تسجيل الدخول“อ๊ะ…” ไอมิเอะสะดุ้งเจ็บเบา ๆ แม้เขาจะพยายามเบามือ แต่ว่าเขาเป็นคนมือหนัก จึงทำให้เธอเจ็บไม่น้อย “ขอโทษ” เสียงของจินแผ่วลงกว่าปกติ เขาค่อย ๆ ดึงหมอนมารองไว้ให้เธอนอนคว่ำได้สบายขึ้น “....” “เจ็บหน่อยนะ” เขาเตือนเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แตะสำลีลงบนแผล “อึก…” ไอมิเอะสะดุ้งทันที นิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น จ
“...ไม่ต้องเช็ดก็ได้” “....” ไอมิเอะชะงัก “เป็นแบบนี้ก็ยังน่ารักอยู่ดี” จินมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมอ่อนลงเล็กน้อย “.…” ไอมิเอะก็นิ่งไปเลย แม้แต่เสียงสะอื้นยังหยุด ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จินก็ยกมุมปากขึ้นบาง ๆก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ “ทีนี้หันหลังมา ฉันจะทำแผลให้” ไอมิเอะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่
นิ้วเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขยับหนี จินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เขาเลือกขับรถเอง โดยไม่เรียกคนขับรถ โดยไม่พูดอะไรอีก เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบกลางความมืด ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบขึ้นรถอีกสองคันตามมา ก่อนขบวนรถจะค่อย
คุณพ่อยืนขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ยอมเปิดทางแม้แต่นิดเดียว จินเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ “เคลียร์ทาง” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เรียบเสียจนลูกน้องทุกคนรีบขยับตัวทันที “ช่วยหลีกทางด้วยครับ” “ฉันไม่หลีก” “….” “วางลูกสาวฉันลง” “….” จินมองว่าที่พ่อตานิ่ง นิ่งจนคุณปู่เ
บทที่ 261 “นายน้อยครับ!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ก่อนลูกน้องของจินหลายคนจะวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วรีบยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายทันที “นายน้อยครับ ใจเย็นก่อนครับ” “ถอยไป!” คุณพ่อของไอมิเอะตวาดลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาอีกครั้ง “เอาลูกสาวฉันคืนมา!” “ขออภัยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งก้มศีรษะลงเล็ก
“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
“จ...จะ...จุก...อื้อ!” อาการจุกตรงท้องน้อยเข้าเล่นงานอย่างหนัก มือบางกุมหน้าท้องของตัวเองเอาไว้ หวังจะช่วยผ่อนคลายอาการจุกตรงบริเวณท้องน้อยลงได้บ้าง แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย เพราะเขาดันแก่นกายเข้ามาอย่างแรง จนความแน่นลึกพุ่งขึ้นไปจนถึงท้องน้อย ราวกับจะทะลุถึงสะดือ ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมาจนเธอจุกทวี
บทที่ 84 ไอมิเอะเดินเชื่องช้าอ่อนแรงราวกับแค่ก้าวขาก็ใช้แรงมากกว่าปกติ เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องน้ำหญิงที่อยู่สุดทางเดิน เธอก็ชะงัก เพราะทันทีที่มือเล็กแตะลูกบิด ประตูกลับถูกผลักเปิดออกจากด้านในก่อน และเพื่อน ๆ ของเธอก็เดินออกมาพอดี “ไอมิ” เสียงของเส้นด้ายดังขึ้น ทำเอาไอมิเอะชะงัก ใจเต้นแรงขึ้นอย่างค
บทที่ 80 อาจารย์บุษราคัมพยายามเพ่งมองใบหน้าของเด็กสาวในอ้อมกอดของลูกชายให้ชัดขึ้น เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาด แววตาก็เปี่ยมไปด้วยความตกใจและความไม่เชื่อ เมื่อเห็นชัดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้คือไอมิเอะ จริงๆ ตอนแรกที่ได้ยินเสียง อาจารย์บุษราคัมคิดว่าผู้หญิงที่อยู่ในห้องกับลูกชาย คงเป็นเด็กผู้หญิงมัธยมต้น
“ถ...ถ่ายทำไม” เธอพึมพำเสียงสั่น ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสับสนและเขินอาย “เก็บไว้เป็นความทรงจำ ครั้งหนึ่งได้เปิดซิงลูกครึ่ง” เขาแสยะยิ้มมุมปากเบาๆ “มะ…ไม่เอา…เราไม่ให้ถ่าย” “กูเก็บไว้ดูคนเดียว ไม่แบ่งใครอยู่แล้ว” “ไม่ได้” แม้ว่าจะเขิน น้ำเสียงจะสั่น แต่เธอยังคงยืนยันคำเดิม ทั้งที่หัวใจมันกำลังเ







