กัปตันของพี่คะน้า

       เสียงกริ่งหน้าร้านดอกไม้ดังขึ้นพร้อมร่างแบบบางของผู้หญิงวัยยี่สิบหกปีเดินออกมา ในอ้อมแขน ‘คะน้า’ มีดอกไม้ช่อไม่เล็กไม่ใหญ่โอบไว้กลางอก ไม่รอช้าจมูกเล็ก ๆ ก็ก้มลงไปสูดดมเอากลิ่นหอมหวานเข้าไปเต็มปอด

            “…หอมจัง”

            ใบหน้าสวยหวานมีรอยยิ้มเผยให้เห็นอยู่ตลอด ริมฝีปากจิ้มลิ้มคลี่ยิ้มจนแก้มปริอย่างคนอารมณ์ดี ช่วงเช้าเธอเพิ่งไปสัมภาษณ์เข้าทำงานที่ใหม่ และได้คำตอบกลับมาทันทีว่าเธอได้งานที่นั่น ยิ่งไปกว่านั้นเงินเดือนยังสูงกว่าที่เดิมเกือบเท่าตัว แม้บริษัทที่ว่าจะไม่ตรงกับสาขาที่ตนเองเรียนจบมาก็ตาม

            คะน้าก้าวขาไม่เร็วมากนัก แต่ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ เบลเซอร์สีน้ำตาลที่ใหญ่กว่าตัวปลิวไปตามแรงลมตัดกับกระโปรงสีดำกลีบเล็กที่มันกำลังเสียดสีต้นขาขาว

            สาวร่างเพรียวบางสูงเพียงร้อยหกสิบเซ็นติเมตรกำลังมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟฟ้า เพื่อไปยังร้านอาหารที่เธอกับแฟนหนุ่มนัดฉลองวันครบรอบ และวันเกิดของเธอไว้ในคราวเดียว

            ใช่แล้ว จะบอกว่าวันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดในรอบหลายปีเลยก็ว่าได้

            วันนี้เป็นวันที่เธอได้งานที่ใหม่

            วันนี้เป็นวันครบรอบสามปีของเธอกับแฟนหนุ่มที่รู้จักกันมานาน

            …และวันนี้ยังเป็นวันเกิดของเธออีกด้วย

            คะน้าก้าวเท้าให้ช้าลงเมื่อพาตัวเองมาถึงหน้าร้านอาหารที่แฟนหนุ่มเป็นคนจองเอาไว้ เธอมองเข้าไปในร้าน บรรยากาศหรูหราตามแบบฉบับร้านอาหารฝรั่งเศสเรียกความตื่นเต้นให้กับหญิงสาวไม่น้อยเลยทีเดียว

            น่าเสียดายที่แฟนของเธอติดธุระช่วงเย็น ทำให้ต้องมาฉลองกันในมื้อกลางวันแทน

            “…คุณนีโอค่ะ”

            เธอเอ่ยออกไปเมื่อพนักงานหน้าร้านตรงดิ่งเข้ามาหา พนักงานคนดังกล่าวได้ยินแบบนั้นก็คลี่ยิ้มพร้อมผายมือเดินนำคะน้าเข้าไปด้านใน

            ไม่นานนักนัยน์ตาคู่สวยก็ปะทะเข้ากับแผ่นหลังแสนคุ้นเคยของแฟนหนุ่ม เธอไม่รอช้ายื่นมือไปสะกิดเบา ๆ เป็นการหยอกล้อก่อนจะเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ตัวฝั่งตรงข้ามกัน

            “รอนานไหม? อะให้”

            คะน้าพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง เธอยื่นช่อดอกไม้ในมือไปตรงหน้าแฟนหนุ่มรุ่นน้องพร้อมหรี่ตาลงด้วยท่าทางทะเล้นอย่างคนสนิทกัน

            “ไม่หรอก สั่งอาหารให้แล้วนะ”

            นีโอรับช่อดอกไม้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาคลี่ยิ้มนิด ๆ ตรงมุมปากเท่านั้น แน่นอนว่าคะน้าที่เป็นคนหูตาไวย่อมสังเกตเห็น แต่เธอกำลังทำเป็นไม่เห็นมัน

            “อื้อ…รสนิยมยังดีเหมือนเดิมเลยนะ ร้านสวยมากน่าเสียดายที่ไม่ได้มาช่วงค่ำ ไฟพวกนี้ต้องสวยมากแน่ ๆ”

            “…”

            ใบหน้าหล่อสไตล์ลูกครึ่งมองตามคะน้าที่กำลังแหงนหน้ามองไฟตกแต่งภายในร้าน ตอนนี้พวกมันยังไม่มีแสงส่องประกายออกมา เพราะยังไม่ถึงเวลานั่นเอง

            “…ฉันได้งานที่ใหม่แล้วนะ ไปสัมภาษณ์มาเมื่อเช้า ผู้จัดการดูจะชอบฉันมาก ๆ งานนี้คงราบรื่นมากแน่ ๆ แถมเงินเดือนยังเพิ่มเป็นเท่าตัวจากที่เก่าด้วย”

            คะน้าเอ่ยทำลายความเงียบเมื่อเห็นว่านีโอยังเอาแต่นั่งจ้องหน้าเธอไม่ยอมปริปากพูดอะไร ก่อนที่เสียงครืดคราดจากโทรศัพท์มือถือของเขาที่วางไว้บนโต๊ะจะเรียกความสนใจจากชายหนุ่มให้หลุบตามอง

            อืด อืดด…

            ดวงตากลมโตมองเครื่องมือสื่อสารสั่นแบบนั้นอยู่อีกสองสามครั้ง นีโอก็มองมันอยู่เช่นกันก่อนที่เขาจะจับมันพลิกหน้าจอคว่ำลงแล้วกลับมาสบสายตาเธอ

            “วันนี้วันเกิดฉัน กินข้าวเสร็จแล้วเราไปเดินเล่นกันไหม? สงสัยต้องขอของขวัญจากนายสักหน่อยละ”

            “คะน้า…”

            “หื้ม?”

            เสียงผู้ชายที่เอาแต่จ้องหน้าเธอเอ่ยออกมา เขามีท่าทีลำบากใจ แต่ก็เหมือนคนกำลังจะหมดความอดทนในเวลาเดียวกัน

            “…อะไร ทำไมไม่พูดล่ะ อ้อ หรือจะถามว่าฉันได้งานตำแหน่งอะไรเงินเดือนเท่าไหร่งั้นเหรอ? ก็…”

            “พวกเราเลิกกันเถอะ”

            ริมฝีปากที่กำลังจะขยับพูดเม้มเข้าหากันทันทีเมื่อแฟนหนุ่มแทรกขึ้นมา คะน้าจ้องนิ่งเข้าไปในตานีโอ เขาถอนหายใจแผ่วเบามองสบตาเธอกลับมาเช่นกัน

            “…ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้นะ แต่เธอก็น่าจะรู้ว่าพ่อแม่ฉันไม่โอเคกับเธอเท่าไหร่ ด้วยฐานะที่ค่อนข้าง…แตกต่างกัน”

            เสียงนีโอบางเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่คะน้ากลับรู้สึกว่ามันก้องกังวาน และดังชัดมากพอที่เธอจะไม่ทวนถามเขาเป็นรอบที่สอง

            “นายมีคนอื่นเหรอ…”

            นัยน์ตาสวยไร้ความวูบไหว เธอพูดก่อนปรายตามองไปที่มือถือของเขาอีกครั้ง ก่อนหน้านั้นเธอเห็นว่ามีข้อความส่งเข้ามาสามสี่ข้อความ แม้จะไม่ชัดเท่าไหร่ แต่ก็เห็นได้จากรูปโปรไฟล์ว่าไม่ใช่คนในครอบครัวของเขา

            จริงอยู่ที่นีโอและครอบครัวค่อนข้างมีฐานะ ต่างกันกับเธอที่ต้องดูแลเลี้ยงตัวเองมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย ถึงจะรู้ดีว่าเรื่องพวกนี้อาจเป็นปัญหาในสักวัน แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะใช้เรื่องนี้มาตัดสัมพันธ์กับเธอ

            “…”

            “ลุกไปสิ ถ้ามันละอายเกินกว่าที่นายจะพูดความจริงออกมาก็แค่ลุกออกไป จ่ายค่าอาหารด้วยนะ”

            ไม่มีคำพูดใดออกมาจากปากอดีตแฟนอีก เขาไม่ได้รู้สึกผิด เธอเห็นมันผ่านแววตาคู่นั้น นีโอลุกออกจากโต๊ะตามคำบอก เขาจ่ายค่าอาหารให้เธอตามที่เธอสั่ง ทำให้คะน้าถึงกับยกยิ้มมุมปากอย่างคนสมเพชในตัวเอง

            “หึ น่าสมเพชสิ้นดี”

            เสียงหวานสั่นเครือพร้อมน้ำใส ๆ เอ่อขึ้นรอบดวงตา เธอพยายามกลั้นมันเอาไว้มองตามร่างสูงของอดีตแฟนหนุ่มไปจนสุดสายตา

            เขาเป็นแฟนคนแรก และคนเดียวในชีวิตเธอ นีโอเด็กกว่าเธอสองปี เขาเป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัย ในวันที่เธอเรียนจบผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาสารภาพความในใจ นั่นเลยเป็นจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา

            “…เดินเข้ามาเองแล้วก็เดินออกไปเอง โดยไม่ถามฉันสักคำ”

            คะน้าถอนหายใจ เธอปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาช้า ๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าขึ้นมาสะพายแล้วเดินออกจากร้านโดยไม่แตะอาหารราคาแพงในจานแม้แต่คำเดียว

            ตึก ตึก…

            เสียงฝีเท้ากระทบไปตามถนน เสียงจากส้นรองเท้าดังพอที่จะกลบเสียงสะอื้นของคะน้าเอาไว้ได้ เธอเดินก้มหน้าก้มตาจนมาถึงบ้านทาวเฮาส์สองชั้นที่ตัวเองเพิ่งสร้างหนี้เอาไว้

            “ฮึก นี่มันวันอะไรกัน ฮึก ฉันควรดีใจหรือเสียใจกันแน่…”

            มือทั้งสองข้างพยายามไขกุญแจ พวกมันพากันสั่นจนคะน้าต้องเพ่งตามองมากกว่าปกติ

            “…เก่งมากลูกพ่อ แล้วนี่ตัดสินใจได้รึยังว่าจะเข้าเรียนที่ไหน”

            เสียงพูดคุยดังมาจากบ้านหลังโตที่อยู่ติดกัน เรียกความสนใจให้คะน้าหันหน้ามอง เธอเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังฉีกยิ้มกว้าง เสื้อของเขาเต็มไปด้วยรอยปากกาหลากสี บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าวันนี้เด็กหนุ่มคนนั้นเพิ่งเรียนจบ

            “มีคนอยู่อย่างนั้นเหรอ คงรวยน่าดู”

            ปากเล็กพึมพำมองบ้านหลังข้างเคียงที่เธอไม่เคยเห็นใครเข้าออก รู้แค่ว่าเจ้าของคงมีฐานะพอสมควร ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถสร้างบ้านอยู่ใจกลางเมืองแบบนี้ได้ ไหนจะรถหรูที่จอดอยู่หน้าบ้านนั่นอีก

            “ดู ๆ อยู่ครับพ่อ แต่คิดว่าจะเรียนป.ตรี ที่ไทย ส่วนป.โท ค่อยคิดอีกที”

            แกร๊ก!

            แม่กุญแจกระทบเข้ากับรั้วเหล็กเต็มแรง เสียงของมันดังพอให้เด็กผู้ชายคนนั้นหันหน้ามองหาต้นตอของเสียง ส่วนสาวเจ้าของบ้านก็ตกใจไม่ต่างกันที่เผลอออกแรงมากไปหน่อยเลยไม่ทันได้ระวัง

            จังหวะนั้นทำให้คนทั้งคู่ได้สบตากัน คะน้ามองผู้ชายวัยรุ่นสวมใส่ชุดมัธยมปลายของโรงเรียนนานาชาติชื่อดัง ดวงตาเธอยังพร่ามัวเลยต้องยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกถึงได้เห็นว่าเด็กหนุ่มคนนั้นกำลังจ้องมาที่เธอ คิ้วของเขาขมวดช้า ๆ เมื่อสังเกตเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้

            “เข้าบ้านเถอะ ลูกน่าจะหิวแล้ว”

            “เอ่อ…ครับ”

            เด็กผู้ชายคนนั้นเดินกลับเข้าไปในบ้านพร้อมพ่อแม่ของเขา เธอถอนหายใจอีกครั้งเพื่อปลงให้กับชีวิตแสนธรรมดาของตัวเอง