บทที่ 8

“โอเค ฉันอยู่นี่แล้ว”

น้ำเสียงของเขายังคงติดหอบเหนื่อยจากการวิ่ง แขนแกร่งรัดรอบตัวเธอแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง เสื้อยืดสีดำของเขาเปียกชื้นและเย็นเฉียบจากน้ำฝน แต่ไอความร้อนจากอุณหภูมิร่างกายที่แผ่ออกมากลับอบอุ่นจนน่าประหลาดใจ

วินาทีที่สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งและกลิ่นอายฝนที่ปกคลุมรอบตัว ทำนบน้ำตาของไอรินก็พังทลายลงมา เธอซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง สองมือที่เคยสั่นกำเสื้อของเขาไว้แน่นราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยวเดียวที่มี

“รินกลัว...” เธอสะอื้นไห้ ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย เผลอแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นอย่างที่ชอบทำเวลาหลุดการควบคุม

“รู้แล้ว” สกายกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น มือใหญ่ข้างหนึ่งลูบเรือนผมที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อของเธออย่างเบามือ “ไม่ต้องกลัว ไม่มีอะไรแล้ว”

การกระทำของเขาไม่ได้อ่อนโยนจนเกินไป แต่มันมั่นคงและหนักแน่นพอที่จะฉุดรั้งจิตใจที่กำลังดิ่งลึกลงไปในความมืดให้กลับขึ้นมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

ไอรินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รับเอากลิ่นจากตัวเขาเข้าไปเต็มปอด กลิ่นนี้ทำงานเหมือนยาระงับประสาทชั้นดีสำหรับเธอเสมอ อัตราการเต้นของหัวใจที่เคยบ้าคลั่งค่อยๆ ลดจังหวะลง ลมหายใจที่เคยขาดห้วงเริ่มกลับมาเป็นปกติทีละนิด

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของไอรินและเสียงฝนด้านนอก

สกายปล่อยให้เธอกอดและซุกหน้าอยู่กับไหล่เขาแบบนั้นโดยไม่บ่นสักคำ ไม่มีการพูดถึงเรื่องที่ทะเลาะกันเมื่อตอนบ่าย ไม่มีการตั้งคำถามว่าทำไมเธอถึงหนีกลับมาที่นี่ เขาทำเพียงแค่ลูบผมและแผ่นหลังของเธอซ้ำๆ ด้วยจังหวะสม่ำเสมอ

เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนไอรินเริ่มได้สติเต็มร้อย

เธอรับรู้ถึงความใกล้ชิดที่มากเกินไป สัมผัสได้ถึงหน้าอกแกร่งที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ และอุณหภูมิร้อนผ่าวจากฝ่ามือเขาที่ทาบทับอยู่บนแผ่นหลังเปลือยเปล่าเหนือสายเดี่ยวชุดนอน

หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย พยายามจะดันแผงอกเขาออกเพื่อรักษาระยะห่าง

แต่สกายกลับไม่ยอมปล่อย แขนของเขายังคงรัดเอวเธอไว้แน่น

“ปล่อยได้แล้ว” ไอรินประท้วงเสียงอู้อี้

“หายสั่นแล้วหรือไง” เขาย้อนถาม น้ำเสียงกลับมาราบเรียบเหมือนปกติ

“อืม”

สกายยอมคลายอ้อมกอดออกช้าๆ แต่ยังคงคุกเข่าอยู่ข้างเตียงไม่ยอมขยับไปไหน เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่โยนทิ้งไว้ขึ้นมาส่องไฟไปที่ใบหน้าเธอ

ไอรินหยีตาหลบแสง “แสบตา เอาไฟออกไป”

เขาเบี่ยงทิศทางแสงไฟลงพื้นห้อง เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำฝน ผมสีเข้มลู่แนบหน้าผาก แววตาชั้นเดียวที่เคยมองอ่านยาก บัดนี้ฉายชัดถึงความกังวลที่ถูกพยายามกดทับเอาไว้

“ลุกขึ้นไปนั่งดีๆ ฉันจะเก็บกวาดตรงนี้ให้” สกายปรายตามองเศษแก้วที่แตกกระจายอยู่บนพื้นใกล้ๆ จุดที่เขาคุกเข่าอยู่

“ระวังบาด” ไอรินเตือนเสียงเบา เพิ่งสังเกตเห็นว่าเขาไม่ได้ใส่รองเท้าสลิปเปอร์เดินในห้อง

สกายไม่ตอบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินหายออกไปนอกห้องนอนด้วยความเคยชินกับผังห้องของเธอ สักพักเขาก็กลับมาพร้อมกับไม้กวาดและที่ตักผง จัดการกวาดเศษแก้วในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจากไฟฉายมือถือได้อย่างคล่องแคล่ว

ไอรินนั่งกอดเข่ามองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังก้มๆ เงยๆ ทำความสะอาดให้เงียบๆ

ความรู้สึกโกรธและเกลียดชังเมื่อตอนบ่ายมลายหายไปจนแทบไม่เหลือร่องรอย ตอนที่เธอกลัวที่สุดและต้องการใครสักคน คนที่มาถึงเป็นคนแรกและพังประตูเข้ามาช่วยเธอก็คือเขาเสมอ... เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา

เมื่อจัดการเศษแก้วเสร็จ สกายก็เอาไม้กวาดไปเก็บและเดินกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง

“แอร์ดับ เปิดหน้าต่างไหม จะได้ไม่อึดอัด” เขาถาม

“ไม่เอา ฝนสาด”

สกายพยักหน้ารับรู้ เขาเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงฝั่งที่เธอนั่งอยู่

“กี่โมงแล้ว” ไอรินถาม

“ตีหนึ่งกว่า” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะขยับตัวทิ้งตัวลงนั่งบนพรมข้างเตียง เอนหลังพิงฟูกตรงจุดที่ไอรินนั่งคู้เข่าอยู่พอดิบพอดี

ไอรินมองแผ่นหลังกว้างที่ชิดกับหน้าขาของตัวเอง “นายทำอะไร”

“นั่งเฝ้า”

“ตัวนายเปียก กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโดตัวเองสิ” เธอไล่ แม้ในใจลึกๆ จะไม่อยากให้ออกไปจากห้องนี้เลยก็ตาม

“ไล่คนที่เพิ่งขับรถฝ่าฝนมาช่วยเธอตอนตีหนึ่งเนี่ยนะ ใจดำไปหน่อยไหม” สกายสวนกลับเสียงเรียบ ขยับศีรษะพิงกับขอบเตียง

“ก็...” ไอรินเถียงไม่ออก “นายเปียก เดี๋ยวก็เป็นหวัด”

“ถ้ากลัวฉันเป็นหวัด ก็หาผ้ามาเช็ดผมให้สิ”

คำขอนั้นหน้าด้านและเอาแต่ใจสมกับเป็นศิวัช ไอรินเม้มปาก อยากจะด่ากลับ แต่มองสภาพเขาแล้วก็ด่าไม่ลง หญิงสาวถอนหายใจยาว เอี้ยวตัวไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ปลายเตียงมาถือไว้

เธอขยับตัวเข้าใกล้ขอบเตียงมากขึ้น โน้มตัวลงไปหาคนบนพื้น

สกายไม่ได้หันกลับมามอง เขาเพียงแค่หลับตาลงอย่างรอคอย

ไอรินวางผ้าขนหนูลงบนกลุ่มผมเปียกชื้นของเขา ออกแรงเช็ดเบาๆ อย่างเก้ๆ กังๆ สัมผัสจากเส้นผมที่เสียดสีกับฝ่ามือทำให้เธอรู้สึกแปลกประหลาด มันเป็นความใกล้ชิดที่สงบเงียบ แตกต่างจากการทะเลาะเบาะแว้งที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง