All Chapters of วิศวกรซ่อนรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งบรรยากาศเงียบเหงากลับมาครึกครื้นอีกครั้ง อีกเพียงสามวันมหาวิทยาลัยจะเปิดภาคเรียนใหม่ ตอนนี้จึงเป็นช่วงเวลาที่นักศึกษาจากต่างจังหวัดเริ่มทยอยกันเข้ามาพักที่หอในมหาวิทยาลัย‘หอใน’ แบ่งเป็นหอชายกับหอหญิง หอชายจะเปิดให้เข้าออกยี่สิบสี่ชั่วโมง ในขณะที่หอหญิงจะปิดประตูตอนสี่ทุ่ม ดังนั้นนักศึกษาหญิงคนไหนอึดอัดกับการที่จะต้องตาลีตาเหลือกกลับมาให้ทันเวลาหอปิด เพียงแค่ออกไปนอกรั้วมหาวิทยาลัยก็จะมีหอพักเอกชนเรียงกันเป็นพืด ร้านอาหารผับบาร์ก็เพียบ ความคึกคักละลานตานั้นเป็นเหตุให้บางคนมาเข้าเรียนตอนเช้าในสภาพเมากรึ่มๆหอพักชายและหอพักหญิงในมหาวิทยาลัยจะมีด้วยกันฝั่งละห้าตึก ถูกคั่นกลางด้วยถนนที่รถวิ่งสวนได้ ตอนค่ำมีร้านก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นเจ้าอร่อยมาตั้งหน้าทางเข้าหอชาย ซึ่งกลายเป็นศูนย์รวมของชาวหอไปโดยปริยาย“เฮ้ยๆๆๆ น้องคนนั้นน่ารักว่ะ”“เบาๆ ลูกชิ้นกู ไอ้ยักษ์” ไม้ซุงปราม แต่ไม่ทันแล้ว ลูกชิ้นที่ถูกคีบขึ้นมาจนจะถึงปากกระเด็นหลุดจากตะเกียบตกปุลงไปบนโต๊ะ กลิ้งหลุนๆ ลงไปบนพื้นซีเมนต์ “เชี่ย เอาของมึงมาแทนเลย” ตะเกียบในมือจ้วงลงไปในชามของยักษ์ เพื่อนสนิทร่วมคณะรวมถึงเป็นรูมเมตด

แต่ความพยายามของเธอก็ยังไม่มอดดับ“เดี๋ยวก่อน” ขนมผิงตัดสินใจหยิบของในกระเป๋าผ้า วิ่งไปหาไม้ซุงที่จับมืออยู่กับแฟนของเขา“มีอะไรผิง เคี้ยวข้าวให้หมดปากก่อนสิเดี๋ยวก็ติดคอหรอก โตแล้วนะ” ไม้ซุงหัวเราะอารมณ์ดี พยักพเยิดชวนแฟนให้ดูความไร้เดียงสาของเด็กสาวตรงหน้าแววตาของผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีความเอ็นดูแบบที่ไม้ซุงมอง แล้วไงใครแคร์ ขนมผิงไม่แคร์ซะอย่าง“แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะ” เธอยื่นโมเดลกระต่ายน่ารักที่หูทั้งสองข้างของมันมีดอกไม้สีชมพูติดอยู่ให้เขาเขารับมันไปจากเธอ “อ้าว วันเกิดพี่เหรอ ขอบใจนะ อุตส่าห์จำได้”“ไม่เห็นต้องใช้คำว่าอุตส่าห์เลย ผิงไม่เคยลืม” พูดยังไม่ทันจบดีเขาก็ออกเดินไปกับคนรักของเขา แต่เธอก็ยังได้ยินเสียงสนทนาของทั้งคู่“อ้าว ไม้ซุงเกิดวันนี้เหรอ งั้นค่ำนี้เราหาร้านนั่งดื่มนอกมหา’ลัยกันไหม”“ไปสิ”“กระต่ายนั่นตลกดีนะ” ผู้หญิงข้างๆ เขาเอ่ย“แพรชอบเหรอ”“อือ มันเป็นกาชาปองน่ะ แถวหอนอกมีตู้กาชาปองเยอะเลย น่ารักกว่านี้ก็มีนะ”เธอไม่รู้ว่าหลังจากบทสนทนานั้นกระต่ายของเธอไปอยู่ไหน เธอเองก็ไม่รู้จักจำ วิ่งไล่ตามเขาจนเหนื่อย ตอนแรกก็คิดว่าหยุดตัวเองได้แล้ว แต่พอมาเจอเขาที่มหาวิทยาลัยอี

ไม้ซุงมองไอ้หนุ่มหน้าหล่อนิ่ง ออร่าของมันเปล่งประกายท่ามกลางกลุ่มนักศึกษาที่ถือจานรอให้มันตักกับข้าวใส่ รู้สึกไม่ชอบขี้หน้ามันขึ้นมาอย่างแรง“ทีหลังจะไปไหนมาบอกพี่ก่อน”ไม้ซุงสั่งเสียงเข้ม มองหน้าขนมผิงคาดคั้นเอาคำสัญญา หน้าและคอของสาวน้อยเยิ้มเหงื่อ ผ้าคาดผมถูกใช้เป็นยางรัดผมขมวดเป็นกระจุกอยู่บนศีรษะ ปอยผมตกมารุ่ยร่าย แต่มันดูน่ารักละมุนตาฉิบนี่เขามองว่าน้องน่ารักแล้วเหรอเนี่ย!!! พอนึกขึ้นได้ก็ตกใจตัวเอง“ทำไมต้องบอกล่ะ แค่ออกไปเอาวัตถุดิบเอง” ขนมผิงสวนกลับ หันไปยิ้มให้ไอ้หนุ่มชื่อปันอีกครั้ง“เอาเป็นว่าค่ายอาสานี่พี่ต้องรับผิดชอบชีวิตของน้องๆ การเข้าไปในบ้านคนอื่นสองต่อสองมันไม่ปลอดภัย ฉะนั้น เวลาจะไปไหนมาไหน ผิงต้องบอกพี่ก่อน ถ้าพี่ไม่อนุญาต ผิงก็ไปไม่ได้”“หวงเหรอ” คราวนี้ขนมผิงยิ้มใส่ใบหน้าบึ้งตึงของไม้ซุง“หวงบ้าอะไร ก็บอกแล้วว่าพี่ต้องรับผิดชอบทุกคน” ไม้ซุงเสียงแข็งขึ้น“เหรอ ว่าแต่พะโล้อร่อยใช่ไหม ผิงทำสุดฝีมือเลยนะ เคี่ยวนานเป็นพิเศษ รสชาติมันจะได้เข้าไปในหมูแล้วก็เลือดหมู ย่าผิงสอนมา” ขนมผิงมั่นใจในฝีมือตัวเอง“เวลาหิวๆ กินอะไรก็อร่อยทั้งนั้นแหละ” ไม้ซุงปากแข็ง“อืม ไม่คายท

“ยังนวดข้างหน้าไม่เสร็จเลย” เสียงหวานใสบ่น“นวดข้างหลังเถอะ ปวดมากกว่า” ไม้ซุงเกยคางกับหมอนแต่ปรากฏว่าเธอดันลุกมานั่งด้านหน้าศีรษะเขา มือเล็กวางบนสะบักหลัง เริ่มกดคลึงและรูดตัวโน้มทาบผ่านศีรษะเขาไปยังแผ่นหลัง กลิ่นกายหอมอวลเข้ามาในจมูกมากขึ้น หน้าขาขาวจนเห็นเส้นเลือดถูไถอยู่ตรงปลายจมูกคม ส่วนหน้าอกนุ่มแน่นก็แนบอยู่กับศีรษะเขา ความร้าวระบมกัดกินหนุ่มกลัดมันจนตัวเกร็ง“พี่เส้นยึดนะคะเนี่ย ตัวตึงไปหมดเลย แต่เดี๋ยวผิงจะทำให้พี่ผ่อนคลายเอง พี่หลับได้เลยค่ะ”‘ใครจะไปหลับลงยายเบื๊อกเอ๊ย’ “ผิงไปนวดขาดีกว่า พี่ปวดขามากกว่า แถวๆ ปลายเท้ากับน่องน่ะ” เขาต้องไล่เธอไป ก่อนที่ทำนบกลางร่างจะแตก“ค่ะ”หมอนวดย้ายที่ตามคำขอ เริ่มนวดกดจุดที่ปลายเท้า แต่จินตนาการของไม้ซุงยังติดแหง็กอยู่ที่เดิม เธอนวดขึ้นมาตามข้อเท้า ปลีน่อง พอตรงน่องผ่านไป ไม้ซุงก็รู้สึกว่าขาของเขากำลังแบกรับน้ำหนักมากขึ้น ขณะที่มือของขนมผิงนวดคลึงที่ต้นขา ปลายเท้าที่ถูกนวดไปแล้วเริ่มเกิดอาการเกร็ง เขาเอี้ยวตัวไปมอง พบว่าขนมผิงขึ้นมานั่งบนขาของเขาแล้ว เธอจริงจังกับการนวดโดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้กล้ามเนื้อบางส่วนมันแข็งเหมือนกระดูก“ผิง” เสี

พอเธอเข้าอนุบาลพ่อกับแม่ก็มีน้องเพิ่มหนึ่งคน แล้วก็อีกหนึ่งคน การมีลูกเพิ่มขึ้นโดยที่เงินเก็บแทบไม่มีนับเป็นความสาหัสของครอบครัวในฐานะพี่คนโตที่มีจิตสำนึกดีเยี่ยม ขนมผิงพึงระลึกเสมอว่า เธอมากินดีอยู่สบายที่บ้านย่า แต่เธอยังมีน้องๆ อีกสองคน เธอจึงบอกกับไม้ซุงว่าเธอเป็นความหวังของหมู่บ้านความจริงขนมผิงไม่รู้หรอกว่าอาของเธอเป็นเพื่อนสนิทกับแม่ของไม้ซุง จนกระทั่งวันหนึ่งอาพาเพื่อนครูที่โรงเรียนมากินข้าวที่บ้าน แล้วไม้ซุงมากับแม่ของเขาด้วย เธอถึงได้รู้ว่ารุ่นพี่โรงเรียนมัธยมหน้าเหมือนดาราเกาหลีที่เธอตามกรี๊ด ตามแหย่อยู่ทุกวันจนเขารำคาญเป็นคนใกล้ตัวนี่เองตอนแรกคิดว่าความสัมพันธ์ของคนรุ่นอารุ่นแม่ จะส่งผลดีต่อรุ่นถัดไป ปรากฏว่าไม่เลยไม่มีข้อได้เปรียบใดๆ แถมทำให้ไม้ซุงระมัดระวังตัวมากขึ้น เธอยังแอบมีความหวังนะว่าวัยของเรามันยังเด็กไป แต่ตอนนี้มันชัดเจนแล้วละ ว่าเป็นได้แค่น้อง เมื่อข้างกายของไม้ซุงมันไม่ใช่ที่สำหรับเธอ ขนมผิงเจ็บจนชา...จนไม่เจ็บอีกต่อไปแต่สิ่งที่ทำให้หัวใจกลับมาเจ็บได้อีกครั้ง ซ้ำมากมายกว่าหลายพันเท่า คือการจากไปของบิดาเมื่อเดือนที่แล้ว ก่อนสอบสองสัปดาห์เธอได้รับทราบข่าวจ