LOGINคำชี้แจง สำหรับนักอ่านที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไปค่า นิโคลัส คอสต้า หรือเชฟนิค เชฟหนุ่มสุดฮ็อตวัย 33 ปี เขาหนีมารดาไปใช้ชีวิตอิสระที่เกาะอังกฤษเป็นเวลาหลายปี เพื่อเลี่ยงการถูกจับคู่ให้ จีน่า อัสตัน สาวน้อยวัย 25 ปี หญิงสาวอ่อนหวาน ที่ถูกคุณป้าเดเลียจับจองเอาไว้ให้ลูกชายของท่าน
View More<strong>นิโคลัส คอสต้า</strong> หรือนิค เชฟซูเปอร์สตาร์วัยสามสิบสามปี ชายหนุ่มชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาเลี่ยน ร่างสูงสมาร์ตใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มตามสายเลือดผสมที่ลงตัว เขาเพิ่งถ่ายทำเทปรายการล่วงหน้าเสร็จในเวลาเย็น ทีมงานเก็บอุปกรณ์และทยอยกันกลับ ร่างสูงถอดผ้ากันเปื้อนสีเข้มออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาว วันนี้ทุกอย่างดูจะราบรื่นและไร้ปัญหา เป็นวันที่ดีอีกวันหนึ่งของการทำงาน
ซึ่งปกติก็เป็นเช่นนี้ ด้วยทีมงานของเขาทุกฝ่ายเป็นผู้มีประสบการณ์และเป็นมืออาชีพ ทุกฝ่ายประสานงานและทำงานเป็นทีมเวิร์กที่ดีมาก และที่สำคัญทุกคนรู้จักและรู้ใจสไตล์การทำงานที่เป็นมือโปรและมีวินัยของนิคเป็นอย่างดี จึงมีการทำการบ้านกันล่วงหน้าอย่างเต็มที่
สตูดิโอกว้างขวางที่ใช้สำหรับถ่ายทำรายการโชว์ทำอาหารสุดฮิตและโด่งดังนั้นอยู่บนเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุงลอนดอนของเขาเอง สตูดิโอถูกจัดแบ่งพื้นที่แยกเป็นสัดส่วนกับโซนที่เป็นที่อยู่ส่วนตัวด้านใน โดยมีห้องโถงรับแขกกั้น เพนต์เฮาส์หกห้องนอนของเขา เวลานี้ห้องด้านริมในสุดมีผู้จับจองอาศัยเป็นเวลาสองเดือนเต็มแล้ว
จีน่า อัสตัน หญิงสาวชาวอเมริกันวัยยี่สิบห้าปี ผู้หญิงที่มารดาขอร้องแกมบังคับให้เขาลองศึกษาดูใจโดยการส่งหล่อนให้มาอยู่กับเขาถึงที่นี่ หล่อนมาอยู่ได้สองเดือนแล้ว โชคดีที่เขานั้นยุ่งและหล่อนเองก็ยุ่งกับการเรียนเช่นกัน วันๆ จึงไม่ค่อยได้สุงสิงกันมากนัก เวลาเขาเสร็จจากการถ่ายทำเวลาเย็นเช่นนี้มักไม่เห็นหล่อนอยู่ด้านนอก อาจจะเก็บตัวอยู่ในห้องหรือไม่ก็ยังไม่กลับ
เท่าที่ทราบจากแจ็ค ผู้ช่วยส่วนตัวของเขาเห็นว่าหล่อนเรียนคอร์สด้านจิตวิทยาการบริหาร เรียนสามวันต่อสัปดาห์ นิคไม่แน่ใจว่าหล่อนใช้เวลาที่เหลือทำอะไรบ้าง แต่ชายหนุ่มก็บอกตัวเองว่าไม่อยากสนใจอยากรู้มากนัก ตราบใดที่ต่างคนต่างอยู่เช่นนี้ เขาคิดว่าเป็นการดีแล้ว
ร่างสูงชะงักเท้าเมื่อเดินเข้ามาถึงบริเวณห้องรับแขกด้านใน บริเวณโซนส่วนตัวนี้นิคจัดให้มีห้องรับแขกกับโซนครัวลักษณะเป็นโอเพิ่นแพลนโดยมีเพียงเคาน์เตอร์หินแกรนิตสีดำเงาวับกั้นไว้
ร่างบางกำลังยืนตั้งหน้าตั้งตาหั่นอะไรบางอย่างอยู่ ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงแปลกใจ หล่อนทำหน้าค่อนข้างซีเรียสจนไม่ทันสังเกตเห็นเขา นิคหยุดยืนเอนไหล่ไปพิงประตู จ้องมองร่างเล็กที่ยืนหั่นของอย่างมีสมาธิ
ใบหน้าเรียวเล็กประกอบด้วยดวงตาโตสีน้ำตาลทอง ไม่ยักใช่สีฟ้า คิ้วเรียวสวยขมวดยุ่งเป็นบางครั้งเวลาคิด จมูกโด่งเล็กมีเหงื่อผุดเล็กน้อย นิคเห็นหม้อกำลังเดือดตั้งอยู่บนเตา เรียวปากจิ้มลิ้มของหล่อนเผยอออกเล็กน้อยเหมือนกำลังลุ้นอย่างเผลอตัว ผมสีน้ำตาลถูกรวบมัดไว้ข้างหลังเหมือนเช่นเคย หล่อนยกหลังมือขึ้นปัดผมที่หล่นลงมาระแก้มเป็นผลให้ซอสหรืออะไรสักอย่างหนึ่งสีเขียวเปื้อนติดไปบนแก้มข้างนั้น แต่หล่อนคงไม่รู้ตัว
“ทำอะไร” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความตั้งใจอย่างมีสมาธิ ทำให้ร่างบางของจีน่าสะดุ้งโหยง ใบหน้าเล็กเงยขวับขึ้นมองเขา
เพล้ง! เสียงชามหรืออะไรสักอย่างหล่นร่วงลงพื้นทำให้หล่อนสะดุ้งอีกครั้งก่อนจะรีบกระโดดถอยหลังหนี
“โอ ไม่นะ...”
หล่อนร้องอุทานเสียงตกใจกับตัวเอง ก่อนจะรีบย่อตัวหายไปหลังเคาน์เตอร์ นิคสาวเท้าเดินตรงไปหาทันที หลังเคาเตอร์กะละมังสเตนเลสนอนคว่ำอยู่ ลูกชิ้นหล่นกระจายไปทั่ว คนตัวเล็กรีบหยิบกะละมังและกวาดลูกชิ้นใส่กลับไปตามเดิม
“คุณจะทำอะไร”
ชายหนุ่มเอ่ยถามอีกครั้ง เดินเข้าไปหรี่ไฟที่หม้อน้ำกำลังเดือดปุดๆ อยู่ จีน่าเงยหน้าขึ้นยิ้มแหยให้
“จีน่าอยากทานซุปเส้นหมี่ค่ะ ไวน์เขาเคยทำให้กิน อร่อยดี”
เสียงตอบออกมาเบาๆ วีรตาเคยทำอาหารที่ชื่อไม่คุ้นหูและคุ้นลิ้น “ก๋วยเตี๋ยว” ให้ทานเมื่อไม่นานมานี้ จีน่านึกอยากทานและเห็นวิธีการทางอินเทอร์เน็ต วันนี้หลังเลิกเรียนจึงแวะซูเปอร์มาร์เก็ตและตั้งใจจะลองทำดู เพราะดูจากยูทูปแล้วไม่เห็นมันยากเลยสักนิด
หล่อนเก็บลูกชิ้นเสร็จก็มองมันอย่างเสียดายก่อนจะเทใส่ถุงแล้วนำไปทิ้งถังขยะ นิคยืนเท้าสะเอวดูเคาน์เตอร์ครัวที่มีผักหั่นเสร็จวางอยู่บนเขียงพลาสติกกับซองเส้นหมี่สีขาว สีเขียวที่เห็นติดแก้มหล่อนเป็นใบผักชีหั่นเล็กนั่นเอง
สองเดือนมานี้ เชื่อหรือไม่ว่า เขากับหล่อนไม่เคยได้ทานอาหารร่วมกันเลย ดูเหมือนหล่อนจะพยายามหลีกเลี่ยงการพบปะพูดคุยกับเขาอย่างสุดความสามารถ นิดมองดูหน้าเจื่อนเหมือนเด็กกลัวผู้ใหญ่ตำหนิของหล่อน ท่าทางที่เอามือถูกันไปมาอย่างไม่แน่ใจว่าจะวางมันไว้ตรงไหนดี
“ไหนขอดูหน่อย” เขาเอ่ยออกมา จีน่าทำตาโตรีบยกไม้ยกมือปฏิเสธ
“เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ จีน่าไม่อยากกินแล้ว”
รีบพูดเพราะคิดว่าเขาจะอาสาช่วยทำให้ ใบหน้าคร้ามคมก้มมามองพลางถอนหายใจ
“ผมจะดูว่าคุณทำครัวผมเลอะเทอะไปแค่ไหนแล้ว ผมไม่ชอบเคาน์เตอร์เละเทะและสกปรก ทำให้สะอาดเหมือนเดิมด้วยล่ะ”
เสียงเข้มเอ่ยออกมาก่อนจะหันหลังเตรียมเดินจาก แต่ก็ชะงักนิดหนึ่งก่อนจะหันกลับมาหาใหม่ มือหนาเอื้อมไปปัดเศษผักออกจากแก้มให้หญิงสาวที่สะดุ้งโหยงกับปฏิกิริยาที่ไม่คาดคิดว่าเขาจะทำนั้น
<br/>
**********************************
<strong>เอาไปค่า ตอนแรกเปิดซีนอย่างเป็นทางการของคู่นี้ เขาอยู่กันมาได้ยังไงน้อตั้งสองเดือนแล้ว ไม่ได้สุงสิงกันอย่างที่เหล่าผู้ใหญ่ได้แอบหวังเอาไว้ น้องจีน่าเก่งมากค่ะที่เลี่ยงเฮียนิคได้ยาวนานขนาดนี้ แต่ต่อไปก็ไม่ทราบว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปนะคะ เดายากจริงๆ ค่ะสำหรับสองคนนี้...</strong>
<strong>ขอบคุณสำหรับเม้นต์ต้อนรับเรื่องนะคะ มารอให้กำลังใจน้องจีน่ากันเป็นแถว และก็รอตีหัวอิพี่นิคกันแน่นห้องแช็ตเลยค่ะ ลุ้นเขาตอนต่อไปค่ะ</strong>
<br/>
***“เหอะ ไม่ต้องส่งมาอวดเราหรอก ของเราก็เยอะพอกัน แต่เราไม่ได้ขี้อวดเหมือนใครบางคนเลยไม่ได้ถ่ายรูปเอาไว้” เสียงเด็กชายร็อค เดลสันเอ่ยดังมาตามสาย“เราไม่ได้อวด อ้อ ใครก็ตามที่เอาตุ๊กตาของเราไปให้คนอื่น ให้จำเอาไว้เลยว่าเราจะโกรธและไม่ยกโทษให้ตลอดชีวิต” เสียงเล็กงอนเอ่ยสวนกลับไปอย่างไม่ยอมให้“ตุ๊กตาของพ่อ ไม่ใช่ของวดีสักหน่อย” เสียงเข้มดังโต้ตอบกลับ“ลุงรอยด์ทำให้วดี ตัวนั้นหน้าเหมือนวดี ใครๆ ก็ดูออก ซัมเมอร์นี้วดีจะไปดูกับตาตัวเองว่ามันยังอยู่หรือเปล่า”ร็อคทำเสียงหึลงคออย่างไม่แยแสกับเสียงโมโหของเด็กหญิงตัวบาง“ไม่ต้องมาขู่น่า จะบอกให้เอาบุญว่าเราเอาตุ๊กตาของพ่อตัวที่สวยที่สุดไปให้คนที่เราถูกใจที่สุดวันวาเลนไทน์นี้ ก็เท่านั้นแหละ ส่วนจะเป็นตัวไหนนั้นเราไม่สนหรอก และไม่ต้องร้องไห้ไปฟ้องพ่อเรานะ เก่งจริงก็ห้ามฟ้อง อยากสะสางก็รอซัมเมอร์ก่อน แล้วเราค่อยมาเจอกัน โอเคนะ ราชาวดีคนขี้ฟ้อง”เสียงล้อเลียนกล่าวพร้อมกับกดโทรศัพท์ปิดใส่ ทำให้เด็กหญิงราชาวดีแทบร้องกรี๊ดถ้าหากไม่เกรงใจที่บิดากับมารดากำลังยืนทำอาหารอยู่ในห้องครัวถัดกันนี้“ฝากไว้ก่อนเถอะนายร็อค สักวันวดีจะทำให้นายต้องคุกเข่าขอโทษใน
จีน่าเอ่ยเบาๆ เอื้อมมือไปรับดอกกุหลาบ นิคโอบแขนไปรอบเอวบางพาเดินไปยังโต๊ะอาหารที่เซ็ตเอาไว้ มีอาหารที่ทำเสร็จวางในจานกลมใบใหญ่ น้ำซอสสตรอเบอรี่สีบานเย็นถูกราดไปรอบอาหารทำเป็นรูปหัวใจ กล้องเก็บภาพที่ทุกอย่างบนโต๊ะนั้น“ถึงขั้นตอนที่จีน่าจะต้องชิมอาหารของผมแทนท่านผู้ชมแล้วครับ ผมหวังว่าคุณจะชอบ”เขากล่าวเสร็จก็ตักอาหารมาจ่อปาก จีน่าอ้าปากรับอย่างไม่เกี่ยงงอน แฟนคลับส่งรูปหัวใจรัวๆ มาให้เต็มหน้าจอ“ว้าว อร่อยสุดๆ ค่ะ ท่านผู้ชม” จีน่าทำท่าพยักหน้าชูนิ้วโป้งให้กล้อง“ต่อไปคุณลองน้ำดอกกุหลาบโรเซ่ เดอ จีน่า ดูสิครับ”เขารินน้ำดอกไม้แห่งวาเลนไทน์ใส่แก้วทรงสูงมาป้อนถึงปากอีก จีน่าจิบเข้าไป รสชาติกลิ่นกุหลาบผสมความหอมหวานจากน้ำผึ้ง ได้กลิ่นมินต์ติดปลายจมูกนิดๆ จีน่าทำตาโต รสชาติของมันอร่อยสดชื่นเข้าไปถึงหัวใจจริงๆ“วิเศษสุดเลยค่ะเชฟ แบบนี้ต้องแจกสูตรให้ท่านผู้ชมด้วยนะคะ จีน่าไม่อยากเก็บของดีไว้กินคนเดียว”“แน่นอนครับผม สูตรอาหารทุกอย่างอยู่บนเว็บไซต์ของเชฟนิคนะครับ ท่านสามารถเข้าไปดาวน์โหลดได้ฟรีตามปกติครับ” เขากล่าวเสร็จก็โอบไหล่หล่อนแล้วหันไปทางกล้อง“สำหรับวันนี้ผมกับจีน่าต้องขอลาไปก่อน ขอให
เขาไม่รอให้หล่อนได้ตั้งตัว รีบกล่าวแนะนำพร้อมกับเดินมารอรับมือ กล้องแพนจับทุกอิริยาบถ จีน่ายื่นมือให้เขาจับจูงพาขึ้นไปยืนหลังเคาน์เตอร์ เขาคว้าผ้ากันเปื้อนมาสวมให้“สวัสดีค่ะท่านผู้ชม สุขสันต์วันวาเลนไทน์ค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆ นะคะ มีความรักเต็มหัวใจ ความรักมีอยู่ทุกแห่งหนบนโลกนี้ค่ะ มองหาจึงมองเห็นนะคะ วันนี้เชฟนิคจะเซอร์ไพรส์อะไรจีน่าบ้างคะเนี่ย”หญิงสาวเอ่ยทักทายผู้ชมที่กำลังชมไลฟ์อยู่ ยอดวิวถล่มทลายเช่นทุกครั้ง ตอนท้ายหันไปเอียงคอถามเชฟนิคสุดหล่อที่ยืนอยู่ข้างๆ“ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์น่ะสิครับ สำหรับเมนูต้อนรับวันวาเลนไทน์ เมนูพิเศษจากเชฟนิคขอแนะนำล็อบสเตอร์ราดซอสสตรอเบอรี่กับน้ำดอกกุหลาบโรเซ่เดอจีน่า ครับ” เขากล่าวนำเข้าสู่เมนูพิเศษสำหรับวันนี้ จีน่าทำสีหน้าเซอร์ไพรส์“อะไรนะคะ น้ำกุหลาบโรเซ่เดอจีน่า? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยค่ะเชฟ”“มันเป็นสูตรพิเศษที่ผมคิดขึ้นมาเมื่อไม่นานนี้เอง คุณยังไม่เคยลองนะเบบี้ ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกครับผม”เขากล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม กล้องจับสายตาหวานกรุ้มกริ่มของเชฟนิคที่ส่งให้ภรรยาสุดที่รักได้ทุกช็อต เสียงกรี๊ดดังในห้องอย่างไม่ได้ขาดสาย“โอโห จีน่าต้องดีใจ
จีน่าขยับลุกขึ้น หญิงสาวไม่พยายามจะทำท่าโอ๋ลูกสาวสุดที่รักจนเกินไป จึงเดินไปยังราฟาเอลที่ทำหน้าระอาน้องสาว“ราฟเตรียมตัวให้พร้อม แม่จะบอกลุงโคลให้เตรียมรถออก วดีไปล้างหน้าและเตรียมตัวได้แล้วลูก ไปเรียนแล้วตอนเย็นแม่จะอนุญาตให้โทรหาร็อค”จีน่าเอ่ยบอกลูกสาว นิคมองหน้าภรรยาสุดที่รักที่พยายามจะทำท่าเข้มใส่ลูก หล่อนช่างน่าเอ็นดูเสียจริง ใบหน้างามเพิ่งจะข่มอาการตกใจและท่าทางที่จะร้องไห้ตามลูกได้สำเร็จ“แต่ว่า...วดีปวดหัวนี่คะ”เด็กน้อยเอ่ยพลางซุกหน้ากับอกบิดาอย่างออดอ้อน นิคกอดและโยกร่างเล็กปลอบโยนเบาๆ จีน่าส่งสายตาปรามมาให้“ไม่ต้องทำท่าอ้อนคุณพ่อ วดีทำให้คุณพ่อเสียเวลาเตรียมงานนะลูก แม่ฟังแล้วยังไม่แน่ใจว่าที่หนูรู้มานั้นมันจริงหรือเปล่า แม่เคยสอนหนูว่ายังไงคะ”คุณแม่ยังสาวทำเสียงคาดคั้นถามนิดหนึ่ง ราฟาเอลแอบยิ้มขำน้องสาวที่มารดาไม่ยอมหลงกล ราฟาเอลรู้ว่าสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้ราชาวดีไม่ต้องการไปโรงเรียนในวันวาเลนไทน์นี้นั้น ก็เพราะว่าน้องสาวของเขาไม่อาจรับมือกับเหล่าเพื่อนชายที่เข้ามาจีบได้นั่นเองปกติก็หลบจะแย่อยู่แล้ว แต่วันนี้วันวาเลนไทน์ น้องน้อยหน้าเหมือนตุ๊กตาของเขากลัวเหลือเกินว่า
“มึงก็โดนล่ะสิ ไม่ต้องมาทำหัวเราะดีไปหรอกไอ้รอยด์หึ”เบอร์นาโดเอ่ยดักอย่างรู้ทัน รอยด์หุบยิ้มฉับ ชายหนุ่มผลักไหล่เพื่อนทั้งสอง“เฮ้ย พอๆ พวกมึงเลิกเห่าแล้วกลับได้แล้ว เมียกูเขาเหนื่อยกับการเดินทางยังไม่รู้เป็นยังไงบ้าง” รอยด์กล่าว“เออ มึงพูดขึ้นมาแบบนี้ก็ดีแล้ว กูกับไอ้เบอร์ดี้เป็นผู้มีประสบการณ์เ
คืน Welcome Home ที่เพื่อนฝูงร่วมกันจัดให้ดำเนินไปอย่างอบอุ่นและสนุกสนาน หลังจากเปิดแชมเปญ ทานอาหารไทยจากร้าน Vi Wine ของมารดาวีรตา มีการเต้นรำ เล่นเกมที่สเตฟานกับเบอร์นาโดคิดขึ้นมา เมื่อถึงเวลาอันสมควรคือหลังเที่ยงคืน ก็ถึงเวลาแยกย้ายกันกลับ ปล่อยให้เจ้าของบ้านทั
“พ้นทุกข์พ้นโศกเสียทีนะคะไอร่า” จีน่าเอ่ยขึ้นเป็นคนสุดท้ายไอร่ากอดเพื่อนทุกคนไว้แน่น สี่สาวสวมกอดกันด้วยความรัก“ขอบคุณมากจ้ะแอม ไวน์ จีน่า ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างกันตลอดมา ไอดีใจที่มีพวกคุณทั้งสามเป็นเพื่อน”ไอร่าเอ่ยขึ้นตระหนักลึกซึ้งถึงมิตรภาพและความจริงใจที่ทุกคนมีให้เสมอมา“โอเคๆ ต่อไปนี้ได้ฤก
“โอ...รอยด์ขา ไอไม่ไหวแล้ว ไม่รู้เพราะฮอร์โมนหรือเปล่า ไอต้องการคุณเหลือเกิน...อาว์”หล่อนเอ่ยบอกเสียงพลิ้วไหวหน้าแดงเรื่อด้วยความเอียงอายปนเร่าร้อน ร่างงามยกสะโพกขึ้นแล้วหย่อนนั่งลงไปอีกครั้งกลืนท่อนเนื้ออุ่นผลุบเข้าไปในทางรักอันชุ่มฉ่ำร้อนระอุทันที รอยด์ครางเสียงแตกพร่าออกมาทันใด“โอว...ผมชอบจัง.