LOGIN“มายืนทำอะไรตรงนี้” “....” ช้างไม่ตอบทันที กลับรีบเดินเข้าไปคว้าแขนจินลากถอยออกมา ตามด้วยไตเติลกับทิศเหนือ ก่อนพาทั้งสามคนไปยืนรวมกันตรงมุมเหมือนกำลังประชุมลับ “อย่าเพิ่งเข้าไป อันตราย” “อะไร” จินขมวดคิ้ว “พวกมึงไม่รู้อะไร ตอนที่พวกมึงไม่อยู่ พวกผู้หญิงสุมหัวกันนินทาพวกมึง” ช้างเหลือบมองไปทางห้อง
“เอ่อ...มีแค่สิบเหรอ” ไอมิเอะเอียงคอถาม อ้อมแอ้มพูดด้วยสีหน้าใสซื่อ “ให้คะแนนเท่าไหร่ก็ได้” “ระ...เรา...ให้ล้าน” “อื้อหือ กูว่ามึงขิงแหละ ปากบอกไม่อวดแต่ทุกคำคืออวดตลอด” เส้นด้ายแซวเข้าให้ “เราไม่ได้จะอวดนะ พวกแกถามเรา เราก็ตอบไปตามความจริง พอเราไม่ตอบ พวกแกก็ว่าเรางุบงิบ อีกอย่างนี่เรียกว่าอวดเ
“อีช้างแตกไวเหรอเนี่ย” เส้นด้ายทำตาโต “เออดิ ช่วยทำให้นานหน่อยจะตายรึไง ไม่ใช่โยกสองทีเสร็จ อารมณ์กูยังค้างอยู่เลย เสร็จไวเกิ๊น!!” แก้มยุ้ยใส่อารมณ์ใส่น้ำเสียงจนลืมตัวหลุดพูดเสียงดัง “มึงก็พูดดังเกิน เดี๋ยวมันได้ยินจะเสียใจ” ยี่หวารีบสะกิดเตือน “มันเป็นความในใจกูอ่ะ กูอัดอั้น ให้กูพูดหน่อย คือมัน
“เมื่อกี้ยังปรึกษาเรื่องนมอยู่เลย พอเรื่องผัวตัวเองนี่ทำเป็นสาวเรียบร้อยเลยนะ” เส้นด้ายมองหน้าเพื่อนอยู่สองวินาที ก่อนพึมพำ “ทำไม กลัวพวกกูหิวผัวมึงเหรอ ต่อให้พวกกูหิว ผัวมึงก็ไม่เอาพวกกูหรอก ดูสภาพพวกกูหน่อย” “เราไม่ได้คิดแบบนั้น” “แล้วทำไมไม่เล่า มันเป็นอะไร” “...เราไม่ชอบพูดเรื่องแบบนี้...พวกแ
“อะไรอีก จะอวดเหมือนมันรึไง” ยี่หวาเอนหลังพิงโซฟา พลางกวาดตามองเพื่อนแต่ละคน ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่แก้มยุ้ยกับช้างที่นั่งติดกัน “ช่วงนี้ผัวพวกมึงเป็นไง” “เป็นไงคืออะไร” เส้นด้ายก็เลิกคิ้ว “ก็เรื่องบนเตียง เป็นไง” “ก็เริ่ดเหมือนเดิม แรงเยอะไม่แผ่ว” แก้มยุ้ยตอบทันทีแบบไม่ต้องคิด ก่อนยกแขนขึ้นกอดค
“โลกเรามีแรงโน้มถ่วง นมมึงใหญ่ขนาดนั้น มันจะเต่งตึงตลอดได้ยังไง มันก็ต้องมีหย่อน มีหลุดบ้าง เป็นธรรมดา” “ใหญ่แค่ไหน?” ช้างที่นั่งฟังมาตลอดก็ตาลุกวาวทันทีทำให้ทุกคนหันไปมอง ช้างมองไอมิเอะตั้งแต่ศีรษะจรดอกอย่างมีเลศนัย แม้เสื้อที่เธอใส่จะมิดชิดจนเห็นเพียงสัดส่วนของเนินอกเท่านั้น แต่ก็ดูออกว่าหน้าอกใ
“ก็จริง” ยี่หวาก็พยักหน้าเห็นด้วย “อีกอย่าง คนที่จินเคยคบก็มีแต่ผู้หญิงแรง ๆ ทั้งนั้น ไอมิเป็นคนเงียบ ๆ พูดน้อย เถียงไม่สู้ใคร เผลอ ๆ โดนพวกอีแก่ยกพวกมารุมตบแบบไม่ทันตั้งตัวอีก” “แต่เรื่องนี้กูจะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนี้แน่!” เส้นด้ายพูดอย่างหนักแน่น สายตาจริงจังเกินกว่าจะเป็นคำขู่เล่น “กูจะไปพูดกับจิ
ไอมิเอะก้มมองก่อนจะเหลือบไปข้างหลัง โดยจินยังนั่งอยู่เหมือนเดิม เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ แค่เอนหลังพิงเก้าอี้ มองไปที่กระดาน ก่อนจะก้มหน้าลงมาทำแบบฝึกหัดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอค่อย ๆ คลี่กระดาษออกช้า ๆ ในนั้นเขียนว่า (คิดถึง) ซึ่งเป็นลายมือของจิน เขียนเรียบ ๆ ขีดเส้นใต้เอาไว้ แต่กลับทำให้ใจเธอส
“ทำไม?” ไอมิเอะถามอีก น้ำเสียงเหมือนเด็กใสซื่อที่อยากรู้ ไม่ได้ซักไซ้ ไม่ได้แกล้ง เธอแค่อยากเข้าใจเขา “....” จินเม้มปากเล็กน้อย สายตาหันไปจ้องถนนข้างหน้า ขณะเหยียบคันเร่งขับตามรถของไตเติล “…มันไม่ใช่คนดีอะไร” จินตอบเรียบ ๆ ไม่อยากขยายความ ไอมิเอะหันมองหน้าเขาเต็ม ๆ มุมปากเธอยกขึ้นนิด ๆ เธอเงียบอย
“ทำไมถึงลุกขึ้นมาแต่งแบบนี้ล่ะ?” “…ก็แค่อยากลองแต่งตัวดี ๆ ดูบ้างน่ะ” ไอมิเอะตอบเสียงเบา กลั้นใจไม่ให้มือที่วางบนตักสั่นพร่า สายตาของแก๊งผีเสื้อสมุทรยังคงมองมาอย่างเขม็ง บางคนถึงกับขยับตัวเหมือนพร้อมจะนินทาอีกรอบ “อันที่จริง ไม่แต่งตัวแบบนี้ก็สวยมากอยู่แล้วนะ”ตูมตามเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยเสียงทุ้ม







