COLD GUY กับดักร้ายนายเย็นชา

[ JIDA PART ]

“พี่อคินคะ”

“อะไร”

“จิดา...จิดามีอะไรจะบอกค่ะ”

“...”

“คือว่าจิดา...จิดารักพี่อคินค่ะ”

“รักฉัน?”

“ค่ะ จิดารักพี่อคิน รักมาตั้งนานแล้วค่ะ จิดา...”

“แต่ฉันไม่ได้รักเธอ!”

แล้วพี่อคินก็ลุกขึ้นไป ใช่ ฉันยังจำภาพวันนั้นได้ขึ้นใจ วันที่ฉันตัดสินใจบอกความในใจกับพี่อคิน แต่ก็ถูกเขาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย และนับตั้งแต่วันนั้น พี่อคินก็ไม่เหมือนเดิม เขาไม่พูด ไม่คุย ไม่อะไรกับฉันเหมือนเมื่อก่อน เขาทั้งเย็นชา ทั้งใจร้าย เหมือนคนไร้หัวใจ ขนาดแค่หางตา เขายังไม่คิดจะเหลียวมามองฉันเลย เขาคงไม่รู้ว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน ที่เขาใจร้ายกับฉันขนาดนั้น

พี่อคินเป็นลูกของน้าอิงฟ้ากับคุณอาเคน ท่านสองคนเป็นเพื่อนพ่อกับแม่ฉัน และพี่อคินก็เหมือนพี่ชายของฉันคนนึง ฉันเล่นกับเขามาตั้งแต่เด็กๆ แล้วอยู่ๆจากที่ฉันรักพี่อคินอย่างพี่ชาย นานวันเข้ามันก็กลับกลายเป็นความรักอย่างที่ผู้หญิงรักผู้ชายได้ไงก็ไม่รู้ ฉันรู้แต่ว่าพอฉันรัก ฉันก็ตัดสินใจบอกเขา แล้วก็อย่างที่บอก พี่อคินปฏิเสธความรักของฉันอย่างไร้เยื่อใย แต่ถึงจะอย่างนั้น ฉันก็ไม่ท้อหรอก ฉันจะพยายาม ฉันจะทำให้พี่อคินรักฉันให้ได้ในสักวัน 

“จิดา” เสียงเรียกทำเอาฉันสะดุ้งไปนิดนึง จริงสิ ฉันลืมบอก จิดาอ่ะ ชื่อฉันเองนะ ตอนนี้ฉันเรียนบริหารปีหนึ่ง มหาลัยเดียวกับพี่อคิน คณะเดียวกันด้วย ตอนนั้นฉันพยายามมากเลยที่จะสอบให้ได้มหาลัยเดียวกับเขา เพราะฉันอยากอยู่ใกล้ๆเขา และในที่สุดฉันก็ทำสำเร็จ ถึงแม้เขาจะไม่ได้ยินดียินร้ายกับฉันเลยก็ตาม มันเหมือนฉันถูกตัดออกจากวงโคจรของชีวิตเขา ในชีวิตเขาเหมือนไม่มีฉัน ฉันไร้ตัวตน ไร้ตัวตนมานานแล้ว ก็ตั้งแต่วันที่ฉันตัดสินใจบอกคำว่ารักออกไป แต่ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะไม่ท้อ ฉันจะอดทน ฉันถึงพยายามทำตัวเป็นปกติ ถึงจะดูเหมือนว่าฉันหน้าด้าน แต่ฉันก็ไม่คิดจะสน ฉันยังคงพยายามเข้าไปทักไปคุยให้เหมือนกับตอนที่พี่อคินยังไม่...ยังไม่เกลียดฉัน

“อะไรเหรอ” ฉันหันไปหามิ้น ก็คนที่เรียกฉันเมื่อกี้อ่ะ มันเป็นเพื่อนฉันเอง 

“กินข้าวกัน”

“ถึงเวลาแล้วเหรอ”

“ยังอ่ะ แต่ไอ้พวกนี้บอกว่าอาจารย์ยกคลาส ไปเหอะ ไปกินข้าวกัน กูหิวไส้จะขาดละ เมื่อเช้าเสือกตื่นสายเลยไม่ได้กินข้าวมา” มันดูใส่อารมณ์มากตอนพูด เห็นแล้วฉันอดหัวเราะไม่ได้

“กูควรสงสารหรือสมน้ำหน้าดี”

“แล้วแต่มึงเลย แต่ตอนนี้ไปก่อนไป หิวอ่ะ”

“อืมๆ ไปก็ไป” ฉันพยักหน้าแล้วลุกตามมิ้นไปจนถึงโรงอาหาร

“เห้ยมึง นั่นผัวมึงไม่ใช่เหรอ” อยู่ๆมิ้นก็สะกิดฉันให้หันไปมอง ก่อนฉันจะเห็นว่าพี่อคินเดินมาพร้อมกับเพื่อนของเขาอีกสองคน และที่มิ้นมันพูดกับฉันแบบนั้นมันไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก เพราะมันรู้ว่าฉันชอบพี่อคิน

“พี่อคิน... จริงสิ มึงรอกูแป๊บนะ กูจะเอาคุกกี้ไปให้พี่อคินหน่อย” ฉันบอกมิ้นแล้วรีบล้วงกล่องคุกกี้ออกมาจากกระเป๋า ก่อนตรงไปหาพี่อคินอย่างรีบร้อน

“พี่อคินคะ” ฉันเรียกชื่อเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเหมือนทุกครั้งที่เข้าไปทัก แม้ทุกครั้งจะได้รับสีหน้าและสายตาเย็นชากลับมา ไม่เว้นแม้แต่ครั้งนี้ แต่ฉันก็พยายามไม่สนใจ สิ่งที่ฉันทำคือยื่นกล่องคุกกี้ไปตรงหน้าพี่อคิน

“คุกกี้ค่ะ เมื่อวานจิดาหัดทำกับแม่ ตั้งใจเอามาให้พี่อคินโดยเฉพาะเลย พี่อคินลองชิมดูสิคะ”

“...” เขายังคงมองอย่างเย็นชาก่อนทำท่าจะเดินผ่านไปอย่างไม่ไยดี

“พี่อคิน!” ฉันรีบดักไว้

“รับไว้หน่อยนะคะ จิดาตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ” ฉันรู้ว่าการเซ้าซี้เขาแบบนี้มันน่ารำคาญ แต่ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง เพราะขนาดฉันพยายามเข้าใกล้ พี่อคินก็ยิ่งห่างฉันไปทุกที แล้วถ้าฉันไม่เข้าใกล้ไม่เซ้าซี้เขาเลย ลองคิดดูว่ามันจะขนาดไหน และฉันทนไม่ได้หรอก ยังไงฉันก็รักเขา อยากอยู่ใกล้ๆ อยากอยู่ในสายตา แม้เศษเสี้ยวหางตาก็ยังดี

“ถอยไป”

“รับคุกกี้ของจิดาก่อน จิดาถึงจะยอมไปค่ะ” 

พี่อคินพูดมานิ่งๆ แต่ฉันก็ยังยืนหน้าด้านหน้าทนอยู่เหมือนเดิม ยังพยายามทำเป็นยิ้มแย้มแจ่มใส ถึงแม้ในใจจะเจ็บจนอยากร้องไห้กับสายตาเย็นชาคู่นั้น

“ฉันไม่รับ” พี่อคินตอบด้วยน้ำเสียงกดต่ำแล้วทำท่าจะเดินผ่านฉันไปอีกรอบ

“พี่อคินคะ” ฉันก็รีบดักเขาไว้อีกรอบ ก่อนจะยื่นกล่องคุกกี้ไปให้ใกล้กว่าเดิม พี่อคินเหลือบมองมันนิ่งๆแค่เสี้ยววินาที ก่อนสายตาเรียบเย็นคู่นั้นจะเงยขึ้นมองฉัน นิ่งๆจนฉันรู้สึกชาวาบไปถึงหัวใจ

“อยากให้ฉันรับมากใช่มั้ย ก็ได้” เขาตอบนิ่งๆแล้วรับกล่องคุกกี้ในมือฉันไป เท่านั้นแหละ ฉันก็ถึงกับยิ้มกว้างแทบไม่ทัน ก่อนความดีใจจะหยุดชะงัก รอยยิ้มจะถูกบังคับให้จางหาย เมื่อพี่อคินไม่ได้รับไปถือไว้ แต่รับไปแล้วหันหลังเดินเอามันไปทิ้งถังขยะ ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก พี่อคินเอากล่องคุกกี้ของฉันไปทิ้งถังขยะอย่างไม่ไยดี ก่อนเขาจะเดินผ่านฉันไปโดยที่หางตาก็ไม่คิดจะหันมาเหลียวมอง ในขณะที่ฉันจุกจนแทบหายใจไม่ออก รู้สึกชาวาบไปทั้งตัว แขนขาไม่มีแรงขยับเขยื้อน ได้แต่ยืนมองถังขยะใบนั้นนิ่งๆด้วยนัยน์ตาร้อนผ่าว น้ำตาทำท่าจะไหล ฉันไม่ได้โกรธ แต่เสียใจ เสียใจมากจริงๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่พี่อคินใจร้ายกับฉัน แต่ก็ไม่มีครั้งไหนที่ร้ายแรงเท่าครั้งนี้ ยิ่งเวลาผ่านไป ความใจร้ายเลือดเย็นของพี่อคินก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกวัน

“จิดา มึงโอเคมั้ย” มิ้นเข้ามาจับไหล่ฉันอย่างเป็นห่วง ทุกครั้งที่เสียใจ ก็มีมันนี่แหละที่คอยไถ่ถามและห่วงใย

“อืม กู ฮึก กูโอเค” ถึงน้ำตาจะไหลออกมาแล้ว เพราะฉันอดทนกลั้นมันไว้ไม่อยู่ แต่ฉันก็เลือกที่จะตอบไปแบบนั้น ในเมื่อฉันเลือกแบบนี้เอง เลือกที่จะรักเขาเอง ฉันก็ต้องทนให้ไหว ถึงแม้หัวใจมันจะต้องเจ็บอีกมากมายแค่ไหนก็ตาม

[ JIDA END ]

.

.

[ AKIN PART ]

“ไอ้สัส ทำไมมึงทำแบบนั้นวะ”

“นั่นดิ ทำแบบนั้นจิดาก็เสียใจแย่” ผมนึกแล้วว่าพอเดินเลยจิดามา ไอ้สองตัวเพื่อนผมมันต้องทัก หมายถึงไอ้แมคกับไอ้ลีโอน่ะครับ มันเป็นเพื่อนสนิทผม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะต้องฟังสิ่งที่พวกมันพูด

“เรื่องของยัยนั่น” ผมบอกเสียงเรียบก่อนนั่งลงที่โต๊ะในโรงอาหารอย่างไม่สนใจอะไรอีก ต่อให้พวกมันจะชักแม่น้ำมาทั้งร้อยก็ตาม 

“ใจร้ายว่ะ ถามจริง มึงไม่สงสารจิดาบ้างเหรอวะ ดูเธอรักมึงมากนะเว้ย” ไอ้แมคนั่งลงข้างๆผม แต่ผมทำแค่นิ่งต่อไป ไม่ได้ตอบอะไรมันหรอก เพราะผมตอบตัวเองมานานแล้วว่าผมไม่สงสาร และผมไม่เคยรักยัยนั่น ถึงแม้เธอจะแสดงออกว่ารักผมมากแค่ไหน และไม่ว่าเธอจะบอกรักผมอีกสักกี่ร้อยกี่พันครั้ง ผมก็ไม่รักเธอ เข้าใจอารมณ์ใช่มั้ย ไม่รักก็คือไม่รัก ใครจะว่าผมใจร้ายใจดำ ใจยักษ์ใจมารก็ช่างแม่ง ผมไม่เคยสนใจอยู่แล้ว โดยเฉพาะคำพูดของไอ้เหี้ยสองตัวที่ตอนนี้เล่นนั่งประกบผมคนละข้าง

“จริงของไอ้แมคนะ จิดาเหมือนรักมึงมาก ไม่งั้นคงไม่ทนให้มึงทำอะไรเหี้ยๆใส่ขนาดนี้ ทำไมมึงไม่ลองเปิดใจหน่อยวะ” แล้วพวกมันก็ร่ายนู่นนี่นั่นต่อไปเรื่อยๆ ซึ่งทุกประโยคก็ล้วนแล้วแต่มีจุดประสงค์จะให้ผมใจอ่อนกับยัยนั่น แต่ผมไม่คิดจะสนใจที่พวกมันพูดหรอก ก็อย่างที่บอก

“เฮ้ นี่มึงไม่คิดจะพูดอะไรเลย?”

“กูไปซื้อข้าวก่อน” ผมบอกนิ่งๆแล้วตัดสินใจลุกขึ้นเดินมาทันที ถึงจะไม่คิดสนใจคำพูดของพวกมัน แต่ได้ยินเยอะๆมันก็รำคาญได้เหมือนกัน ในเมื่อผมแม่งไม่ได้หูหนวกป่ะวะ

“อ้าวเห้ย ไอ้สัส เฮ้! ไอ้อคิน!” พวกมันตะโกนเรียกผม ใช่ครับ ผมชื่ออคิน ตอนนี้เรียนอยู่ปีสามคณะบริหาร ในใจก็นึกอยากเรียนให้จบเร็วๆเหมือนกัน จะได้ไปให้พ้นๆจากยัยเด็กใจแตกนั่นสักที ไม่รู้จะมาเรียนที่เดียวกับผมทำไม น่ารำคาญชะมัด ตอนจบมัธยมมาผมก็นึกว่าจะพ้นจากเธอแล้วซะอีก ที่ไหนได้ เธอยังอุตส่าห์ตามมารังควานกันถึงมหาลัย บอกตามตรง ตั้งแต่เกิดมา ผมยังไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ไหนหน้าด้านหน้าทน แถมพูดจาไม่รู้เรื่องเท่ายัยนั่นมาก่อนเลย จะว่าผมไม่เป็นสุภาพบุรุษก็ได้ที่พูดไม่ให้เกียรติผู้หญิง แต่ผมพูดเรื่องจริง

“ไอ้อคิน!” พวกมันยังตะโกนเรียกผมไม่เลิก แต่ผมขี้เกียจหัน ผมทำแค่เดินต่อราวกับไม่ได้ยิน ก็เหมือนความรักที่จิดาเอาแต่จะยัดเยียดให้ผมไม่เว้นแต่ละวัน แต่ผมไม่เอานั่นแหละ ก็ผมไม่ได้รักเธอ ให้ผมเอาเธอเหรอ ผมเอาหมาข้างทางดีกว่า!

[ AKIN END ]