Masuk“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างยาวนาน จนกระทั่งลมหายใจของเธอเริ่มแผ่วเบา เสียงหัวใจเต้นแรงจนแทบกลืนเสียงเพลงที่ยังคลออยู่เบื้องหลัง แล้วตอนนี้จินก็อุ้มเธอนั่งอยู่บนจักรยานออกกำลังกาย ซึ่งจินนั่งอยู่ด้านหลัง เขาจัดแจงให้เธอเป็นคนปั่นจักรยานอยู่ด้านหน้า โดยในขณะที่ปั่น ก็ขย่มท่อนลำที่เสียบอยู่ในอวัยวะเพศของเธ
“ทำไมมีพุง…” “บังคับกูกินหมูกระทะทุกวันยังกล้าถามอีกนะ” “....” ไอมิเอะหน้าแดงซ่าน มือบางหยุดลูบลงตรงหน้าท้องแกร่งแวบหนึ่งก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ แล้วซบอกเขาต่อ จินมองเธอด้วยสายตาทั้งรักทั้งหวง ก่อนจะค่อย ๆ กอดเธอไว้แน่นกว่าเดิม ทั้งสองค่อย ๆ หลับไปด้วยกัน ร่างกายเปลือยเปล่าแนบชิดกันและกันจนไม่มีช่องว่า
บทที่ 149 เขาจับเธอพลิกตัวอย่างรวดเร็ว ทำให้ร่างบางหันกลับมาสบตาเขา ฝ่ามือใหญ่รั้งสะโพกมนไว้แน่น แล้วเคลื่อนไหวสะโพกเข้าใส่อย่างหนักแน่นจนร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว “ฮืออ” ไอมิเอะเม้มปากแน่น พยายามกลั้นเสียงที่พร้อมจะเล็ดลอดออกมา ขณะที่ปลายนิ้วเล็กจิกเบา ๆ ลงบนต้นแขนของเขา จินโน้มใบหน้าลงใกล้จน
บทที่ 145 “เพื่ออะไร” จินกัดฟันเอ่ยในลำคอหนาให้ได้ยินกันแค่สองคนพลางจ้องร่างเล็กไม่วาง “แกอ่านคอมเมนต์ให้หน่อย” เธอก็มองหน้าอ้อน ตาปริบๆ เสียงหวานใส “อ่านเอง” น้ำเสียงเขาห้วนดุมาก แต่ทุ้มต่ำสั่นพร่า ราวกับพยายามกดอารมณ์ที่กำลังจะระเบิด เห็นท่าทางอ่อยตาใสของเธอแล้ว เขาอยากกัดให้จมเขี้ยว อยากลาก