Mag-log in“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
เยอะขนาดนี้ ไม่รู้ว่าสุสานอสุจิ หรือว่าธนาคารอสุจิกันแน่ จินลอยคออยู่ในสระน้ำอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาดูอิ่มเอม เพราะเพิ่งผ่านศึกหนักมาจนหนำใจ ในขณะที่เพื่อนรักทั้งสองคนยืนอึ้งกับที่อยู่บนระเบียง สายตาของพวกเขากวาดมองซากอารยธรรมที่จินทิ้งไว้จนแทบไม่เหลือที่ว่างให้วางเท้า “ระวังเหยียบหลาน!” ทิ
“นั่งนี่” เสียงเขายังนิ่งแต่ไม่แข็งเหมือนก่อนหน้านี้ “เดี๋ยวกูมา” ไอมิเอะพยักหน้าเล็ก ๆ มือวางบนหน้าตัก ตัวนั่งตรงอย่างขี้กลัว ดวงตายังแอบเหลือบมองไปทางประตูราวกับไม่คุ้นกับความหรูหรานั้น ขณะเดียวกัน เพื่อน ๆ ก็รีบกระโดดขึ้นเรือกันจ้าละหวั่นไม่มีใครกล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว เมื่อเพื่อนๆ ขึ้นมาบ
“อ่อ ไอ้เวรนั่นน่ะเหรอ” ศาสตราจารย์กัดฟันพูดก่อนจะขบกรามแน่น คำพูดหยาบหลุดออกมาอย่างไม่ปิดบัง ต่างจากภาพลักษณ์ศาสตราจารย์สุขุมเมื่อครู่โดยสิ้นเชิงราวกับหน้ากากถูกกระชากออกชั่ววินาที “ไอ้เวร…หมายถึงยังไงเหรอคะ” ไอมิเอะเห็นท่าทีเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนของศาสตราจารย์ก็ตกใจเป็นอย่างมาก หัวใจเธอเต้นแร
บทที่ 198 “เอาจริงดิ” “กูเกลียดความหวั่นไหวที่มีต่อชายชาตรี” ไตเติลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท หน้าตานิ่งเหมือนกำลังประกาศสัจธรรมชีวิต ไม่มีแววล้อเล่น ไม่มีรอยยิ้ม แต่ปัญหาคือ สายตาดันจ้องเขม็งไปตรงนั้นของจินแบบไม่กระพริบ ซึ่งนั่นทำเอาทิศเหนือถึงกับกลั้นเสียงหัวเราะจนตัวงอ ก่อนจะกระทืบเท้าลงกับพื้น







