เมียให้พ่อ

พอทุกอย่างเสร็จสิ้นในวันนั้น เช้าวันต่อมา แพรที่ได้นอนพักอย่างเต็มอิ่ม ไม่มีใครมากวน เพราะทั้งสองคนพ่อลูกก็ ปลดปล่อยใส่เธอไปทั้งวันเมื่อวานนี้

แพรก็ต้องหยุดงานอีกวันนึง เพราะพ่อสามีไม่ยอมให้เธอออกไปทำงาน ส่วนโอมก็ทำหน้าอมทุกข์ ขณะนั่งกินข้าวเช้า ทุกคนทานข้าวเสร็จแล้ว โอมจึงตัดสินใจพูดบางสิ่งบางอย่างที่โต๊ะอาหาร

"พ่อ.. แพร! พี่มีเรื่องจะต้องพูดกับทุกคน"

คมสันหันมามองหน้าลูกชาย พร้อมกับแพรลูกสะใภ้ที่ทำหน้าถอดสี คิดว่าโอมจับได้เรื่องเมื่อวาน

"มีเรื่องอะไรคะ" แพรหันมาถามด้วยสีหน้าที่ซีดไปหมด เธอตื่นเต้นและกลัวมาก

"พี่ไปทำลูกสาวกำนันแป๊ะ ต่างหมู่บ้านท้อง เขาให้พี่มาเคลียร์ตัวเองให้เรียบร้อย เพื่อกลับไปแต่งงานรับผิดชอบลูกสาวเขา"

โอมพูดพร้อมกับทำหน้ารู้สึกสำนึกผิดที่อยู่ดีๆ จะต้องทิ้งเมียตัวเองไปรับผิดชอบผู้หญิงคนอื่นที่เขาทำให้ท้องแบบไม่ตั้งใจ

"พี่ว่ายังไงนะ!" แพรถึงกับปล่อยโฮ น้ำตาไหล มือสั่นเทาไปด้วยความเสียใจ

"ไอ้โอม มึงยังเป็นคนอยู่ไหม! เมียมึงอยู่นี่ทั้งคนนะ แต่มึงออกไปหาเศษหาเลยข้างนอกจนไปทำผู้หญิงคนอื่นท้อง มึงยังเป็นคนอยู่ใช่ไหม!"

คมสันอดโมโหแทนลูกสะใภ้ไม่ได้ ยิ่งเห็นว่าแพรร้องไห้น้ำตาไหล คมสันอยากจะเข้าไปกอดปลอบประโลมลูกสะใภ้เหลือเกิน เพราะแพรเป็นคนดีมากตลอดหลายปี

ถ้าหากไม่รวมเรื่องที่เขาหลงรักลูกสะใภ้ แพรคือผู้หญิงที่ขยันทำมาหากิน แม้ว่าคมสันจะให้เงินกับแพรทุกเดือนแบบไม่ต้องลำบากมีกินมีใช้ทั้งชีวิต แพรก็ยังอยากทำงานอยู่ดี

"พี่ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะแพร มันพลาด ถ้าพี่ย้อนเวลากลับไปได้ พี่คงจะไม่ทำ พี่คงจะทำหน้าที่ผัวได้ดีกว่านี้!"

"พ่อ ผมขอโทษ ผมฝากพ่อดูแลแพรด้วยได้ไหม เพราะแพรไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน..."

ไอ้โอมหันมาสั่งเสียกับผู้เป็นพ่อ พร้อมกับน้ำตาลูกผู้ชายที่ไหลริน มันนั่งลงไปกับพื้น ขณะที่แพรอยู่บนเก้าอี้ มันโผล่เข้ากอดแพรซบลงบนตักของเมียรักอย่างรู้สึกผิด

"มึงไม่พูด กูก็ดูแลแพรอยู่แล้ว ทุกวันนี้กูก็เป็นคนดูแลแพรแทนมึง ดีกว่ามึงด้วยซ้ำ" คมสันอดโมโหไม่ได้ แล้วยิ่งหันไปเห็นว่าไอ้โอมหันมาซบตักลูกสะใภ้ของเขา ยิ่งอยากจะถีบให้มันออกไปให้พ้น

แพรเอาแต่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอก็ทำอะไรไม่ถูก เหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ อยู่ดีๆ สามีที่ตนเฝ้ารักและซื่อสัตย์มาตลอด หากไม่นับเรื่องที่ผิดพลาดในคืนวันฝนตก ก็คงไม่เคยทำอะไรผิดต่อโอมเลย

"วันนี้พี่จะมาลาแพรกับพ่อ ถ้าแพรอยากจะมีคนใหม่ พี่ก็จะไม่ว่าแพร บ้านหลังนี้แพรมาได้ตลอด หรือแพรจะอยู่ที่นี่ตลอดก็ได้ แพรมีผัวใหม่ได้นะ" โอมลุกขึ้นทั้งน้ำตาแล้วบอกกับเมียรักของตัวเอง

"ดี! งั้นแพรจะเอาพ่อพี่เป็นผัว!" แพรหันมาพูดแบบไม่ใช้สติ เธอทั้งโกรธทั้งโมโหโอม ไหนๆ ก็ทำกันขนาดนี้แล้ว เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

คมสันถึงกับอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าลูกสะใภ้จะกล้าพูดอะไรแบบนี้ออกมา เขาเองก็แอบดีใจอยู่แล้ว แต่ก็ไม่อยากผิดใจกับลูกชาย แต่จะทำยังไงได้

"แพรว่าอะไรนะ แพรกล้าเอาพ่อพี่เป็นผัวจริงๆ เหรอ!" โอมหันมาอึ้งและตกใจเหมือนกันที่ได้ยินคำพูดจากปากเมียรัก

"แพรก็ไม่มีใครอยู่แล้ว แล้วพ่อก็ดูแลแพรมาตลอด งั้นก็ยกแพรให้เป็นเมียพ่อไปเลยแล้วกัน" เธอหันมาพูดทั้งน้ำตา เสียใจก็เสียใจ แต่อยากจะทำให้ผัวตัวเองเจ็บปวดเหมือนกัน

"ในเมื่อพี่ผิด พี่เลือกไม่ได้ พ่อช่วยรับแพรเป็นเมียได้ไหม" โอมเองก็หันมาพูดขอร้องพ่อของตัวเอง เขาก็ไม่อยากให้แพรต้องออกไปตกระกำลำบากข้างนอก ด้วยความที่เขาทำชั่วเอาไว้ ไม่ว่าแพรจะขออะไรเขาก็จะไม่ขัด

"เออ..คือ มึงคิดดีแล้วใช่ไหม" คมสันถามทั้งที่ในใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ทั้งดีใจทั้งตื่นเต้นที่อยู่ดีๆ ทุกอย่างก็ง่ายไปซะหมด

"ผมคิดดีแล้ว อะไรที่แพรต้องการผมจะให้เธอทุกอย่าง พ่อช่วยดูแลเมียผมให้ดีแทนผมได้ไหม ผมชั่วเอง เลวเอง" โอมปาดน้ำตาแล้วหันมาหาแพรเป็นครั้งสุดท้าย

เขาโอบกอดแพรที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หันหลังให้กับเขา เขาซบลงบนบ่าเล็กของแพรด้วยความรู้สึกเสียใจอย่างล้นพ้น "พี่ไปนะแพร"

"ไปเถอะ ขอให้พี่โชคดี" นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายจากปากของแพร แพรไม่รู้หรอกว่าโอมจะเจ็บปวดหรือเปล่าที่เธอจะมาเป็นเมียพ่อของเขา แต่เธออยากจะแก้แค้นกับความที่เขาไม่ซื่อสัตย์กับเธอ

"ผมฝากแพรด้วยนะพ่อ" พูดจบโอมก็เดินออกไปตัวเปล่าโดยไม่ได้หันกลับมามองแพรและคมสันอีกเลย ว่าตอนนี้คมสันดีใจจนเก็บสีหน้าไม่อยู่

คมสันที่เห็นลูกสะใภ้นั่งร้องไห้จนตัวโยน เขาก็อดสงสารแพรไม่ได้จริงๆ ลูกสะใภ้ของเขาก็ไม่ได้ผิดอะไร ถ้าเกิดไม่เกิดหน้ามืดตามัวในคืนวันฝนพรำ

มันก็คงไม่เลยเถิดมาขนาดนี้ แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อเขาเองก็รักแพรไม่น้อยไปกว่าลูกชายของเขา และวันนี้ก็เหมือนชะตาฟ้าลิขิตที่ให้แพรได้มาเป็นเมียเขาอย่างถูกต้อง โดยที่ไม่ต้องเสียเลือดเนื้อกับผู้เป็นลูกชาย

"แพร พ่อจะดูแลแพรเอง อย่าร้องเลยนะ" คมสันเดินเข้าไปปลอบลูกสะใภ้ เขาไม่รู้ว่าแพรคิดอะไรอยู่ในตอนนี้

แพรเงยหน้าทั้งน้ำตา เธอที่ใส่เพียงชุดคลุมอาบน้ำมัดผมลวก ๆ ปีนป่ายขึ้นบนโต๊ะอาหาร ถูกปัดตกทิ้งลงพื้นทั้งหมด แพรเธอนอนลงบนโต๊ะอาหาร ปลดเปลื้องเสื้อผ้าทุกชิ้นออกอย่างตั้งใจ และบอกคมสันทั้งน้ำตาว่า

"พ่อเอาแพรหน่อย...ฮึก! เอาแพร!" แพรที่มีทั้งน้ำตาและความแค้นแฝงอยู่ในแววตา เธอนอนยกขาขึ้นโชว์ร่องสวาท ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ในเมื่อเป็นเมียที่ดีไม่ได้ก็ทำเลวให้มันสุด

"แพรอย่าทำอย่างนี้" คมสันเตือนสติ ไม่ใช่เขาไม่อยากจะเอาลูกสะใภ้ แต่เขาไม่อยากทำร้ายใจเธอให้บอบช้ำ

"ทำไม! ทำไมพ่อ แพรไม่น่าเอาแล้วเหรอ!" แพรตะคอกเสียงดังเมื่อถูกคมสันขัดใจ เธอรู้สึกว่าเธอพ่ายแพ้ทุกอย่าง แม้แต่กับคมสันเอง เธอร้องไห้จนตัวโยนนั่งบนโต๊ะอาหาร โดยไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะทำอะไรต่อไป

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะแพร พ่ออยากให้แพรไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวพ่อจะพาแพรไปขับรถเล่น ไปเที่ยวทะเลกันไหม"

คมสันเข้าไปกอดแพรเอาไว้ในอ้อมอก แพรรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่เคยได้จากโอมผู้เป็นสามีมาก่อน เธอจึงโอนอ่อนอย่างว่าง่าย ในเมื่อชีวิตของเธอเหลือแต่คมสันที่เป็นที่พึ่งสุดท้าย เธอก็เลือกที่จะใช้ชีวิตทั้งหมดกับคมสันที่นี่ ทั้งสองจึงเก็บเสื้อผ้าแล้วมุ่งหน้าไปทะเล...

.