Novels by ปรากฏการณ์

“เหนื่อยไหม” ไม้ซุงลูบหัวทุยๆ ขณะตักข้าวต้มปลาขึ้นมากิน“เหนื่อยแต่สนุก” เธอนั่งอยู่ด้านซ้ายมือของเขา จึงเหนี่ยวแขนซ้ายของเขามากอด “พี่เป็นไงมั่ง จับไข้มาตั้งสามวัน น่าสงสารจัง”“หายช้า เพราะขาดยา” ริมฝีปากร้อนๆ จูบบนหน้าผากมน“ไปหาหมอมาแล้วไม่ใช่เหรอ”“พี่เป็นโรคแทรกซ้อน กินยาเท่าไรก็ไม่หาย จะเป็นจะตายก็ยังไม่รู้”“อาการน่าเป็นห่วง มันคือโรคอะไรคะ” ขนมผิงลูบคางสากด้วยตอหนวดเขียวครึ้ม“โรคใจเฉาๆ มันเหงาๆ เพราะขาดยาใจมาดูแล”ขนมผิงยิ้ม เขินจนหน้าแดง “ผิงไม่มียารักษาโรคของพี่หรอก”“ก็ผิงนี่ไงยาใจของพี่”“คืนนี้ให้นอนกอดจะได้หายเฉา”“เก็บเห็ดด้วยได้ไหม”“แอะ” ขนมผิงบีบจมูกเขาแก้เขิน “กินข้าวต้มเร็ว เย็นหมดแล้ว”ขนมผิงลุกไปเก็บกวาดห้อง ระหว่างรอให้ไม้ซุงกินจนอิ่ม ส่วนตัวเอง วันนี้เพิ่งกลับจากต่างจังหวัด มาเอารถที่ออฟฟิศ เพื่อนก็ชวนกินกันแถวนั้น ก่อนจะซื้อมาฝากเขา“ออร์แกไนซ์ติดต่อมาเรื่องงานมอเตอร์โชว์น่ะพี่” ขนมผิงเดินไปนอนบนเตียง เปิดไลน์เช็กข้อความดูเรื่องงาน“บูธไหนล่ะ”“บูธพี่นั่นแหละ ปีที่แล้วผิงปฏิเสธเพราะเป็นบูธคุณวิน พี่ว่าปีนี้ผิงรับดีไหม”“พี่แล้วแต่ผิง พี่บอกแล้วว่าให้อิสระกับ

ไม้ซุงไม่ยอมให้ขนมผิงมาเซ็นสัญญาที่คลินิกเสริมความงามตามลำพัง เขากลัวเธอจะเสียเปรียบหรือถูกผูกมัดแบบไม่เป็นธรรมโดยไม่รู้ตัว วันนี้ในห้องของแหม่มจึงได้ต้อนรับทั้งขนมผิงและไม้ซุงขณะที่ขนมผิงกำลังจะเซ็นสัญญา ไม้ซุงพลันห้ามไว้ เขาให้ขนมผิงออกไปนั่งคอยข้างนอกแหม่มไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เธอรอมาครึ่งปีตามที่ขนมผิงขอไว้ กะว่าวันนี้หลังเซ็นสัญญาจะได้เริ่มงานกันทันที“ติดขัดอะไรหรือคะ” แหม่มหน้าตึงไม้ซุงละสายตาจากภาพถ่ายบนโต๊ะที่ขนมผิงไม่เห็นเพราะอยู่คนละมุมกัน เขาผายมือไปที่ภาพดังกล่าว “นี่ครอบครัวคุณหรือเปล่าครับ”“ค่ะ”“ลูกน่ารักนะครับ”“ขอบคุณค่ะ เข้าเรื่องเลยดีกว่าค่ะ”“นี่ไงครับ เรื่องที่ผมจะพูด”“เกี่ยวอะไรกับครอบครัวฉันคะ”“คุณต้องการอะไรจากผิงกันแน่” เสียงของไม้ซุงเข้ม ข่มเสียงผู้หญิงตรงหน้า“ตามสัญญาที่คุณอ่านเมื่อกี้ โฆษณาผลิตภัณฑ์ เป็นตัวแทนของคลินิก”“คุณรู้ว่าผิงเป็นพริตตี้รถยนต์ยี่ห้ออะไร”แหม่มตัวชาวาบที่ถูกมองอย่างจับผิดด้วยสายตาคุกรุ่น“เก็บศัตรูไว้ใกล้ตัว จะฆ่าจะแกง จะกลั่นแกล้งเมื่อไรก็ได้ โดยที่น้องเขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย ถ้าผมไม่ได้มาด้วยผิงไม่เสียรู้คุณเหรอ”“พูดอะไร

“ผมพอจะรู้ครับว่าทำไมผิงไม่อยากให้พูดเรื่องนี้ ผมขออนุญาตเข้าไปหาผิงนะครับ”“อ้อ เอ้อๆ ไปดูน้องหน่อย”ไม้ซุงเปิดประตูเข้าไปในห้องขนมผิง เธอนอนหันหลังห่มผ้าอยู่บนเตียง“ไหนว่าจะเตรียมตัวอาบน้ำไงคะ” เขาขึ้นมาบนเตียง ไหล่บางขืนไม่ยอมหันมาตามแรงเหนี่ยว เขาจึงโน้มตัวชะโงกหน้าไปมอง “ง่วง”ไม้ซุงใช้ความได้เปรียบของขนาดตัวและพละกำลังงัดตัวน้องพลิกขึ้นมานอนบนตัวเขา“ย่าอยู่ข้างนอก พี่ออกไปเถอะ”“พี่ขออนุญาตย่าแล้ว ย่าให้มาดูผิงได้”“ผิงไม่เป็นอะไร”“โกหกพี่ไม่ได้หรอก เล่าให้พี่ฟังหน่อยว่าทำไมถึงรู้สึกไม่ดีเวลาพูดถึงหมากกระดาน”“ผิง...รู้สึกผิด”“รู้สึกผิดอะไร มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีต่างหาก”“ความจริงผิงควรจะไปหาพ่อเพราะอยากอยู่ใกล้พ่อ แต่ช่วงนั้นในหัวผิงเห็นแค่ประโยชน์ที่จะได้จากพ่อ ผิงรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกที่ไม่ดี ผิง...ผิงไปเพราะผิงชอบผู้ชายคนหนึ่ง อยากใกล้ชิดเขา เลยใช้หมากกระดานเป็นตัวเชื่อม พ่อภูมิใจกับเหรียญทองมาก แต่ตอนนั้นผิงเฉยๆ กับรอยยิ้มของพ่อ ผิงอยากเห็นผู้ชายคนนั้นยิ้มให้ผิงมากกว่า พอเห็นกระดานที่พ่อทำให้ผิง ภาพต่างๆ มันก็ไหลย้อนกลับมาหมด ผิงควรจะขอบคุณพ่อ ควรจะกระโดดกอดพ่อสำหร

“ค่ะ สามีพี่ทั้งสะสมแล้วก็เกร็งกำไร แต่เรือนนี้เขาอยากซื้อไว้ใส่เอง”“ครับ ถ้าจะขาย ผมจะติดต่อไปตามนามบัตรนี้นะครับ” ไม้ซุงให้คำมั่น“ถ้าได้ภายในสัปดาห์นี้ยิ่งดี จะเป็นพระคุณมาก” คราวนี้น้ำเสียงนาวินอ่อนลง เผื่ออีกฝ่ายจะใจอ่อน“เขาเป็นคนใจร้อนน่ะค่ะ อยากได้อะไรก็ซื้อเลย ไม่ชอบรอนาน” จันทร์เอ่ยพลางยิ้มอย่างหลงใหลให้นาวิน พวกเขาคุยกันต่ออีกสักพักก็แยกย้าย โดยมีความหวังของนาวินติดมากับนาฬิกาด้วย“ยังไม่กลับอีกเหรอครับสามี” ไม้ซุงเปิดประตูรถเก๋งแต่งซิ่งฝั่งผู้โดยสารเข้ามานั่ง จงใจเรียกนาวินว่าสามีเหมือนที่จันทร์เอ่ยแนะนำในร้านขายนาฬิกา“ลงไป” นาวินกระชากเสียงไล่ไม้ซุงไม้ซุงถือวิสาสะเอื้อมหยิบซองบุหรี่กับไฟแช็กตรงคอนโซลหน้ารถ จุดสูบพ่นควันแข่งกับเจ้าของรถ“เฮอะ นั่งด้วยไม่ได้? อยากได้นาฬิกาไม่ใช่เหรอ อยู่บนข้อมือของผู้หญิงคนเดียวกันแล้วไงครับ”“วันนี้ไม่ใช่วันของกู”“ไม่มีวันไหนเป็นของมึงทั้งนั้นแหละ ถ้าเกี่ยวกับผิง” ไม้ซุงใส่ความคุกรุ่นลงไปในทุกถ้อยคำ“ทำไม ผิงยังไม่ได้แต่งงาน มึงไม่ใช่พ่อไม่ใช่แม่ มึงไม่มีสิทธิ์ในตัวผิง”“แต่มึงมีเมียแล้วไง ลืมเหรอ แถมลูกยังหน้าเหมือนมึงเปี๊ยบ ต่อจากนี

ผลิตภัณฑ์ตัวนั้นต้องโพสต์ทิ้งไว้ 14 วัน พอครบกำหนดปุ๊บเธอก็ลบไปทันที เจ้าของผลิตภัณฑ์ขอต่อเวลาโดยจะให้เงินเธอเพิ่มอีกสามเท่า แต่ขนมผิงก็ไม่รับ แม้ว่าภาพนั้นจะถูกเซฟและแชร์ไปทั่ว แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าขนมผิงเป็นนางแบบรีวิว ถ้าใครแคปหน้าจอในไอจีเธอไปแล้วไม่เบลอต้นโพสต์ เธอจะดำเนินคดีให้ถึงที่สุดหากมันมีผลกระทบกับการใช้ชีวิตของเธอ“อะไรก็ตามที่ถูกโพสต์ขึ้นโซเชียล มันไม่มีทางหายไปหรอกค่ะ”“คอนเกรตจูเรชั่นครับบัณฑิต”ดอกไม้ช่อใหญ่เป็นพิเศษถูกยื่นมาตรงหน้า คราวนี้ไม่ใช่เหล่าผู้ชายที่ถูกขนมผิงเท และหนุ่มๆ รุ่นน้องของไม้ซุง แต่เป็นหนุ่มใหญ่ที่หายหน้าไปนาน กลับมาคราวนี้ดูน่าขนลุกในสายตาของไม้ซุง ทั้งเนื้อทั้งตัววิบวับด้วยเพชรนิลจินดาแก้วแหวนเงินทองไม้ซุงยืนเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มมองแบบมาดร้าย เท้ากระดิกโดยอัตโนมัติระหว่างขนมผิงรับดอกไม้มาชื่นชม ไม้ซุงส่งสายตารู้กันให้รุ่นน้องทั้งห้าที่เดินกลับมา แขนของเขาเอื้อมไปโอบเอวขนมผิงแสดงความเป็นเจ้าของ“ขอบคุณค่ะคุณวิน”“เป็นญาติ? เป็นเพื่อน? หรือเป็นอะไร” ไม้ซุงโพล่งถามหนุ่มใหญ่นาวินมองหน้าสาวน้อยที่เขาเฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวมาโดยตลอด รู้ว่าวันนี้เธอจะร

“น้ำผึ้งเหนื่อยเหรอคะ หอบเลย” ขนมผิงนั่งลงเช็ดเหงื่อให้น้องสาวคนเล็ก“ไม่ค่ะ ผึ้งสนุก มีซุ้มดอกไม้สวยๆ เยอะเลย มีพี่ๆ ร้องเพลงให้พี่ผิงด้วย”“ไผ่อยากเรียนที่เดียวกับพี่ผิงค่ะ” ใบไผ่มองไปยังบรรยากาศวันรับปริญญารอบๆ เห็นหนุ่มสาวใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน เห็นอาคารใหญ่โตทันสมัย ความฝันที่เคยวาดไว้ก็เปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง“พี่ผิงว่าไผ่เข้าได้อยู่แล้ว น้องพี่เก่งจะตาย คะแนนก็ดีด้วย”“ผึ้งก็อยากค่ะ” น้ำผึ้งอ้อนพี่สาว“ได้สิคะ” ขนมผิงจับแก้มสีชมพูของน้อง“เดี๋ยวแม่พาน้องๆ ไปนั่งกินไอศกรีมก่อนดีกว่า”“ผึ้งอยากไปถ่ายรูปตรงโน้นค่ะ” น้ำผึ้งชี้ไปยังซุ้มที่เต็มไปด้วยตุ๊กตา“พี่พาไปครับ” ไม้ซุงนั่งลงตรงหน้าเด็กหญิงที่หน้าตาจิ้มลิ้มคล้ายขนมผิงมาก เพียงแต่ผอมบางจนแทบปลิวลม“แม่กับไผ่ไปรอที่ร้านไอติมนะ เดี๋ยวผิงพาน้องกลับมาส่ง”ขนมผิงไม่คิดว่าวันรับปริญญาของเธอจะเป็นวันรวมญาติที่ไม่ใช่ญาติด้วย หลังจากพาแม่กับน้องๆ กินอาหารกลางวันเสร็จเธอก็ให้แม่ขับรถกลับบ้าน ไม่อยากให้กลับถึงค่ำ จากนั้นเธอก็มาถ่ายรูปร่วมกับเพื่อนๆ โดยมีตากล้องที่จ้างมาเดินเก็บภาพ ส่วนไม้ซุงทำหน้าที่ที่เคยใช้ขนมผิงสมัยก่อน คือหอบช่อดอกไม

“ทำตอนไหนเหรอ” ปานดวงใจถาม ในใจเดาว่าต้องเป็นตอนมาถึงบ้านพักแล้วปราบง่วงนอน เฟย่าจึงพาไปนอนในห้องพักแน่ๆ พอออกมาตรงปิ้งย่าง เฟย่าก็เอาใส่รถเข็นคลุมมุ้งมาด้วยเพื่อป้องกันแมลงระหว่างที่จับกลุ่มกินอาหาร“ก็ที่เข้าไปนอนในห้องเมื่อตอนบ่ายแก่ๆ แล้วให้น้องปิ่นนอนเป็นเพื่อนไง”“มีลายแบบเสือสมิงของแท้เลยนะ” พลอยใสเดินเข้ามาดูใกล้ๆ จับผมที่หยิกเป็นลอนใหญ่ๆ ตั้งแต่เกิด จนได้ฉายาว่าเสือหยิกดึงไปดึงมา ใครๆ ก็ชอบผมของปราบซึ่งได้สิ่งนี้มาจากพ่อของเฟย่าเต็มๆ“แอ๊” ปราบหัวเราะชอบใจที่พลอยใสกับแพรสวยแย่งกันจับแก้มตนเอง เจ้าหนูย่ำเท้าบนขาของภูผา ย่อตัวเด้งไปเด้งมา“ข่ายปู” ปิ่นมุกวิ่งกลับมาที่ชามข้าวของตัวเองและกินต่อ“พี่ๆ ล่ะคะเสือโหย” พยัคฆ์ถามสาวน้อยตากลมโต ซึ่งหน้าเปรอะทั้งข้าวทั้งปู“เย่นเป๋า”“ตายแล้ว เมย์เข้าไปดูก่อนนะ ไม่งั้นรื้อเสื้อผ้าออกหมด แล้วเอาน้ำมนต์ใส่กระเป๋าลากไปลากมาอีกแน่” ปานดวงใจรีบลุกไปจากวงทันทีปานดวงใจหายเข้าประตูไป เสียงร้องไห้ของปราบก็ดังขึ้นลั่นคลอง“แอะ แง้ๆๆๆๆ” ร้องอย่างเจ็บปวดเหมือนโดนมดกัด“น้องปราบก็อย่าดึงผมตัวเองสิ” แพรสวยแกะมือกลมป้อมที่เผลอจับผมหยิกๆ ของตัวเองดึงโด

“พี่เหรอมีข่าวดี ไม่มีนะ” เฟย่าทำหน้าประหลาดใจ หยิบป๊อปคอร์นก้นถ้วยมากรอกปาก และแก้ฝืดคอด้วยน้ำส้มคั้น“เดี๋ยวเอาน้องวัวไปเก็บบ้านแล้วผมไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาให้พี่เฟย่าดีกว่า” ภูผาเอะใจกับคำพูดของปานดวงใจ“เหรอ” เฟย่าดึงกระเป๋าสะพายที่ปิ่นมุกกำลังรื้ออย่างเอาเป็นเอาตายมาใกล้ตัว หยิบจุกนมฟันเหยินส่งให้ลูกเสร็จก็หยิบบางสิ่งออกมา “นี่หรือเปล่าคะหมอผา” เฟย่ายิ้มเขินอายภูผาปรี่มาดึงสิ่งที่เขาบอกว่าจะไปซื้อจากมือเฟย่า สัตวแพทย์หนุ่มตาโต...มันขึ้นสองขีด“เยบเข้ ในที่สุดๆๆๆ” ภูผากระโดดตัวลอย ดีใจจนพูดได้แค่นี้“ยินดีด้วยนะหมอผา” พยัคฆ์เดินมาแสดงความยินดีที่รั้วกั้นคอก“ยูกฉาว” ปกป้องวิ่งมาเกาะรั้วข้างๆ พ่อ เพื่อเอาข่าวมารายงานคนที่อยู่ด้านนอกของคอก“ยูกฉาว” น้ำมนต์วิ่งมาบอกด้วย“ยูกฉาว” นะโมก็พลาดไม่ได้“พี่พลอยกับน้องแพรตั้งชื่อให้แล้วจ้ะแม่เมย์” พลอยใสเดินตามมา“ชื่ออะไรคะ” ปานดวงใจถาม“เจสสิก้าจ้ะ” แพรสวยตอบ“พี่พลอยกับน้องแพรคะ อาเฟย่ากำลังจะมีน้องให้ปิ่นมุก จะเปิดรับสมัครสมาชิกเข้าแก๊งเสือสมิงเพิ่มอีกสักคนจะได้ไหมคะ” เฟย่าส่งสายตาอ้อนวอนให้รับสมาชิกเพิ่ม ไม่อยากให้ลูกอีกคนตกสำรวจ เพราะเด็

แพรสวย ปกป้อง นะโม และน้ำมนต์รีบมายืนเบียดพลอยใส นะโมกับน้ำมนต์ตัวเตี้ย พี่สาวจึงลดโทรศัพท์ลงเพื่อให้ทุกคนได้เห็นเต๋าเต้ย สองบ่าของเต๋าเต้ยเองก็มีทาโร่กับนีโม่เกยคางอยู่“โห พี่เต่าเต่าสวยอีกแล้ว” พลอยใสอุทาน“โย่ โม่” ปกป้องเรียกเพื่อน“โปก” สองหนุ่มอีกฝั่งเรียกปกป้อง“พ่อฉลามก็ทำสีผม แล้วก็ทำไข่แมวไว้บนหัวสองเม็ด หล่อมากๆ เลยนะ แต่พ่อฉลามบอกว่าหล่อแค่ไหนก็รักแม่อุ๋งคนเดียวไม่ต้องห่วง”“เหรอ มีไข่แมวบนหัวด้วยเหรอ น้องปกเคยบีบไข่แมวของคนงานตอนมันหลับ แมวตกใจลุกมาตะปบ น้องปกก็เลยต่อยแมว แมวก็เลยตะปบๆๆๆ แรงขึ้น น้องปกร้องไห้เลย” พลอยใสพูดถึงวีรกรรมของปกป้องเมื่อไม่นานมานี้“เหรอ พี่เต่าเต่าชอบลูบไข่แมว น่ารักดี พ่อฉลามก็เลยทำผมทรงไข่แมวให้พี่เต่าเต่าลูบแทน แต่ของพี่เต่าเต่าเป็นทรงซาลาเปา” เต๋าเต้ยดึงฉลามเข้ามาในกล้อง ให้สองสาวได้ดูไข่แมวบนหัวของฉลามทั้งฉลามและเต๋าเต้ยซึ่งผมแสกกลางเหมือนกัน ทำผมสีเดียวกันคือฝั่งหนึ่งเป็นสีน้ำตาลทอง อีกฝั่งเป็นสีดำ ของเต๋าเต้ยมัดสองข้างเป็นจุกกลมๆ แบบอาหมวย ส่วนฉลามผมสั้น จุกกลมๆ สองข้างจึงเล็กจิ๋ว ไม่ว่าทั้งสองคนจะทำสีไหน ทรงไหนก็ดูเข้ากับใบหน้าไปหมด ส่ว

“ปกทำอะไรอยู่ครับ” พยัคฆ์ตะโกนถาม เพราะได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง ก่อนที่เด็กๆ จะหัวเราะกันจนเขารู้สึกผวา“ทำพามดี หย่อ ช่วยเหยือฉังคม” ปกป้องพูดเสียงแข็งขันเสียงปกป้องสิ้นสุดก็มีอีกเสียงดังขึ้น“ปก เอาน้องขึ้นไปไว้แบบนั้นได้ยังไง หยุดๆๆ” เสียงปานดวงใจแหวเข้ามาในห้องน้ำ “นะโมด้วย ลงมาเดี๋ยวนี้”“อ้าวๆ น้องปิ่นลูกแม่ โถๆๆๆ จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีล่ะคราวนี้” เฟย่าไม่รู้ว่าเช้านี้ตนเองยกมือทาบอกไปกี่ครั้งแล้ว และนี่เป็นอีกครั้ง“ฮึก ฮึก แงงงงงงงงงงงงง” ปิ่นมุกเลือกได้แล้วว่าจะทำอะไรดีเฟย่าเดินจิกปลายเท้าลงบนพื้นบริเวณที่ไม่เปื้อน ตรงดิ่งไปหาลูกสาวซึ่งคว่ำอยู่บนโรบอทถูพื้นขนาดใหญ่ ความเคลื่อนไหวและแรงสั่นสะเทือนที่พาไปชนตรงนั้นตรงนี้ทำให้หนูน้อยกลัว ในขณะที่นะโมซึ่งอยู่บนโรบอทอันใหญ่กว่าหัวเราะอย่างสนุกสนาน“มั่งๆ” น้ำมนต์วิ่งไปขวางหน้านะโม“ม่าย โน่นๆ” นะโมชี้ไปยังโรบอทที่ปิ่นมุกเพิ่งถูกยกขึ้นไป“ปี้โปกด้วย” ปกป้องเข้าไปดันนะโมออก อยากจะขึ้นไปเล่นอันของนะโมพยัคฆ์ออกมาเห็นภาพดังกล่าวก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากส่ายหัว“เฮียไปส่งลูกๆ เถอะ เดี๋ยวเมย์จัดการเอง” ปานดวงใจบอกอย่างปลงๆ“ปีหน้าปกเข้าโรงเ

“ทาหน้าแบบแม่แม ทาทู้กคน หย่อยด้วย” ปกป้องดูจะภูมิใจกับสิ่งที่ทำลงไป“โอ้โห เละสุดๆ” แพรสวยสวมชุดไทยสวยงามเหมือนจะประกวดนางสงกรานต์ชักเท้าที่ก้าวเข้ามาในห้องกลับทันทีที่เห็นสภาพห้องและน้องๆ“ปี้แพ” นะโมอยู่ใกล้ประตูที่สุดเดินไปหา“หยุดๆ อย่าเข้ามา เดี๋ยวเปื้อน” แพรสวยยกมือบัง“ฉวยฉุๆ” ปกป้องบอก“เสือสมิงคนเล็กสวยพอหรือยังล่ะน้องแพร พี่พลอย” พยัคฆ์ถามแพรสวย และเอี้ยวตัวไปมองคนที่ยืนอึ้งอยู่นอกประตูอีกคน ทั้งสองทำปากยื่นกับผลงานสุดเละ“โอ้ว สวย หล่อ และปังสุดๆ ไปเลย” เฟย่ายกมือทาบอก ยิ้มเจื่อนๆ แต่ก็อดหัวเราะไปด้วยไม่ได้“ทายาย้า” นะโมวิ่งไปวิ่งมาโชว์ ทำท่าเหมือนซูเปอร์แมนปานดวงใจยืนอย่างสงบนิ่งขณะข่มอารมณ์ไว้ ชั่วครู่ก็เดินออกไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด วันนี้แม่บ้านต้องไปตรวจตามนัดที่โรงพยาบาล จะเข้ามาสายหน่อย ปานดวงใจทนเห็นสภาพนี้จนถึงเวลานั้นไม่ได้ เก็บกวาดล่วงหน้าไปคร่าวๆ ก่อนก็ยังดี“เฟย่าเอาของไปเก็บที่รถแป๊บนะ เดี๋ยวมาช่วยเมย์เก็บกวาด” เฟย่าตะโกนตามหลังปานดวงใจ นางแบบสาวต้องเดินขึ้นเดินลงห้องของปานดวงใจสองรอบ เพราะเสื้อผ้าที่เอามาให้ลองและเครื่องประดับมีมากเหลือเกิน “พี่

“ไปกันเสือเหี้ยม” แพรสวยหันมาดึงน้ำมนต์ก่อนจะวิ่งตามพลอยใสไป ส่วนคนที่คลุมโปงอยู่ก็เปิดผ้าออกมา“โปกเป็นเฉือฉมีนะ ฮึกๆๆ” ปกป้องกอดพยัคฆ์“ครับ ไม่มีใครออกจากแก๊งครับ ปกยังเป็นเสือสมิงเหมือนเดิม” พยัคฆ์กำหมัดให้ปกป้องต่อยแสดงคำมั่นสัญญา จากนั้นเด็กชายก็ขยับไปหาปานดวงใจ“แม่แม ดาบๆๆ” เมื่อกี้ปกป้องได้ยินว่าพี่สาวเอาโทรศัพท์ไปคุยกับเต๋าเต้ย แต่ตัวเองยังไม่เสร็จธุระจึงไม่ยอม“ดาบ ดาบ” นะโมก็เป็นไปกับเขาด้วย“เอาของพ่อเสือก็ได้ มาครับเด็กๆ พ่อเสือสั่งเป็น” เขาล้วงโทรศัพท์ขึ้นมา ลูกๆ จึงย้ายจากปานดวงใจที่ซู้ดปากเพราะความเจ็บไปหาพ่อหลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมงความวุ่นวายในบ้านก็กลับมาเป็นปกติ ปานดวงใจกับพยัคฆ์ต้องใช้น้ำเย็นเข้าลูบ แบ่งปันความรักให้เท่ากันทุกคน ไม่ให้ลูกรู้สึกว่ารักใครคนใดคนหนึ่งมากกว่ากัน ซึ่งทั้งสองก็รับมือได้ดี พวกเขาเครียดกันแทบตายเรื่องกำไลของปิ่นมุก แต่พอเล่าให้เฟย่ากับภูผาฟัง ทั้งสองได้แต่หัวเราะด้วยความเอ็นดู เฟย่าบอกว่ายังไม่เอากำไลข้อเท้าคืนจนกว่าปกป้องจะเบื่อ จึงกลายเป็นว่าตอนนี้ปกป้องกับปิ่นมุกใส่กำไลกันคนละวงแต่ปิ่นมุกก็ได้เป็นสาวน้อยสวยมากในเช้าตรู่วันศุกร์ที่เฟย่าเ

“น้อยๆ หน่อย อายุกับความชอบทางสังคมเป็นแค่ทฤษฎี นึกถึงสมัยเราอายุเท่านั้นสิ อะไรก็ฉุดไม่อยู่ ตอนนี้มดลูกนางว้อนท์มาก ปล่อยๆ นางไปเห้อะ” นัตตี้ตบไหล่เพื่อน“นี่เธอเป็นพี่นะ”“อ้าว แค่รู้จักวิธีป้องกัน ก็ถึงไหนถึงกันได้ปะล่ะ”“แต่มิลค์ยังเด็ก แล้วมิลค์ก็จะมีผัวทุกสัญชาติไม่ได้นะ”เขาเอาไอ้โอปป้า ฝรั่ง และแขกขาวออกไปจากหัวไม่ได้เลยจริงๆ แล้วนี่ยังติดนักร้องอีก“เฮ้ย นี่ใช่ใหญ่เพื่อนฉันปะ เพื่อนฉันไม่เคยเชยแบบนี้นะ ชายหญิงเท่าเทียมกันนะเว้ย คนเดียวอันเดียวมันเชยว่ะ” นัตตี้จับไต๋ได้ว่าใหญ่ชอบน้องสาว จึงถือโอกาสปั่นหัวเล่น“ไม่ได้ เรื่องนี้ฉันไม่ยอม” ใหญ่พูดอย่างฉุนเฉียว“เป็นเอามากนะเนี่ย” นัตตี้กระเซ้าเพื่อน “ไป ถ้ากลัวนักก็ไปอุ้มกลับมาเลย บ้านเพื่อนยายมิลค์อยู่พุทธมณฑลสายสี่ นางไปค้างบ่อย” แล้วนัตตี้ก็ส่งที่อยู่เพื่อนสนิทของมิลค์ให้เขาทางไลน์“ไกลฉิบหาย” เขาสบถ “ขอบใจเพื่อน ไปละ”“เดี๋ยว” นัตตี้ดึงแขนเพื่อนไว้ “ฉันไม่ไปเรียนทำขนมอาทิตย์นึงนะ จะไปทะเลกับงวงช้าง บอกมิลค์ด้วยว่าให้บอกแม่กับคุณปู่ว่าฉันไปสัมมนา”.........ใหญ่ขับรถมาตามแผนที่ที่ได้รับจากนัตตี้ เขาเข้ามาในซอยหมู่บ้านที่ปล่อยใ

มิลค์กินยาแก้ปวดประจำเดือนแล้วก็ล้มตัวลงนอนยิ้มกริ่มกับสิ่งที่ก่อไว้ ป่านนี้เขาคงจะหัวเสียไม่ใช่น้อย ทำให้อยากแล้วจากไปมันสะใจแบบนี้นี่เอง เธอเลียริมฝีปาก รสชาติของเขายังติดอยู่ที่ปลายลิ้น ความจริงเธออยากได้กินมันให้เต็มปากเต็มคำ แต่ก็ต้องตัดใจก่อนติ๊งต้องเป็นเขาแน่ๆ เธอกดเปิดไลน์ดูทันทีไม่มีข้อความต่อว่า หรือคำขู่แบบทุกครั้ง แต่เป็นคลิป! มีทั้งเสียงและภาพประกอบ “มิลค์ เห็นไหม” ปึก ปึก เขาเอาแท่งเนื้อเคาะหน้าจอ “เห็นไม่ชัดใช่ไหม พี่เปิดไฟในรถก่อนนะ”แล้วไฟก็สว่างขึ้น เขาเอามันมาจ่อที่หน้ากล้องอีกครั้ง คราวนี้เห็นชัดยิ่งกว่ามองด้วยตาเปล่า หัวใจเธอเต้นแรง ความเสียวซ่านยึดครองทุกเส้นประสาท “มันอยากเข้าไปในร่องอุ่นๆ ของมิลค์ เจ็บหน่อยนะ พี่จะเอาเข้าไปแล้วนะ”เขาคราง รูดหนังที่แท่งเอ็นลงจนหัวสีเข้มบานโท่โร่จ่ออยู่หน้ากล้อง น้ำใสๆ เอ่อขึ้นมาจากรู เขาเอานิ้วลูบแล้วเกลี่ยทาจนหัวเห็ดมันเยิ้ม จากนั้นเขาก็เขย่าท่อนลำที่มีเส้นเอ็นพาดพัน“อู้ว มันจริงๆ รูฟิตๆ ของมิลค์ เจอเอ็นพี่ยัดเข้าไปมดลูกทะลุแน่นอน”เขาเขย่าแรงขึ้น “รัดแน่นชะมัด โอ๊ะๆๆๆๆๆ อ๊ากกกกกก”พลั่ก พลั่กน้ำข้นๆ กระฉูดใส่จอจ

“หมอฉีดยาแก้ปวดให้แล้วนะครับ น้องมิลค์รอรับยาข้างนอกได้เลยครับ” หมอก้องผายมือให้มิลค์“ขอบคุณค่ะพี่หมอก้อง” มิลค์ยกมือไหว้ เหลือบมองใหญ่ที่เมื่อกี้ยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ดูเธอโดนฉีดยาที่สะโพกก็เดินหน้าตูมออกจากห้องไป“ไอ้ใหญ่ คุยกับกูแป๊บ” หมอก้องรั้งเพื่อนไว้“กูไม่ต้องฉีดมั้ง” ใหญ่พูดติดตลก“ไอ้หื่น ตูดน้องเป็นจ้ำๆ เหมือนโดนหมาฟัด มึงดูดมาใช่ไหม” หมอก้องถามอย่างรู้ทัน“อือ ข้างนอกเฉยๆ ยังไม่ได้ทำอะไร” ใหญ่ตอบ“นี่ใช่เปล่า น้องสาวของนัตตี้” หมอก้องรู้เรื่องของพวกเขา จากการที่ใหญ่เล่าให้ฟังในฐานะเพื่อนสนิท“คนนี้แหละ เป็นไง อีกไม่กี่วันกูจะเอาทำเมียแล้ว รอให้พ้นสิบแปดก่อน”“ฮาๆๆๆๆๆๆ” หมอก้องหัวเราะเสียงดัง“เป็นหมอเหี้ยไรหัวเราะได้กวนตีนแบบนี้ เสียภาพลักษณ์หมอหมด”“อดทนมาได้ถึงตอนนี้มึงก็สมควรไปบวชได้แล้วมั้ง ขาวจั๊วะ นมใหญ่ ตูดกลมเด้งสู้มือ”“กูให้ฉีดยา มึงแอบขยำตูดน้องเหรอ”“มึงจ้องขนาดนั้นแค่จับกูยังไม่กล้า กูเป็นหมอ สรีระคน ไม่ต้องจับกูก็รู้ไหมไอ้ห่านี่”“กูอยากเป็นคนดี ไม่อยากพรากผู้เยาว์ มิลค์จะสิบแปดแล้ว รออีกไม่กี่วันเถอะมึง กูจะปิดโรงเรียนแล้วอัดให้หายอยากเลย”“ผู้หญิงช่วงที่เริ่

“อื้อ เร็วๆ”“เป็นเด็กเป็นเล็ก อยากใช้ดุ้นเดียวกับพี่สาวเหรอคะ” เขาเสียดสีเร็วขึ้นๆ“มิลค์ไม่ไหวแล้ว” เธอเสียวจนหายใจติดขัด ร่องสวาทบีบรัดตุบๆ น้ำรักพุ่งอาบหัวดุ้นเขาจนชุ่ม “อื้อ” พอเห็นหญิงสาวตัวเกร็ง เขาก็จับดุ้นกดเข้าร่องพอมิดหัว“ไว้ใจพี่นะคะ” เขากัดปาก ซอยตื้นๆ ชั่วครู่ ก็ตัวกระตุก รีบชักออกมาบีบส่วนหัว ของเหลวขุ่นข้นพุ่งใส่ปากร่องสีระเรื่อในระลอกแรก ก่อนพุ่งเต็มเนินสวรรค์และหน้าท้อง บางส่วนไหลลงไปตามกลีบกาย เขาปล่อยท่อนเนื้อใหญ่ลงถูไถละเลงน้ำกามบนเนินสาว ก่อนจะขยับลงมาจดจ่อกลางร่อง มิลค์เลื่อนมือลงไปยังความอุ่นร้อนที่ราดรดตัว จนสัมผัสกับส่วนหัวของดุ้นเอ็นเนียนลื่น ความหมิ่นเหม่ดึงสติให้ลุกขึ้นนั่ง เขายืนเท้าแขนคร่อมโต๊ะกักขังเธอไว้“มิลค์จะกลับบ้าน”เขายกมือข้างหนึ่งเกลี่ยผมเธอ “ขับรถไหวไหม”เธอหน้าแดง ไม่ยอมตอบ ผลักเขาออก ดึงกระโปรงลง แล้วทิ้งตัวลงจากโต๊ะ เดินเก็บเสื้อนักศึกษาขึ้นมาใส่มือไม้สั่น เสร็จแล้วหันกลับมาหาเขา“เอาซิลิโคนกับกางเกงในมิลค์คืนมา”“ไปเอาที่ห้องนอนพี่สิ”เขายิ้ม ดึงตัวเธอมากอด ตรึงศีรษะเธอให้รับจูบของเขาถ้านานกว่านี้เธอต้องนอนให้เขาทั้งนวดทั้งนาบแน่ มิล

“พูดแค่นี้ก็จะเสร็จเลยเหรอ น้ำไหลลงมาเต็มมือพี่เลย”“พี่ใหญ่อย่าแกล้งมิลค์”“แกล้งอะไร พี่จะช่วยแท้ๆ”เขาลูบคลึงกลีบอวบอูม ก่อนจะสะกิดติ่งเสียวของเธอ“อื้อออออ” เธอร้องอย่างเสียวซ่าน เมื่อกี้จูบแรก ตอนนี้ก็เป็นครั้งแรกที่โดนมือชาย เขาช้อนตัวเธอขึ้นไปนอนบนโต๊ะนวดแป้ง พอแผ่นหลังเนียนสัมผัสกับความเย็นของโต๊ะ เธอก็ยันขากับพื้นโต๊ะเพื่อดันตัวขึ้น แต่กระโปรงบานสั้นกลับตลบลงมากองที่อยู่ท้อง กลายเป็นแยกขาอ้าซ่าให้เขาเสียอย่างนั้นกลีบสาวสองกลีบแยกแย้มจนเห็นเกสรสาวสีแดงระเรื่อ ความฉ่ำชุ่มเอ่อล้นร่องสวาท ไหลลงมาเต็มสองง่ามขา เธอหุบขาแต่ก็ติดร่างใหญ่ที่แทรกเข้ามา ปากร้อนไล่ขบเม้มขาอ่อนด้านใน ทั้งเลียทั้งดูดมันเสียวซี้ดจนสะดุ้งเมื่อลิ้นของเขาตวัดลงมาบนกลีบสงวน“พี่ใหญ่ มิลค์เสียว” เธอจิกไหล่เขา แต่เขายิ่งระรัวลิ้นบนติ่งเสียว สะโพกเธอส่ายไปมาอย่างไม่รู้จะทำอะไรได้ ลิ้นของเขาบางครั้งเกร็ง บางครั้งอ่อนนุ่มโลมเลียเบาๆ ตวัดกินน้ำหวานของเธอ เสียงกลืนกินของเขาทำให้เธอเสียวอย่างไม่อาจบรรยาย ยิ่งเขาขบเขาดูดเขากิน เธอยิ่งร้อน ยิ่งฉ่ำ ยิ่งร่อนกลิ่นสวาทของเธอทำให้ใหญ่ลุ่มหลง ลิ้นสากร้อนลากเลีย ก่อนจะเกร็งแ

“ไง ล่อกันทุกวัน ห้องเก็บของกูกลายเป็นโรงแรมส่วนตัวไปแล้ว อิ่มไหมล่ะ” ใหญ่ถามเพื่อน“เอวดีฉิบหาย ข้างล่างสอง ในปากหนึ่ง คืนนี้พาไปต่อที่คอนโดฯ” งวงช้างตอบพลางเดินไปที่ตู้เย็น หยิบน้ำอัดลมกระป๋องออกมาเปิดดื่ม“น้อยๆ หน่อยนะโว้ย ปู่เขาหวงมาก” ใหญ่เตือน“แน่ใจนะว่ามึงไม่เอา ว่าที่คู่หมั้นมึงไม่ใช่เหรอ”“หึ กูสายนม แล้วกูกับนัตตี้ก็เพื่อนกัน กูชอบแม่กามเทพตัวน้อยนั่นมากกว่า” เขาพยักพเยิดไปด้านนอก“น้องมิลค์เหรอ เออ น่าฟัดยิ่งกว่าพี่สาวอีก ตัวเล็กนมใหญ่ ขาวแสบตา ออร่าขยี้ใจ จับกดท่าไหนก็มัน”“เบาเพื่อนเบา ไม่ต้องทำท่าเปรี้ยวปาก คนนั้นของกู มึงห้าม”“เออ รู้น่า ได้กันยังล่ะ”“ใจเย็นๆ รอก่อน ยังไม่อยากติดคุก ตอนนี้ยั่วให้เด็กมันคันไปเรื่อยๆ”“ยั่วมากระวังเด็กมันไปให้คนอื่นเกา จะหาว่ากูไม่เตือน”.........“มีอะไรพี่นัต”มิลค์เดินมาหาพี่สาวที่ห้องเรียนทำอาหาร คลาสนี้มีนักเรียนเก้าคน ตอนนี้มากันเกือบครบแล้วนัตตี้ยื่นกุญแจรถให้ “ขับกลับคอนโดฯ ที คืนนี้ไม่กลับ”“อีกแล้วเหรอ ขี้เกียจโกหกแล้วนะ” มิลค์ทำไหล่ตกอย่างเบื่อหน่าย โกหกเรื่องเชฟใหญ่ก็บาปพอแล้ว ยังจะมาเพิ่มเรื่องนี้เข้าไปอีก“น่านะ ทนๆ เอา

“แม่ขา น้องอายุเท่าไร” น้องไข่มุกไม่รู้ว่าต้องเรียกอย่างไร เคยได้ยินแต่อายุที่นับเป็นเดือนเป็นปี “ครึ่งวันค่ะ” เพชรพลอยหันไปหอมหน้าผากลูกสาวที่เงยหน้ามาถาม“โอ้โห ครึ่งวัน!” น้องไข่มุกทำตาโต “จี๊ดเดียวเอง”“ก็น้องเพิ่งคลอดนี่คะ”“มุกอยากอุ้มน้องจังแม่ขา” เด็กหญิงเริ่มโอดครวญ“มุอุ้ม” น้องดอริสอ้าแขนมาจากอีกฝั่งหนึ่ง“น้องมุกอุ้มลูกทะเลไปก่อนนะครับ ลูกคลื่นยังเล็กเกินไป” คนเป็นพ่อให้เหตุผลพลางลูบศีรษะลูกสาว“ถ้าลูกคลื่นโตกว่านี้อีกหน่อยแม่ให้อุ้มนะคะ”“มุอุ้มเย” น้องดอริสพยักหน้าหงึกๆ ยังอ้าแขนไม่ยอมหุบ อยากเล่นกับพี่สาวแล้ว“ก็ได้ แต่ว่าลูกทะเลตัวใหญ่แล้ว พี่อุ้มได้นิดเดียวนะ” น้องไข่มุกปีนลงจากเตียง วิ่งอ้อมไปอีกด้าน เอเดรียนรีบวิ่งตามไปก่อนที่น้องไข่มุกจะลากดอริสลงมาฟาดพื้นเสียก่อน“ลูกฉันกลายเป็นลูกฝรั่งหมดเลย” เพชรพลอยจับแขนเอเดรียนที่เดินกลับมาหาเธอและลูกคนเล็ก“ทุกคนตาสวยเหมือนคุณนะ ถึงจะตาสีเดียวผม แต่ดูยังไงก็เป็นคุณ”“ขอบคุณนะคะ ที่ยังเหลือไว้ให้ฉันบ้าง” เธอจับแก้มเขาดึงอย่างมันเขี้ยวเสียงเคาะประตูดังขึ้น พอดีกับที่ลูกคลื่นอิ่มนม เอเดรียนจึงรับมาอุ้มพาดบ่าอย่างระมัดระวัง และ

“วันแรกผมรักคุณอย่างไร วันนี้ผมก็รักคุณอย่างนั้น ไม่มีเพิ่มขึ้นหรือลดลง เพราะผมรักคุณสุดหัวใจตั้งแต่วันแรกแล้ว” เขายกมือข้างหนึ่งลูบศีรษะเธออย่างแสนรัก “ไม่เวอร์เกินไปใช่ไหม ที่จะบอกว่าวันแรกที่ผมรักคุณ คือวันที่ผมเจอคุณในร้านทอง”“ไม่ค่ะ ฉันเชื่อคุณ ถึงฉันจะรักคุณแค่หกปี แต่ฉันก็รักคุณหมดหัวใจเหมือนกันนะ”“ครับ ผมก็เชื่อคุณเช่นกัน”ทั้งสองยืนดื่มด่ำกับอ้อมกอดครู่หนึ่ง จนกระทั่งลมพัดแรงขึ้นพร้อมกลิ่นฝนจางๆ“เข้าไปข้างในกันเถอะ ลมพัดกระโปรงฉันเปิด”“ถอดกระโปรงสิครับจะได้ไม่เปิด” เอเดรียนบอกวิธีแก้ปัญหา“เดี๋ยวคุณเห็นกางเกงในฉัน” เพชรพลอยขุดมุกโบราณมาพูด“คุณก็ถอดกางเกงในสิครับ ผมจะได้ไม่เห็น” เอเดรียนมั่นใจว่ามุกของเขาเชยกว่า แต่ก็เข้ากันดี“คุณก็เห็นจิมิฉันน่ะสิ”เอเดรียนรับรู้ได้ถึงแรงกระเพื่อมจากการหัวเราะของหญิงสาว“ผมทำมากกว่าแค่มองอยู่แล้ว พูดแล้วคอแห้ง ต้องใช้หลอดส่วนตัวดูด เข้าข้างในกันเถอะ” เขาไม่ปล่อยให้เธอต่อปากต่อคำอีกต่อไป จัดการช้อนตัวภรรยาคนสวยเข้าไปด้านใน เธอดีดดิ้นเป็นบ้า เหมือนวันแรกไม่มีผิดแล้วเขาก็โยนเธอลงบนเตียงอย่างวันแรกที่เขาทำกับเธอ เอเดรียนปล่อยให้ร่างบางกระเ

“ลับหลังแอนนาละดี๊ดี ต่อหน้าทำไมดุเอาๆ” เป็นเสียงของปรางค์ทิพย์ที่เห็นหยกแหย่แอนนาจนชินตา แต่จริงๆ แล้วนางก็เห็นว่าหยกดูแลแฟนสาวดีมาก“มันเป็นสไตล์ปะแม่ เนี่ย เอาวะ ไหนๆ หลานก็มาทั้งที คืนนี้ชวนแอนนาค้างที่นี่ช่วยแม่เลี้ยงหลานดีกว่า” ว่าแล้วก็เหนี่ยวเจ้าแก้มยุ้ยมาหอมอีกทีหนึ่ง“ลูกทะเลกินแอปเปิลไหม” น้องไข่มุกวิ่งเอาแอปเปิลที่หวานปอกและเอาเข้าเครื่องปั่นจนละเอียดมาให้น้อง“หม่ำๆ” น้องดอริสพยักหน้าอ้าปากหวอ“น้าป้อนให้ ตัวเล็กไปทำขนมขายพ่อเถอะ” หยกรับถ้วยมาจากหลานสาว “มาหอมน้าก่อนไปด้วย”หยกทำแก้มพองลมให้น้องไข่มุกหอม สาวน้อยก็ทำตามอย่างว่าง่ายก่อนจะวิ่งกลับไปช่วยแม่ทำขนมที่ถูกบรรจุไว้เป็นเมนูซิกเนเจอร์ของร้านถึงแม้ในครัวจะมีแต่ความวุ่นวาย เสียงถกเถียงกัน แต่ก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม เพชรพลอยรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ที่หยก อดีตน้องชายที่ติดเกมจนเรียนซ้ำชั้นกลายเป็นชายหนุ่มที่มีความรับผิดชอบ ขยันขันแข็ง รู้จักการใช้ชีวิตเพชรพลอยหันไปมองปรางค์ทิพย์ เธอเคยโกรธแม่มาก แต่ก็เข้าใจทุกอย่าง ชีวิตมันไม่ง่าย แต่การให้อภัยมันก็ไม่ยาก ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ที่ท

“พู่ๆ” น้องดอริสก้มลงเป่าที่นิ้วแม่ตามพี่สาว และวิ่งหน้าตาแตกตื่นไปหาพ่อพร้อมตะโกนเรียก “ป้อ”เพชรพลอยลุกขึ้นนั่ง “ไม่เป็นไรค่ะ น้องมุกหอมแม่ แม่ก็หายแล้ว ไหนมาหอมหน่อยซิ”น้องไข่มุกรีบปฏิบัติทันที เสร็จแล้วเด็กหญิงก็ไปอุ้มน้องดอริสที่เดินมากับพ่อให้มาหอมแม่บ้าง“ลูกทะเลหอมแม่ซิ แม่จะได้หายเจ็บ”ฟอด ฟอดพอน้องดอริสหอมเสร็จแล้ว เอเดรียนก็โน้มตัวลงไปหอมบ้าง และได้ค้อนวงใหญ่จากเธอตอบกลับมา จากนั้นเขาก็ลงมือทำแผลให้ภรรยา โดยมีผู้ช่วยตัวเล็กสองคนช่วยกัน ซึ่งทำให้ขั้นตอนการทำแผลยากและยาวนานขึ้น“ฉันจะขึ้นมาพาลูกๆ ลงไปที่ค็อฟฟี่ช็อปข้างล่าง คุณจะได้ทำงาน” เพชรพลอยบอกหลังจากเขาทำแผลเสร็จเขาพาครอบครัวมาพักผ่อนก็จริง แต่ที่นี่คือที่ทำงานของเขา เอเดรียนจึงอดไม่ได้ที่จะทำงานไปด้วย แต่ก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับงานมากไปกว่าครอบครัว“หายงอนผมแล้วใช่ไหม วันนี้วันที่เจ็ดแล้ว” เขาโอบไหล่เธอ เมื่อน้องไข่มุกจูงน้องดอริสไปเล่นในห้องของแกแล้ว“คืนนี้แต่งตัวหล่อๆ มาง้อฉันนะ” แม้เธอจะไม่ตอบคำถาม แต่เขากลับพอใจกับคำสั่งของเธอ เธอเหลือบตามองเขาขณะดึงมือหนามาทำแผลให้บ้าง ร่างกายของเธอมีปฏิกิริยาเมื่อเห็นรอยยิ้มที

“พ่อว่าน้องมุกเล่นเป็นเจ้าหญิงอื่นดีไหมครับ ที่ไม่ต้องให้เจ้าชายมาจุ๊บน่ะ อย่างเช่นซินเดอเรลล่า” เอเดรียนนำเสนอ เรื่องอะไรจะให้เด็กผู้ชายมาจูบแก้มนุ่มๆ ของลูกสาวเขา“งั้นแม่เป็ดน้อยก็ต้องเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายใช่ไหมคะ”“ครับ” เอเดรียนละคำว่า ‘ใจร้ายกับผัว’ ไว้ในใจ“แล้วมุกก็ต้องถูบ้าน ล้างจานใช่ไหมคะ”“ครับ อยู่แต่ในบ้านเลยครับ และเด็กดีก็ต้องหลับตั้งแต่สองทุ่ม จะได้ไม่ต้องไปทำรองเท้าหลุดในงานเลี้ยง” อีกนัยหนึ่งคือลูกหลับ เขาจะได้จัดการปราบพยศแม่ของลูก“แล้วมุกจะเจอเจ้าชายได้ยังไงล่ะคะ” เด็กหญิงประท้วง “มุ มุ” เสียงหนึ่งดังมาก่อนตัว และดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเด็กน้อยตัวอวบอ้วนสีขาวอมชมพูในชุดคนแคระเสื้อแดงใส่แว่นกลมๆ ที่จะหลุดมิหลุดแหล่เดินมาหาพี่สาวและพ่อ“ด๊อก” น้องไข่มุกสวมบทสโนว์ไวท์ร้องเรียกชื่อคนแคระทันควัน “เอาแอปเปิลมาให้สโนว์ไวท์เร็ว ด๊อกกินไม่ได้นะ” น้องไข่มุกแบมือขอพอใกล้จะถึงพ่อ ดอริสก็เปลี่ยนจากค่อยๆ เดินเป็นซอยเท้าถี่ยิบ โถมตัวเข้ามาในหว่างขาของเอเดรียน “แอปเพิ่ล” ดอริสชูแอปเปิลให้พ่อ พอเอเดรียนจะรับ เจ้าหนูก็ดึงกลับมาและใช้ฟันที่มีอยู่สองสามซี่กัดลงไปบนแอปเปิล เอเดรียนพิจ

“เหยอ ฉองขีกมีน้องเหยอ” น้องไข่มุกถามซ้ำตามประสาเด็ก“ครับ ถ้าขีดเดียวน้องยังไม่มา น้องมุกอยากให้มีกี่ขีดครับ”“ฉองๆๆๆ”เอเดรียนรวบเอวเพชรพลอยมากอด อีกแขนก็โอบน้องไข่มุกไว้ ขณะรอผลอย่างตื่นเต้น และในที่สุดก็...“ป้อก๋า อันนั้นมีฉองขีก มุมีน้องแย้ว” น้องไข่มุกมองเห็นที่เทสต์อันหนึ่งขึ้นสองขีดก่อนใคร ก่อนที่อันอื่นๆ จะค่อยๆ ปรากฏขีดที่สองตามมาติดๆ “อันนั้นก็ฉองขีก นั่นก็ฉอง มุมีน้องหลายอันเยย”“ครับ น้องมุกมีน้องแล้ว น้องนอนอยู่ในท้องของแม่แล้ว” ทั้งเอเดรียนและลูกสาวพากันลูบท้องแบนๆ ของเพชรพลอยคนเป็นพ่อน้ำตาไหลทันที “ผมว่าแล้ว คุณไม่รู้ตัวหรอกว่าสองสัปดาห์มานี้คุณเปลี่ยนไป คุณกลายเป็นเป็ดน้อยขาวีน เจ้าอารมณ์ หงุดหงิดง่าย ขี้เกียจอาบน้ำ” เอเดรียนจูบบนหน้าผากเธอ “ดูสิ เก้าโมงกว่ายังอยู่ในชุดนอนอยู่เลย”เพชรพลอยยังอึ้งอยู่ ตอนท้องน้องไข่มุกเธอมีอาการพะอืดพะอมตั้งแต่ยังไม่ไปเป็นลมที่สำเพ็ง แต่ท้องนี้เธอไม่รู้สึกถึงความผิดปกติในร่างกายเลย“ฉันท้องเหรอ” เพชรพลอยพึมพำราวกับคนละเมอ เอามือลูบท้องร่วมกับน้องไข่มุกและเอเดรียน ปากก็ยังพร่ำพูดไปเรื่อยๆ น้ำตาเริ่มซึม “ที่ฉันไม่ยอมอาบน้ำมันเป็นเพราะว