บทที่ 12 เด็กดื้อ...

​เมื่อทั้งสองมาถึงห้องพัก จีน่ายืนอยู่กลางห้องเพรสซิเด้นเชียลสวีท ร่างสูงของนิคเดินผ่านหล่อนไปยังห้องนอนห้องหนึ่งโดยไม่พูดอะไร จีน่าจึงเดินไปยังห้องติดกัน หญิงสาวจัดการถอดเสื้อผ้าที่ชื้นออกแล้วอาบน้ำสระผม เปลี่ยนมาสวมชุดนอนลายการ์ตูนตัวนุ่ม รู้สึกอยากนอน จึงล้มตัวลงไปนอนบนเตียงนุ่มแล้วหลับตาลง

ก๊อก-ก๊อก

จีน่ากำลังจะเผลอหลับรู้สึกตัวขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู แปลกใจที่เขามาเคาะ หญิงสาวไม่ยอมลุกเพราะไม่อยากคุยกับเขาในเวลานี้ ในใจยังคงรู้สึกหดหู่กับทุกสิ่งทุกอย่างโดยเฉพาะอย่างยิ่ง การที่เขาทำท่าเหมือนหล่อนไม่มีตัวตนหรือไม่ใช่คนสำคัญพอที่เขาจะต้องเสวนาด้วย

บางทีมันอาจถึงเวลาที่หล่อนจะต้องแยกตัวและต้องทนฟังเหล่าท่านผู้ใหญ่ตำหนิเพื่อแลกกับอิสรภาพในการใช้ชีวิตของตัวเอง... คุณแม่อาจจะเสียใจ คุณป้าอาจจะผิดหวัง... จีน่าถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

ประตูถูกผลักให้เปิดออกพร้อมกับร่างสูงของนิค เขาสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงสแล็คผมเปียกหมาดท่าทางเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

“อย่าเพิ่งนอน ออกไปทานข้าวก่อน”

เสียงห้าวขรึมเอ่ยบอก นิคยืนอยู่ตรงหน้าประตู ร่างเล็กอรชรนอนตะแคงหันหลังให้ หล่อนไม่ยอมกระดุกกระดิก เหมือนกำลังหลับอยู่

“คุณ” ชายหนุ่มส่งเสียงเรียกดังขึ้นกว่าเก่า แต่หล่อนยังคงนอนนิ่งเฉย นิคเลิกคิ้วกับปฏิกิริยาเหมือนเด็กดื้อเงียบของคนตัวเล็ก เขาไม่เชื่อว่าหล่อนหลับหรือไม่ได้ยินเสียงของเขา แต่อาจจะโกรธหรือไม่พอใจเขาอยู่ ชายหนุ่มเดินเข้ามายืนตรงข้างเตียง

“จีน่า อย่าดื้อกับผม ลุกขึ้นไปทานข้าวก่อน เป็นอะไรไปจะยุ่งยากผมอีก”

เขาเอ่ยชอบทำเสียงเหมือนดุเด็กกับหล่อนอยู่ตลอดเวลา จีน่าลอบถอนใจ ไอ้ที่เขาแยแสกับหล่อนหลายชั่วโมงมานี้ ไม่ใช่ว่าเป็นห่วงหล่อนหรืออะไรหรอก แต่ห่วงตัวเอง กลัวตัวเองเดือดร้อน กลัวมารดาของเขาจะตำหนิหากปล่อยให้หล่อนเป็นอะไรไป

“จีน่าไม่หิว เชิญคุณตามสบายเถอะค่ะ”

หล่อนตอบออกมาเบาๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมศีรษะต่อหน้าเขา นิคกระชากผ้าห่มของหล่อนโยนไปข้างเตียงทันที หญิงสาวสะดุ้งรีบลืมตาโพลงขึ้น ไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนั้น

“หิวหรือไม่หิวก็ต้องกิน ไม่กินตอนนี้แล้วหิวขึ้นมาตอนดึกดื่นอย่าปลุกผมนะ” เขากล่าวเสียงเข้มต่อไป

“จีน่าดูแลตัวเองได้ ถ้าหิวจีน่าโทรไปรูมเซอร์วิสเองค่ะ คุณไม่ต้องห่วง เชิญเถอะค่ะ”

หล่อนตอบเสียงขุ่นนิดหนึ่ง นิคเลิกคิ้วแปลกใจที่เห็นมุมดื้อของหล่อน ไม่คิดว่าจะดื้อเป็น เห็นมีแต่ คะ ขา ได้ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ เวลาอยู่กับผู้ใหญ่

“ตามใจ” เขากล่าว เห็นหล่อนหันไปดึงผ้าห่มมาคลุมโปงและไม่สนใจเขาอีกต่อไป ชายหนุ่มยักไหล่แล้วเดินกลับออกไปจากห้อง

นิคทานข้าวเสร็จก็นั่งดูทีวีและโทรศัพท์คุยเรื่องตารางงานกับแจ็คต่อ เวลาสามทุ่มครึ่งเมื่อโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น

“สวัสดีครับคุณแม่” มารดาโทรมา

“อยู่ไหนตานิค แม่โทรหาน้องจีน่าทำไมไม่รับสาย”

มารดาถามถึงหล่อนทันที ทุกวันนี้ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นลูกของท่าน ไม่เคยถามเลยว่าเขาสบายดีหรือเปล่า

“อยู่แมนเชสเตอร์ตามคำสั่งคุณแม่ไงครับ” ชายหนุ่มตอบประชดมารดานิดหนึ่ง

“อ้อ ดี...คิดว่าแกจะแล้งน้ำใจกับน้องเสียอีก แม่โทรไปเขาไม่รับสาย แม่ขอคุยกับน้องหน่อยซีลูก”

คุยกับลูกชายเพียงแค่สองประโยค แต่เวลาคุยกับอีกคนได้เป็นนานสองนาน นิคแอบค่อนมารดาอยู่ในใจ

“สักครู่นะครับ”

นิคเดินไปเคาะห้องหล่อน แต่ไร้เสียงตอบ ชายหนุ่มจึงถือวิสาสะผลักประตูเข้าไป เป็นดั่งที่เขาคิดไว้ ร่างเล็กบางนอนหลับไหลอยู่กลางเตียงใหญ่ เปิดเพียงโคมไฟหัวเตียง ใบหน้าเรียวหลับตาพริ้มดูเหมือนเด็ก ขนตายาวเป็นแพทับทาบไปบนแก้มใสที่เขาเห็นป่องใส่เขาเมื่อชั่วโมงก่อน...

หลับง่ายเหลือเกินนะแม่คุณ

“คุณ” เขาส่งเสียงเรียกเบาๆ หล่อนหลับลึกไม่ยอมขยับ ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปวางบนแขนเรียวที่วางอยู่บนหน้าท้อง นิคขมวดคิ้วเมื่อสัมผัสผิวบาง ตัวหล่อนร้อนกว่าปกตินิดหนึ่ง

“จีน่า” เขาเขย่าและเรียกอีกครั้ง หล่อนค่อยปรือตาขึ้นมามอง

“คุณแม่จะพูดด้วย”

เขาเอ่ยบอกพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้ หล่อนกระพริบตาถี่ๆ เอื้อมมือมารับแล้วรีบลุกขึ้นนั่ง นิคมองดูผมสลวยที่ยุ่งเหยิงระแก้มนวลใส หล่อนยกหลังมือขยี้ตาเหมือนเด็กน้อยขี้เซา

“สวัสดีค่ะคุณป้า” เสียงเล็กงัวเงียกรอกทักทายไปในสาย

“เป็นอะไรไปลูก ป้าโทรหาทำไมไม่รับสาย เปิดเสียงลำโพงด้วย ป้าจะคุยกับพี่เขาไปพร้อมกัน”

คุณป้าเดเลียสั่ง จีน่าจึงกดเป็นเสียงออกลำโพงเพื่อที่เขาจะได้ยินด้วย นิคยืนล้วงกระเป๋าอยู่ตรงข้างเตียงมองดูหล่อนอย่างเงียบๆ