PLAYBOY GUY กับดักร้ายนายเพลย์บอย

-LILY-

Rrrrrrrr!!!

“ฮัลโหล ห้ะ! มึงว่าไงนะ ได้ๆ กูจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ” 

ปึก!

ฉันกดวางสายด้วยความรีบร้อน ก่อนกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากบ้านทันที!!!

ถามว่าทำไมฉันต้องรีบร้อน แล้วก็ร้อนรนจนตัวสั่นแบบนี้อ่ะเหรอ!???

ก็เพราะว่ามันเกิดเรื่องคอขาดบาดตายขึ้นกับน้ำฟ้าเพื่อนของฉันน่ะสิ เมื่อกี้อีแฟนต้าเพื่อนอีกคนนึงของฉันมันโทรมา บอกว่าตอนนี้น้ำฟ้ามันอยู่โรงพยาบาล ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอยู่ๆเกิดอะไรขึ้นกับน้ำฟ้ามัน เอาไว้เดี๋ยวค่อยไปถาม ตอนนี้ฉันรีบไปให้ถึงโรงพยาบาลก่อนแล้วกัน เป็นห่วงมันมากเลยอ่ะ ไม่รู้ตอนนี้เป็นไงบ้าง 

เออจริงสิ! เหมือนยังไม่ได้แนะนำตัว ฉันลิลลี่นะ บอกคร่าวๆเอาไว้ก่อน เดี๋ยวจะเรียกกันไม่ถูก แล้วก็อีกอย่าง ตอนนี้ฉันเรียนนิเทศปีสองอยู่มหาลัยเอกชนแห่งนึง ส่วนอย่างอื่นเอาไว้ฉันค่อยสาธยายให้ฟังทีหลังแล้วกัน ก็อย่างที่บอก ตอนนี้ฉันขอรีบไปโรงพยาบาลก่อน

.

:

;

@The Hospital 

“อร๊าย อีลิลลี่ มึงมาแล้วเหรอ กูรอตั้งนานอีดอก” อีต้า เอ่อ หมายถึงอีแฟนต้าอ่ะ พอเห็นหน้าฉันมันก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาฉันเลย

“โทษทีมึง พอดีรถติดแม่ง เออ แล้วอีฟ้าอ่ะ ตอนนี้มันเป็นไงบ้าง”

“ปลอดภัยแล้ว”

“เหรอ เห้อ ค่อยโล่ง แม่งเล่นเอาใจหายใจคว่ำหมด ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นอ่ะ ทำไมอีฟ้ามันถึงมาอยู่โรงบาล”

“มันกินยาเกินขนาด”

“ห้ะ!!!“ ฉันแหกปากเสียงดังมาก แถมตกใจจนตาแทบถลน

“เออ อย่างที่มึงได้ยินนั่นแหละ มันกินยานอนหลับเข้าไปหมดขวดเลยแม่ง คือกะจะหลับไม่ตื่นไปเลยไง”

“นี่มึงกำลังจะบอกว่า...”

“อือ กูว่าอีฟ้ามันตั้งใจกินยาฆ่าตัวตายแหงๆ นี่ถ้ากูไปไม่ทันนะ มันคงได้ไปเฝ้ายมบาลสมใจมันอ่ะ เห้อ! อีฟ้านะอีฟ้า จะคิดสั้นไปทำเหี้ยอะไรของมันก็ไม่รู้ ผู้แม่งมีตั้งเยอะตั้งแยะ หาใหม่เอาก็ได้ป่ะ”

“ก็นั่นอ่ะดิ แต่ไอ้ผู้ชายของมันก็เลวแม่ง คิดจะเทก็เท ไม่คิดว่าผู้หญิงเขาก็มีหัวใจบ้างหรือไง ฮึ่ย! คิดแล้วของขึ้น!” 

“อร๊าย! แล้วนั่นมึงจะไปไหนอีลิลลี่” อีแฟนต้ามันคงตกใจที่ฉันพูดจบก็ทำท่าจะเดินย้อนกลับไปทางเก่า

“กูก็จะไปเอาเรื่องหมอนั่นไง อย่างน้อยๆก็ขอให้ได้ลากคอมันมาขอโทษอีฟ้าก็ยังดี” ฉันตอบพลางเดินไม่หยุด ส่วนอีแฟนต้ามันก็เดินตาม

“แล้วมึงรู้เหรอว่าตอนนี้ผู้ของอีฟ้ามันอยู่ไหนอ่ะ”

“กูคิดว่ารู้ มึงอยู่นี่คอยดูอีฟ้าละกัน เดี๋ยวกูมา” 

ฉันบอกก่อนเดินต่อด้วยอารมณ์ของขึ้นเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเริ่มจะหนักกว่าเก่าขึ้นเรื่อยๆ 

ถึงจะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าคนผิดไม่ใช่แค่ฝ่ายชาย แต่เป็นเพื่อนฉันด้วยที่อ่อนแอเอง แต่ถ้าไม่มีไอ้ผู้ชายสารเลวคนนั้นเป็นต้นเหตุ เรื่องมันก็คงไม่เป็นแบบนี้ น้ำฟ้าคงไม่คิดสั้นแบบนี้ เพราะฉะนั้นยังไงๆนายนั่นนั่นแหละผิด ไม่รู้อ่ะ ยังไงฉันก็เข้าข้างเพื่อนฉัน และไอ้ผู้ชายคนนั้นมันต้องขอโทษ!!!

#Lily End

-JAMES-

@DN Pub

“โทรศัพท์มีไว้ทำซากอะไร ถ้าไม่คิดจะใช้” 

เสียงนิ่งๆเชิงแขวะของเฮียดีน พี่ชายของผมลอยเข้าหูมาทันทีที่ผมเดินเข้ามาในห้องทำงานของเฮียแก เฮียดีนเป็นเจ้าของผับนี้น่ะครับ แล้วที่ผมเดินเข้ามาในห้องทำงานของเฮีย ก็เพราะว่าผมรับปากเอาไว้เมื่อวันก่อน ว่าวันนี้จะเข้ามาช่วยดูแลความเรียบร้อยในผับให้ แต่ผมดันมาสายไง แล้วเฮียก็คงโทรหาผมไม่ติด เจอหน้าผมปุ๊บ ก็เลยเล่นผมปั๊บเลยแม่ง

“แหมเฮีย ก็ใช้นั่นแหละ แค่ไม่อยากใช้ตอนนี้” ผมตอบส่งๆพลางนั่งลงที่โซฟาอย่างเซ็งๆ

“ไม่อยากใช้หรือตั้งใจปิดโทรศัพท์หนีสาว เอาให้ชัด” เฮียดีนสวนกลับมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเหลือบมองผมอย่างรู้ทัน

“ไปหักอกสาวที่ไหนมาอีกล่ะ เลยถึงกับต้องปิดเครื่องหนี”

“โธ่เฮีย ไม่รู้ทันผมสักเรื่องก็ไม่มีใครว่าเฮียฉลาดน้อยลงหรอกนะ” ผมแดกดันกลับไปอย่างไม่จริงจังนัก ยอมรับอย่างไม่คิดจะปฏิเสธว่าพี่ชายผมโคตรรู้ไส้รู้พุงผมหมดทุกอย่าง 

เออ จะว่าไปก็นะ รู้สึกว่าผมยังไม่ได้บอกชื่อตัวเองเลยใช่ป่ะ งั้นบอกเลยละกัน ผมชื่อเจมส์ เรียนปีสามคณะบริหาร ส่วนนิสัยเหรอ ก็คงเหมือนผู้ชาย(เหี้ยๆ)ทั่วๆไปนั่นแหละ ดื่ม กิน เที่ยวไปวันๆ บวกชอบสะสมผู้หญิงไว้เป็นคอลเลคชั่น ใช่ นั่นหมายความว่าผมไม่เคยคิดจริงจังกับผู้หญิงคนไหนหรอก และผมไม่ได้คบผู้หญิงทีละคน 

จะว่าผมเลวก็ได้นะ ที่ผมไม่คิดจริงจังกับใคร เห็นผู้หญิงเป็นของเล่น แต่ถึงจะอย่างนั้น ผมก็ไม่ได้บังคับใครนะ ผู้หญิงพวกนั้นเต็มใจเอง พวกเธอยอมรับเงื่อนไขของผมทุกอย่าง พวกเธอรู้ว่าผมไม่ใช่สมบัติของใคร ผมไม่ได้เป็นของผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น และผมจะมีผู้หญิงกี่คนก็ได้ สุดท้ายคือวันไหนที่ผมบอกจบก็คือต้องจบ โดยที่ไม่มีข้อแม้อะไรทั้งนั้น เพราะถือว่าเราได้ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ทั้งหมดนี้คือกฎข้อสำคัญสำหรับผู้หญิงคนไหนก็ตามที่อยากจะมาเป็นผู้หญิงในคอลเลคชั่นของผม 

แต่ก็มีเหมือนกันนะ ผู้หญิงบางคนที่ดื้อด้านไม่ยอมจบ ทำให้ผมต้องยุ่งยาก อย่างวันนี้ไง ผมบอกเลิกผู้หญิงในคอลเลคชั่นไปคนนึง เพราะผมเบื่อเธอแล้ว แต่เธอก็ดื้อด้านไม่ยอมเข้าใจ ทั้งๆที่ก็ตกลงกันไว้แล้วตั้งแต่แรก ตอนนั้นเธอก็ยอมรับเงื่อนไขทุกอย่าง แต่พอเอาเข้าจริง แม่งเสือกงี่เง่าว่ะ พูดไม่รู้เรื่อง เธอเล่นโทรตามตื๊อผมอยู่นั่นทั้งวัน น่ารำคาญชิบหาย ผมถึงต้องปิดเครื่องหนีไง ที่เฮียโทรหาผมไม่ติดก็เพราะเหตุผลนี้แหละ 

และใช่ ที่เฮียพูดมามันไม่ผิด ผมไปหักอกสาวจนต้องปิดเครื่องหนี แต่ผมผิดเหรอ ก็ในเมื่ออย่างที่บอก ผมบอกกฎของผมกับเธอไปทุกอย่างแล้ว ก่อนที่เราจะคบกัน ผมทำข้อตกลงแบบนั้นกับผู้หญิงของผมทุกคนก่อนที่จะคบ เพราะงั้นผมมีสิทธิ์ที่จะบอกเลิกตอนไหนก็ได้ มันเป็นสิทธิ์ของผม ผมไม่ได้ใจร้าย ยัยนั่นต่างหากที่ไม่ยอมเข้าใจเอง

“ฉันรู้ทันก็ดีกว่าไม่รู้” เฮียดีนตอบกลับมาก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานเอาดื้อๆ

“อ้าวเฮีย แล้วนั่นจะไปไหนอ่ะ”

“ธุระ ฝากผับด้วยละกัน”

“เดี๋ยวนะเฮีย ธุระตอนนี้เนี่ยนะ?” ผมเอียงหน้าขมวดคิ้ว

“ฉันมีธุระตอนไหนก็ได้ แต่นาย คืนนี้ถ้าแอบชิ่งไปทำธุระที่ไม่จำเป็นอย่างเช่นไปหาของสะสมเพิ่มละก็ ฉันจะหักเงินเดือนนาย เข้าใจที่พูดนะ”

“อ้าวเห้ยเฮีย หักเงินเดือนเลยเหรอ ได้ไงอ่ะ ผมไม่...เห้ย! เฮีย เฮีย!” 

ผมพูดไม่ทันจบ แถมรั้งไว้ไม่ทัน เฮียดีนเดินออกจากห้องทำงานไปแล้ว แม่งไม่สนใจเสียงเรียกกับเสียงโอดครวญของน้องชายผู้น่าสงสารคนนี้เลย 

ที่สำคัญคือแบบนี้พี่ผมแม่งขู่กันทางอ้อมชัดๆ แสดงว่าคืนนี้ ผมก็อดหาขนมกินแก้เบื่ออ่ะดิ แม่งเอ๊ยยย ซวยชิบหาย! ทำไมชีวิตผมวันนี้มันถึงได้เหี้ยซ้ำเหี้ยซ้อนขนาดนี้วะ!!!

#James End 

-LILY-

“ฉันมาหาน้องชายเจ้าของผับที่ชื่อเจมส์” 

ทันทีที่มาถึงที่ที่คิดว่าไอ้ผู้ชายสารเลวคนนั้นน่าจะสิงสถิตอยู่ ฉันก็รีบตรงเข้าไปหาพนักงานของผับนี้ทันที 

น้ำฟ้าเคยบอกฉันว่าไอ้ผู้ชายชื่อเจมส์ เอ่อ หมายถึงไอ้สารเลวที่เป็นผู้ชายของน้ำฟ้ามันอ่ะ มันเป็นน้องชายเจ้าของผับนี้ ฉันเลยเดาว่าไอ้ผู้ชายคนนี้มันก็คงจะอยู่ที่นี่แหละ 

และถึงแม้ฉันจะไม่เคยเจอตัวจริงของมันก็ตาม(จะเคยเห็นก็แต่ในรูปที่น้ำฟ้าเคยเอาให้ดู) แต่วันนี้ฉันต้องเจอให้ได้ ต้องทั้งได้เจอ แล้วก็ต้องได้ลากคอมันไปคุกเข่าขอโทษน้ำฟ้าให้ได้ด้วย!!!

“ขอโทษนะครับ วันนี้เฮียเจมส์ไม่รับแขก”