แท้งรัก

ตอนที่ 1: จุดแตกหักในคืนฝนพรำ

ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก...

เสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาตั้งโต๊ะเรือนหรูแบรนด์สวิสดังก้องสะท้อนอยู่ในความเงียบงันของห้องอาหารกว้างขวาง มันเป็นเสียงเดียวที่ยืนยันว่าเวลาบนโลกใบนี้ยังคงเดินหน้าต่อไป แม้ว่าความรู้สึกของคนที่นั่งรอคอยอยู่จะเริ่มหยุดนิ่งและด้านชาไปแล้วก็ตาม

อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศที่ถูกตั้งไว้ยี่สิบสององศาเซลเซียส เย็นเยียบจนทะลุผ่านเนื้อผ้าชุดเดรสสีครีมตัวสวย

ณิชญาวีร์นั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้บุนวมกำมะหยี่ตัวใหญ่ สองมือบางที่ประสานกันไว้บนตักบีบเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองทอดมองไปยังโต๊ะอาหารหินอ่อนทัสคานีตรงหน้า ที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีตบรรจงด้วยชุดจานชามเซรามิกขอบทอง

เชิงเทียนคริสตัลที่เคยส่องสว่าง บัดนี้มอดดับลงจนเหลือเพียงหยดน้ำตาเทียนสีขาวขุ่นที่แข็งตัวเกาะติดฐานทองเหลือง สเต๊กเนื้อวากิวระดับพรีเมียมที่เธอตั้งใจหมักและย่างด้วยตัวเองตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ บัดนี้เย็นชืดจนไขมันจับตัวเป็นก้อนสีขาวขุ่น กลิ่นหอมของเนื้อย่างที่เคยยั่วน้ำลาย แปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นคาวจาง ๆ ที่ลอยอวลผสมกับกลิ่นไวน์แดงในแก้วทรงสูง

ความรู้สึกปั่นป่วนในกระเพาะอาหารตีรวนขึ้นมาจนคนท้องต้องสูดลมหายใจเข้าลึก เพื่อระงับอาการคลื่นไส้ที่กำเริบขึ้นมาตงิด ๆ

ช่อดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ในแจกันทรงสูงกลางโต๊ะเริ่มเหี่ยวเฉา ทิ้งกลิ่นหอมระรวยที่ชวนให้รู้สึกอ้างว้างมากกว่าโรแมนติก

เวลาบนหน้าปัดนาฬิกาดิจิทัลบอกเวลา 23:45 น.

อีกเพียงสิบห้านาที... วันครบรอบแต่งงานปีที่สามของเธอกับเขมินทร์ก็จะจบลง

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกปวดหนึบที่กลางอกก้อนเนื้อที่เต้นอยู่ข้างซ้าย เธอเอื้อมมือที่สั่นน้อย ๆ ไปหยิบแผ่นกระดาษเคลือบมันแผ่นเล็กที่วางคว่ำอยู่ข้างแก้วไวน์แดงขึ้นมาดู เป็นรอบที่ร้อยของวัน

ภาพขาวดำบนกระดาษแสดงให้เห็นจุดเล็ก ๆ ที่ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างชัดเจนนัก แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ของเธอ

อายุครรภ์แปดสัปดาห์

ริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีโทนสุภาพเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่เธอจะคลี่ยิ้มบางเบาออกมา ยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังอันริบหรี่ ว่าบางที... ข่าวดีชิ้นสำคัญนี้อาจจะช่วยละลายกำแพงความบ้างาน และดึงสามีที่เอาแต่ทุ่มเทให้กงสีจนลืมครอบครัว ให้กลับมามองเห็นเธอได้อีกครั้ง

"ไม่เป็นไรนะลูก"

เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

ฝ่ามือบางยกขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองอย่างทะนุถนอม สัมผัสความอบอุ่นผ่านเนื้อผ้า

"คุณพ่อเขาคงติดงานด่วนที่ไซต์ก่อสร้างเหมือนเคย... เดี๋ยวคุณพ่อก็กลับมาแล้วค่ะ"

ทว่า... ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกปวดเกร็งอย่างรุนแรงก็แล่นปราดขึ้นมาจากช่วงท้องน้อย มันไม่ใช่การปวดท้องปัสสาวะหรือปวดประจำเดือนธรรมดา แต่มันบิดมวนและรุนแรงราวกับมีใครเอาของมีคมมากรีดคว้านอยู่ภายในมดลูก

"อ๊ะ..."

หญิงสาวอุทานเสียงหลง

สรีระเพรียวบางงอประกบเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ มือที่จับแผ่นกระดาษอัลตราซาวด์ร่วงหล่นลงบนโต๊ะ เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด แต่ความรวดร้าวกลับทวีความรุนแรงขึ้นจนหน้ามืด โลกทั้งใบหมุนเคว้ง หยาดเหงื่อเย็นเยียบผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าและแผ่นหลังที่สั่นสะท้าน

ณิชญาวีร์พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยขาทั้งสองข้างที่สั่นเทา หวังจะเดินไปที่โซฟาเพื่อเอนหลังพัก แต่เพียงแค่ก้าวเท้าออกไปได้ไม่ถึงสามก้าว ความรู้สึกเปียกชื้นและอุ่นวาบก็ไหลซึมผ่านชั้นกางเกงชั้นใน ลงมาตามเรียวขาเนียน

เธอก้มหน้าลงมอง

หยดเลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์สีอ่อนเป็นดวง ร่างกายของเธอชาวาบไปทั้งแถบ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความหวาดกลัวขั้นสูงสุดพุ่งทะยานขึ้นมากัดกินจิตใจจนแทบจะหยุดหายใจ

"ม... ไม่... ไม่นะ..."

เสียงของเธอสั่นพร่าและแหบแห้งราวกับคนขาดน้ำ

หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้น ความเย็นเยียบของพื้นไม้ปาร์เกต์แทรกซึมผ่านผิวเนื้อเข้าสู่กระดูก มือไม้สั่นเทาขณะตะเกียกตะกายควานหาสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนขอบโต๊ะอาหาร เธอรีบปลดล็อกหน้าจอแล้วกดโทรออกหาเบอร์แรกในรายการโปรดทันที

หน้าจอแสดงชื่อที่บันทึกไว้ว่า 'เวย์'

เสียงรอสายดังขึ้นยาวนาน... ยาวนานจนหัวใจของคนที่กำลังเจ็บปวดแทบจะหยุดเต้นตาม กลิ่นคาวเลือดเริ่มคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำหอมชาขาวและดอกฟรีเซียที่เธอฉีดพรมไว้เพื่อเตรียมต้อนรับสามี มันกลายเป็นส่วนผสมของกลิ่นที่ชวนให้สะอิดสะเอียนและน่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิต

"รับสิเวย์... รับสายไวน์สิ"

เธอพึมพำอ้อนวอนซ้ำไปซ้ำมา

น้ำตาแห่งความหวาดกลัวรินไหลอาบสองแก้ม ความเจ็บปวดที่ท้องน้อยบีบรัดรุนแรงขึ้นจนเธอต้องกัดริมฝีปากล่างเพื่อกลั้นเสียงคราง รสชาติฝาดเฝื่อนของเลือดซึมเข้าสู่โพรงปาก

[ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก...]

ข้อความเสียงตอบรับอัตโนมัติจากระบบเครือข่ายดังขึ้น บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกจนเหวอะหวะ

ณิชญาวีร์ไม่ยอมแพ้ เธอกดปุ่มโทรออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน แต่สัญชาตญาณความเป็นแม่สั่งให้เธอต้องสู้เพื่อรักษาชีวิตของลูกเอาไว้

สายที่สอง... สายที่สาม... สายที่สี่...

ผลลัพธ์ยังคงเหมือนเดิม เขมินทร์ไม่รับสายเธอ

ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มเทกระหน่ำลงมาด้านนอกหน้าต่าง เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องราวกับเย้ยหยันความโดดเดี่ยวของเธอ ณิชญาวีร์นอนขดตัวอยู่บนพื้น เลือดสีแดงสดยังคงไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนชุดเดรสสีครีมตัวสวยและพื้นไม้จนดูน่ากลัว

"เวย์... ไวน์เจ็บ... ช่วยลูกด้วย..."

เธอสะอื้นฮัก

นิ้วที่สั่นเทากดโทรออกเป็นครั้งที่สิบเอ็ด

ในเวลาเดียวกัน ณ ไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมระดับลักชัวรีใจกลางเมือง

สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วงจนมองแทบไม่เห็นวิสัยทัศน์เบื้องหน้า เสียงเครื่องจักรสูบน้ำและเสียงตะโกนโหวกเหวกของคนงาน ดังแข่งกับเสียงพายุที่โหมกระหน่ำ กลิ่นโคลนตม กลิ่นน้ำกร่อย และกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วบริเวณที่ก่อสร้าง

เขมินทร์ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางลานดินที่กลายเป็นโคลนเละเทะ ชายหนุ่มสวมหมวกนิรภัยสีขาว เสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มที่เคยเนี้ยบกริบ บัดนี้เปียกโชกแนบลู่ไปกับแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดจนคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเป็นปม นัยน์ตาสีดำสนิทแผ่รังสีดุดันและเยียบเย็น ขณะจ้องมองไปยังหลุมยุบขนาดใหญ่เบื้องหน้า

มันคือความผิดพลาดที่เลวร้ายที่สุด ท่อเมนน้ำประปาหลักของไซต์งานแตกกระจาย น้ำโคลนสีขุ่นทะลักเข้าท่วมชั้นใต้ดินของโครงการอย่างรวดเร็วและบ้าคลั่ง

"ผมสั่งให้ปิดวาล์วหลักไปตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว!"

เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวแข่งกับเสียงฝนที่ตกกระทบหมวกนิรภัย

แววตาของประธานบริหารหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดเมื่อมองเห็นระดับน้ำที่ยังคงเพิ่มสูงขึ้น

"ทำไมน้ำยังทะลักเข้ามาอีก!"

"ว... วาล์วตัวนั้นมันเก่ามากครับท่านประธาน!"

โฟร์แมนคุมงานรายงานด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เขาก้มหน้าหลบสายตาคมกริบประดุจใบมีดของเจ้านาย

"สนิมกินจนเกลียวรูดไปแล้วครับ พวกผมกำลังพยายามเอาเครื่องสูบน้ำมาสกัดไว้ก่อน..."

"ตรรกะง่าย ๆ แค่นี้พวกคุณจัดการกันไม่ได้หรือไง!"

เขมินทร์สวนกลับทันควัน ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ

"ถ้าปล่อยให้น้ำท่วมฐานรากจนเหล็กเสริมเกิดสนิม หรือดินสไลด์จนกระทบโครงสร้างหลักตึก มูลค่าความเสียหายมันกี่สิบล้าน พวกคุณมีปัญญาจ่ายไหม!"

เขาไม่รอให้ลูกน้องแก้ตัว เขมินทร์ก้าวฉับ ๆ ลุยโคลนเข้าไปใกล้ปากหลุมยุบเพื่อประเมินสถานการณ์ด้วยสายตาของวิศวกรโครงสร้างทันที ความสนใจทั้งหมดของเขาถูกทุ่มเทให้กับการแก้ปัญหามูลค่ามหาศาลตรงหน้า

"พี่เวย์คะ! ระวังดินสไลด์ค่ะ!"

นิตา หุ้นส่วนบริษัทและอดีตคนรักของเขา ร้องเตือนเสียงหลง

หญิงสาวในชุดสูททำงานที่สวมทับด้วยเสื้อกันฝน รีบก้าวตามเข้ามากางร่มคันใหญ่ให้ เธอพยายามเบียดสรีระเข้าใกล้เขา ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางกันน้ำอย่างดี แสดงความห่วงใยจนเกินพอดี กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ฉุนจัดลอยปะทะจมูกชายหนุ่มจนเขารู้สึกขัดใจ

"ถอยไปนิตา ผมจะดูแนวท่อ"

เขมินทร์ปัดมือเธอออกอย่างรำคาญ

เขาไม่สนใจร่มที่กางบังฝนให้ เขาโฟกัสเพียงแค่ปัญหางานตรงหน้า การคำนวณความเสี่ยง และผลกำไรขาดทุนวิ่งวนอยู่ในหัวอย่างรวดเร็วเป็นระบบประหนึ่งเครื่องจักร

"ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของช่างเถอะค่ะพี่เวย์"

นิตาพยายามดึงรั้งท่อนแขนของเขาไว้

"ตอนนี้เรื่องที่น่าห่วงกว่า คือพรุ่งนี้เช้าทางบอร์ดบริหารของลูกค้าจะต้องรู้เรื่องนี้แน่ นิตาว่าเราต้องรีบเตรียมเอกสารชี้แจงความเสียหายด่วนเลยนะคะ ไม่อย่างนั้นเครดิตบริษัทเราจะพังหมด"

คำพูดของนิตาจี้ถูกจุด

เขมินทร์เกลียดความพ่ายแพ้ และกลัวการสูญเสียการควบคุมในสายตาครอบครัวกงสีของเขามากที่สุด ความทะเยอทะยานและแรงกดดันจากบิดาหล่อหลอมให้เขามองทุกอย่างเป็นตัวเลขเสมอ

ขณะนั้นเอง สมาร์ตโฟนเครื่องหรูในกระเป๋ากางเกงสแล็กที่เปียกชื้นของเขมินทร์ ก็สั่นครืดขึ้นมาเป็นรอบที่สิบเอ็ด เขาล้วงมันขึ้นมาดูผ่านหน้าจอที่เต็มไปด้วยหยดน้ำ

หน้าจอแสดงชื่อ [ไวน์]

คิ้วเข้มกระตุกเล็กน้อย เขมินทร์กัดฟันด้วยความหงุดหงิด เขารู้ดีว่าวันนี้คือวันครบรอบแต่งงาน และรู้ด้วยว่าภรรยากำลังรออยู่ที่บ้านเพื่อทานมื้อค่ำ แต่ตรรกะในหัวของเขาสั่งการอย่างเด็ดขาดและเลือดเย็น

'เรื่องที่บ้านรอได้ แต่ถ้าเหล็กโครงสร้างเกิดสนิม บริษัทจะเสียหายร้อยล้าน'

เขาบอกตัวเองแบบนั้น ภาวะความบกพร่องในการรับรู้อารมณ์ ทำให้เขาไม่สามารถสัมผัสถึงความละเอียดอ่อน หรือลางสังหรณ์ใด ๆ ของสถานการณ์ได้ เขาประเมินว่าการโทรมาสิบเอ็ดสาย คือการเซ้าซี้ตามประสาผู้หญิงน้อยใจที่สามีกลับผิดเวลา

นิตาที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เหลือบตามองชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์ เธอลอบยิ้มมุมปากเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"ไวน์โทรมาตามเหรอคะพี่เวย์... แหม วันครบรอบทั้งทีนี่นะ"

เธอแสร้งทำน้ำเสียงเห็นใจ แต่แฝงความยุแยงอย่างแนบเนียน

"แต่ถ้าพี่เวย์ทิ้งไซต์งานไปตอนนี้ แล้วลูกค้ารู้ว่าประธานบริหารทิ้งงานตอนเกิดวิกฤต ภาพลักษณ์ที่เราสร้างมาจะพังหมดเลยนะคะ ไวน์เขาเป็นแค่แม่บ้าน เขาคงไม่เข้าใจเรื่องธุรกิจร้อยล้านของเราหรอกค่ะ"

คำพูดยุยงนั้นสอดคล้องกับความคิดของเขาพอดี

เขมินทร์มองหน้าจอที่ยังคงสั่นเตือนอย่างต่อเนื่อง เขาสูดหายใจลึก ตัดสินใจใช้นิ้วโป้งปาดหน้าจอกดปฏิเสธสาย โดยที่สายตายังคงจ้องมองอยู่ที่หลุมยุบเบื้องหน้า แล้วยัดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋าตามเดิมอย่างเยือกเย็น

"ผมไม่กลับจนกว่าน้ำจะหยุด"

เขาประกาศกร้าว

ประธานบริหารหนุ่มหันไปสั่งการลูกน้องต่ออย่างเอาเป็นเอาตาย ทิ้งให้สายเรียกเข้าครั้งที่สิบเอ็ดของภรรยาถูกตัดขาดไปอย่างสมบูรณ์

กลับมาที่คฤหาสน์หรูหรา

ณิชญาวีร์นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้น หน้าจอโทรศัพท์ที่เพิ่งขึ้นข้อความว่า [ถูกปฏิเสธการรับสาย] ทำให้ความหวังสุดท้ายของเธอแตกสลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ว่าง ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้ยิน... แต่เขาจงใจกดตัดสายเธอทิ้ง

ความเจ็บปวดที่ท้องน้อยยังคงบีบรัดรุนแรง แต่ความเจ็บปวดที่หัวใจนั้นสาหัสกว่าหลายร้อยเท่า หญิงสาวหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อเอาชีวิตรอด

ในเมื่อคนที่เธอฝากชีวิตไว้ ไม่เคยคิดจะปกป้องเธอ เธอก็ต้องปกป้องตัวเอง

ณิชญาวีร์กัดฟันข่มความเจ็บปวด พยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงขาโต๊ะอาหาร ความเย็นเยียบของพื้นไม้แผ่ซ่านเข้าสู่กระดูก เลือดสีสดเปื้อนฝ่ามือของเธอขณะที่เอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มากำไว้แน่น ก่อนจะกดเบอร์ศูนย์รับแจ้งเหตุฉุกเฉิน

"ศูนย์รับแจ้งเหตุฉุกเฉิน 1669 สวัสดีค่ะ..."

เสียงโอเปอเรเตอร์ดังขึ้นจากปลายสาย

"ฉัน... ฉันมีอาการตกเลือดจากการตั้งครรภ์ค่ะ..."

เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ

"ปวดท้องรุนแรงมาก... รบกวนส่งรถพยาบาลมาที่..."

เธอแจ้งที่อยู่อย่างชัดเจนและครบถ้วนด้วยตรรกะของคนที่พยายามดึงสติกลับมาให้ได้มากที่สุด เมื่อวางสาย เธอก็มองลงไปที่หน้าท้องของตัวเอง สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิความอบอุ่นที่กำลังสูญสลายไปพร้อมกับกองเลือดบนพื้น

"ขอโทษนะลูก... แม่ขอโทษ..."

ณิชญาวีร์สะอื้นจนตัวโยน

มันคือการร้องไห้ที่ไร้ซึ่งเสียงโวยวายฟูมฟาย มีเพียงความรวดร้าวที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย การสูญเสียครั้งนี้คือจุดเปลี่ยนที่ทำให้ฟางเส้นสุดท้ายในชีวิตคู่ขาดสะบั้น

สามสิบนาทีต่อมา

เสียงไซเรนของรถพยาบาลดังก้องฝ่าสายฝน เข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูบ้าน เจ้าหน้าที่กู้ชีพรีบเข็นเปลพยาบาลฝ่าฝนเข้ามาด้านใน

ภาพที่พวกเขาเห็นคือหญิงสาวในชุดเดรสที่เปื้อนเลือดจนเป็นสีแดงฉาน นั่งพิงขาโต๊ะอาหารอย่างหมดสภาพ ใบหน้าของเธอซีดเผือดไร้สีเลือด ภาพอัลตราซาวด์ที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดถูกกำไว้ในมือแน่น ดวงตากลมโตที่เคยมองโลกในแง่ดีบัดนี้เลื่อนลอยและว่างเปล่า

"คนไข้รู้สึกตัวไหมครับ!"

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งตะโกนถาม พลางประเมินชีพจรที่ข้อมือ

ณิชญาวีร์ไม่ได้ตอบ เธอเพียงแค่พยักหน้าช้า ๆ ปล่อยให้พวกเขาอุ้มร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงของเธอขึ้นบนเปลพยาบาล สายฝนสาดกระเซ็นกระทบใบหน้าขณะถูกเข็นออกไปขึ้นรถ แต่เธอกลับไม่รู้สึกหนาวเย็นเลยสักนิด เพราะความรู้สึกข้างในมันด้านชาและตายด้านไปหมดแล้ว

โรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและแอลกอฮอล์ที่คุ้นเคยลอยแตะจมูก ณิชญาวีร์นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยในห้องฉุกเฉิน แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าแยงตาจนเธอต้องหรี่ตาลง แพทย์สูตินรีเวชวัยกลางคนเดินเข้ามาที่ข้างเตียงพร้อมกับแผ่นแฟ้มประวัติในมือ สีหน้าของคุณหมอดูเคร่งเครียดและเห็นใจ

"คุณณิชญาวีร์ครับ..."

หมอเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"หมอเสียใจด้วยนะครับ... จากผลการตรวจอัลตราซาวด์ฉุกเฉินและการตกเลือดที่เกิดขึ้น เราพบว่าตัวอ่อนไม่มีสัญญาณชีพแล้วครับ คุณมีภาวะแท้งบุตรฉับพลัน"

ประโยคนั้นราวกับค้อนปอนด์ที่ทุบลงมากลางแสกหน้า

ณิชญาวีร์นอนนิ่ง ไม่มีการกรีดร้อง ไม่มีการทุบตีอกชกหัวตัวเองอย่างที่คนเสียสติพึงกระทำ เธอเพียงแค่จ้องมองเพดานสีขาวโพลน น้ำตาหยดหนึ่งไหลทะลักออกจากหางตาเงียบ ๆ

"หมอจำเป็นต้องทำการผ่าตัดขูดมดลูก เพื่อเอาเศษเนื้อเยื่อที่ตกค้างออกให้หมด เพื่อป้องกันการติดเชื้อในกระแสเลือดนะครับ"

คุณหมออธิบายขั้นตอนทางการแพทย์อย่างใจเย็น

"ตอนนี้คุณพร้อมให้เราดำเนินการเลยไหมครับ หรือต้องการรอให้สามีเดินทางมาถึงเพื่อเซ็นเอกสารยินยอมก่อน"

คำว่า 'สามี' ทำให้กำแพงน้ำแข็งในใจของเธอถูกสร้างขึ้นมาในเสี้ยววินาที ดวงตาที่เคยสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า เย็นเยียบจนน่าขนลุก

"ฉันจะเซ็นเองค่ะ"

น้ำเสียงของเธอกังวานและนิ่งสนิท

มันนิ่งจนพยาบาลที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังต้องชะงัก

"ฉันจะเป็นคนเซ็นเอกสารทุกอย่างเอง ไม่ต้องรอใครทั้งนั้น ดำเนินการได้เลยค่ะคุณหมอ"

หลังจากการทำหัตถการขูดมดลูกเสร็จสิ้น ณิชญาวีร์ถูกเข็นมารอพักฟื้นในห้องพักผู้ป่วยเดี่ยว ร่างกายของเธออ่อนล้าจากการสูญเสียเลือดและฤทธิ์ยาจนแทบขยับไม่ได้ แต่สมองของเธอกลับทำงานอย่างหนักหน่วงและเฉียบคม

เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มสางแล้ว สายฝนซาลงจนเหลือเพียงหยดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนกระจก เธอหยิบสมาร์ตโฟนที่พยาบาลนำมาวางไว้ให้ที่โต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู

หน้าจอไม่มีข้อความ ไม่มีการแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับกลับจากผู้ชายคนนั้นเลยแม้แต่สายเดียว

เขาไม่แม้แต่จะโทรกลับมาถามไถ่ ว่าเธอโทรไปเป็นสิบสายเพราะอะไร

ณิชญาวีร์สูดลมหายใจเข้าลึก เชิดคางขึ้นเล็กน้อยเพื่อสะกดกลั้นความอ่อนแอทั้งหมดทิ้งไป เธอกดค้นหารายชื่อในสมุดโทรศัพท์ แล้วกดโทรออกหา 'ทนายธนา' ทนายความส่วนตัวที่เป็นเพื่อนรุ่นพี่ที่เธอไว้ใจ

"ฮัลโหล น้องไวน์ มีอะไรหรือเปล่า โทรมาแต่เช้ามืดแบบนี้"

เสียงงัวเงียของปลายสายดังขึ้น

"พี่ธนาคะ ไวน์รบกวนเวลาหน่อยนะคะ"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ใด ๆ

"ไวน์อยากให้พี่ธนาร่างหนังสือข้อตกลงการหย่าให้ไวน์ด่วนที่สุดค่ะ"

"ห๊ะ! หย่า? นี่เราทะเลาะอะไรกับคุณเวย์รุนแรงหรือเปล่า ใจเย็น ๆ ก่อนไหม"

ทนายความรุ่นพี่ถามด้วยความตกใจ

"ไวน์ใจเย็นที่สุดแล้วค่ะพี่ธนา และไวน์ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว"

เธอเน้นย้ำทุกคำพูดอย่างชัดเจนและมีเหตุผล

"ระบุเงื่อนไขไปเลยนะคะว่า ไวน์ไม่ต้องการสินสมรสใด ๆ ที่เป็นชื่อของเขา รถ บ้าน ทรัพย์สินเงินทอง ไวน์คืนให้หมด สิ่งเดียวที่ไวน์ต้องการคืออิสรภาพ และให้เขาเซ็นใบหย่าให้เร็วที่สุด หากเขาตุกติก ไม่ยอมเซ็น ไวน์จะฟ้องหย่าด้วยหลักฐานการละทิ้งภรรยาในยามวิกฤตทางการแพทย์ค่ะ"

ปลายสายเงียบไปอึดใจใหญ่ก่อนจะตอบรับด้วยความหนักใจ

"พี่เข้าใจแล้ว สาย ๆ พี่จะให้เลขาฯ ร่างให้แล้วส่งเมสเซนเจอร์ไปให้เราเซ็นนะ"

"ขอบคุณค่ะพี่ธนา ส่งมาที่บ้านเขาได้เลยค่ะ ไวน์จะออกจากโรงพยาบาลไปเก็บของ แล้วจะเซ็นเอกสารวางทิ้งไว้ให้เขาก่อนย้ายออกค่ะ"

ณิชญาวีร์กดวางสาย

หญิงสาวค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ความอ่อนล้า เพื่อรอตื่นขึ้นมาเป็นคนใหม่ที่ไร้หัวใจและเด็ดขาดกว่าเดิม ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

เวลา 09:30 น. ของวันใหม่

รถยุโรปคันหรูแล่นเข้ามาจอดในโรงรถของคฤหาสน์ตระกูลกฤตเมธาวัชร์ เขมินทร์ดับเครื่องยนต์แล้วถอนหายใจยาวเหยียด ร่างกายของเขาเหนื่อยล้าจนแทบแหลกสลายจากการยืนคุมงานโต้รุ่งตากฝนมาทั้งคืน ทว่าด้วยความเด็ดขาด เขาก็สามารถคุมสถานการณ์และลดความเสียหายให้บริษัทไปได้มหาศาล

ชายหนุ่มเดินลากขาเข้ามาในบ้าน คาดหวังจะได้เห็นภรรยานั่งหน้ามุ่ยรอต่อว่าเขาเรื่องเบี้ยวนัดดินเนอร์ครบรอบแต่งงานเมื่อคืน แต่สิ่งที่รอต้อนรับเขากลับมีเพียงความเงียบสงัดและกลิ่นคาวสนิมจาง ๆ ที่ลอยแตะจมูก

เขมินทร์ขมวดคิ้ว

"ไวน์..."

เขาลองเรียกหาภรรยาด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิด

"ไวน์! อยู่ไหน ทำไมไม่เปิดแอร์"

ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ กลับมา เขมินทร์ถอนหายใจอย่างรำคาญใจ คิดเอาเองด้วยตรรกะแคบ ๆ ว่าภรรยาคงกำลังเล่นแง่งอนและหลบหน้าเขาอยู่

"โธ่เว้ย... ผมเหนื่อยมากนะไวน์ วันนี้อย่าเพิ่งชวนทะเลาะได้ไหม"

เขาสบถเบา ๆ

ชายหนุ่มเดินปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออกอย่างลวก ๆ สายตาเหลือบไปเห็นความผิดปกติที่โต๊ะอาหารกลางห้อง

อาหารมื้อค่ำยังคงวางอยู่ที่เดิม สเต๊กขึ้นไข เทียนละลายหมดเล่ม และ... มีคราบสีแดงเข้มวงใหญ่ที่แห้งกรังเปรอะเปื้อนอยู่บนพื้นไม้ปาร์เกต์ใกล้กับเก้าอี้

เขมินทร์ชะงักฝีเท้า

กลิ่นคาวเลือดแตะจมูกชัดเจนขึ้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น เขาเดินเข้าไปใกล้รอยเลือดนั้น หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะโดยไม่ทราบสาเหตุ

เขาละสายตาจากพื้น หันมองไปรอบ ๆ บ้าน ก่อนจะก้าวเท้ายาว ๆ ตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวของเขา ประตูห้องถูกแง้มเปิดทิ้งไว้เล็กน้อย

เมื่อผลักประตูเข้าไป เขมินทร์ก็ต้องหยุดชะงักอยู่กับที่ นัยน์ตาสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้น

บนโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ของเขา มีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลประทับตราสำนักงานทนายความวางเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงกลาง และที่วางทับอยู่บนแฟ้มนั้น... คือแผ่นกระดาษเคลือบมันใบเล็กที่มีรอยนิ้วมือเปื้อนเลือดแห้งกรังติดอยู่

ภาพอัลตราซาวด์

เขมินทร์มือสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบภาพนั้นขึ้นมาดู ภาพของจุดเล็ก ๆ สีดำขาว พร้อมกับตัวอักษรระบุอายุครรภ์

สมองที่เคยประมวลผลตัวเลขและโครงสร้างวิศวกรรมได้อย่างแม่นยำบัดนี้ขาวโพลนไปหมด เขาเลื่อนสายตาลงมามองที่หน้าซองแฟ้มเอกสาร มีกระดาษโพสต์อิทสีเหลืองแปะทับเอาไว้ด้วยลายมือที่คุ้นตา

[รบกวนเซ็นเอกสารในแฟ้ม แล้วทนายของฉันจะติดต่อไปเพื่อนัดวันไปสำนักงานเขตค่ะ - ณิชญาวีร์]

เขมินทร์เปิดแฟ้มเอกสารนั้นออกดูด้วยมือที่สั่นระริก หัวกระดาษพิมพ์ตัวอักษรหนาทึบชัดเจน

[หนังสือข้อตกลงการหย่าและแบ่งสินสมรส]

ชายหนุ่มยืนนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง ร่างกายที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อชาหนึบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ภาพรอยเลือดบนพื้นห้องอาหาร ภาพอัลตราซาวด์เปื้อนเลือด และเอกสารการหย่าตรงหน้า ตอกย้ำความจริงที่โหดร้ายจนเขาแทบหยุดหายใจ

เขาค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน เอกสารในมือร่วงหล่นลงบนโต๊ะ

ความเงียบสงัดในบ้านบัดนี้ดังอื้ออึงราวกับพายุที่กำลังก่อตัวเตรียมทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเขา