วันที่รักสวนทาง

'ขอให้ครองรัก ครองสุข อยู่ด้วยกันไปจนแก่จนเฒ่า'

'ขอให้รักกันยืนยาวจนถือไม้เท้ายอดทอง กระบองยอดเพชร'

'ขอให้รักกันนาน ๆ มีลูกเต็มบ้าน มีหลานเต็มเมือง'

คำอวยพรที่มาพร้อมรอยยิ้มเพื่อมอบให้แก่คู่รักที่กำลังจะเริ่มต้นการใช้ชีวิตคู่ ความหมายของทุกถ้อยคำในประโยคเหล่านั้น ล้วนแล้วแต่อยากให้เป็นอย่างที่เอ่ยออกมา แต่ใครจะรู้ว่าคนสองคนที่ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันจะเป็นไปตามอย่างคำอวยพรหรือเปล่า

กี่คู่ กี่คนที่ประสบความสำเร็จตามคำอวยพรเหล่านั้น และกี่คู่ กี่รักที่ต้องร้างราแยกทาง ไม่หลงเหลือร่องรอยแห่งความชื่นชมยินดีในวันแต่งงาน

'รัญชิดา' นิ่งมองหน้าผู้ชายอันเป็นที่รัก คนที่เธอยอมมอบกาย มอบหัวใจให้เขาครอบครอง สิบปีแล้วที่รู้จักกับผู้ชายคนนี้มา หกปีที่คบหาและสี่ปีสำหรับชีวิตของการแต่งงาน นับรวมกันได้ก็เป็นเวลาสิบปีพอดิบพอดี

แม้ว่าเขาจะเป็นผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลาระดับเดือนของมหาวิทยาลัย แต่วันแรกที่เจอกันเธอก็ไม่เคยคิดจะสนใจ ไม่มองตามเวลาเดินผ่าน ไม่ทักทายเวลาที่เขายิ้มให้ และไม่แม้แต่จะชายตามองในตอนที่เขาจงใจเข้ามาทำความรู้จัก ไม่ใช่เพราะหยิ่งแต่เพราะเธอไม่คิดจะสนใจผู้ชายคนไหนเลยต่างหาก

ชีวิตของเธอแม้จะดูสวยหรูในเบื้องหน้า เป็นดาวคณะผู้งดงามจนมีหนุ่ม ๆ มาหมายปอง เป็นผู้หญิงที่โดดเด่นคนหนึ่งของมหาวิทยาลัย ชนิดที่ว่าหากมีขบวนพาเหรด ดรัมเมเยอร์ไม้หนึ่งก็ต้องเป็นเธอ หากมีการแข่งขันทางวิชาการทางมหาวิทยาลัยก็มักจะนึกถึงเธอเป็นคนแรก เรียกได้ว่าสวย เก่ง ครบเครื่องในคนเดียว แต่ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วเบื้องหน้าที่งดงามนั้นกลับมีเบื้องหลังที่แทบจะมองไม่เห็นแสงสว่าง แม่เสียชีวิตเพราะตรอมใจที่พ่อมีภรรยาคนใหม่ แม่เลี้ยงผู้แสนดีก็หาได้แค่ในโลกแห่งความฝัน ตั้งแต่เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัย รัญชิดาจึงแยกออกมาเช่าหอพักอยู่เพียงลำพัง ตั้งใจทำงานเก็บเงินเพื่อส่งเสียตัวเองเรียน แม้ผู้เป็นพ่อจะคอยส่งเงินมาให้จ่ายค่าเทอม แต่เงินที่มาพร้อมกับคำก่นด่าของแม่เลี้ยงที่ส่งมาตามหลัง ทำให้เธอหยุดรับเงินจากผู้เป็นพ่อไปตั้งแต่ขึ้นปีสอง

ด้วยเหตุนี้รัญชิดาจึงคร่ำเคร่งกับการเรียนเพียงอย่างเดียว เรื่องรักไม่ยุ่งเกี่ยว ต่อให้ผู้ชายจะหล่อราวเทพบุตรแค่ไหนเธอก็ไม่คิดจะสนใจ จึงทำให้เธอกลายเป็นสิ่งตื่นเต้นของหนุ่ม ๆที่หมายปองอยากจะได้เธอมาเป็นคู่ควง ทั้งสวย ทั้งเก่ง ทั้งโดดเด่น แถมยังจีบยาก หากผู้ชายคนไหนพิชิตหัวใจของเธอได้ นั่นก็เท่ากับว่าเขาคนนั้นจะกลายเป็นผู้ชายที่น่าอิจฉาที่สุดแล้ว

แต่ยิ่งเธอไม่สนใจก็ยิ่งเหมือนเป็นการท้าทายให้เข้าหา 'ภัควัฒน์' ก็จัดเป็นหนึ่งในผู้ชายจำพวกนั้น หนุ่มวิศวะหน้าตาหล่อเหลาผู้เป็นที่หมายปองของสาว ๆ ทั้งมหาวิทยาลัย ประวัติความรักของเขามีแค่ไหน เธอเองก็ไม่เคยรู้ เพราะสิ่งเดียวที่เธอรู้คือตั้งแต่ที่เขาพยายามเข้ามามีตัวตนในสายตาของเธอ เขาก็ทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้ได้เธอมาเป็นผู้หญิงของเขา

หนึ่งปีที่ภัควัฒน์พยายามเอาใจ ดูแล ตามรับตามส่ง รัญชิดา จนในที่สุดเธอก็ตกลงปลงใจอยู่ในสถานะแฟนของเขา จากแฟนกลายเป็นคนรักและขยับสถานะมาถึงขั้นของภรรยา หกปีที่คบหาภัควัฒน์ทำให้เธอเห็นถึงความรักและจริงใจของเขา สองปีหลังการแต่งงานเธอก็ยังมีความสุขกับชีวิตคู่ที่ตัดสินใจเลือกเขามาเป็นสามี ทว่าเมื่อย่างเข้าปีที่สามจนล่วงเลยมาถึงปีที่สี่ เธอกลับเห็นถึงความหมางเมินจากคนที่เธอมอบความรักให้เขาไปจนหมดหัวใจ

ความรักที่เคยหอมหวาน ความสุขที่เคยสดใส ค่อย ๆ จางหายไปจากชีวิตคู่ที่เธอใฝ่ฝัน วันนี้ เวลานี้ในขณะที่เธอกำลังเพ่งมองใบหน้าของสามี เธอกลับเห็นแค่ความว่างเปล่าและความเบื่อหน่ายจากเขาเท่านั้น

เส้นทางรักของเขาและเธอไม่ใช่คู่ขนานที่ถึงแม้จะไม่มีวันบรรจบกันได้แต่ก็ยังเคียงข้างกันไป แต่ความรักของเธอและเขาเป็นเส้นที่กำลังวิ่งสวนทางกัน เขาค่อย ๆ ลดระดับความรักจากร้อยลงจนเหลือศูนย์ ในขณะที่เธอเริ่มจากศูนย์และตอนนี้เธอก็รักเขาไปจนหมดหัวใจ

"พี่อิ่มแล้ว ไปทำงานก่อนนะ"

ช้อนข้าวถูกวางลงในชาม เสื้อสูทที่พาดอยู่ตรงเก้าอี้ถูกหยิบไปพร้อมกับกุญแจรถและกระเป๋าทำงาน รัญชิดามองร่างของผู้เป็นสามี ที่ก้าวเท้าตรงไปยังประตูบ้านจนสุดสายตา ก่อนจะตามมาด้วยเสียงรถที่สตาร์ทและขับออกไป

ไม่มีการหอมแก้มลา เหมือนปีแรกของการแต่งงาน ไม่มีรอยยิ้มให้กันเหมือนปีที่สองที่เธอมาใช้ชีวิตอยู่กับเขา คงมีแต่ความหมางเมินและว่างเปล่าเท่านั้นที่ยังหลงเหลือ

ปลายปากกาเร่งจดออเดอร์จากลูกค้าที่สั่งเข้ามาทางช่องแชตของเพจรัญชิดา อาชีพเดียวที่ยังพอจะทำเงินให้คนที่ต้องออกจากงานมาเป็นแม่บ้านเต็มตัวอย่างเธอก็คือการขายของออนไลน์ เพราะความสวยกับผิวกายอันขาวผ่องของรัญชิดา ทำให้สินค้าที่เกี่ยวกับความสวยความงามของผู้หญิงที่เธอเปิดเพจขาย ทำรายได้ให้เธอจนค่อนข้างเป็นที่น่าพอใจ ตั้งแต่ที่เธอตกลงแต่งงานกับภัควัฒน์ เขาก็บอกให้เธอลาออกจากงานที่ทำด้วยเหตุผลเพียงเพราะ 'หวง' ก็เธอสวยมาก ไม่แปลกที่จะมีหนุ่ม ๆ มาขายขนมจีบไม่เว้นแต่ละวัน จึงเป็นเหตุให้ภัควัฒน์ไม่ชอบใจนักที่ชายอื่นมาเกี้ยวพาคนรักของตัวเอง

พี่ดูแลรัญได้ รัญแค่อยู่เป็นเมียคนสวยของพี่คนเดียวก็พอแล้ว

คำหวานหูในเช้าแรกหลังวันแต่งงาน ทำให้เธอยอมออกจากงานและมาเป็นแม่บ้านของเขาตามที่เขาต้องการ จากคนที่เคยมีรายได้ ทำงานหาเลี้ยงตัวเอง ต้องกลายเป็นคนไม่มีเงินเดือน ไม่มีหนทางทำมาหากิน แต่ละเดือนก็ต้องคอยรับเงินจากสามีที่หยิบยื่นมาให้ พอว่างมากเข้ารัญชิดาจึงหางานที่พอจะทำได้โดยที่ไม่ต้องออกไปนอกบ้าน เพราะไม่อยากขัดคำสั่งของสามี และก็มาลงเอยที่การขายของออนไลน์