รักปักหัวใจ

เมื่อเอ่ยถึงหมู่บ้านเล็กๆ ในพื้นที่ห่างไกลจากเมืองหลวงอย่างหมู่บ้านนาทองคำแล้ว ที่นั่นคือแหล่งผลิตและส่งออกข้าวหอมมะลิคุณภาพดีของประเทศ มีประชากรอาศัยอยู่ไม่กี่ร้อยหลังคาเท่านั้น แต่นาข้าวที่อยู่ล้อมรอบหมู่บ้านกลับมีพื้นที่นับพันไร่ เกินกว่าครึ่งของที่นาเหล่านั้นเป็นของ คุณย่าคำหอม ทรัพย์มหาศาล เศรษฐินีใหญ่ของหมู่บ้านคุณย่าคำหอมมีนาข้าวนับไม่ถ้วน แต่กลับมีทายาทน้อย ตอนมีลูกท่านก็มีคนเดียว พอมีหลานยังมีหลานชายคนเดียวอีก ดังนั้นพอหลานชายหัวแก้วแหวนอยู่ในวัยสร้างครอบครัว ท่านจึงสรรหาสาวๆ มาให้เขาได้พิจารณา เลือกเอาสะโพกใหญ่ๆ หน่อย จะได้คลอดเหลนให้ท่านได้หลายๆ คน แต่แดนดินกลับไม่เคยเห็นผู้หญิงพวกนั้นอยู่ในสายตา หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ ชายหนุ่มผลักไสพวกเธอออกไปจากชีวิตด้วยวิธีการต่างๆ นานา ก็เหมือนสาวเสื้อส้มที่ต้องกลับไปแบบไม่ได้เห็นแม้เพียงเส้นผมของเขาหลังจากส่งคนกลับไปแล้ว หญิงชราก็มานั่งคัดเมล็ดถั่วไว้ทำขนมรอหลานอยู่ที่หอนั่งกลางเรือนไทยประยุกต์แบบอีสาน สร้างจากไม้สักทองทั้งหลัง ซึ่งสร้างขึ้นในตอนที่ท่านย้ายตามสามีมาอยู่ที่นี่ พอลูกชายคนเดียวแต่งงานมีครอบครัวก็ปลูกเรือนไทยอีกหลังขึ้นด

เสียงไก่ขันตอนเช้ามืดปลุกฤทัยรักษ์ตื่นขึ้นมา แสงรำไรที่ทอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องพร้อมลมจากธรรมชาติ ทำให้เธอจำได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหนเรือนคำหอม...หญิงสาวค่อยๆ บิดตัวไล่ความง่วงงุน พอดีกับเสียงเคาะประตูเรียกดังขึ้น“ก๊อกๆ หนูอุ่น ตื่นหรือยังลูก”เสียงที่ฟังดูสดใสนั้นสร้างความแปลกใจคนในห้องไม่น้อย ด้วยจำได้ว่าเป็นเสียงของย่าคำหอม มือบางรีบเก็บผ้าห่ม ลูบหน้าลูบผมให้ดูเรียบร้อยแล้วจึงเดินไปเปิดประตูคนยืนรออยู่ผลิยิ้มส่งให้ “ย่ามากวนหนูหรือเปล่าลูก”“ไม่กวนค่ะ คุณย่ามีเรื่องอะไรจะให้หนูอุ่นทำหรือเปล่าคะ”“ย่ามาเรียกไปใส่บาตรจ้ะ”“อ๋อ ได้เลยค่ะ ขอหนูอุ่นจัดการตัวเองก่อนนะคะ เสร็จแล้วจะรีบตามไปค่ะ” ฤทัยรักษ์ตอบรับทันที เริ่มต้นเช้าวันแรกด้วยการสร้างบุญก็ดีเหมือนกันคนมาชวนได้คำตอบที่พอใจแล้วก็ทำไม้ทำมือบอกให้หญิงสาวไปจัดการตัวเอง “เสร็จแล้วลงไปที่ถนนหน้าเรือนเลยนะลูก”“ค่ะ” เธอยิ้มตอบ มองหญิงชราเดินยิ้มแต้จากไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ บอกไม่ถูกเช้านี้คุณย่าจะสดใสเกินไปไหม...ฤทัยรักษ์รีบล้างหน้าแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อผ้า ผมยาวประบ่าถูกรวบไว้ไม่ให้ยุ่ง เผยใบหน้าหมดจดสะอาดตา เธอมองซ้ายมอง

ด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ลงมือทำนาจริงๆ ฤทัยรักษ์ได้ออกไปปั่นจักรยานสำรวจทุ่งนา ทำความคุ้นเคยกับสถานที่จริงทุกวัน พอแสงแดดโรยรานั่นละ เธอถึงยอมกลับเรือนคำหอมวันนี้ก็เหมือนทุกวันเมื่อถึงเวลาบ่ายแก่ๆ หน่อย หญิงสาวก็จับจักรยานออกไปปั่นเล่นชมทุ่ง แดดร่มลมตกจึงกลับมาที่เรือน มาถึงก็เห็นก้องหล้ากำลังก่อไฟในเตาถ่านตรงลานหญ้าหน้าเรือน ควันโขมงเต็มไปหมด บนแคร่ข้างๆ คือยายบัวคนสนิทของย่าคำหอมที่เธอเพิ่งได้เจอเมื่อเช้านี้กำลังหั่นอะไรสักอย่างขะมักเขม้น ถัดไปหน่อยเป็นสองคุณย่ากำลังยืนชื่นชมธงประดับสีสันสดใสที่ผูกระหว่างเสาเรือนกับต้นมะม่วงสองต้น“คุณย่าจะจัดงานอะไรเหรอจ๊ะ”ฤทัยรักษ์หันไปตอบเด็กๆ ที่เพิ่งรู้จักกันตอนปั่นจักรยานอ้อมกลับมาที่เรือนอย่างงุนงงเช่นกัน “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ” เธอไม่รู้เลยว่าวันนี้ที่เรือนเขาจัดงานอะไรกัน“พวกเราเข้าไปด้วยได้มั้ยจ๊ะ” เด็กหญิงถามด้วยสายตาอ้อนๆขณะที่เพื่อนอีกสองคนก็พยักหน้าอ้อนตาม เมื่อกี้ระหว่างพวกตนกำลังขี่รถเล่นก็เจอพี่สาวคนสวยเข้า ท่าทางเหมือนจะหลงทางอยู่ พวกตนจึงเข้าไปถามไถ่และพามาส่งที่เรือนคำหอม พอเห็นว่าตอนนี้ที่เรือนกำลังจัดงานเลี้ยงอยู่ก็อยากเข

การตื่นเช้าขึ้นมาใส่บาตรหน้าเรือนกลายเป็นกิจวัตรที่ฤทัยรักษ์คุ้นเคยไปแล้ว แต่วันนี้เป็นวันแรกที่เธอได้ลงมือนึ่งข้าวเหนียวด้วยตัวเองหญิงสาวตื่นตั้งแต่ตีห้า เพื่อมาเอาข้าวเหนียวที่แช่น้ำทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนขึ้นนึ่งบนเตาไฟในห้องครัวที่อยู่ตรงกลางระหว่างเรือนทั้งสองหลัง ครัวที่เรือนนี้แบ่งเป็นสัดส่วนชัดเจน ครัวร้อนสำหรับหุง อุ่น ตุ๋น ต้ม นึ่ง จะอยู่ด้านใน ครัวเย็นจะอยู่ด้านนอก มีแค่ชั้นวางของและแคร่วางอยู่หนึ่งหลัง ตอนนี้คำแพงกำลังนั่งเสียบเนื้อหมูอยู่ตรงนั้น หน้าที่ทำอาหารใส่บาตรในเช้านี้เป็นของพวกเธอยายหลานล่ะพอเห็นฤทัยรักษ์ก้าวออกมาจากในครัว ย่าคำแพงก็กวักมือเรียกทันที"หนูอุ่นมาทำหมูปิ้งกับย่ามา”หญิงสาวยิ้มประจบ “วันนี้จะได้กินหมูปิ้งนมสดแสนนุ่มลิ้นของย่าแพงด้วย”“จ้าๆ รีบมาช่วยย่าเสียบเนื้อหมูก่อนเร็ว นึ่งข้าวเสร็จจะได้เอาไปปิ้งบนเตาต่อเลย”“รับทราบค่ะ”เมื่อมีแรงงานมาช่วยทำ งานจึงเดินหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่นานเนื้อหมูเสียบไม้ก็เต็มถาด พร้อมปิ้งบนเตาถ่านร้อนๆ แล้ว เช่นเดียวกับข้าวเหนียวที่นึ่งไว้ก็ได้เวลาพลิกกลับพอดี คำแพงบอกว่าการนึ่งข้าวนั้นมีขั้นตอนสำคัญอยู่อย่าง คือต้องพลิกข้าว

เมื่อลงมติแล้วว่าจะให้ใครเป็นผาแดงนางไอ่ของคุ้มคำหอม วันต่อมาแดนดินจึงไปรับคู่แฝดน้อยจากโรงเรียนในหมู่บ้านมาวัดตัวเลือกเสื้อผ้าหน้าผมกันที่เรือนพอมาถึง เด็กๆ ก็เอาแต่หลบอยู่ด้านหลังแดนดิน ดวงตาคู่เล็กจ้องไปที่คนแปลกหน้าอย่างระวังแฝงด้วยความสนใจ ฤทัยรักษ์เองก็มองเด็กแฝดตัวจ้ำม่ำน่ากอดอย่างสนใจ เพิ่งเคยเห็นเด็กแฝดชายหญิงที่มีหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้ ใบหน้าเล็กๆ ของพวกแกช่างน่ารักน่าเอ็นดู เห็นพวงแก้มยุ้ยๆ นั่นแล้วอยากจะจิ้มสักทีย่าคำหอมปล่อยให้เด็กๆ มองประเมินคนแปลกหน้าอยู่ครู่หนึ่ง จึงกวักมือเรียก “มาๆ เข้ามาให้ย่าทวดกอดทีซิ”เด็กหญิงตัวน้อยส่ายหน้าตอบทันที ขณะที่เด็กชายตัวน้อยวิ่งไปหาคนที่ชูแขนรออย่างไร้ท่าทีหวาดระแวงเหมือนคนเป็นน้อง“ไก่อย่าไป!” เด็กหญิงตะโกนบอกพลางกวักมือเรียกพี่ชายกลับมา สีหน้าเหยเกจวนจะร้องไห้เต็มที“ย่านอิหยัง” (กลัวอะไร) เด็กชายไก่หันไปตีคิ้วถามแฝดน้อง ซึ่งอีกฝ่ายก็ชี้นิ้วน้อยๆ ไปทางบุคคลที่รู้สึกกลัวทันทีฤทัยรักษ์กับย่าคำแพงอยู่มานานจนเข้าใจคำว่า ‘ย่าน’ แล้วพากันยิ้มแหย ขณะที่ย่าคำหอมตะล่อมถามเด็กหญิง“เป็ดน้อยย่านเอื้อยเพิ่นเฮ็ดหยัง” (ทำไมเป็ดน้อยถึงกลัวล่ะ)