(คู่เพื่อน) อาถรรพ์ลานเกียร์

ภาค..." เฮ้ยระวัง! / ไอ้ภาคระวัง! / ไอ้ไวน์ระวัง! "ปึก ผลั่กปี๊ดดดด!!!!!!เสียงเพื่อนๆทั้งสองทีมรวมทั้งเสียงกรีดร้องข้างสนามดังขึ้นพร้อมๆกันกับเสียงนกหวีด ไม่นานร่างของผมที่ปะทะกับร่างของใครสักคนก็กลิ้งลงไปกองที่พื้นพร้อมกัน ความรู้สึกชาวาบและเย็นๆที่หัวทำให้ผมที่นอนกองกับพื้นอยู่ต้องเอามือกุมหัวตัวเองเอาไว้ ของเหลวสีแดงเหนียวๆกลิ่นคาวคลุ้งไหลลงอาบหน้าของผม พอหันไปมองคนที่นอนกองอยู่ข้างๆก็สภาพไม่ได้ต่างจากผมนัก" อย่ามุงครับ!! อย่ามุง!! "เสียงเพื่อนในสนามตะโกนขึ้น" มึงเป็นไงบ้างวะ ไหวมั้ย "เพื่อนในทีมคนนึงถามผมพลางหาผ้ามาประคบให้" ไวน์ ไวน์!! "เสียงคุ้นหูดังอยู่ข้างผม ผมมองร่างบางๆค่อยๆนั่งลงข้างๆผู้ชายที่ชนกับผม เธอมีอาการตกใจและตัวสั่นเล็กน้อย ก็แหงล่ะคนที่เรารักเลือดอาบขนาดนั้นไม่ตกใจได้ไงไม่นานเพื่อนในทีมก็พาผมมาถึงห้องพยาบาลของทางมหาลัย นักศึกษาพยาบาลและนักศึกษาแพทย์ที่ทำหน้าที่เข้าเวรตอนนี้พากันเข้ามาช่วยทำความสะอาดแผลและทำแผลให้ผม ส่วนเพื่อนในทีมที่พาผมมาก็กลับเข้าสนามเพื่อแข่งต่อวันนี้เป็นวันอะไรของผมกันนะเจ็บใจแล้วยังมาเจ็บตัวอีก ว่าแต่ตอนนี้แฟนของเดือนหนาวจะเป็นยัง

ก้อย...ก่อนหน้านี้...หลังจากคืนวันบายเนียร์งานเลี้ยงอำลานักศึกษาปีสี่อย่างพวกเราจบลงไป ฉันก็เริ่มต้นใช้ชีวิตของคนวัยทำงานและดูแลแม่ไปพร้อมๆกัน ที่บ้านของฉันไม่ได้มีมรดกหรือสมบัติอะไรมากมายเหมือนบรรดาเพื่อนๆของฉันฉันไม่ได้เรียนเก่งอะไรจนมีเกรดเฉลี่ยสูงๆพอที่จะเข้าทำงานในบริษัทใหญ่ๆเงินเดือนแพงๆเหมือนคนอื่นเพราะตอนเรียนเวลาของฉันทั้งหมดถูกยกให้งานพิเศษและแม่ตอนนี้คนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยให้ฉันได้เข้าทำงานในตำแหน่งดีๆของบริษัทใหญ่ๆที่มีเงินเดือนแพงๆก็คือคุณน้าฟาเรนท์แม่ของเดือนหนาวเพื่อนสนิทของฉัน ถึงแม้ว่าในใจจะรู้สึกละอายที่ได้ทุกอย่างมาแบบง่ายๆแต่ลึกๆแล้วฉันก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่อยากทำงานดีๆมีเงินเดือนเยอะๆฉันก็เลยรับไว้ฉันได้เข้าทำงานในบริษัทที่มีโครงการคอนโดและโรงแรมชื่อดังมากมายในเครือ ในตำแหน่งผู้ช่วยเลขาการตลาด ส่วนเดือนหนาวเองก็เริ่มเรียนรู้ในตำแหน่งผู้ช่วยการตลาดโดยมีฉันเป็นเลขานางต่ออีกที ซึ่งมันดีมากๆเลยแหละที่ได้ทำงานกับเพื่อนตัวเองถึงอนาคตข้างหน้าฉันจะได้เป็นแค่เลขาของเพื่อนตัวเองก็เถอะ แค่นี้บุญคุญของแม่เพื่อนและเพื่อนล้นหัวจนชดใช้ไม่หมดอยู่แล้ว" เป็นยังไงลูกเริ่ม

ก้อย...เย็นวันนี้ฉันมาค้างกับแม่เหมือนทุกครั้งที่เป็นวันหยุด อาการของแม่ดีขึ้นมากแล้ว แถมแม่ยังกินอาหารได้มากขึ้นอีกด้วย ฉันกับแม่เรานั่งกินมื้อเย็นด้วยกันเพราะฉันกะเวลาเอาไว้ว่าจะไปให้ทันมื้อเย็นของแม่ พี่เขาบอกว่าแม่สามารถกินอาหารได้แค่ที่พยาบาลเตรียมมาให้เท่านั้น ส่วนผักและผลไม้แม่จะกินอะไรก็ได้ ดังนั้นเราสองคนแม่ลูกก็เลยได้นั่งกินข้าวด้วยกันแต่เป็นอาหารคนละอย่าง มีแค่ผลไม้ที่ฉันเตรียมมาเท่านั้นที่แม่กินได้ ก่อนจะคุยกันเรื่อยเปื่อยไปจนเป็นเวลาดึกดื่นเหมือนทุกคืน" วันหยุดทั้งทีก้อยไม่ต้องลำบากมาเฝ้าแม่ก็ได้นะลูก ออกไปพักผ่อนไปเที่ยวไปเจอเพื่อนบ้างก็ได้ "แม่หันมาคุยกับฉันพลางเอนตัวลงนอน" ลำบากที่ไหนกันล่ะคะแม่ ก้อยคิดถึงแม่แค่มานอนค้างกับแม่ไม่ลำบากเลย แล้วเพื่อนๆก้อยก็เจอเกือบทุกวันอยู่แล้วโดยเฉพาะยัยหนาว แล้วยัยโฟร์นางก็ไม่ค่อยได้ทำงานนางชอบแวะมาเม้าท์มอยที่ออฟฟิตบ่อยๆไม่เหงาเลยค่ะแม่ "ฉันรีบบอกพลางจับแขนแม่มากอดเอาไว้" งั้นก็ดีแล้วลูก แม่กลัวลูกเหงา "" เหงาที่ไหนล่ะคะแม่ก็ "" งั้นลูกไปพักผ่อนได้แล้ว แม่ก็ว่าจะนอนแล้วเหมือนกัน "" ก็ได้ค่ะงั้นก้อยไปซื้อหนมมาไว้กินตอนดึกดีกว

ก้อย..." แล้วพี่จะตามฉันมาทำไมเนี่ย ไปนั่งรอสิฉันจะเจียวไข่ให้ "ฉันหันไปทำเสียงดุใส่คนข้างหลังที่เดินตามฉันเข้ามาในครัว นับวันเขายิ่งหน้าด้านขึ้นไปทุกทีแล้วแม่ก็ให้ท้ายเขาด้วยนะ" เดี๋ยวพี่ช่วย "" ไม่ต้อง ฉันจะทำเองพี่ออกไปข้างนอกเลย "ฉันว่าพลางหันกลับมาตีไข่ต่อ" เราเป็นแฟนแล้วใช่ป่ะ "คนที่เดินมาหยุดอยู่ข้างๆถามขึ้นยิ้มๆพลางเกาหัวไปด้วย" ไม่อะ ไม่เป็นฟงไม่เป็นแฟนอะไรกันทั้งแหละ พี่ออกไปข้างนอกเลยฉันจะเจียวไข่ "" เฮ้ยได้ไงอะก็เมื่อกี้เรายอมเป็นแฟนพี่แล้วนิ "คนข้างๆโวยวาย" ฉันก็ตอบไปงั้นแหละพี่ ตอบแบบส่งส่งพี่จะได้ปล่อยฉันไง "ฉันตอบกลับแบบไม่ใส่ใจก่อนจะหันกลับมาเทไข่ลงกระทะต่อ ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมที่จะเป็นแฟนใครหรือให้ใครมาเป็นแฟนฉันทั้งนั้นแหละ สถานะภาพของฉันตอนนี้ไม่เหมาะที่จะให้ใครเข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิตเพิ่มอีกแค่แม่คนเดียวฉันก็แทบจะไม่มีเวลาดูแลท่านแล้ว ไหนฉันจะต้องทำงานทำการอีก" ถ้างั้นพี่ก็จะเป็นแฟนน้องแบบส่งๆนี่แหละ "คนข้างๆพูดยิ้มๆพลางเลิกคิ้วให้ฉันกวนๆก่อนจะเดินไปตักข้าวใส่จานแล้วมายืนรอข้างๆฉัน" พี่!! ฉันไม่เป็นอะไรกับพี่ทั้งนั้น ถ้าพูดไม่รู้เรื่องก็กลับบ้านพี่

ก้อย..." พี่มาส่งฉันแล้วก็กลับไปสิ "ฉันหันไปบอกคนข้างหลังที่เดินตามฉันเข้ามาในบ้านหน้าตาเฉย วันนี้เราไปทานมื้อเย็นกันเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้พี่เขาก็มาส่งฉันถึงบ้านแล้วแต่ยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับบ้านเขาเอง" ไม่อะขี้เกียจขับรถ "คนข้างหลังตอบพลางเดินเลยฉันไปทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วเปิดทีวีดูหน้าตาเฉย บทจะมึนก็มึน บทจะร้ายก็ร้าย ไอ้หมอบ้าเอ้ย" งั้นก็เอาที่พี่สบายใจเลย อยากทำอะไรทำเลยฉันไม่ยุ่งกับพี่แล้ว ฉันจะไปนอน "ฉันเดินไปยืนบังทีวีพี่เขาเอาไว้ก่อนจะยู่หน้าใส่แล้วเดินออกมา" จะไปไหน มานี่ก่อน "" ว๊าย!! พี่ภาคปล่อยฉันนะ!! "ฉันหันไปดุคนที่ดึงฉันไปนั่งบนตักเขาเอาไว้พลางดิ้นไปมา" อย่าดิ้นเดี๋ยวข้างล่างก็ตั้งหรอก "" .......... "ฉันนั่งตัวแข็งทื่อเมื่อเสียงดุๆของพี่เขาพูดจบ ข้างล่างจะตั้งงั้นหรอ...ไอ้หมอโรคจิต!!" เมื่อกี้บอกพี่ว่าอยากทำอะไรทำเลยใช่มั้ย "เสียงทุ้มโน้มมากระซิบข้างๆหูฉันจนฉันรู้สึกขนลุกซู่ นี่ฉันไม่ได้พูดอะไรผิดไปใช่มั้ย" กะก็ใช่ แล้วพี่จะให้ฉันนั่งบนตักแบบนี้ทำไมเล่า ปล่อยสิ "ฉันหันไปว่าพี่เขาแต่ก็เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าไม่สนโลกของเขากำลังจดจ่ออยู่กับทีวีตรงหน้า" พี่ พี่ภ