เงื่อนร้ายปมอดีต

“กรี๊ดดดด ปล่อยฉันนะ” หญิงสาวใช้แรงอันน้อยนิดดิ้นรนสุดชีวิตให้หลุดออกจากอ้อมแขนของชายหนุ่ม“ไม่ปล่อย จนกว่าเธอจะเลิกทำอะไรบ้าๆ”“คุณควรจะดีใจไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันตายไปอีกคน ความแค้นในใจของคุณจะได้หายไปสักที” หญิงสาวกล่าวเสียงสั่น ขณะที่อีกฝ่ายโอบกอดร่างบางไว้พร้อมกดศีรษะเล็กแนบอกแกร่ง เขายอมแพ้แล้วยอมแพ้กับใจที่เด็ดเดี่ยวของคนตัวเล็กในอ้อมกอด สิ่งที่เธอทำทุกอย่างไม่ใช่เพื่อตัวเองแต่เพื่อคนอื่นทั้งสิ้น“ไม่ ฉันไม่ต้องการให้เธอหรือว่าใครตายทั้งนั้น ได้โปรดอย่าทำแบบนี้เลยนะ ฉันเองก็เจ็บปวดไม่แพ้เธอที่ต้องสูญเสียเขาไป ฉัตรชบาหญิงวัยสี่สิบปีถูกอัคราบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนรบเร้าให้พามาหาพันตรีธนชาติผู้เป็นบิดา ที่ได้ย้ายมาประจำการอยู่ที่จังหวัดยะลา เป็นเวลาเกือบสองปีเต็ม ปกติสามีเธอจะเป็นคนเดินทางไปเยี่ยมตนกับบุตรชายที่บ้านไร่ฟ้าเคียงดิน สองเดือนก็จะไปสักครั้งหนึ่ง แล้วแต่โอกาสและเวลาอำนวย โดยพันตรีธนชาติก็สั่งกำชับนักหนา ไม่ให้เดินทางมาหาเอง ซึ่งให้เหตุผลว่ากลัวจะเดินทางลำบาก ระยะทางก็ค่อนข้างไกลพอสมควร ที่สำคัญพื้นที่ที่เขาอยู่อันตรายมากแต่ที่ฉัตรชบาต้องเดินทางมาในครั้งนี้ เพราะทนฟ

“เธอต้องการพบฉันงั้นเหรอ” เสียงห้าวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกร้าวกระด้าง มองดูหญิงสาวที่กำลังยืนมองรูปถ่ายที่ติดฝาผนังห้องรับแขก ทำเอาร่างบางไหวตัวเล็กน้อย รู้สึกสะดุ้งตกใจในน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรของอีกฝ่าย ค่อยหันขวับไปมอง จังหวะที่หันมาสบสายตาคมนั้น หัวใจดวงน้อยๆ ของเรณุกาเต้นแรงแทบจะทะลักออกมาจากอกเสียให้ได้“เป็นใบ้หรือไง” เสียงเข้มเอ่ยถามติดเสียงขุ่น เพราะเห็นหญิงสาวเอาแต่จ้องหน้า“เปล่าๆ ค่ะ ที่ฉันมาวันนี้ จะมาขอร้องให้คุณไปพบคุณพ่อ...เอ่อผู้พันสักครั้ง”“เธอเป็นใคร หรือเป็นเมียใหม่พ่อฉันอีกคน แก่แล้วไม่เจียม ตัณหากลับ” พ่อเลี้ยงหนุ่มมิวายกล่าวเหน็บแนมบิดา กวาดสายตามองดวงหน้าหวานตรงหน้าด้วยสายตาที่เหยียดหยาม จนหญิงสาวรู้สึกหน้าชาดิกราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่“ไม่ใช่ค่ะ ฉันเป็นลูกของแม่จันทรา” แค่ได้ยินชื่อนั้นหลุดออกมาจากปากบาง พ่อเลี้ยงหนุ่มถึงกับตัวสั่นเทิ้มด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ สติขาดผึง ก้าวพรวดเข้าไปกระชากแขนเรียวสุดแรง เรณุกาสะดุ้งยวบไหวสะท้านไปทั้งตัว“ลูกสาวนังผู้หญิงแพศยางั้นเหรอ ออกไป ออกไปจากไร่ฉันเดี๋ยวนี้” พ่อเลี้ยงหนุ่มตะโกนก้อง และผลักร่างบางล้มลงอย่างไม่ไยดีด้วยความเคียดแค้

เรณุกาปั่นจักรยานมาจอดที่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้ากระท่อมไม้หลังงามพร้อมกับปิ่นโตข้าว ซึ่งก็อดไม่ได้ ที่จะชื่นชมดอกกุหลาบสีขาวที่เจ้าของไร่หนุ่มนำมาปลูกรายล้อมกระท่อม หนำซ้ำยังเป็นดอกไม้ที่เธอโปรดปรานเสียด้วย แต่แล้วสุนทรียภาพก็หายวาบไป เมื่อคนภายในกระท่อมผลักประตูออกมา ด้วยสีหน้าถมึงทึง บ่งบอกถึงสถานะอารมณ์ได้เป็นอย่างดี“ทำไมถึงเพิ่งมาฮะ นี่มันจะบ่ายโมงอยู่แล้ว” พ่อเลี้ยงหนุ่มตะเบ็งเสียงถามทันที โดยอีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว“เอ่อ...ก็กว่าจะทำกับข้าวเสร็จก็เกือบจะเที่ยงแล้ว ไหนจะปั่นจักรยานมาอีก ระยะทางจากบ้านมา ไม่ใช่ใกล้ๆ เลยนะคะ” เรณุกาชี้แจงน้ำเสียงเคืองๆ“นั่นมันปัญหาของเธอ ถ้าครั้งต่อไปมาช้าอีก แม้แต่วินาทีเดียว จากสองเดือนก็คงต้องเลื่อนออกไป” ชายหนุ่มบอกอย่างดุดัน“ค่ะ ต่อไปฉันจะพยายามไม่มาสายอีก” หญิงสาวรีบรับปากแข็งขัน มองอีกฝ่ายตาปริบๆ ราวจะรอคำตอบ“ยืนมองหน้าอยู่นั่นแหละ ไปเตรียมอาหารใส่จานให้ฉันสิ ฉันหิวจนจะกินคนได้ทั้งตัวอยู่แล้ว” พ่อเลี้ยงหนุ่มตวาดใส่ เท่านั้นร่างบางถึงกับไหวตัว กระวีกระวาดถือปิ่นโตเข้าไปในกระท่อม กลัวใครบางคนจะฆ่าเพราะความหิว มิวายแอบกระหมุบกระหมิบปากบ่นเบาๆ กลั

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่เรณุกามาอยู่ที่ไร่แห่งนี้ในฐานะคนรับใช้ส่วนตัวของอัครา เธอไม่เคยได้ยินถ้อยคำที่ดีๆ จากพ่อเลี้ยงหนุ่ม ทุกคำที่เปล่งออกมามีแต่การดูถูกเหยียดหยาม แถมถูกใช้งานสารพัด ราวกับเป็นทาสในเรือนเบี้ย จนไม่มีเวลาได้พักผ่อน และวันนี้ก็เช่นกันเหมือนกับทุกๆ วัน กว่างานจะเสร็จ เธอก็แทบลากขาเข้ามาในห้อง ป้านงคราญก็คอยจ้องจะเล่นงานเธอทุกวินาที คอยพูดจาเหน็บแนมต่างๆ นานา แต่เธอก็ต้องอดทนเพื่อผู้มีพระคุณกับเธอหากไม่มีดอกแก้วคอยช่วยเหลือ ไม่มีชัชดนัยคอยให้กำลังใจ และที่สำคัญถ้าไม่มีพ่อที่รอการไปเยี่ยมของลูกชาย เธอก็คงเก็บกระเป๋ากลับบ้านไปแล้ว จะไม่ขอทนให้คนอื่นมาคอยดูถูกและพูดจาถากถางแม่ของเธอให้เจ็บช้ำแบบนี้หรอกวันนี้ชัชดนัยมาชวนไปเดินชมไร่ฟ้าเคียงดิน เธออยากปฏิเสธแต่ก็ทนเสียงรบเร้าของชายหนุ่มไม่ได้ พอกลับเข้ามาในบ้าน ป้านงคราญก็มิวายพูดจาแดกดันว่าเธอหนีเที่ยวและคิดจะอ่อยผู้จัดการไร่ให้ตกหลุมพรางเหมือนแม่ของเธอที่เคยทำมาแล้ว เรณุกาไม่อยากต่อปากต่อคำก็เอาแต่ก้มหน้ายอมรับผิดและรับปากว่าจะไม่ไปอีก โดยไม่รู้ว่ามีสายตาของอัคราคอยมองเธออยู่ตลอดเวลาที่อยู่กับชัชดนัย“พรุ่งนี้จะเจออะไรบ้างนะ

“แต่ฉันเจ็บ ฮือๆ ปล่อยนะ” หญิงสาวร้องไห้เสียงสั่นเครือ ด้วยความเจ็บสุดแสนจะบรรยายออกมาได้“ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้หรอกเรณุกา ฉันต้องการเธอเหลือเกิน” เสียงแหบพร่ากล่าวจบ ก็ก้มลงทาบกับเรียวปากบาง แต่คราวนี้อ่อนโยนนุ่มนวลกว่าครั้งก่อน หวังให้อีกฝ่ายคล้อยตาม ซึ่งใช้เวลาเพียงไม่ถึงห้านาที หญิงสาวก็เผลอจูบตอบกลับมาอย่างไม่ประสาพ่อเลี้ยงหนุ่มใช้จังหวะนี้ ดันสะโพกสอบเข้าหาร่างบางจนสุดแรง ตามด้วยเสียงกรีดร้อง ที่ดังอึกอักอยู่ในลำคอ หางตาคู่สวยมีน้ำตาไหลรินออกมา จนชายหนุ่มเกือบเผลอใจไปสงสาร แต่ทว่ามานึกถึงเรื่องเลวร้ายที่มารดาหญิงสาวกับบิดากระทำร่วมกันฆ่าคนคนหนึ่งทางอ้อม อย่างที่ไม่มีความผิดอะไร ต้องตายทั้งเป็น ก่อนที่จะจากโลกนี้ไปตลอดกาล“อืม...เจ็บ” เรียวปากบางเค้นเสียงออกมา“แรกๆ ก็เจ็บแบบนี้แหละ เดี๋ยวก็ชินไปเอง” คนมากประสบการณ์กระซิบบอก ก่อนแนบใบหน้ากับทรวงอกอิ่มทั้งสองข้างอย่างหลงใหล แล้วใช้ปลายลิ้นร้อนตวัดไปรอบๆ สลับกันไปมา ขณะส่วนล่างสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน แต่แล้วจู่ๆ ร่างบางก็ถูกพลิกให้นั่งบนร่างใหญ่