เข้าสู่ระบบฉุยฉายเอย ช่างงามขำช่างรำโยกย้ายสะเอวแสนอ่อนอรชรช่วงกาย วิจิตรยิ่งลายที่คนประดิษฐ์สองเนตรคมขำแสงดำมันขลับ ชม้อยเนตรจับช่างสวยสุดพิศ...บทร้องฉุยฉายพราหมณ์ พระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่หกดังขึ้นโดยมีตามฝันร่ายรำอย่างอ่อนช้อยชม้อยชายตา วันนี้ก่อนจะมาบ้านทวด ขนมผิงได้ให้ครูหงส์มาแต่งองค์ทรงเครื่องแบบจัดเต็ม ทั้งชุดทั้งแต่งหน้า ถึงจะฟันหลอเวลายิ้ม แต่ก็เป็นฉุยฉายที่น่ารักที่สุดเท่าที่ทวดเคยเห็นเมื่ออยู่ในชุดพร้อมเครื่องประดับ ตามฝันจึงตั้งใจรำกว่าทุกครั้ง ทวดและบรรดาญาติต่างมองอย่างปลื้มปริ่ม ทวดถึงกับน้ำตาคลอ ท่านแค่บอกกับขนมผิงว่าอยากให้ตามฝันเรียนนาฏศิลป์บ้าง แต่ไม่คิดว่าหลานจะซุ่มซ้อมให้ลูก และตามฝันก็กำความลับเก่ง ขนมผิงบอกกับลูกสาวว่าในวันเกิดทวดอายุครบเจ็ดรอบอยากจะเซอร์ไพรส์ทวด ด้วยของขวัญที่ทวดอยากเห็นที่สุดนั่นก็คือการเห็นตามฝันรำไทย และฉุยฉายพราหมณ์ก็เป็นการร่ายรำที่ทวดชอบดูที่สุด ตามฝันจึงตั้งใจซ้อมและปิดเงียบมาก ทั้งที่เป็นเด็กช่างเล่า ทั้งนี้ก็เพื่อหญิงชราที่ตนเองรักมากพอการแสดงจบลงทุกคนก็พากันปรบมืออย่างปลาบปลื้ม ตามฝันเดินมาหอมแก้มทว
“ชุบมะเขือเทศ” ตามฝันยื่นถ้วยที่มีมะเขือเทศสีแดงสวยงามลอยอยู่ในน้ำไปให้ขนมผิง“อันนี้เป็นเมล็ดมะเขือเทศที่พี่ขวัญไปซื้อกับแม่ที่ตลาดนัดใช่ไหมคะ” ขนมผิงถาม“ใช่ค่ะ” ตามฝันพยักหน้าแรงๆ “ปอดถารพิษ”“เก่งมากค่ะ” ขนมผิงลูบหัวทุยๆ ของลูกสาว“แกงถ้มมะระ” ตามฝันยกชามที่มีมะระตุ้งติ้งให้ไม้ซุง“พ่อขอเปลี่ยนกับน้องขุมได้ไหมครับแม่ค้า” ไม้ซุงชี้ไปที่ชามใส่ผักบุ้งที่ถูกเด็ดเป็นท่อนเล็กๆ ตามประสาคนไม่ชอบกินมะระ“ได้ๆ ผักบุ้งไพแดง” ตามฝันสลับชามให้พ่อ แล้วยื่นชามใส่มะระตุ้งติ้งให้ขุมทรัพย์ขุมทรัพย์เป็นลูกค้าที่ดีที่สุด สมจริงที่สุด เด็กน้อยจับมะระส่งเข้าปาก ใช้ฟันที่เริ่มโผล่ออกน้อยๆ มากัดอย่างคันเหงือก กัดๆ ขบๆ เพียงเสี้ยววินาทีก็ทำหน้าเหยเก มะระในมือถูกโยนทิ้ง ปากก็พ่นน้ำลายออกมา พอไม่หายขมก็แผลงฤทธิ์“แงงงงงงง”“ไม่ร้องนะลูก ขมเป็นยา” ไม้ซุงปลอบลูก“ขมเป็นยา ทำไมพี่ซุงไม่กินเองล่ะ” ขนมผิงหยิบน้ำมาให้ลูกกินพรื้อออออพอรับน้ำเข้าไป ขุมทรัพย์ก็พ่นออกมาทันที“โอ๋ๆ พี่ผันพาไปทำไร่เอาไหม” ตามฝันจับแขนน้องเขย่า และชี้ไปที่แปลงผัก ซึ่งไม้ซุงได้ยกดินขึ้นมาเป็นแปลงสามแถว มีทางเดินระหว่างแปลง “ทำไร่ ขุมไ
“ถวัดดีค่ะ คูโหง” ตามฝันยกมือไหว้พร้อมกับถอนสายบัวแทบติดพื้นอย่างที่โรงเรียนเตรียมอนุบาลสอน“โถๆๆ แม่คุณ แต่งหน้าซะด้วยแม่ฉุยฉายน้อยของครู” ครูหงส์หยิบผ้าแดงเดินเข้าไปหาตามฝัน ครั้นเหลือบเห็นขุมทรัพย์ที่ไม้ซุงเพิ่งปล่อยลงพื้นก็จับแก้มยุ้ยๆ อย่างเอ็นดู “พี่ฝันแต่งหน้าให้เหรอลูก”“แท่บๆ แท่บๆ” เด็กน้อยตอบ “อะไรติดอยู่ในปากหรือเปล่าคะคุณพ่อ น้องขุมถึงร้องแท่บๆ” คราวนี้ครูหงส์จับสองแก้มยีเบาๆ อย่างมันเขี้ยว“เปล่าหรอกครับ เขาพูดว่าแซ่บๆ ตามพี่ฝัน” ไม้ซุงอธิบาย มือก็คอยคว้ามืออวบๆ ที่ยื่นไปเหนี่ยวผ้าแดงมาจะใส่ปาก“โจงกระเบนของพี่ฝันค่ะลูก อมไม่ได้น้า” ครูหงส์พยายามปลดผ้าสีแดงออกมาจากมือเด็กน้อย“กล้วยบดมาแล้วคร้าบน้องขุม” ขนมผิงเดินถือถ้วยลายการ์ตูนเข้ามาขุมทรัพย์ได้ยินเสียงแม่ก็ปล่อยผ้าแดงทันที เด็กน้อยโผตัวจะหาแม่ ไม้ซุงจึงรับถ้วยมาถือเพื่อให้ขนมผิงได้อุ้มลูก ขนมผิงพาลูกไปนั่งที่โต๊ะเด็ก เธอจะเอากล้วยบดมาป้อนทุกครั้งเวลาที่ครูหงส์มาซ้อมรำให้ตามฝัน“ตายแล้ว พี่ฝันนี่ซนจริงๆ” ขนมผิงบ่นเบาๆ เมื่อได้มองหน้าลูกชายซึ่งเลอะเทอะด้วยเครื่องสำอางใกล้ๆ“เล่นกันสนุกๆ น่า อย่าไปว่าดุลูกนะ”ไม้ซุง
หลังจากส่งตามฝันเข้านอนในห้องนอนส่วนตัวที่เต็มไปด้วยโดราเอม่อน และแวะดูขุมทรัพย์ซึ่งอยู่ในห้องนอนใหญ่แต่มีฉากกั้นให้เป็นห้องเด็กผู้ชายน่ารักๆ แล้ว ก็ถึงเวลาของพ่อแม่ที่ได้เอนหลังบ้าง“ผิง”“คะ”“ขอบคุณนะครับ ที่ตามจีบพี่แบบมาราธอน”“ผิงทั้งอ่อยทั้งยั่วจนเหนื่อยจนท้อเลย”“พอรู้ตัวว่าถูกผิงเท พี่ใจหายวาบ ตอนนั้นแหละพี่ถึงรู้ว่าชีวิตนี้พี่ขาดผิงไม่ได้ จึงต้องวางแผนสารพัดเพื่อให้ผิงกลับมาเป็นของพี่”“ผิงไม่เคยตัดใจจากพี่ได้ ผิงตื่นเต้นแค่ไหนพี่ไม่รู้หรอกที่ได้เจอพี่ตอนไปเป็นพริตตี้งานมอเตอร์โชว์”“พี่ก็ดีใจ ใจเต้นแรง ไปเฝ้าผิงทุกวัน เพิ่งรู้ว่ารักครั้งแรกมันอารมณ์แบบนี้นี่เอง พี่เข้าใจความรู้สึกของผิงเลย แล้วก็โคตรหวงตอนไอ้นาวินมันจีบผิง”“ได้ข่าวเขามั่งไหมคะว่าตอนนี้เป็นยังไง”“หลังจากมันกับจันทร์ถูกฟ้องและเสียเงินเสียทองไปอื้อ จันทร์ก็ยังทุ่มให้มันอยู่ เหมือนว่าบริษัทกำลังเจ๊งเพราะเอาทุนไปถมให้ไอ้แมงดานั่นไม่หยุด”“สร้างเวรสร้างกรรมเองเนอะ”“ใช่ แต่มันยังสร้างเวรอยู่นะ ได้ข่าวว่าไปเฝ้านักศึกษา ตกเย็นก็พากันซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ไปไหนๆ”“เอาข่าวมาจากไหนคะ”“กำปั้น”“คุณกำปั้น!!!”“อือ คนจัด
สามเดือนต่อมาตีห้าปุ๊บก็มีเสียงตะบันหมากดังมาจากนอกห้อง ขณะที่ห้องครัวซึ่งอยู่ใต้ห้องของขนมผิงพอดีมีเสียงตำน้ำพริก เธอพลิกตัวไปหาคนข้างๆ ความว่างเปล่าบนที่นอนทำให้นึกขึ้นได้ว่าไม้ซุงไปดูเรือตังเกที่จะเข้าท่าตั้งแต่ตีสอง“แม่ทะ” เสียงตามฝันดังขึ้นตรงประตู“ขา” ขนมผิงลุกไปเปิดประตูให้ลูกสาวที่ไปนอนห้องทวดเมื่อคืน“พ่อหม่ำหมากของทวด” ตามฝันฟ้อง ชี้ไปทางพ่อซึ่งกำลังเอาช้อนขอดก้นครกตำหมาก และส่งช้อนเข้าปาก“ออเหรอ” ขนมผิงตามลูกไปนั่งแหมะที่เชี่ยนหมาก“เอ้า ถุงเก่าหมดแล้ว เปิดถุงใหม่เลย” ทวดหยิบถุงยาเส้นออกมาจากถุงก็อบแก็บ โยนใส่ตักไม้ซุงให้จัดการเปิดเอง“พี่”“ครับ” เขาขานรับขณะแกะถุงที่ทวดโยนมาให้ แล้วดึงยาเส้นออกมาสีฟัน“นึกยังไงถึงกิน”“เปรี้ยวปาก ไปท่าฉลอมมามีแต่กลิ่นคาวปลา พอกลับมาเห็นลูกกำลังตำหมากพอดี เลยแซงคิวทวด” เขาหยิบกระโถนที่ย่าเอามาวางไว้ให้ จัดการบ้วนน้ำหมากลงไป“แปลกๆ นะพี่เนี่ย ครั้งก่อนบอกว่าไม่เอาแล้ว”ขนมผิงส่ายหัว ตามองลูกสาวที่กำลังเริ่มต้นตำหมากครกใหม่ โดยมีทวดเป็นคนใส่วัตถุดิบต่างๆ ลงไปในครกตามลำดับ“ขวานตำให้ทวดใหม่ พ่อห้ามหม่ำ” แกดันครกไปไว้อีกด้าน หันหลังให้พ่อ
ชีวิตหลังแต่งงานช่วงแรกขลุกขลักพอสมควร ขนมผิงพาตามฝันมาอยู่คอนโดฯ ของไม้ซุง จากเดิมที่เดินไปทางไหนก็มีธรรมชาติให้เด็กน้อยได้เก็บเกี่ยวความสุข ตอนนี้หลายอย่างขาดหายไป บางอย่างถูกลดขนาดลง เหลือเพียงห้องสี่เหลี่ยมสูงเทียมฟ้า ตอนแรกตามฝันก็ตื่นเต้นกับรถไฟฟ้า ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่กว่าเดิม ละลานตาด้วยของเล่นเยอะกว่าเดิม แต่ผ่านไปไม่กี่วันก็คิดถึงบ้าน“อยากปูกผัก อยากยดน้ำผัก”“พ่อพาไปซื้อดิน ซื้อกระถาง ซื้อเมล็ดผักไหมคะ แล้วก็เอามาปลูกที่ระเบียง” เขาชี้ไปที่ระเบียงคอนโดฯ ซึ่งมีพื้นที่ว่างพอจะวางกระถางได้สี่ห้าใบ“ไม่ท่ะ ปูกที่บ้าน” ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบ้“น้องฝันนอนหลับก่อนไหมคะ พรุ่งนี้พ่อกับแม่พากลับบ้าน” ไม้ซุงตบตูดลูก กล่อมให้ลูกนอน ตอนนี้เที่ยงคืนแล้ว เขากลับมาก็พบว่าลูกสาวยังไม่ยอมนอน“ขวานจะนอนกับทวด” เริ่มสะอึกสะอื้น“ตอนนี้ดึกแล้ว ขับรถมันอันตราย” ขนมผิงให้เหตุผล“ไม่ พ่อกับดึก พ่อขับยดไม่อันตาย” ตามฝันแย้ง เพราะทุกคืนไม้ซุงกลับดึก แต่ก็มาถึงอย่างปลอดภัย ส่วนแกอยู่ที่คอนโดฯ กับแม่สองคน“ตอนนี้ทวดนอนแล้วนะคะ” ขนมผิงโน้มน้าว “พรุ่งนี้เราซื้อขนมไปฝากทวดกัน ทวดต้องดีใจแน่ๆ”“ขวานคิดถึงท
“ผมพอจะรู้ครับว่าทำไมผิงไม่อยากให้พูดเรื่องนี้ ผมขออนุญาตเข้าไปหาผิงนะครับ”“อ้อ เอ้อๆ ไปดูน้องหน่อย”ไม้ซุงเปิดประตูเข้าไปในห้องขนมผิง เธอนอนหันหลังห่มผ้าอยู่บนเตียง“ไหนว่าจะเตรียมตัวอาบน้ำไงคะ” เขาขึ้นมาบนเตียง ไหล่บางขืนไม่ยอมหันมาตามแรงเหนี่ยว เขาจึงโน้มตัวชะโงกหน้าไปมอง “ง่วง”ไม้ซุงใช้ความ
“เหนื่อยไหม” ไม้ซุงลูบหัวทุยๆ ขณะตักข้าวต้มปลาขึ้นมากิน“เหนื่อยแต่สนุก” เธอนั่งอยู่ด้านซ้ายมือของเขา จึงเหนี่ยวแขนซ้ายของเขามากอด “พี่เป็นไงมั่ง จับไข้มาตั้งสามวัน น่าสงสารจัง”“หายช้า เพราะขาดยา” ริมฝีปากร้อนๆ จูบบนหน้าผากมน“ไปหาหมอมาแล้วไม่ใช่เหรอ”“พี่เป็นโรคแทรกซ้อน กินยาเท่าไรก็ไม่หาย จะเป็น
“ค่ะ สามีพี่ทั้งสะสมแล้วก็เกร็งกำไร แต่เรือนนี้เขาอยากซื้อไว้ใส่เอง”“ครับ ถ้าจะขาย ผมจะติดต่อไปตามนามบัตรนี้นะครับ” ไม้ซุงให้คำมั่น“ถ้าได้ภายในสัปดาห์นี้ยิ่งดี จะเป็นพระคุณมาก” คราวนี้น้ำเสียงนาวินอ่อนลง เผื่ออีกฝ่ายจะใจอ่อน“เขาเป็นคนใจร้อนน่ะค่ะ อยากได้อะไรก็ซื้อเลย ไม่ชอบรอนาน” จันทร์เอ่ยพลางย
ผลิตภัณฑ์ตัวนั้นต้องโพสต์ทิ้งไว้ 14 วัน พอครบกำหนดปุ๊บเธอก็ลบไปทันที เจ้าของผลิตภัณฑ์ขอต่อเวลาโดยจะให้เงินเธอเพิ่มอีกสามเท่า แต่ขนมผิงก็ไม่รับ แม้ว่าภาพนั้นจะถูกเซฟและแชร์ไปทั่ว แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าขนมผิงเป็นนางแบบรีวิว ถ้าใครแคปหน้าจอในไอจีเธอไปแล้วไม่เบลอต้นโพสต์ เธอจะดำเนินคดีให้ถึงที่สุดหากมันมี







