บทที่ 2

ในจังหวะนั้นเอง รถไฟใต้ดินก็จอดสนิท

สถานีนี้มีคนขึ้นลงค่อนข้างมาก

เมื่อเห็นผู้คนในขบวนเริ่มทยอยเดินออกไป ฉันก็กลัวเหลือเกินว่าอาชางที่อยู่ข้างหลังจะจำฉันได้

โดยเฉพาะเพื่อนสนิทก็อยู่ในรถไฟขบวนนี้ด้วย การที่ฉันกับพ่อของเธอ... ช่างเป็นเรื่องที่น่าอับอายจริงๆ

ถึงแม้ฉันจะรู้สึกเคลิ้ม ตอนจะไปก็ยังรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง แต่ฉันก็ยังคงเคลื่อนกายไปตามฝูงชน เดินกลับไปหาแฟน

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อาชางถึงไม่ได้ตามมา

พอฉันเดินมาถึงแฟนและเพื่อนสนิท แฟนเห็นฉันหน้าแดงก่ำ เขาก็กลอกตาไปมาพลางโอบไหล่ฉันให้พิงไปกับผนังรถไฟใต้ดิน แล้วกระซิบข้างหูว่า

"ที่รัก ยอมเดินมาหาเค้าแล้วเหรอ เค้าสำนึกผิดแล้ว คืนนี้เค้าจะกินยาสองเม็ด รับรองว่าคุณจะเสียวซ่านถึงใจเลย"

การที่แฟนต้องพึ่งยาถึงจะมีพละกำลังมหาศาลได้ ทำให้ฉันรู้สึกเศร้าเล็กน้อย

ในหัวพลันผุดภาพร่างกายอันองอาจกำยำของพ่อเพื่อนสนิทขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

การถูกเขาพุ่งเข้าใส่แบบนั้น ถ้าเกิดมีอะไรกันจริงๆ ขึ้นมา... ในขณะที่สมองมัวแต่คิดเรื่องนี้ ฉันก็ตอบอือออใส่แฟนไปอย่างส่งๆ

เพื่อนสนิทปรายตามองฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะร้องอุทานออกมาอย่างทึ่งๆ

"สมกับเป็นดาวโรงเรียนจริงๆ นอกจากหน้าตาสวยแล้ว ดูอกเป็นอกเอวเป็นเอวแถมยังคอดกิ่วนี่สิ พี่ฮ่าว พี่นี่วาสนาดีจริงๆ นะ"

หลิวฮ่าวแฟนหนุ่มหัวเราะฮิๆ "แน่นอนอยู่แล้ว วาสนาของพี่น่ะมันมหาศาลเลยล่ะ"

พอได้ยินคำเย้าแหย่ของเพื่อนสนิท ในใจของฉันก็ได้แต่ทอดถอนใจ

รูปร่างอกเป็นอกเอวเป็นเอวแล้วยังไงล่ะ?

ในเมื่อแฟนทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้เรื่องเลย สู้เกิดมาตัวเตี้ยม่อต้อแบบเพื่อนสนิทเสียยังจะดีกว่า

ท่ามกลางจิตใจที่ว้าวุ่นสับสน ฉันกับเพื่อนสนิทและแฟนหนุ่มก็ลงจากรถไฟใต้ดิน

และฉันก็ไม่ได้เจออาชางอีก

พอไปถึงโรงเรียนสอนขับรถ ฉันเห็นอาชางนั่งอยู่ข้างรถ กำลังล้อมวงคุยกับพวกครูฝึกท่าทางดิบเถื่อนกลุ่มหนึ่งถึงเรื่องราวบนรถไฟใต้ดินอย่างออกรสออกชาติ

"พวกแกไม่รู้หรอก บนรถไฟน่ะนังเด็กคนนั้นร่านจนเกินพิกัดจริงๆ ซี้ด... กางเกงในตัวจิ๋วนั่นเปียกชุ่มไปหมด ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่บนรถไฟนะ ข้าจะกดหล่อนลงตรงนั้น แล้วให้หล่อนได้รู้ซึ้งว่าชายชาตรีของจริงมันเป็นยังไง"

มีครูฝึกอีกคนพูดแทรกขึ้นมา "แกโม้เปล่าวะ? มีผู้หญิงร่านขนาดนั้นจริงๆ เหรอ ข้าเองก็อยากจะลิ้มรสหล่อนดูบ้างเหมือนกัน"

"มีจริงๆ สิ แม่สาวน้อยที่ข้าเจอคนนั้นน่ะ ซี้ด... มีอยู่วันหนึ่งนะ ข้าก็นั่งรถ..."

ฉันรู้ดีว่าอาชางกำลังพูดถึงฉัน

พอได้ยินเรื่องลามกจกเปรตที่พวกเขาคุยกัน ขาสองข้างของฉันก็พลันอ่อนแรงลงทันที

ในขณะเดียวกัน เมื่อมองไปยังร่างกายที่กำยำแข็งแรงของอาชางและพวกครูฝึกสายเถื่อนเหล่านั้น ฉันก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการไปไกล

ถ้าแฟนหนุ่มเป็นชายฉกรรจ์เหมือนอย่างพวกเขา ร่างกายของฉันจะยังเป็นแบบนี้อยู่อีกไหมนะ?

มันก็เป็นเพราะปกติไม่ได้รับการเติมเต็มให้พึงพอใจนั่นแหละ

แฟนหนุ่มไม่ทันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของฉัน แววตาของเขาเป็นประกายพลางเดินเข้าไปร่วมวงกับพวกอาชาง

เดิมทีขาก็อ่อนแรงอยู่แล้ว พอแฟนหนุ่มเดินนำออกไปกะทันหัน ฉันก็เกือบจะล้มพับลงกับพื้น

เพื่อนสนิทกระแอมไอสองสามครั้ง ใบหน้าแดงก่ำแล้วเอ่ยปากขึ้น

"พ่อ คุยเรื่องอะไรกันอยู่คะ? รีบมาสอนพวกเราขับรถได้แล้ว"

พอได้ยินเสียงลูกสาว อาชางก็หันกลับมา

สายตาของเขาจ้องเขม็งมาที่ฉัน แล้วพลันนิ่งค้างไปทันที

ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความประหลาดใจและดีใจแปลกๆ

ฉันกลัวเหลือเกินว่าอาชางจะจำฉันได้ จึงรีบชิงพูดกับเขาว่า

"อาชางคะ... รีบสอนพวกเราขับรถเถอะค่ะ"

อาชางถึงได้สติกลับมา "ได้ๆๆ เดี๋ยวสอนพวกเธอขับรถตอนนี้เลย"

พูดจบเขาก็ชี้ไปที่ชายหนุ่มคนหนึ่ง

"ลูกสาว ลูกพอมีพื้นฐานบ้างแล้ว ครูฝึกหนุ่มที่มาใหม่คนนี้ยังวัยรุ่นอยู่ พวกเธอคงคุยกันง่าย ให้เขาสอนลูกกับหลิวฮ่าวก็แล้วกัน ส่วนพ่อจะสอนเสี่ยวเหยียนเอง"

อาชางจัดการแบ่งกลุ่มดูเหมือนจะเป็นเรื่องบังเอิญ แฟนของฉันอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปรายตามองเพื่อนสนิทแล้วพยักหน้าตกลง