บทที่ 9

ระหว่างที่กำลังเช็ดผม สายตาของไอรินก็หลุบมองลงไปเห็นมือขวาของสกายที่วางพาดอยู่บนเข่า

มีรอยบาดทางยาวที่ฝ่ามือ เลือดสีสดซึมออกมาผสมกับหยดน้ำฝน

“มือไปโดนอะไรมา” เธอถามอย่างตกใจ รีบหยุดมือที่กำลังเช็ดผมแล้วชะโงกหน้าไปดู

สกายลืมตาขึ้น ก้มมองมือตัวเองนิ่งๆ “เศษแก้วเมื่อกี้มั้ง ไม่ระวังเอง”

“ทำไมไม่บอก!” ไอรินเสียงดุ รีบผละออกจากขอบเตียง วิ่งฝ่าความมืดสลัวออกไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อหยิบกล่องพยาบาลที่ชั้นวางทีวี โชคดีที่เธอจำตำแหน่งของได้แม่น

เธอกลับเข้ามาพร้อมกล่องพยาบาล ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงตรงหน้าเขา ดึงมือหนาที่เปื้อนเลือดขึ้นมาวางบนตักตัวเอง สกายปล่อยให้เธอทำตามใจชอบ ไม่ดึงมือกลับ และไม่บ่นเจ็บสักคำ

ไอรินจัดการใช้สำลีชุบน้ำเกลือเช็ดคราบเลือดออกอย่างเบามือที่สุด รอยบาดไม่ได้ลึกมากแต่ก็ยาวพอสมควร แสงไฟฉายจากโทรศัพท์ที่สกายถือส่องให้ช่วยให้เธอมองเห็นแผลชัดเจนขึ้น

“เจ็บไหม” เธอถามเสียงอ่อนลงขณะกำลังทายาฆ่าเชื้อ

“ไม่เท่าไหร่”

“คราวหลังถ้าเจ็บก็หัดบอกบ้าง ไม่ใช่ทำหน้านิ่งเป็นหินหินแบบนี้” ไอรินบ่นอุบอิบ ปิดท้ายด้วยการแปะพลาสเตอร์ยาแผ่นใหญ่ลงบนรอยบาด

“เสร็จแล้ว” เธอบอก ปล่อยมือเขาลง

สกายมองพลาสเตอร์ยาบนมือตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับไอรินในความมืด

“ขอบใจ” เขากล่าวสั้นๆ

ไอรินพยักหน้ารับ หยิบกล่องพยาบาลไปวางไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะปีนกลับขึ้นมาบนเตียง สอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม

สกายยังคงนั่งพิงขอบเตียงอยู่ที่เดิม เขาปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือลง ทิ้งให้ห้องกลับมามืดสลัวอีกครั้ง มีเพียงแสงรำไรจากถนนด้านล่างที่สาดส่องเข้ามาทางรอยแยกของผ้าม่าน

“จะนอนตรงนั้นจริงๆ เหรอ” ไอรินถามฝ่าความมืด

“อืม หลับไปเถอะ ฉันจะอยู่ตรงนี้แหละ”

“พรุ่งนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่หรือไง”

“โดดได้”

คำตอบเอาแต่ใจทำให้ไอรินส่ายหน้าเบาๆ เธอล้มตัวลงนอนตะแคงหันหน้าไปทางขอบเตียงฝั่งที่เขานั่งอยู่ มองเห็นเพียงโครงหนาของแผ่นหลังและไหล่กว้างในความมืด

ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดหรือน่ากลัวเหมือนตอนแรก มันเป็นความเงียบที่มีกลิ่นอายของเขาปกคลุมอยู่

ไอรินค่อยๆ เลื่อนมือซ้ายของตัวเองออกไปนอกขอบเตียง ปลายนิ้วแตะลงบนไหล่ของสกายเบาๆ

ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้หันกลับมา

เธอเลื่อนมือต่ำลงไปตามท่อนแขนแกร่ง จนกระทั่งสัมผัสกับฝ่ามือใหญ่ของเขาที่วางอยู่บนพื้นพรม ไอรินสอดนิ้วของตัวเองเข้าไปจับมือเขาเอาไว้ หลวมๆ แต่ชัดเจน

สกายพลิกฝ่ามือหงายขึ้นและกอบกุมมือของเธอไว้ในทันที นิ้วหัวแม่มือของเขาเกลี่ยเบาๆ ที่หลังมือเธอ สัมผัสถึงความเย็นของแหวนเพชรที่เขาสวมให้เมื่อตอนบ่าย

“นอนซะ” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว

“อย่าทิ้งไปไหนนะ” ไอรินกระซิบตอบ เสียงเริ่มงัวเงียจากความเหนื่อยล้าที่โจมตีอย่างหนักหน่วง

“อืม ไม่ไปไหนหรอก”

ไอรินหลับตาลง ปล่อยให้ความอบอุ่นจากฝ่ามือและกลิ่นน้ำหอมปนกลิ่นฝนของเขาขับกล่อมจิตใจ อาการแพนิกหายไปจนหมดสิ้น ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเธอจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว

ในความมืดมิด สกายค่อยๆ หันใบหน้ากลับมามองคนบนเตียง

เขากระชับฝ่ามือที่จับกันไว้ให้แน่นขึ้น เลื่อนริมฝีปากไปประทับจูบแผ่วเบาลงบนข้อนิ้วที่มีแหวนหมั้นสวมอยู่

“ขอโทษ...”

เสียงทุ้มกระซิบฝากไปกับความเงียบ แววตาคมกริบที่เคยมั่นใจในทุกการกระทำบัดนี้สั่นไหวด้วยความรู้สึกผิดที่อัดแน่นอยู่ในอก

ขอโทษ... ที่เป็นต้นเหตุของความกลัวทั้งหมด ขอโทษ... ที่ต้องใช้วิธีสกปรกเพื่อผูกมัดเธอไว้

และขอโทษ... ที่เขารักเธอมากเกินกว่าจะปล่อยมือไปได้จริงๆ

ความอบอุ่นคือสิ่งแรกที่ประสาทสัมผัสรับรู้ได้

ไอรินซุกใบหน้าเข้าหาแหล่งกำเนิดความร้อนนั้นอย่างเผลอไผล กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นอายฝนจางๆ ลอยแตะจมูก เป็นกลิ่นที่ทำให้จังหวะการหายใจของเธอสม่ำเสมอและสงบนิ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมานานนับปี

เธอหลับสนิท

ไม่มีภาพห้องเก็บของแคบๆ ไม่มีเสียงหัวเราะเยาะ ไม่มีอาการสะดุ้งตื่นกลางดึกขึ้นมาหอบหายใจเหมือนคนใกล้ตาย สมองที่เคยตึงเครียดได้รับการพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มจนไม่อยากลืมตาตื่น

แต่ความรู้สึกหนักอึ้งที่พาดทับอยู่บนช่วงเอว ทำให้คิ้วเรียวสวยต้องขมวดเข้าหากัน

ไอรินขยับตัวเล็กน้อยเพื่อสลัดความหนักนั้นออก ทว่าสิ่งที่รัดอยู่รอบเอวกลับกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับแผ่นหลังของเธอที่ถูกดึงเข้าไปแนบชิดกับบางสิ่งที่แข็งแกร่งและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ

ดวงตากลมโตเบิกโพลงขึ้นทันที

แสงสว่างยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา บ่งบอกว่าพายุฝนเมื่อคืนได้พัดผ่านไปแล้ว ไอรินก้มลงมองช่วงเอวตัวเอง สิ่งที่พาดทับอยู่ไม่ใช่หมอนข้าง แต่เป็นท่อนแขนแกร่งที่สวมเสื้อยืดสีดำยับยู่ยี่

และเมื่อเลื่อนสายตาไปที่หลังมือของแขนข้างนั้น... พลาสเตอร์ยาแผ่นใหญ่ที่เธอเป็นคนแปะให้เมื่อคืนก็ปรากฏหราอยู่เต็มสองตา

“เฮ้ย!”

ไอรินร้องลั่น สปริงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วพร้อมกับออกแรงผลักเจ้าของท่อนแขนนั้นเต็มแรง