LOGIN“บอกให้เช็ดตัวไงล่ะ เป็นอะไรของคุณ ทำอะไรเหมือนเด็กๆ ไปได้”
เสียงเข้มเอ่ยต่อว่าเหมือนผู้ใหญ่ดุเด็ก จีน่าหันมามองเขาด้วยสายตาน้อยใจและตัดพ้อต่อว่า นิคเห็นแล้วต้องชะงักอึ้งไป หล่อนร้องไห้ ดวงตาโตมีน้ำตาไหลเอ่อล้น ปากอิ่มสั่นจนต้องกัดริมฝีปากล่างเอาไว้
“ร้องไห้ทำไมกัน”
เสียงขรึมเอ่ยเหมือนตกใจ จีน่ารีบกระพริบตาแล้วใช้ผ้าเช็ดน้ำตาทันที หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนหันมามองหน้าของเขา
“จีน่าแค่รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรก็ผิดไปหมดในสายตาของคุณ คุณบอกจีน่าได้ไหมว่าคุณต้องการให้จีน่าทำยังไง จีน่าจะย้ายออกไปอยู่เองข้างนอกถ้าหากเรากลับไปลอนดอน จีน่าขอบอกตรงๆ ว่าอึดอัดและไม่มีความสุขเลยกับทุกสิ่งทุกอย่างในขณะนี้ เราแตกต่างกันมาก และคุณเองก็ต้องฝืนทนอยู่ จีน่าเข้าใจความรู้สึกของคุณดี เอาเป็นว่าจีน่าจะโทรไปเรียนให้คุณป้าทราบก็แล้วกันนะคะ หวังว่าคุณคงจะพอใจ”
หล่อนเอ่ยออกมาเสียงสั่นและปากสั่น พยายามไม่ร้องไห้เสียงดัง แต่ไหล่บางสั่นสะท้านเพราะพยายามสะกดกลั้นอาการสะอื้น มือบางยกผ้าขึ้นเช็ดน้ำตาก่อนจะส่งคืนให้เขา นิคนิ่งอึ้งไปกับคำพูดและปฏิกิริยานั้นของคนตัวเล็ก
“พูดมาก เช็ดผมซะเดี๋ยวไม่สบายอย่ามาโทษผมล่ะ”
เขาส่งผ้าเช็ดตัวให้ แต่หล่อนไม่ยอมรับมัน นิคจึงตัดสินใจดึงร่างเล็กเข้ามาใกล้แล้วใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดผม เช็ดหน้าให้ จีน่าตกใจกับปฏิกิริยาของเขา หญิงสาวรีบขยับตัวออกห่างทันควัน หากมือใหญ่กลับรั้งร่างเล็กขึ้นไปนั่งตักให้ไหล่บางพิงอกของเขา
“อย่าดื้อกับผมจีน่า เนื้อตัวเปียกขนาดนี้ขืนปล่อยทิ้งไว้คุณเป็นไข้หวัดแน่ ผมไม่มีเวลามาดูแลคุณหรอกนะจะบอกให้”
น้ำเสียงเข้มเอ่ยดุต่อไป ในขณะที่มือใหญ่ใช้ผ้าเช็ดผมยาวให้อย่างไม่ยอมให้หล่อนลงจากตัก จีน่าหัวใจเต้นกระตุกอย่างรุนแรงกับการกระทำของเขาที่หล่อนไม่คาดคิดว่าเขาจะทำ
นิครับรู้ถึงร่างบอบบางที่นั่งนิ่งให้เขาเช็ดผมให้อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ใบหน้าเรียวเล็กมองหลุบต่ำ
ก๊อก-ก๊อก
เสียงเคาะกระจกรถดังขึ้น จีน่าสะดุ้งรีบขยับหมายจะลงจากตักกว้างของเขา หากคนตัวโตเหมือนจะอยากแกล้งให้หล่อนได้อายมากไปกว่านี้ เขาใช้ท่อนแขนกอดรวบเอวเล็กเอาไว้ไม่ยอมให้ขยับหนี จากนั้นก็กดเป็นกระจกให้เลื่อนลง เวย์นก้มหน้าเข้ามามองก็ต้องทำตาโตอ้าปากค้างเมื่อเห็นภาพจีน่ากำลังนั่งอยู่บนตักของนิค หล่อนหน้าแดงก่ำเลยทีเดียว เวย์นหัวเราะลั่นออกมา
“ไอ้เวรนิค ฉันก็คิดว่าพวกนายเป็นอะไรกันถึงกับหุนหันวิ่งออกจากร้านมาแบบนี้ ที่แท้ก็อยากจู๋จี๋กันจนทนไม่ไหวนี่เอง เอ้า นี่กับข้าว” เวย์นเอ่ยสัพยอกอย่างไม่ไว้หน้าจีน่า
“เอาใส่หลังรถให้หน่อย”
นิคสั่งเพื่อนโดยไม่ยอมแก้ความเข้าใจผิดให้ เวย์นแกล้งส่ายหน้าก่อนจะเดินไปเปิดกระโปรงท้ายรถนำถุงอาหารวางลงไปแล้วปิดให้จนเรียบร้อย
“เรียบร้อยแล้ว ไปง้อกันต่อที่โรงแรมเถอะ ยาวถึงเช้าก็ไม่มีใครว่าทีนี้ หน็อย แค่ฉันขอเบอร์คุณจีน่าแค่นี้ไม่เห็นต้องถึงกับโกรธเธอ ผมขอโทษครับจีน่า ไอ้นิคมันไม่บอกผม เกือบอกหักแล้วไหมละ แล้วเจอกันวันงานนะไอ้นิค บายครับจีน่า”
เวย์นกล่าวลาเสร็จก็โบกมือให้แล้วหันหลังเดินเข้าร้านไป จีน่าขยับตัวหนี นิคแอบจุดยิ้มที่แกล้งหล่อนให้หน้าแดงและแกล้งเพื่อนให้เข้าใจผิดได้
เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นอะไรถึงเกิดความรู้สึกอยากแกล้งหล่อนขึ้นมาแบบนี้ ยิ่งเห็นหล่อนทำหน้าเหมือนเด็กจะร้องไห้ยิ่งรู้สึกอยากแกล้ง อย่างเวลานี้ หล่อนหน้าแดงและวางท่าทางไม่ถูกว่าจะต้องทำตัวอย่างไร นิคยอมปล่อยแขนที่กอดเอวเล็กเอาไว้
“แกล้งจีน่าทำไม”
เสียงเล็กเอ่ยถามอุบอิบ หล่อนรู้ว่าเขาแกล้ง เพราะหาเหตุผลอื่นไม่เจอว่าทำไมเขาต้องทำอย่างที่เพิ่งทำไป จีน่าเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคม หญิงสาวต้องสะดุ้งเมื่อตระหนักว่าใบหน้าหล่อเหลาของเขานั้นอยู่ใกล้จนจมูกโด่งสวยจรดไปกับแก้มนวลของหล่อนทันที จีน่าสะดุ้งอีกรอบ
“ใครแกล้งคุณ เช็ดผมให้ยังจะมาว่าอีก”
เสียงขรึมเอ่ยโต้ตอบ จีน่าค้อนให้เขาอย่างที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำเป็น จากนั้นก็ขยับตัวเพื่อลงจากตักกว้าง ได้ยินเหมือนเขาหัวเราะหึในลำคอก่อนที่มือใหญ่จะเอื้อมมาจับเอวคอดแล้วยกขึ้นไปวางบนเบาะข้างๆ ตามเดิม จากนั้นเขาก็สตาร์ทรถขับเคลื่อนออกไปจากบริเวณร้าน
เมื่อมาถึงโรงแรม ตอนเช็กอินปรากฏว่าแจ็คได้จองห้องชุดแบบเพรสซิเด้นเชี่ยลสวีทที่มีสองห้องนอนให้ จีน่าเอ่ยปากขอแยกห้องเป็นสัดส่วน แต่นิคทำหน้ารำคาญให้ทันที
“อย่าเรื่องมาก ผมไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน”
เขาเอ่ยใกล้หู หมายถึงบริเวณหน้าล็อบบี้ที่มีคนเมียงมองมาอย่างสนใจและกระซิบกระซาบกันว่าเชฟนิคเข้าพักที่นี่ บางคนแอบใช้กล้องจากมือถือถ่ายภาพเขาทันที จีน่าจึงเงียบเสียงลง จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นไปยังห้อง
“ว้าย อกชั้นจะแตกตายแล้วแก รู้มั้ยว่าชั้นเจอใคร เชฟนิค...นังเพื่อน ฉันเจอเชฟนิคแก เขามากับแฟนนอกวงการแกเอ๊ย...ฉันบอกแกแล้วเห็นมั้ย ว่ายัยมอลลี่น่ะไม่ใช่ตัวจริง”
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ตรงบริเวณนั้นกำลังคุยโทรศัพท์บอกเพื่อนปลายสายอย่างออกรสชาติพร้อมกับส่งภาพนิคเดินเข้าลิฟต์ไปกับจีน่าให้อีกเพื่อนดู
***“เหอะ ไม่ต้องส่งมาอวดเราหรอก ของเราก็เยอะพอกัน แต่เราไม่ได้ขี้อวดเหมือนใครบางคนเลยไม่ได้ถ่ายรูปเอาไว้” เสียงเด็กชายร็อค เดลสันเอ่ยดังมาตามสาย“เราไม่ได้อวด อ้อ ใครก็ตามที่เอาตุ๊กตาของเราไปให้คนอื่น ให้จำเอาไว้เลยว่าเราจะโกรธและไม่ยกโทษให้ตลอดชีวิต” เสียงเล็กงอนเอ่ยสวนกลับไปอย่างไม่ยอมให้“ตุ๊กตาของพ่อ ไม่ใช่ของวดีสักหน่อย” เสียงเข้มดังโต้ตอบกลับ“ลุงรอยด์ทำให้วดี ตัวนั้นหน้าเหมือนวดี ใครๆ ก็ดูออก ซัมเมอร์นี้วดีจะไปดูกับตาตัวเองว่ามันยังอยู่หรือเปล่า”ร็อคทำเสียงหึลงคออย่างไม่แยแสกับเสียงโมโหของเด็กหญิงตัวบาง“ไม่ต้องมาขู่น่า จะบอกให้เอาบุญว่าเราเอาตุ๊กตาของพ่อตัวที่สวยที่สุดไปให้คนที่เราถูกใจที่สุดวันวาเลนไทน์นี้ ก็เท่านั้นแหละ ส่วนจะเป็นตัวไหนนั้นเราไม่สนหรอก และไม่ต้องร้องไห้ไปฟ้องพ่อเรานะ เก่งจริงก็ห้ามฟ้อง อยากสะสางก็รอซัมเมอร์ก่อน แล้วเราค่อยมาเจอกัน โอเคนะ ราชาวดีคนขี้ฟ้อง”เสียงล้อเลียนกล่าวพร้อมกับกดโทรศัพท์ปิดใส่ ทำให้เด็กหญิงราชาวดีแทบร้องกรี๊ดถ้าหากไม่เกรงใจที่บิดากับมารดากำลังยืนทำอาหารอยู่ในห้องครัวถัดกันนี้“ฝากไว้ก่อนเถอะนายร็อค สักวันวดีจะทำให้นายต้องคุกเข่าขอโทษใน
จีน่าเอ่ยเบาๆ เอื้อมมือไปรับดอกกุหลาบ นิคโอบแขนไปรอบเอวบางพาเดินไปยังโต๊ะอาหารที่เซ็ตเอาไว้ มีอาหารที่ทำเสร็จวางในจานกลมใบใหญ่ น้ำซอสสตรอเบอรี่สีบานเย็นถูกราดไปรอบอาหารทำเป็นรูปหัวใจ กล้องเก็บภาพที่ทุกอย่างบนโต๊ะนั้น“ถึงขั้นตอนที่จีน่าจะต้องชิมอาหารของผมแทนท่านผู้ชมแล้วครับ ผมหวังว่าคุณจะชอบ”เขากล่าวเสร็จก็ตักอาหารมาจ่อปาก จีน่าอ้าปากรับอย่างไม่เกี่ยงงอน แฟนคลับส่งรูปหัวใจรัวๆ มาให้เต็มหน้าจอ“ว้าว อร่อยสุดๆ ค่ะ ท่านผู้ชม” จีน่าทำท่าพยักหน้าชูนิ้วโป้งให้กล้อง“ต่อไปคุณลองน้ำดอกกุหลาบโรเซ่ เดอ จีน่า ดูสิครับ”เขารินน้ำดอกไม้แห่งวาเลนไทน์ใส่แก้วทรงสูงมาป้อนถึงปากอีก จีน่าจิบเข้าไป รสชาติกลิ่นกุหลาบผสมความหอมหวานจากน้ำผึ้ง ได้กลิ่นมินต์ติดปลายจมูกนิดๆ จีน่าทำตาโต รสชาติของมันอร่อยสดชื่นเข้าไปถึงหัวใจจริงๆ“วิเศษสุดเลยค่ะเชฟ แบบนี้ต้องแจกสูตรให้ท่านผู้ชมด้วยนะคะ จีน่าไม่อยากเก็บของดีไว้กินคนเดียว”“แน่นอนครับผม สูตรอาหารทุกอย่างอยู่บนเว็บไซต์ของเชฟนิคนะครับ ท่านสามารถเข้าไปดาวน์โหลดได้ฟรีตามปกติครับ” เขากล่าวเสร็จก็โอบไหล่หล่อนแล้วหันไปทางกล้อง“สำหรับวันนี้ผมกับจีน่าต้องขอลาไปก่อน ขอให
เขาไม่รอให้หล่อนได้ตั้งตัว รีบกล่าวแนะนำพร้อมกับเดินมารอรับมือ กล้องแพนจับทุกอิริยาบถ จีน่ายื่นมือให้เขาจับจูงพาขึ้นไปยืนหลังเคาน์เตอร์ เขาคว้าผ้ากันเปื้อนมาสวมให้“สวัสดีค่ะท่านผู้ชม สุขสันต์วันวาเลนไทน์ค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆ นะคะ มีความรักเต็มหัวใจ ความรักมีอยู่ทุกแห่งหนบนโลกนี้ค่ะ มองหาจึงมองเห็นนะคะ วันนี้เชฟนิคจะเซอร์ไพรส์อะไรจีน่าบ้างคะเนี่ย”หญิงสาวเอ่ยทักทายผู้ชมที่กำลังชมไลฟ์อยู่ ยอดวิวถล่มทลายเช่นทุกครั้ง ตอนท้ายหันไปเอียงคอถามเชฟนิคสุดหล่อที่ยืนอยู่ข้างๆ“ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์น่ะสิครับ สำหรับเมนูต้อนรับวันวาเลนไทน์ เมนูพิเศษจากเชฟนิคขอแนะนำล็อบสเตอร์ราดซอสสตรอเบอรี่กับน้ำดอกกุหลาบโรเซ่เดอจีน่า ครับ” เขากล่าวนำเข้าสู่เมนูพิเศษสำหรับวันนี้ จีน่าทำสีหน้าเซอร์ไพรส์“อะไรนะคะ น้ำกุหลาบโรเซ่เดอจีน่า? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยค่ะเชฟ”“มันเป็นสูตรพิเศษที่ผมคิดขึ้นมาเมื่อไม่นานนี้เอง คุณยังไม่เคยลองนะเบบี้ ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกครับผม”เขากล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม กล้องจับสายตาหวานกรุ้มกริ่มของเชฟนิคที่ส่งให้ภรรยาสุดที่รักได้ทุกช็อต เสียงกรี๊ดดังในห้องอย่างไม่ได้ขาดสาย“โอโห จีน่าต้องดีใจ
จีน่าขยับลุกขึ้น หญิงสาวไม่พยายามจะทำท่าโอ๋ลูกสาวสุดที่รักจนเกินไป จึงเดินไปยังราฟาเอลที่ทำหน้าระอาน้องสาว“ราฟเตรียมตัวให้พร้อม แม่จะบอกลุงโคลให้เตรียมรถออก วดีไปล้างหน้าและเตรียมตัวได้แล้วลูก ไปเรียนแล้วตอนเย็นแม่จะอนุญาตให้โทรหาร็อค”จีน่าเอ่ยบอกลูกสาว นิคมองหน้าภรรยาสุดที่รักที่พยายามจะทำท่าเข้มใส่ลูก หล่อนช่างน่าเอ็นดูเสียจริง ใบหน้างามเพิ่งจะข่มอาการตกใจและท่าทางที่จะร้องไห้ตามลูกได้สำเร็จ“แต่ว่า...วดีปวดหัวนี่คะ”เด็กน้อยเอ่ยพลางซุกหน้ากับอกบิดาอย่างออดอ้อน นิคกอดและโยกร่างเล็กปลอบโยนเบาๆ จีน่าส่งสายตาปรามมาให้“ไม่ต้องทำท่าอ้อนคุณพ่อ วดีทำให้คุณพ่อเสียเวลาเตรียมงานนะลูก แม่ฟังแล้วยังไม่แน่ใจว่าที่หนูรู้มานั้นมันจริงหรือเปล่า แม่เคยสอนหนูว่ายังไงคะ”คุณแม่ยังสาวทำเสียงคาดคั้นถามนิดหนึ่ง ราฟาเอลแอบยิ้มขำน้องสาวที่มารดาไม่ยอมหลงกล ราฟาเอลรู้ว่าสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้ราชาวดีไม่ต้องการไปโรงเรียนในวันวาเลนไทน์นี้นั้น ก็เพราะว่าน้องสาวของเขาไม่อาจรับมือกับเหล่าเพื่อนชายที่เข้ามาจีบได้นั่นเองปกติก็หลบจะแย่อยู่แล้ว แต่วันนี้วันวาเลนไทน์ น้องน้อยหน้าเหมือนตุ๊กตาของเขากลัวเหลือเกินว่า
อากาศเดือนกุมภาพันธ์ช่วงนี้เย็นสบายไม่ร้อนไม่หนาวเกินไป สูงสุดประมาณยี่สิบเอ็ดองศาเซลเซียส ต่ำสุดช่วงกลางคืนประมาณสิบองศา เดือนนี้เป็นเดือนแห่งความรักตามหลักสากลโลก นิคกำลังเตรียมตัวถ่ายทำรายการไลฟ์สดเพื่อต้อนรับวันวาเลนไทน์สตูดิโอถูกตกแต่งในธีมของวาเลนไทน์ดูสวยงาม ดอกกุหลาบสีแดงในแจกันแก้วทรงสูงตั้งอยู่ตรงมุมเคาน์เตอร์ ทำให้ห้องมองดูเหมือนวาเลนไทน์มากขึ้นไปอีกร่างสูงของนิคสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำเงินกับผ้ากันเปื้อนสีขาวมีสกรีนรูปหัวใจสีแดงกับตัวหนังสือเป็นชื่อรายการ ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นยิ้มน้อยๆ ทันที เมื่อเห็นร่างบางระหงของจีน่าเดินเข้าประตูตรงมาหา“ว่าไงเบบี้” เสียงทุ้มเอ่ยทัก จีน่ายิ้มพร้อมกับเดินเข้าไปยื่นหน้าหอมแก้มสาก“ราฟกับวดีพลาดรถบัสโรงเรียนค่ะจีน่าจะขับรถไปส่งลูกนะคะ”เสียงสดใสกล่าวบอก นิคขมวดคิ้วมองนาฬิกาซึ่งบอกเวลาแปดโมงครึ่ง ราฟาเอลวัยสิบสามปีและราชาวดีวัยสิบเอ็ดปี ทั้งสองเข้าโรงเรียนเอกชนของลูกคนรวยที่แพงลิบลิ่ว นิคกับจีน่าพยายามเลี้ยงลูกให้มีความรับผิดชอบและมีนิสัยติดดินให้มากที่สุดโดยการให้ขึ้นรถบัสของโรงเรียนแทนการมีคนขับรถไปส่งไปรับเช่นลูกคนรวยทั่วไปถึงกระนั้
“ถ้าอย่างนั้นก็อุ้มนางฟ้าของคุณผ่านธรณีประตูหน่อยสิคะคุณสายลับขา เอาฤกษ์เอาชัยอย่างคุณว่า ตอนนี้บอสขอสั่งสปายหน่อย” หล่อนทำเสียงหยอกล้อ เขาหัวเราะเสียงนุ่มออกมา“ได้สิ ผมจะอุ้มคุณไปอาบน้ำเลย วันนี้คิดถึงคุณกับลูกทั้งวันอยากจูบลูกอยากจูบคุณจะแย่แล้ว รักคุณจังนางฟ้าของผม”เสียงทุ้มกล่าวพลางย่อตัวตวัดร่างของเจ้าสาวไว้ในอ้อมแขน“รอยด์ เดลสัน ไอก็รักคุณที่สุดค่ะ”ไอร่ากล่าวบอกรักพร้อมซบหน้ากับซอกคอแกร่ง หล่อนยิ้มออกมาด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุข ต่อไปนี้ชีวิตจะมีแต่ความสุขและเต็มไปด้วยสีสันกับผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่ไอร่ารักเขามากและเขาเองก็รักหล่อนมากเช่นกัน และกับลูกน้อยที่กำลังจะเกิดมาในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้ ไอร่าจะพยายามทำหน้าที่ของเมียและแม่ให้ดีที่สุด ให้สมกับที่เขาต้องเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับหล่อนหลังจากวันแต่งงานรอยด์ก็คอยดูแลไอร่าอย่างดีที่สุด โดยมีเพื่อนฝูงผลัดเปลี่ยนหน้ากันมาเยี่ยมไม่ขาดสาย นิคกับจีน่าที่อยู่แอลเอก็โทรมาหาประจำท้องของไอร่านั้นมีขนาดใหญ่มาก ใหญ่จนน่าตกใจ เมื่อถึงเวลาทำอัลตราซาวนด์ปรากฏว่าทั้งคู่จะได้ลูกฝาแฝดเป็นผู้ชายทั้งคู่ เป็นข่าวที่ทั้งครอบครัวและ
เผลอแผลบเดียวสี่ทุ่มแล้ว หญิงสาวไขกุญแจเข้าไปในอพาร์ตเม้นต์ที่มืดสลัวของตัวเอง มือบางเอื้อมไปกดสวิทช์ข้างประตูอย่างคุ้นเคย แสงไฟสว่างจ้าทำให้ไอร่าต้องรีบหลับตาลงเพราะตาพร่าไปนาทีหนึ่ง หากเมื่อหล่อนลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ร่างเพรียวก็ชะงักตะลึงนิ่งงันกับภาพที่เห็นตรงหน้าทันที“เพล้ง!”เสียงของที่หอบในอ
วันรุ่งขึ้นรอยด์ใช้โทรศัพท์ส่วนตัวโทรหาเบอร์นาโด เป็นปีแล้วเช่นกันที่ไม่ได้เจอเพื่อนสนิทที่มีเพียงไม่กี่คน เพื่อนที่รู้จักตัวตนจริงๆ ของเขา“กูอยู่ที่นี่” เสียงทุ้มกรอกไปตามสาย“เฮ้ย ดีสิ มึงมาเจอกันหน่อย เสือกหายไปเป็นปี ลูกกูจำหน้ามึงไม่ได้แล้วตอนนี้ เจฟีกับดีนก็ถามหามึง เสือกหลอกเด็กเอาไว้แล้วหา
หลังงานเลี้ยงทุกครั้งกลับมาถึงอพาร์ตเม้นต์ก็จะเปิดไวน์ขวดโปรดเพื่อเฉลิมฉลองความสำเร็จให้กับตัวเอง... เพียงลำพังไม่เคยรู้สึกเหงาหรืออยากมีใครเป็นตัวเป็นตน หลังจากดื่มฉลองเสร็จก็อาบน้ำนอนยิ้มฝันหวานเห็นตัวเลขในบัญชีเพิ่มขึ้นมากมายอย่างต่อเนื่องและทริปฮอลิเดย์ชายทะเลที่เงียบสงบที่ไหนสักแห่งไอร่ามักใ
*“*พอได้แล้วคุณ ผมไม่ใช่กระสอบทรายให้คุณซ้อมมือเล่นนะ เมื่อคืนอุตส่าห์ยอมเป็นคู่ซ้อมบนเตียงให้ แรงยังไม่ฟื้นคืนเลยตอนนี้ ถ้าจะซ้อมมวยต่อละ ผมขอบาย”เขากล่าวอย่างที่ทำให้ไอร่าต้องร้องกรี๊ดๆ ออกมาดังลั่นห้อง รอยด์รวบร่างหล่อนขึ้นพาดบ่าตรงไปยังห้องน้ำไม่ยี่หระกับกำปั้นและเสียงตะโกนโวยวายด่าเขาดังลั่น







