Se connecter“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“.…” “แล้วจะมาแปลกใจอะไร” จินหัวเราะเย็น ๆ “หรือพ่อลืมไปแล้ว ว่าตอนวัยรุ่นพ่อบ้ามากกว่าผม” “อย่ามายอกย้อนฉันนะจิน แกคิดว่าทุกคนจะโชคดีเหมือนฉันงั้นเหรอ? คิดว่าเกเร ใช้กำลังแก้ปัญหา แล้ววันหนึ่งจะได้ขึ้นไปนั่งอยู่จุดสูงสุดเหมือนกันหมด ถ้าแกคิดแบบนั้น แกคิดผิด สมัยฉันกับสมัยแกมันไม่เหมือนกัน ยุคนี้ค
“เปราะบาง…” เสียงทุ้มพึมพำเบา ๆ สายตามองใบหน้าคนหลับราวกับมองสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต ก่อนโน้มตัวลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ นานกว่าปกติ ราวกับไม่อยากลุกไปไหน “เธอนอนเถอะ เดี๋ยวฉันกลับมา” แม้รู้ว่าเธอไม่ได้ยิน แต่เขาก็ยังอยากบอก เขามองอยู่แบบนั้นอีกหลายวินาที ก่อนจะฝืนตัวเองลุกขึ้น เดินออกจากห้องนอน “น
“.…” “ฉันมองเธออยู่ตลอด” ประโยคนั้นทำให้ไอมิเอะนิ่งไปเลย ไม่มีแรงแม้แต่จะถามอะไรต่อ เธอได้แต่นอนซบอยู่กับอกเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอ สมองเธอยังมึนไปหมด ทั้งเรื่องที่บ้าน ทั้งเรื่องเด็กในท้อง แล้วก็เรื่องที่เขาบอกว่ารู้มานานแล้ว “…แล้วทำไมแกไม่บอกเรา” เธอเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอ
“อ๊ะ! เจ็บนะจิน!” ไอมิเอะเบ้หน้าพลางอุทานประท้วงเสียงสั่น ร่างเล็กกระตุกเฮือกด้วยความเจ็บปนเสียวซ่านที่แล่นริ้วขึ้นสมอง ทว่าเธอกลับไม่ได้ขยับหนีหรือปัดป่ายเรียวแขนขัดขืนแม้แต่น้อย เธอทำเพียงแค่นอนคว่ำหน้านิ่ง ซุกพวงแก้มแดงแจ๋ลงกับหมอนนุ่ม ก่อนที่ใบหน้าหวานจะแอบชำเลืองหางตาหันกลับมามองค้อนคนที่อยู่ด
บทที่ 262 ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าคร่อมทับช่วงสะโพกและเรียวขาของไอมิเอะเอาไว้ แต่เขาระวังตัวเต็มที่โดยการทิ้งน้ำหนักลงบนเข่าทั้งสองข้าง ไม่ได้กดทับลงไปบนตัวเธอเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าร่างบางยังระบมกับแผลอยู่ สายตาคมกริบเลื่อนลงมองกระโปรงส่วนที่เหลือซึ่งยังพันธนาการช่วงล่างของเธอไว้ อารมณ์ดิบปนความหงุดหง
“…ยัง” คำตอบเบา ๆ เอ่ยออกมา ทั้งที่น้ำเสียงไม่ได้แข็งเลยสักนิด แก้มตุ่ย ๆ ของเธอ ทำให้จินเผลอยิ้มบาง ๆ ออกมา “หายงอนได้แล้ว” “ไม่…” “ต้องทำยังไงถึงจะหายงอน” จินกดจูบลงบนไหล่มนเบาๆ “อะไรวะ” ทำเอาทิศเหนือเพิ่งเดินเข้ามา เห็นภาพตรงหน้าแล้วชะงักทันที คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น สมองยังประมวลผลไม่ทันว
บทที่ 193 จินมองตามทุกการเคลื่อนไหวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง แววตาของเขาตอนนี้มันลุกวาวราวกับเปลวไฟที่กำลังรอเชื้อเพลิงชั้นดี มันทำให้ไอมิเอะถึงกับใจเต้นรัว ยิ่งเห็นสายตาเร่าร้อนของเขา เธอก็ยิ่งได้ใจ ไอมิเอะค่อยๆ กดสะโพกกลืนกินแก่นกายของเขาเข้าไปช้าๆ จนสุดลำ แล้วก็เริ่มขยับกาย เธอโน้มตัวลง
พวกเขาแค่เดินผ่านก็ทำให้หลายคนเหลือบมองโดยอัตโนมัติ สายตาของจินกวาดไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่มองหาอาหาร แต่มองหาไอมิเอะ แล้วเขาก็เห็นเธอยืนต่อแถวอยู่คนที่สอง ท่าทางเรียบร้อย มือจับถาดอาหารไว้แน่น ดวงตากลมโตมองไปข้างหน้าอย่างว่าง่าย จินก็เดินแซงหน้าทุกคนไปเลย แถวที่ยืนกันเป็นระเบียบถูกแทรกอย
“เห็นหน้าแกแล้วน้ำเราไหลตลอด” เธอเอ่ยเสียงพร่าพลางช้อนตามอง คำพูดนั้นทำเอาเขานิ่งไปเลย หัวใจในอกซ้ายเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก จู่ๆ เธอก็จับมือเขาไปสัมผัสที่ใจกลางความเป็นสาวที่เริ่มฉ่ำเยิ้ม “น้ำตรงนี้เราไหลตลอด เวลาอยู่กับแกสองคน แล้วตอนนี้ก็ไหลแล้วด้วย” “....” เขานิ่งอึ้ง สัมผัสอุ่นชื้น







