ตอนที่2.

ตอนที่2.

ไอศูรย์ อเล็กซิโอ กัสซินี่ เหม่อมองฟ้ายามค่ำคืนผ่านระเบียงกว้างในห้องนอนกว้างอย่างเลื่อนลอยก่อนจะหลุบดวงตาคมลงทอดมองที่นอนข้างๆ กายแกร่งซึ่งก่อนหน้านี้เคยมีร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่งนอนเคียงข้างมาตลอดสองปี

แต่บัดนี้ที่ตรงนี้ว่างเปล่าและหัวใจของเขาก็เบาโหวงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนทั้งๆ ที่เขาคิดเสมอว่าผู้หญิงอย่าง มุกรวี ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากไปกว่าผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยควงแต่เหตุใดเขาจึงได้คิดถึงเธอมาตลอดตั้งแต่วันที่เธอออกจากชีวิตเขาไปไม่มีวันไหนเลยที่เขาจะไม่คิดร่างบอบบางหอมละมุนเนียนนุ่มไปทั้งตัวของเธอ...

           มุกรวี นี่ฉันรักเธอแล้วใช่ไหม...

ไม่จริง เขาไม่ได้รักเธอ เขาจะรักนางบำเรอของตัวเองได้อย่างไร มันเป็นไปไม่ได้หรอก มุกรวีก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น เขาไม่มีวันรักเธอ...

ไอศูรย์พยายามจะบอกตนเองอย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่แล้วภาพในอดีตในครั้งแรกที่เขาพบเธอก็พลันฉายชัดเข้ามาในความทรงจำ เรื่องราวระหว่างเขาและเธอก็โลดแล่นเข้ามาในหัวราวกับว่าเขาเพิ่งได้พบเธอเมื่อวานที่ผ่านมานี่เอง...

สองปีก่อน...

ร่างบางของหญิงสาวที่เพิ่งเดินฉับๆ ผ่านหน้าไปโดยไม่ทันมองว่ามีใครเดินออกมาจากมุมตึกซึ่งเป็นทางเดินที่เชื่อมต่อระหว่างอาคารจอดรถกับ ตึก แกรนด์จีซีเอ็น (Grand GCN) ซึ่งเป็นอาคารสูงยี่สิบชั้นนั้น ทำให้ร่างสูงของคนที่กำลังจะเดินเข้าลิฟต์ผู้บริหารต้องหยุดชะงักและเกือบจะล้มหากเขาหยุดไม่ทันแต่เจ้าของร่างบางนั้นกลับไม่มีทีท่าไม่สนใจใคร เธอยังคงเดินเกมวิ่งไปยังทางบันไดหนีไฟพร้อมทั้งเสียงบ่นๆ แว่วๆ ว่า จะไปไม่ทันประชุมแน่ แล้วร่างบอบบางนั้นก็วิ่งลับหายไปท่ามกลางความฉุนเฉียวของ ไอศูรย์ อเล็กซิโอ กัสซินี่

“ให้จัดการให้ไหมครับ”

“ไม่ต้อง นายแค่ไปตามดูว่าเธอทำงานอยู่แผนกไหนแค่นั้น” ไอศูรย์สั่งบอดีการ์ดคนสนิทเสียงเรียบ พลางมองดูตัวเลขบอกชั้นที่ลิฟต์ส่วนตัววิ่งผ่านเงียบๆ ซ่อนแววตาคมไว้ภายใต้แว่นกันแดดสีเข้ม ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้ประมุขแห่งแกรนด์จีซีเอ็น กำลังคิดอะไร เมื่อลิฟต์เปิดร่างสูงสง่าก็เดินอย่างผึ่งผายไปยังห้องประชุม ท่ามกลางการอารักขาห่างๆ ของเหล่าบอดีการ์ดที่ติดตามมาอีกสองคน

อาคารสูงแห่งนี้เป็นออฟฟิศของหน่วยงานในเครือ แกรนด์จีซีเอ็นทั้งหมด ซึ่งมีทั้งกิจการเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ การเงินและการลงทุน ตลอดจนโรงงานอุตสาหกรรมผลิตสินค้าเกี่ยวกับชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ ชิ้นส่วนประกอบรถยนต์ เรียกได้ว่า กลุ่มบริษัทในเครือแห่งนี้มีธุรกิจโยงเครือข่ายเป็นหน่วยงานที่มั่นคงและมีเงินทุนหมุนเวียนมากมายมหาศาล และที่สำคัญทายาทของแกรนด์จีซีเอ็นนั้นยังเป็นหนุ่มโสดเนื้อหอมในวงสังคมไฮโซ เรือนร่างสูงใหญ่อย่างผู้มีสายเลือดผสมนั้นงามสง่าราวอัศวินผู้กล้า และเขายังได้รับฉายาว่าเป็นคาสโนว่าตัวร้ายอีกด้วย ชายหนุ่มใช้ผู้หญิงเปลืองไม่ซ้ำหน้าทั้งไม่เคยใช้หรือควงผู้หญิงซ้ำแค่ครั้งเดียวเท่านั้นที่ไอศูรย์จะควงหญิงสาวสักคน แล้วก็ต่างแยกกันไปเมื่อต่างฝ่ายต่างๆ ได้รับความพอใจและข้อเสนอที่ลงตัวหากแต่สาวๆ ครึ่งค่อนประเทศก็อยากจะเป็นคู่ควงหรือแค่เป็นผู้หญิงที่ใช้แล้วทิ้งของเขา...

ชายหนุ่มวางเอกสารที่เพิ่งอ่านจบลง.. มุกรวี เธอชื่อมุกรวี ชื่อเพราะมากคนสวย... ไอศูรย์มองผืนฟ้าซึ่งปกคลุมด้วยม่านรติกาลอย่างครุ่นคิด ดวงดาวที่สิ่งประกายวัววาวอยู่บนท้องฟ้ามืดมิดนั้นกระจ่างนัก เหมือนดวงตาของใครบางคนที่สะกดให้เขาหันมาสนใจเธอตั้งแต่แรกพบอย่างที่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำได้ ซ้ำเธอยังเป็นผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งซึ่งเป็นเพียงพนักงานตำแหน่งเล็กๆ ของบริษัทในเครือของเขาเอง แต่เขาไม่ชอบเป็นสมภารกินไก่วัดหรอกนะครั้งนี้ก็เช่นกัน แต่ไก่ตัวน้อยนี้ก็น่ากินนัก ชายหนุ่มยกยิ้มบางๆ กับตัวเอง...

“หึหึ ถือว่าเธอผิดเองนะคนสวยที่ทำให้ฉันสนใจเธอ ไข่มุก...” ไอศูรย์รำพึงกับตัวเองก่อนจะโทรศัพท์สั่งงานบางอย่างก่อนจะกลับมาล้มตัวลงนอนอย่างสบายใจ... 

i

มุกรวีมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่ค่อยไว้วางใจนักแม้เขาจะเป็นผู้บริหารสูงสุดของแกรนด์ จีซีเอ็นก็ตาม แต่ผู้บริหารหนุ่มรูปหล่อตรงหน้ากลับทำให้เธอรู้สึกใจหวิวๆ หวั่นไหวอย่างไรชอบกล เธอถูกเรียกมาพบด้วยเรื่องอะไรไม่มีใครรู้ แม้แต่หัวหน้างานของเธอเองก็ยังสงสัยว่ามุกรวีถูกเรียกตัวไปพบด่วนด้วยด้วยเรื่องอะไร

“คุณมุกรวี”

“ค่ะ” หญิงสาวเมินหลบสายตาร้อนแรงที่ทอดมองมาอย่างรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ จนไม่อาจจะทนมองสบตาเขาได้ ผู้ชายอะไรแววตาช่างแผดเผานัก เธอรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ แต่ก็ไม่อยากเข้าข้างตัวเองนักว่าเขาสนใจเธอ ก็แหมระดับหนุ่มหล่อไฮโซอย่างไอศูรย์ จะมาสนใจพนักงานบัญชีผู้ต่ำต้อยอย่างเธอได้อย่างไรกัน

“เรามีโรงแรมในเครือซึ่งจะเปิดใหม่ที่เชียงรายเร็วๆ นี้ และผมก็ได้จัดสรรพนักงานส่วนหนึ่งให้ไปประจำที่นั่น โดยจะเฉลี่ยคนเก่าจากที่นี่ไปและรับสมัครเพิ่มเติมในส่วนของบุคลากรในพื้นที่แล้วเห็นว่าคุณเป็นคนเชียงรายด้วย”

“ค่ะ ดิฉันอยู่จังหวัดเชียงราย”

“นั่นล่ะคือประเด็น ผมจะให้คุณเป็นหัวหน้าแผนกบัญชีทีนั่น คุณจะต้องเดินทางไปก่อนวันเปิดโรงแรม ซึ่งวันเดินทางและรายละเอียดต่างๆ จะอยู่ในซองนี้ เปิดดูก่อนเพราะหากมีปัญหาอะไรจะได้แก้ไข แต่ความจริงแล้วผมอยากให้คุณไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ในการไปทำงานครั้งนี้ เพราะมันสำคัญมาก” ชายหนุ่มพูดเนิบๆ สบายๆ หากแต่แฝงไว้ด้วยความจริงจังมั่นคงจนคนฟังแทบจะไม่ข้ออ้างหรือปฏิเสธ

“เอ่อค่ะ...”

มุกรวีเอื้อมมือไปรับซองเอกสารสีน้ำตาลจากมือหนามาเปิดดูอย่างรวดเร็วแล้วรู้สึกเหมือนมึนงงและไม่ทันตั้งตัวเมื่อเห็นรายละเอียดตรงหน้า...