Masuk“บอกให้เช็ดตัวไงล่ะ เป็นอะไรของคุณ ทำอะไรเหมือนเด็กๆ ไปได้”
เสียงเข้มเอ่ยต่อว่าเหมือนผู้ใหญ่ดุเด็ก จีน่าหันมามองเขาด้วยสายตาน้อยใจและตัดพ้อต่อว่า นิคเห็นแล้วต้องชะงักอึ้งไป หล่อนร้องไห้ ดวงตาโตมีน้ำตาไหลเอ่อล้น ปากอิ่มสั่นจนต้องกัดริมฝีปากล่างเอาไว้
“ร้องไห้ทำไมกัน”
เสียงขรึมเอ่ยเหมือนตกใจ จีน่ารีบกระพริบตาแล้วใช้ผ้าเช็ดน้ำตาทันที หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนหันมามองหน้าของเขา
“จีน่าแค่รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรก็ผิดไปหมดในสายตาของคุณ คุณบอกจีน่าได้ไหมว่าคุณต้องการให้จีน่าทำยังไง จีน่าจะย้ายออกไปอยู่เองข้างนอกถ้าหากเรากลับไปลอนดอน จีน่าขอบอกตรงๆ ว่าอึดอัดและไม่มีความสุขเลยกับทุกสิ่งทุกอย่างในขณะนี้ เราแตกต่างกันมาก และคุณเองก็ต้องฝืนทนอยู่ จีน่าเข้าใจความรู้สึกของคุณดี เอาเป็นว่าจีน่าจะโทรไปเรียนให้คุณป้าทราบก็แล้วกันนะคะ หวังว่าคุณคงจะพอใจ”
หล่อนเอ่ยออกมาเสียงสั่นและปากสั่น พยายามไม่ร้องไห้เสียงดัง แต่ไหล่บางสั่นสะท้านเพราะพยายามสะกดกลั้นอาการสะอื้น มือบางยกผ้าขึ้นเช็ดน้ำตาก่อนจะส่งคืนให้เขา นิคนิ่งอึ้งไปกับคำพูดและปฏิกิริยานั้นของคนตัวเล็ก
“พูดมาก เช็ดผมซะเดี๋ยวไม่สบายอย่ามาโทษผมล่ะ”
เขาส่งผ้าเช็ดตัวให้ แต่หล่อนไม่ยอมรับมัน นิคจึงตัดสินใจดึงร่างเล็กเข้ามาใกล้แล้วใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดผม เช็ดหน้าให้ จีน่าตกใจกับปฏิกิริยาของเขา หญิงสาวรีบขยับตัวออกห่างทันควัน หากมือใหญ่กลับรั้งร่างเล็กขึ้นไปนั่งตักให้ไหล่บางพิงอกของเขา
“อย่าดื้อกับผมจีน่า เนื้อตัวเปียกขนาดนี้ขืนปล่อยทิ้งไว้คุณเป็นไข้หวัดแน่ ผมไม่มีเวลามาดูแลคุณหรอกนะจะบอกให้”
น้ำเสียงเข้มเอ่ยดุต่อไป ในขณะที่มือใหญ่ใช้ผ้าเช็ดผมยาวให้อย่างไม่ยอมให้หล่อนลงจากตัก จีน่าหัวใจเต้นกระตุกอย่างรุนแรงกับการกระทำของเขาที่หล่อนไม่คาดคิดว่าเขาจะทำ
นิครับรู้ถึงร่างบอบบางที่นั่งนิ่งให้เขาเช็ดผมให้อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ใบหน้าเรียวเล็กมองหลุบต่ำ
ก๊อก-ก๊อก
เสียงเคาะกระจกรถดังขึ้น จีน่าสะดุ้งรีบขยับหมายจะลงจากตักกว้างของเขา หากคนตัวโตเหมือนจะอยากแกล้งให้หล่อนได้อายมากไปกว่านี้ เขาใช้ท่อนแขนกอดรวบเอวเล็กเอาไว้ไม่ยอมให้ขยับหนี จากนั้นก็กดเป็นกระจกให้เลื่อนลง เวย์นก้มหน้าเข้ามามองก็ต้องทำตาโตอ้าปากค้างเมื่อเห็นภาพจีน่ากำลังนั่งอยู่บนตักของนิค หล่อนหน้าแดงก่ำเลยทีเดียว เวย์นหัวเราะลั่นออกมา
“ไอ้เวรนิค ฉันก็คิดว่าพวกนายเป็นอะไรกันถึงกับหุนหันวิ่งออกจากร้านมาแบบนี้ ที่แท้ก็อยากจู๋จี๋กันจนทนไม่ไหวนี่เอง เอ้า นี่กับข้าว” เวย์นเอ่ยสัพยอกอย่างไม่ไว้หน้าจีน่า
“เอาใส่หลังรถให้หน่อย”
นิคสั่งเพื่อนโดยไม่ยอมแก้ความเข้าใจผิดให้ เวย์นแกล้งส่ายหน้าก่อนจะเดินไปเปิดกระโปรงท้ายรถนำถุงอาหารวางลงไปแล้วปิดให้จนเรียบร้อย
“เรียบร้อยแล้ว ไปง้อกันต่อที่โรงแรมเถอะ ยาวถึงเช้าก็ไม่มีใครว่าทีนี้ หน็อย แค่ฉันขอเบอร์คุณจีน่าแค่นี้ไม่เห็นต้องถึงกับโกรธเธอ ผมขอโทษครับจีน่า ไอ้นิคมันไม่บอกผม เกือบอกหักแล้วไหมละ แล้วเจอกันวันงานนะไอ้นิค บายครับจีน่า”
เวย์นกล่าวลาเสร็จก็โบกมือให้แล้วหันหลังเดินเข้าร้านไป จีน่าขยับตัวหนี นิคแอบจุดยิ้มที่แกล้งหล่อนให้หน้าแดงและแกล้งเพื่อนให้เข้าใจผิดได้
เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นอะไรถึงเกิดความรู้สึกอยากแกล้งหล่อนขึ้นมาแบบนี้ ยิ่งเห็นหล่อนทำหน้าเหมือนเด็กจะร้องไห้ยิ่งรู้สึกอยากแกล้ง อย่างเวลานี้ หล่อนหน้าแดงและวางท่าทางไม่ถูกว่าจะต้องทำตัวอย่างไร นิคยอมปล่อยแขนที่กอดเอวเล็กเอาไว้
“แกล้งจีน่าทำไม”
เสียงเล็กเอ่ยถามอุบอิบ หล่อนรู้ว่าเขาแกล้ง เพราะหาเหตุผลอื่นไม่เจอว่าทำไมเขาต้องทำอย่างที่เพิ่งทำไป จีน่าเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคม หญิงสาวต้องสะดุ้งเมื่อตระหนักว่าใบหน้าหล่อเหลาของเขานั้นอยู่ใกล้จนจมูกโด่งสวยจรดไปกับแก้มนวลของหล่อนทันที จีน่าสะดุ้งอีกรอบ
“ใครแกล้งคุณ เช็ดผมให้ยังจะมาว่าอีก”
เสียงขรึมเอ่ยโต้ตอบ จีน่าค้อนให้เขาอย่างที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำเป็น จากนั้นก็ขยับตัวเพื่อลงจากตักกว้าง ได้ยินเหมือนเขาหัวเราะหึในลำคอก่อนที่มือใหญ่จะเอื้อมมาจับเอวคอดแล้วยกขึ้นไปวางบนเบาะข้างๆ ตามเดิม จากนั้นเขาก็สตาร์ทรถขับเคลื่อนออกไปจากบริเวณร้าน
เมื่อมาถึงโรงแรม ตอนเช็กอินปรากฏว่าแจ็คได้จองห้องชุดแบบเพรสซิเด้นเชี่ยลสวีทที่มีสองห้องนอนให้ จีน่าเอ่ยปากขอแยกห้องเป็นสัดส่วน แต่นิคทำหน้ารำคาญให้ทันที
“อย่าเรื่องมาก ผมไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน”
เขาเอ่ยใกล้หู หมายถึงบริเวณหน้าล็อบบี้ที่มีคนเมียงมองมาอย่างสนใจและกระซิบกระซาบกันว่าเชฟนิคเข้าพักที่นี่ บางคนแอบใช้กล้องจากมือถือถ่ายภาพเขาทันที จีน่าจึงเงียบเสียงลง จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นไปยังห้อง
“ว้าย อกชั้นจะแตกตายแล้วแก รู้มั้ยว่าชั้นเจอใคร เชฟนิค...นังเพื่อน ฉันเจอเชฟนิคแก เขามากับแฟนนอกวงการแกเอ๊ย...ฉันบอกแกแล้วเห็นมั้ย ว่ายัยมอลลี่น่ะไม่ใช่ตัวจริง”
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ตรงบริเวณนั้นกำลังคุยโทรศัพท์บอกเพื่อนปลายสายอย่างออกรสชาติพร้อมกับส่งภาพนิคเดินเข้าลิฟต์ไปกับจีน่าให้อีกเพื่อนดู
ร่างสองร่างเคลื่อนไปด้วยกันอย่างสามัคคีและลงตัว จีน่าเร่งจังหวะตามสัญชาตญาณ นิคกระทุ้งร่างขึ้นเมื่อเห็นว่าหล่อนกำลังจะถึงฝั่งฝัน ร่างสาวน้อยกระตุกทันทีแล้วปลดปล่อยความอัดอั้นออกมาอีกครั้งนิคยกร่างหล่อนให้นอนหงายไปกลางเตียง ร่างสูงขยับไปนั่งตรงกลางระหว่างขาเรียวแล้วแทรกตัวตนแข็งแกร่งกลับเข้าไปอีกครั้ง หล่อนนอนส่ายหน้าไปมาด้วยความเสียงซ่านนิคครางเสียงต่ำในลำคอกับภาพเซ็กซี่ตรงหน้า ร่างใหญ่รับรู้ว่าไม่อาจทนไหวได้อีกต่อไป จึงรีบถอนตัวตนออกมา มือใหญ่สาวรั้งรูดจนร่างสั่นสะท้านแตกสะบั้นพร่างพรายไปบนหน้าท้องราบเนียนของคนตัวเล็กนิคลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กมาเช็ดทำความสะอาดให้หล่อนและตัวเอง ร่างสูงล้มไปนอนเคียงข้างแล้วดึงหล่อนเข้ามากอด หล่อนนอนหลับตาพริ้มเหมือนเด็กน้อยหมดแรง นิคก้มไปจูบแก้มนวลปลั่งแรงๆ“คุณแพ้” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาทำให้หล่อนลืมตาโพลงขึ้นทันที“อย่าโกงนะนิโคลัส จีน่าเป็นคนเริ่ม คุณต้องรักษาคำพูดนะไม่อย่างนั้นจีน่าจะเกลียดคุณตลอดไป”หล่อนทำเสียงงอน นิคแกล้งเงียบและซุกหน้ากับซอกคอของหล่อน หล่อนเขย่าร่างเขาใหญ่“ไม่เอานะ อย่าเพิ่งหลับ รับปากจีน่าก่อนว่าจะบอกน่ะ”หล่อนเซ้าซี้ทุบ
“อุ๊ย”หล่อนร้องอุทานออกมา รับรู้ถึงปลายนิ้วยาวที่ลูบไล้แตะสัมผัสไปทั่วพื้นที่นุ่มส่วนสงวน จีน่ากัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่น“นิคอย่า...จีน่าไม่มีสมาธิ” หล่อนร้องบอก“ใช้มือลูบมันแบบที่ผมกำลังทำกับคุณอยู่สิ”เขากระซิบบอก จีน่าจึงเอื้อมมือไปลูบไล้แท่งเนื้อแข็งแกร่งที่ขยายตัวใหญ่ ตรงปลายแฉกมีความมันวาวของหยดน้ำใสเกาะอยู่“จีน่าจะใช้ลิ้นได้มั้ย”หล่อนหันมาถามเพราะจำได้ว่าเขาใช้ปากและลิ้นกับหล่อนมาก่อน นิคได้ยินแล้วหัวใจก็กระตุกเต้นระส่ำด้วยความตื่นเต้นลิงโลดทันที“อย่าช้า อ่าส...ลูบตรงนั้นอีก...อูวย์”เขาร้องครางเมื่อหล่อนใช้ปลายนิ้วลูบไล้ตรงส่วนเซ้นซิทิฟรอบปลายจรวด ร่างสูงเด้งขึ้นรับ จีน่าตัดสินใจก้มหน้าไปแล้วใช้ลิ้นกับปากกับตรงส่วนความเป็นชายของเขา“โอวว พระเจ้า...เยส...อาส์ จีน่า...โอวว”เขาร้องครางออกมาทันที จีน่ารู้ว่าหล่อนทำถูกแล้ว หนังนุ่มถูกปากเล็กอ้าอมแล้วรูดขึ้นลงอย่างรัวเร็ว รสชาติและร่างกายของเขาทำให้ร่างกายหล่อนร้อนเร่าจนแทบจะทนไม่ได้ จีน่ารู้สึกถึงมือใหญ่ที่ส่งนิ้วขยับเข้าออกในความลุ่มลึกส่วนตัวของหล่อน“อื้อ...อื้อ”หล่อนร้องครางอื้อออกมา ปากนุ่มรูดรั้งกายแกร่ง จนสะโพกสอบขยับเ
“แค่นี้?” เขาทำเสียงถามเมื่อหล่อนหอมเสร็จก็เอาแต่นอนจ้องหน้าเขาเหมือนเด็กหลงทาง ไม่รู้จะไปทางไหน“นิโคลัส จีน่าจะต้องทำยังไง คุณก็บอกมาเถอะ แต่ว่าบอกอย่างเดียวนะ จีน่าจะเป็นคนเริ่มเอง คุณห้ามเริ่มก่อนและห้ามโกง”หล่อนเอ่ยออกมาเบาๆ แสดงเจตนารมย์มุ่งมั่นว่าหล่อนจะเป็นคนเริ่มอย่างแน่นอน ทำเอานิคต้องพยายามไม่ให้ยิ้มออกมา หล่อนคงจะติดใจไอ้ซุปเส้นหมี่นั่นเข้าอย่างจริงจัง“โอเค...จำตอนที่ผมเริ่มกับคุณเมื่อครั้งโน้นได้ไหม ผมทำยังไงกับคุณ คุณก็ทำอย่างนั้นแหละ”เสียงทุ้มเอ่ยแนะนำ ทำให้จีน่าต้องเม้มปากเพื่อสะกดกลั้นความเก้อกระดากอาย เมื่อห้าเดือนก่อนโน่นน่ะหรือ“หรือว่าลืมไปแล้ว?” เขาเอ่ยถามลืมได้ก็ดีน่ะสิ จีน่าค้อนให้เขาทีหนึ่งอย่างไม่รู้ว่าจะทำหน้าอย่างไรอีกแล้ว เขาต้อนหล่อนเหลือเกิน ไอ้คนมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น อยากจะบีบคอให้ตายๆ ไปซะ“อ้ะ...ห้ามแอบด่าผมในใจ ไม่อย่างนั้นผมจะเริ่มเองนะ”เขาเอ่ยดักคออย่างรู้ทันความคิดหล่อน จีน่าสูดลมหายใจเข้าปอดสุดลึก ทำใจอยู่นาทีหนึ่ง“...จีน่าพร้อมแล้ว คุณพร้อมหรือยัง” เสียงถามไม่แน่ใจเอ่ยถาม นิคพยักหน้ารอดูว่าหล่อนจะเริ่มอย่างไร“จะจูบแล้วนะ” หล่อนเอ่
“ฟังให้ดีนะจีน่า ผมจะบอกอะไรให้... คืนนี้ผมจะจัดการคุณแน่คุณหนีผมไม่พ้นหรอก คุณจะร้องก็ได้คุณแม่คุณกับคุณแม่ผมจะได้รู้ แต่ถ้าไม่ร้องก็ให้ความร่วมมือ"เขาเอ่ยบอกให้รู้จุดประสงค์ของการย่องเข้าห้องหล่อนในที่สุด"คนเลว" หล่อนต่อว่าทันทีพร้อมกับทุบอกเขาทีหนึ่ง เขาหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาเป็นประกายระยับ"แต่ผมจะไม่ใจร้ายกับคุณหรอก มีชอยส์ให้คุณเลือกสองข้อแน่ะ" เขาเอ่ยทำหน้าใจดี"อะไรอีกล่ะ" หล่อนถามออกมา"สองชอยส์ที่ว่านั่นก็คือ ถ้าคุณเป็นคนลงมือก่อนผมจะบอกสูตรคุณ แต่ถ้าผมลงมือก่อน คุณอดได้สูตร...โอเคไหม”มีด้วยหรือข้อตกลงบ้าๆ เช่นนี้ ฟังแล้วได้ข้อสรุปว่า หล่อนจะต้องเสียเปรียบเขาทั้งขึ้นทั้งล่องเท่านั้นเอง“บ้า เอาเปรียบที่สุด” หล่อนต่อว่าพร้อมกับเริ่มดิ้นลงจากร่างของเขา แต่นิครัดเอวเล็กเอาไว้ไม่ยอมปล่อย“อุตส่าห์มีชอยส์ให้เลือกยังจะมาว่าอีก ตกลงจะเอายังไง คืนนี้ผมจัดการคุณแน่... รีบตัดสินใจมาเร็วๆ”เขาเอ่ยพร้อมกับมือใหญ่เริ่มลูบไล้ จีน่ารีบขยับลุกขึ้น ร่างบางนั่งอยู่บนหน้าท้องราบแบนของเขา นิคยังคงจับเอวหล่อนเอาไว้ไม่ยอมให้ลุกหนีจีน่าครุ่นคิด ดูท่าทางแล้วก็คงจะเข้าอีหรอบเดิม นั่นก็คือ เขาจะไม
“จำได้หรือยัง ไหนลองจูบผมซิ” เขาสั่ง“บอกสูตรก่อนสิ”หล่อนเอ่ยต่อรอง เพราะหากจูบแล้วเขาโกงหล่อน ไม่ยอมบอกอีก หล่อนก็จะต้องเสียเปรียบ เพราะรู้นิสัยเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายและชอบเอาเปรียบของเขาดี“มีที่ไหน ต้องจ่ายก่อนสิถึงจะได้วิชา”เขาโต้ตอบ มือใหญ่ดึงเอวบางมาแนบชิด จีน่ารู้สึกหัวใจเต้นแรงและหวั่นไหวยิ่งนักกับการได้สัมผัสความอ่อนโยนของเขาเช่นนี้ เขามีเสน่ห์ดึงดูดอย่างเปี่ยมล้น หัวใจดวงน้อยไหวหวั่นไปหลายริกเตอร์ในเวลานี้“ก็ได้ คุณหลับตาก่อนสิคะ”หล่อนเอ่ยออกมาในที่สุด นิคยิ้มที่หลอกล่อเด็กน้อยได้ ชายหนุ่มขยับนอนหงายแล้วหลับตาลง จีน่าขยับไปชะโงกหน้าอยู่เหนือหน้าของเขา จ้องมองเครื่องหน้าที่ประกอบกันอย่างได้สัดส่วนหล่อเหลาน่าหลงใหลของเขาอยู่ครู่หนึ่ง“ผมจะหลับแล้วนะ”เสียงทุ้มแกล้งเอ่ยเตือนเมื่อหล่อนยังไม่ยอมจูบเขาสักที จีน่าจึงค่อยๆ ขยับปากไปประกบกับริมฝีปากหยักได้รูปของเขาแล้วกดลงไปเบาๆ ปากเล็กจูบเขาอย่างเอียงอาย ทำตามที่เขาได้สอนไปก่อนหน้านี้นิครู้สึกหัวใจโลดเต้นกับสัมผัสอ่อนเบาหากทำให้ตัวเขาถึงกับสั่นสะท้านภายในอย่างแปลกประหลาดนั้น หล่อนดูดริมฝีปากของเขาแล้วชำแรกแทรกลิ้นเล็กเข้าไปภายในอุ้
“แบบนี้ล่ะ ชอบไหม” เขากระซิบถามเมื่อถอนปากออก จีน่าหน้าแดงกับคำพูดเหมือนกระเซ้าแหยอย่างที่ไม่เคยได้ยินและได้เห็นเขาทำกับหล่อนมาก่อน หล่อนสาวหลุบตามองเพียงหน้าอกกว้าง ไม่กล้าสู้ประกายตาคมกล้าที่จ้องมองมาอย่างอ่านไม่ออกนั้น“อย่ารังแกจีน่านะ” หล่อนเอ่ยขอออกมาแผ่วเบา นิคใช้มือเชยคางหล่อนขึ้น ความรู้สึกอ่อนละมุนลงเมื่อดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสบ ชายหนุ่มจูบไปบนหน้าผากและเปลือกตาทั้งสองข้าง แตะไล้ไปตรงสันจมูกโด่งเล็กและแก้มนวล“แบบไหนถึงเรียกว่ารังแกล่ะ”เขากระซิบถามก่อนจะก้มมาประกบจูบริมฝีปากอิ่มอย่างอ้อยอิ่งและอ่อนหวานจนพอใจ“แบบนี้เรียกว่ารังแกหรือเปล่า”เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับปากหยักได้รูปคลี่ยิ้ม รอยยิ้มที่ตั้งใจยิ้มให้หล่อนจริงๆ ไม่มีรอยเยาะหยันปนอยู่ จีน่ากระพริบตามองซ้ำ ปากเล็กเผยอออกราวแปลกใจ“คุณใส่อะไรลงไปในก๋วยเตี๋ยวบ้าง”จู่ๆ หล่อนก็ถามคำถามที่ไม่ได้เกี่ยวกันออกมา ทำเอาอารมณ์ที่กำลังละมุนถูกเบรกจนนิคหัวทิ่ม คิ้วหนาเลิกขึ้นเป็นคำถาม“จีน่าลองทำเอง มันไม่อร่อยแบบนี้”หล่อนพูดอ่อยๆ ออกมา จีน่าเห็นเขากำลังอารมณ์ดีจึงอยากถือโอกาสถามเคล็ดลับ เขาถึงกับเงยหน้าขึ้นหัวเราะอย่างเต็มเสียงที่







