บทที่ 43 ห่วง...?

“เอ่อ ไม่ดีกว่าค่ะคุณแม่ จีน่าจะเกะกะเปล่าๆ”

หญิงสาวเอ่ยออกมาเบา พร้อมกับก้าวไปนั่งอยู่ระหว่างมารดากับคุณป้าเดเลีย กอดและหอมแก้มพวกท่านด้วยความคิดถึง

“ไปดูสิว่าพี่เขาทำอะไรให้พวกแม่ ไหนอวดแม่เมื่อวันก่อนว่าทำกับข้าวเป็นแล้วไง”

มารดายังไม่ยอมให้หล่อนเลี่ยงได้ หญิงสาวจึงจำต้องลุกขึ้นเดินไปยังโซนครัว ร่างบางเดินไปยังหลังเคาน์เตอร์ แล้วก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ในใจคิดว่าหล่อนจะนับหนึ่งถึงห้า ถ้าหากเขาไม่เงยหน้าขึ้นมาพูดด้วย จีน่าก็จะหันหลังกลับ เขาคิดว่าตัวเองเป็นใคร หยิ่งเป็นคนเดียวหรือยังไง หญิงสาวคิดค่อนขอดเขาอยู่ในใจ...

หนึ่ง... สอง... เขาเพิ่งตัดผมมาใหม่กระมัง ดูสั้นเข้ารูปและยังดูดีเหมือนเดิม สวมกางเกงยีนส์ซีดกับเสื้อยืดสีน้ำตาล ใบหน้าร้ายกาจดูขรึมเช่นปกติ คิ้วหนาของเขาจะขมวดชนกันตั้งแต่หล่อนมายืนอยู่... สาม...สี่...

“ยืนซื่อบื้ออยู่ได้”

เสียงเข้มเอ่ยลอยขึ้นให้ได้ยินกันสองคน จีน่าเม้มปากทำตาขุ่นใส่เขาทันที

“จะให้จีน่าช่วยอะไรก็บอกมาสิ”

เสียงเล็กเอ่ยโต้ตอบทันควัน นิคปรายตามองทำท่าเหมือนเสียไม่ได้

“เก่งนี่” เขาเอ่ยเยาะ รู้สึกหมั่นไส้กับท่าทางเชื่อมั่นที่หล่อนแสดงออก สาวน้อยขี้กลัวเมื่อห