัวเราะออกมาอย่างคนเสียสติ ท่ามกลางความเจ็บปวดที่แสนสาหัส พิมพ์ขวัญถลาเข้ามาหาเขา ร่างของเธอเริ่มมีความเข้มข้นขึ้นเมื่อไฟในโรงพยาบาลกลับมาเสถียร

“นนท์... คุณทำอะไรลงไป? ข้อมูลนั่น... งานของฉัน... ความจริงทั้งหมด...” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

“ข้อมูลนั่นตายไปแล้ว...” นนท์พูดเสียงพร่า “แต่คุณยังอยู่... พิมพ์... ผมยอมให้คนชั่วรอยนวล ดีกว่ายอมให้คุณกลายเป็นแค่ความทรงจำ”

ในวินาทีนั้น พิมพ์ขวัญมองดูชายหนุ่มที่ยอมทิ้งจรรยาบรรณ ทิ้งหน้าที่ และทิ้งหลักฐานสำคัญที่สุดในชีวิตเพื่อรักษาวิญญาณของเธอไว้ เธอไม่ได้รู้สึกดีใจ แต่เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของความรักที่มันหนักอึ้งเกินกว่าวิญญาณอย่างเธอจะแบกรับได้

ทันใดนั้น ประตูห้องไฟฟ้าก็ถูกพังเข้ามา รปภ. และพยาบาลวิ่งเข้ามาหานนท์ที่นอนบาดเจ็บอยู่ นนท์พยายามมองไปที่พิมพ์ขวัญเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่สติจะเลือนลาง เขาเห็นเธอยืนนิ่งอยู่กลางห้อง มองดูเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างลึกซึ้ง

“นนท์... ขอบคุณนะ... แต่คุณไม่ควรทำแบบนี้เลย”

เช้าวันต่อมา นนท์ฟื้นขึ้นมาบนเตียงคนไข้ มือของเขาถูกพันแผลไว้อย่างหนาแน่น ตำรวจนั่งรออยู่ข้างเตียงเพื่อสอบถามเรื่องการบุกรุกห้องไฟฟ้าและการทำลายทรัพย์สินของโรงพยาบาล

“ผมพยายามจะช่วยคนไข้ห้อง ICU ครับ ระบบไฟมีปัญหา” นนท์ตอบด้วยคำเดิม ๆ ที่เขาเตรียมไว้

เขาหันมองไปรอบห้อง... พิมพ์ขวัญไม่อยู่ที่นั่น

ความเงียบที่เขาเคยโหยหา บัดนี้กลับกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด เขาพยายามเรียกชื่อเธอเบา ๆ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ เขาเริ่มใจคอไม่ดี หรือว่าการที่เขาทำลาย "สื่อกลาง" อย่างแฟลชไดรฟ์ที่เป็นตัวเชื่อมโยงความทรงจำสุดท้ายของเธอ จะทำให้เธอหายไป?

จนกระทั่งประตูห้องเปิดออก หมอเจ้าของไข้เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ดูเหลือเชื่อ

“คุณนนท์ครับ... ผมมีข่าวจะบอก เกี่ยวกับคุณพิมพ์ขวัญ เพื่อนของคุณ”

นนท์หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “เธอเป็นยังไงบ้างครับ?”

“มันคือปาฏิหาริย์ครับ... หลังจากระบบไฟกลับมาทำงานและเรากระตุกหัวใจเธออีกครั้ง สัญญาณชีพของเธอเริ่มกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว และเมื่อสิบนาทีที่แล้ว... เธอฟื้นแล้วครับ”

นนท์แทบจะกระโดดลงจากเตียงด้วยความดีใจ แต่คำพูดต่อมาของหมอทำให้โลกทั้งใบของเขาหยุดหมุน

“แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องบอกให้คุณทำใจไว้... ดูเหมือนสมองของเธอจะได้รับผลกระทบจากการขาดออกซิเจนช่วงสั้น ๆ เธอจำเหตุการณ์ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาไม่ได้เลย แม้แต่เรื่องอุบัติเหตุ... หรือเรื่องคนที่มาเยี่ยมเธอเป็นประจำ

นนท์นิ่งงันไป ความรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเจ็บที่หัวใจยิ่งกว่าที่มือ

เขาเดินลากสังขารไปที่ห้อง ICU เห็นพิมพ์ขวัญนั่งอยู่บนเตียง เธอมีสีหน้าสดใสขึ้น มีเลือดฝาดที่แก้ม และเธอกำลังคุยกับแม่ของเธอด้วยเสียงที่ดังฟังชัดเหมือนพิมพ์ขวัญคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก

นนท์ยืนอยู่ที่หน้ากระจก พิมพ์ขวัญเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา แววตาของเธอนิ่งเฉย มันไม่มีร่องรอยของการจดจำ ไม่มีประกายไฟแห่งความผูกพันที่เคยมีร่วมกันในโลกวิญญาณ เธอขยับปากถามแม่เบา ๆ ว่า “คนนั้นใครเหรอคะแม่? เพื่อนที่ทำงานพิมพ์เหรอ?”

นนท์ก้มลงมองมือที่พันแผลของตัวเอง เขาแลกความจริงเพื่อชีวิตของเธอ... เขาแลกหลักฐานเพื่อลมหายใจของเธอ... และสุดท้าย เขาต้องแลก "ตัวตน" ของเขาในความทรงจำของเธอ เพื่อให้เธอได้กลับมาเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์อีกครั้ง

เขาตัดสินใจหมุนตัวเดินหันหลังกลับ ไม่เข้าไปทักทาย ไม่เข้าไปแสดงตัว

นี่คือราคาที่เขาต้องจ่าย... และนี่คือจุดเริ่มต้นของบทใหม่ เมื่อความรักที่เกิดขึ้นในโลกวิญญาณ กลายเป็นความลับที่เขารู้เพียงคนเดียวในโลกของคนเป็น