เข้าสู่ระบบ
ก่อนจะเกิดเรื่องราวเกินเลยกับพ่อผัวที่ชื่อ คมสันต์ ทั้งสองเคยมีความสัมพันธ์ที่ดี แต่ไม่รู้โชคชะตาเล่นตลกอะไร เมื่ออยู่ ๆ พ่อผัวก็จับแพรลูกสะใภ้ที่แสนดีทำเมีย
แพรตกกระไดพลอยโจน เมื่ออุบัติเหตุคืนวันพายุเข้าหนัก พ่อผัวที่เธอเคารพบูชาว่าเป็นคนดีมาเสมอ แต่วันนี้กลับบังคับเธอ ยัดเยียดความเป็นผัวอีกคนแบบไม่เต็มใจ! "เมื่อคืนไอ้โอมเอาแพรหรือเปล่า!" เสียงกระซิบข้างหูลอดไรฟันด้วยความหึงหวง คมสันต์พ่อผัวที่เดินมาถามลูกสะใภ้ที่กำลังก้ม ๆ เงย เตรียมอาหารเช้าให้พ่อผัว และผัวตัวเอง "เปล่าค่ะพ่อ.!" แพรตอบเสียงห้วนแบบไม่พอใจเพราะคมสันต์ดูท่าจะไม่ยอมาปล่อยเธอไปง่าย ๆ เมื่อแพรโดนพ่อผัวทำหน้าที่ผัวแทนลูกชาย เธอจะทำยังไง เมื่อโดนแท่งเนื้อพ่อผัวไม่เว็นวัน หลังตกกระไดพลอยโจนแบบไม่ตั้งตัว! คมสันต์พ่อสามีที่นับวันอาการหนัก ทั้งหึงทั้งหวงเธอ หวงเมื่อไหร่หาเรื่องเอาเธอตลอด ต่อให้ไม่ยอมตบตีเท่าไรพ่อผัวก็ไม่สะทกสะท้านพาลโกรธบางทีก็เด้าเธอจนรูสวาทบวมเดินไม่ได้ ... พาไปน้ำเดินหน่อย.. "ฉันบอกพี่แล้วใช่ไหมว่าให้เลิกทำตัวสำมะเลเทเมาแบบนี้สักที!" ผู้หญิงที่ชื่อแพรมีผัวขี้เหล้าเมายาแล้วไม่ทำงานทำการวัน ๆ เอาแต่กินเหล้าเมายาและสร้างแต่ปัญหาให้เธอ แต่โชคดีของแพรเธอได้พ่อผัวที่รักเธอและดูแลเธอมาตลอดหลายปี แพรวัยสามสิบ ไม่มีญาติพี่น้องเหลือตัวคนเดียวครอบครัวสามีก็ไม่มีญาติเหลือกันแค่นี้ "เรื่องของกู! กูจะเมามึงมีหน้าที่ทำอะไรมึงก็ไป" ผัวของแพร ที่ชื่อโอมเขามักจะสำมะเลเทเมาแล้วไม่เอางานเอาการโดยที่ไม่รู้ว่าไปเอานิสัยแบบนี้มาจากไหน เพราะแม่ของโอมก็เป็นผู้หญิงใจดีมีเมตตาเข้าวัดฟังธรรมแต่ก็ด่วนจากไปก่อนวัยอันควรส่วนพ่อของโอมก็เป็นคนจิตใจดีมีเมตตาเช่นกันแต่ด้วยพ่อของโอห์มที่อายุเกือบห้าสิบห้าปีเขาก็ยังมีใบหน้าที่ดูหล่อเหลาสาวน้อยสาวใหญ่เข้าหากันเป็นว่าเล่นแต่กลับไม่ได้สนใจ "ทะเลาะกันอีกแล้วหรือลูก" พ่อคมสันต์ผู้ชายที่อายุห้าสิบห้าปี รูปร่างสูงโปร่งดูสันทัดสง่างามในลักษณะของผู้ชายใจดีอบอุ่น แตกต่างกับลูกชายที่ชื่อโอมเหมือนอมนุษย์ที่ทำอะไรก็ไม่เคยคิดถึงหัวอกผู้หญิงที่ชื่อแพรที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเมีย "จ้ะพ่อทะเลาะกันอีกแล้ว พี่โอมวัน ๆ ไม่ทำอะไรเลยพ่อ แพรก็เหนื่อยมากไม่รู้ว่าจะทนได้อีกนานแค่ไหน" แพรถอนหายใจแล้วหันมาบอกพ่อสามี "ไม่เป็นไรนะลูกถ้ามันไม่สนใจจะดูแลแพร พ่อจะดูแลแแพรเอง" พ่อสามีพูดกับแพรด้วยความเอ็นดูและตลอดหลายปีที่แพรมาอยู่ที่บ้านพ่อสามีก็ทำดีกับแพรเสมอ "จ้ะพ่อ" แพรตอบรับด้วยอารมณ์ที่เหนื่อยหน่ายเธอขายของกลับมาจากตลาดเธอก็ต้องมาดูแลพัดวีสามีผู้ที่ไม่ได้เรื่องและเห็นแก่ตัว..อ๊า... อ๊า! พ่อ... เสียงครางของแพรดังขึ้นขณะที่ถูกคมสันผู้เป็นพ่อผัวอุ้มจากสวนหลังบ้าน เดินเข้ามาในตัวบ้าน โดยที่แท่งเนื้อเขื่องขนาดใหญ่เป็นลำ ยังคงเชื่อมอยู่ในรูสวาทของเธอ ทุกย่างก้าว เต็มไปด้วยความเสียวซ่าน คมสันจงใจกระแทกเน้นไปที่รูสวาทของแพรอย่างเมามัน"อีกนิดนะแพร พ่อยังไม่อิ่ม!""อูย... อ๊า... อ๊า!" สองคนนัวเนียกันโดยไม่แคร์คนที่ตามหลังมาตาละห้อย"อ๊า! อ๊า! ไม่เอาแล้วพ่อ แพรเหนื่อย!""อูย... ดูสิ มันบวมไปหมดแล้ว..." แพรทำหน้าตาน่าสงสาร เธอโดนสองพ่อลูกรังแกตั้งแต่เช้า เธอทั้งโกรธทั้งโมโห คนเป็นพ่อก็อยากจะง้อเธอด้วยการจัดหนักจัดเต็ม แต่ไม่ดูสภาพของเธอในตอนนี้เลย ที่ทั้งเปรอะเปื้อนเลอะโคลนไปหมด"อีกนิดนะจ๊ะเมียจ๋า" พูดจบคมสันก็อุ้มแพรวางตรงขอบบันได แล้วให้เธอจับราวบันได ยกขาสองข้างเป็นรูปตัวเอ็ม ทำให้รูสวาทของแพรโชว์ตระหง่านออกมา ดูใหญ่อวบอิ่มน่ากระแทกกว่าเดิม คมสันใช้แท่งเนื้อสีน้ำตาลไหม้ของตัวเองค่อย ๆ ดันเข้าจนสุด ก้มลงไปประกบจูบแพร ส่วนมือหนาก็กอดเอวคอดไว้ข้างนึง และอีกข้างนึงก็ทำหน้าที่บีบเคล้นที่เต้าอวบใหญ่อย่างเมามัน เขาแช่แท่งเนื้ออยู่อย่างนั้น ใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาที เขา
เสียงกรีดร้องของแพรเมื่อถูกฟาดด้วยเข็มขัดถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่น่าพรั่นพรึงในวินาทีที่เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยน้ำตาและความกลัว ตอนนี้กลับวาววับด้วยเพลิงแห่งความบ้าคลั่งและชัยชนะที่แปลกประหลาดเธอไม่ได้ถูกทำลาย... เธอถูกหลอมรวม กับความวิปริตนี้แล้วแพรยังคงยืนเปลือยเปล่าอยู่บนพื้นหญ้าที่เปียกชื้น มือข้างหนึ่งกำเข็มขัดหนังของคมสันไว้แน่นราวกับเป็นคทาแห่งอำนาจที่เพิ่งได้รับมาใหม่โอมที่กำลังกุมคอตัวเองเพราะแรงรัดของเข็มขัดเมื่อครู่ มองแพรด้วยความตกตะลึง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและไม่อยากจะเชื่อ“แพร... เธอ... เธอทำอะไรลงไป!” โอมถามเสียงแหบพร่าแพรหันไปเผชิญหน้ากับคมสัน พ่อของเขาเองก็ยืนนิ่งราวกับถูกสาปด้วยความงงงวย คมสันไม่เคยคิดว่าความอับอายและแรงกดดันนี้จะทำให้เหยื่อของเขากลายเป็นผู้ล่าที่น่ากลัวได้“แพรทำอะไรเหรอคะ?” แพรเยาะเย้ย น้ำเสียงของเธอหวานหยดย้อย แต่แฝงด้วยยาพิษร้ายแรง “แพรก็แค่เลือกที่จะแข็งแกร่งที่สุด... และทำแพรเจ็บปวดได้มากที่สุด เท่านั้นเอง”แพรโยนเข็มขัดหนังลงแทบเท้าของคมสัน มันคือการคืนอาวุธให้... แต่เป็นการท้าทาย“พ่ออยากลงโทษแพรใช่ไหม? พ่อ
เสียงกรีดร้องของแพรขาดหายไปเมื่อร่างของเธอถูกลากพ้นธรณีประตูหลังบ้าน อากาศภายนอกปะทะผิวกายที่เปียกชื้นและบอบช้ำจนรู้สึกเย็นยะเยือกเธอถูกทิ้งตัวลงบนพื้นหญ้าที่ชุ่มน้ำค้าง!ยามเช้าวันนี้พ่อสามีขี้อิจฉา โมโหแบบที่ไม่เคยเป็นนี่มันอะไรกันนี่ แพรเธอปรับอารมณ์ตามไม่ทัน“ไม่นะ! พ่อ! อย่าทำแบบนี้!” แพรพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง เธอพับตัวเพื่อซ่อนเร้นเรือนร่างที่ถูกเปิดเผยเย้ยฟ้า เย้ยดิน แพรกลัวเหลือเกินต่อสายตาของคนงานสองสามคนที่กำลังจัดเตรียมงานอยู่ใกล้โรงเก็บของถ้าพวกนั้นมาพบเข้าจะทำยังไง โชคดีนี่ยังไม่หกโมงเช้าดี คมสันไม่สนใจเสียงร้องขอของแพรแม้แต่น้อย เขายืนอยู่เหนือเธอ ราวกับพญาอินทรีที่กำลังจะลงโทษเหยื่อ เขายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยอำนาจ เขาหลงลืมความรักที่มีต่อแพรเพราะความอิจฉาลูกชายไปชั่วขณะ“แพรไม่อับอายไม่ใช่เหรอ! แพรอยากให้ไอ้โอมมันคลั่งใช่ไหม! อยากให้มันเป็นผัวคนเดียวแล้วจะทิ้งพ่อใช่ไหม!”คมสันใช้กระโดดลงพื้นจับบนสะโพกของแพรอย่างแรง เพื่อตรึงร่างเธอไว้กับพื้นหญ้าเย็นเยียบ แล้วฉีกเสื้อเชิ้ตที่คลุมร่างเธออยู่ ออกจนขาดวิ่น เผยให้เห็นเรือนร่างที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการสมสู่จ
แพรลืมตาขึ้นช้าๆ แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องกระทบดวงตาจนต้องหรี่ลง ความเจ็บปวดไม่ได้อยู่ที่ร่างกายเท่านั้น แต่มันกัดกินลึกไปถึงส่วนที่บอบบางที่สุดของจิตใจเธออยู่บนเตียง!ไม่ใช่บนโซฟาหนังสีเข้มที่ห้องนั่งเล่น แพรไม่รู้ว่าเธอถูกนำตัวมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่มีใครอยู่ข้างๆ ร่างกายของเธอบอบช้ำ แต่ถูกทำความสะอาดและสวมเสื้อเชิ้ตตัวยาวของใครบางคนไว้ แพรจำไม่ได้ว่าเสื้อตัวนี้เป็นของโอมหรือคมสัน แต่มันยิ่งย้ำเตือนถึงพันธะที่บิดเบี้ยวซึ่งเพิ่งถูกตอกย้ำไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเธอคือศูนย์กลางของสมรภูมิแห่งตัณหา... เป็นรางวัลของการแข่งขันที่ป่าเถื่อนแพรกำมือแน่น สัมผัสความร้อนที่แก้มเมื่อนึกถึงเสียงกรีดร้องของตัวเอง... เสียงที่ไม่ได้มีเพียงความเจ็บปวด แต่มีรสชาติของความสุขสมที่น่าอับอายปะปนอยู่ด้วย"อ๊า! พอ... พ่อขา! อย่า! อูยยยยยยยย! ลึกไปแล้ว! ลึกเกินไปแล้ว!"คำเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหู เธอเรียกหาทั้ง พ่อ และ ผัว อย่างขาดสติ! นั่นคือการยอมรับความจริงที่เลวร้ายที่สุดเธอไม่ได้ต่อต้านอย่างแท้จริงทันใดนั้น เสียงลูกบิดประตูก็ดังขึ้น แพรผวาอย่างรุนแรง เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างกาย โอมเดินเข้ามาพ
หลังจากการหลับไปอย่างอ่อนแรง แพรตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้วยความรู้สึกเจ็บระบมไปทั่วร่างกาย แต่เมื่อลงมาทานอาหารเช้าพร้อมหน้ากันกับโอมและคมสัน บรรยากาศก็กลับกลายเป็นความเงียบสงบที่น่าอึดอัด คมสันพยายามทำตัวเป็นพ่อที่อบอุ่น พูดถึงเรื่องธุรกิจห้องเช่าที่กำลังจะแบ่งให้โอม แต่แววตาของเขายังคงจ้องมองแพรด้วยความต้องการที่ซ่อนไม่มิดหลังจากมื้อเช้า โอมไม่รอช้า เขาพาแพรเดินขึ้นห้องนอนอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจสายตาที่ลุกเป็นไฟของคมสันที่มองตามหลังมาในห้องนอน แพรถูกโอมผลักเบา ๆ ให้นอนลงบนเตียง โอมไม่พูดอะไร เขาเริ่มจูบแพรอย่างดูดดื่มและเร่งเร้า สัมผัสของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความรู้สึกผิดกับแพนอยู่มากนัก มีเพียงความหวงแหนและต้องการที่จะตอกย้ำว่า "เขาคือผัวที่ถูกต้องตามกฎหมาย""พี่โอม... นี่มันตอนเช้า..." แพรพยายามกระซิบเตือน แต่ร่างกายของเธอก็เริ่มตอบรับสัมผัสร้อนแรงของเขาอย่างรวดเร็ว"ตอนเช้า... ตอนบ่าย... ก็คือเวลาที่เราจะอยู่ด้วยกัน!" โอมพูดด้วยเสียงที่เข้มงวด เขาไม่ยอมให้ใครมาแทรกแซงความสัมพันธ์นี้ เขาถอดเสื้อผ้าของแพรออกอย่างรวดเร็ว แล้วบดเบียดร่างตัวเองลงทาบทับความรวดเร็วและดิบเถื่อนของโอมท
โอมและคมสันไม่ได้รอให้ถึงเช้า พวกเขาตัดสินใจแล้วว่าจะใช้ชีวิตในรูปแบบใหม่นี้อย่างเต็มที่ โดยมีแพรเป็นจุดศูนย์กลางของเกมอันบิดเบี้ยวนี้เสียงเปิดประตูดังแผ่วเบาในความมืด แพรสะดุ้งตื่นทันที สองร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องนอนของเธอ โอมอยู่ด้านหน้าด้วยแววตาที่เย็นชา คมสันตามมาด้านหลังด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่มองทะลุความมืดได้"นอนไม่หลับเหรอ... เมียรัก" คมสันกระซิบเสียงต่ำ พลางล็อกประตูห้องจากด้านในแพรตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างที่สั่นเทาเอาไว้เพราะสองคนพ่อลูกเพิ่งจะปล่อยให้เธอได้พักผ่อนเอาอะไรมานอนไม่หลับ"พะ... พ่อ... พี่โอม... สองคนจะทำอะไรคะ..." เสียงของแพรเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเธอทั้งเหนื่อยล้าและเพิ่งจะได้พักโอมเดินตรงมาที่เตียงอย่างช้า ๆ แววตาของเขาที่เคยมีความรักเหลือล้นอยากจะแสดงออกกับแพรและชดเชยเวลาที่ขาดหาย ตอนนี้มีแต่ความต้องการดิบ ๆ ที่เขาปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ปิดบัง"จะทำอะไรน่ะเหรอ" โอมถามเสียงหื่นกาม "ก็มาทำหน้าที่ผัวไง! เมื่อวานนี้มันแค่เริ่มต้น... คืนนี้... เราจะทำให้แพรหลับไม่ลงเลยทีเดียว!"โอมกระชากผ้าห่มออกจากตัวแพรอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นชุดนอน







