บทที่ 3

ฉันรู้สึกกลัวเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าทำไมอาชางถึงให้ฉันขึ้นรถไปกับเขาแค่สองคน

แต่หากปฏิเสธตอนนี้จะยิ่งทำให้ฉันดูมีพิรุธ และลึกๆ แล้วฉันกลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ดังนั้นจึงเดินตามอาชางไปยังรถครูฝึกที่เขาจัดเตรียมไว้ซึ่งจอดอยู่ไม่ไกล

ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือบังเอิญ แต่อาชางมักจะเดินตามหลังฉันห่างๆ ประมาณก้าวหนึ่งเสมอ

และฉันสัมผัสได้ชัดเจนว่า สายตาของอาชางกำลังจ้องมองและสำรวจร่างกายของฉันจากทางด้านหลังอย่างไม่ลดละ

ถึงขั้นได้ยินเสียงอาชางลอบกลืนน้ำลายดังอึก

สายตานั้นมันช่างแข็งกร้าวและร้อนแรง ราวกับกลายเป็นมือหนาที่ลูบไล้ไปมาบนตัวฉันจริงๆ

ฉันรู้สึกว่าร่างกายร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ ในใจเปี่ยมไปด้วยความหวาดหวั่น

หรือว่าอาชางจะจำได้แล้ว ว่านังผู้หญิงคนนั้นบนรถไฟใต้ดินคือฉัน?

หากเป็นเช่นนั้น การที่ฉันอยู่ในรถกับอาชางสองต่อสอง เขาจะ... ฉันรู้สึกตื่นตระหนก แต่ก็มีความคาดหวังบางอย่างที่อธิบายไม่ได้อยู่ด้วย

ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายใจ ฉันเปิดประตูเตรียมจะนั่งลงบนเบาะผู้โดยสารข้างคนขับ

"เสี่ยวเหยียน มานี่สิ"

อาชางกวักมือเรียกฉัน

ฉันไม่รู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร จึงเดินอ้อมไปทางฝั่งที่นั่งคนขับ

นึกไม่ถึงว่าพอเดินไปถึง กลับถูกอาชางที่นั่งลงไปก่อนแล้วฉุดกระชากตัวฉันลงไปนั่งบนตักของเขา

มือหนาทั้งสองข้างโอบรัดเอวของฉันไว้แน่น

"อาชางคะ คุณ... คุณจะทำอะไรน่ะ?"

ฉันตกใจจนตัวสั่น

ร่างกายของอาชางแนบชิดกับฉันมาก เขาซิบข้างหูฉันเบาๆ

"ก็สอนหนูขับรถไงล่ะ แบบนี้ถึงจะเรียนรู้ได้เร็วที่สุด"

นั่งบนตักอาชางเพื่อเรียนขับรถ ท่าทางนี้มันแปลกๆ และน่าอายเหลือเกิน

ช่วงล่างของฉันยิ่งใส่น้อยชิ้นอยู่ด้วย พอต้องมานั่งลงแบบนี้ กางเกงในของฉันก็บดเบียดเข้ากับสิ่งที่พองโตอยู่ระหว่างขาของฝ่ายชายโดยตรง

ใบหน้าของฉันร้อนฉ่าจนแดงก่ำ พยายามจะเอ่ยปากปฏิเสธ

ทว่าอาชางกลับสตาร์ทรถทันที แล้วเหยียบคันเร่งให้รถค่อยๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้า

"จับพวงมาลัยไว้ให้ดี ตั้งใจหน่อย เดี๋ยวจะชนเอา"

เขาจับมือเล็กๆ ของฉันวางลงบนพวงมาลัย บังคับให้ฉันประคองมันไว้

ที่นี่เป็นเส้นทางบนเขาจำลองของโรงเรียนสอนขับรถ ข้างทางเป็นเนินเขามีหญ้าขึ้นรก หากชนเข้ากับข้างทางคงอันตรายไม่น้อย

ฉันจึงทำได้เพียงใช้สองมือกำพวงมาลัยไว้แน่น สายตาจดจ้องไปข้างหน้า

แต่ทว่าฉันก็ไม่อาจทำเป็นไม่รู้สึกกับสัมผัสที่ช่วงล่างได้ เมื่อรถสั่นสะเทือนตามเส้นทางภูเขา ร่างกายของฉันก็ขยับขึ้นลงอยู่บนขาของเขาตลอดเวลา บั้นท้ายกระแทกเข้ากับจุดที่อันตรายนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อาชางแอบโถมเอวมาข้างหน้ากระแทกใส่ฉัน จนฉันที่อยู่บนเบาะอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอุทานออกมา

ดูไปแล้วเหมือนพวกเรากำลัง...

ท่ามกลางความตื่นเต้นขั้นสุด จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่ามือของอาชางที่โอบเอวอยู่เลื่อนสูงขึ้นมา

มันรุกรานมาถึงก้อนนุ่มนิ่มแล้วบีบเค้นอย่างแรงหลายครั้ง

ฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัวจนมือที่จับพวงมาลัยแทบไม่มีแรง

"อย่าค่ะ อาชาง..."

แต่อาชางกลับหัวเราะเบาๆ

"อย่าลนลานสิเสี่ยวเหยียน ทางช่วงนี้มันขรุขระ อากลัวว่าตัวหนูจะแกว่งมากเกินไปจนเสียสมาธิ ก็เลยช่วยพยุงไว้ให้"

"หน้าอกเสี่ยวเหยียนใหญ่ขนาดนี้ สั่นไปสั่นมาแบบนี้คงจะอึดอัดแย่เลยใช่ไหมล่ะ"

ฉันได้แต่จับพวงมาลัยด้วยความอับอาย ปล่อยให้มือข้างนั้นบีบเค้นก้อนนุ่มนิ่มของฉันตามใจชอบ สายเดี่ยวของฉันร่วงหล่นลงมาตามการสั่นสะเทือนเผยให้เห็นชุดชั้นในเกือบทั้งหมด อาชางสอดมือผ่านคอเสื้อเข้าไป ลูบไล้ผ่านเนินเนื้อไปสะกิดปลายนิ้วเข้ากับยอดปทุมถันที่แสนอ่อนไหวของฉัน

"เสี่ยวเหยียนใจยังไม่นิ่งพอนะ เดี๋ยวอาชางจะช่วยฝึกให้เอง..."

ฉันสัมผัสได้ว่านิ้วที่หยาบกร้านของเขาเกี่ยวขอบชุดชั้นในออก และกำลังจะมุดลึกเข้าไปข้างใน ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็ค่อยๆ เลื่อนลงต่ำ มุดเข้าไปใต้กระโปรงที่ยับยู่ยี่ และมุ่งตรงไปยังกางเกงในตัวน้อยที่เปียกชุ่มไปหมด...