สะใภ้แสนดีของพ่อสามี

ฉันรู้สึกได้ว่าเขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้นิ้วหัวแม่มือเกี่ยวขอบกางเกงชั้นในทั้งสองข้างของฉัน ค่อย ๆ รูดลงไปจนถึงขอบต้นขาแล้วม้วนเก็บไว้จากนั้นก็แหวกบั้นท้ายของฉันออก แล้วเอาส่วนที่ร้อนผ่าวและแข็งแกร่งมาแนบชิด พยายามดันไปข้างหน้าทีละน้อย ราวกับต้องการแทรกตัวเข้ามา“ไม่... ไม่ได้นะ”คนที่อยู่ด้านหลังคือพ่อสามีของตัวเองนะ จะเกิดความสัมพันธ์แบบนี้กับเขาได้ยังไงกัน?สติที่เหลืออยู่ทำให้ฉันกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ พยายามรักษาสติตัวเองเอาไว้ แล้วหันหลังกลับไปอย่างทันที“พ่อ... พ่อคะ คือ... หนูเองค่ะ”ฉันก้มหน้าลง ดึงกางเกงชั้นในขึ้น ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวจนแทบจะหยดเป็นเลือด ไม่กล้าสบตาพ่อสามีเลย“เอ่อ... เฟยเฟยเหรอเนี่ย”พ่อสามีดูเหมือนจะตกใจ รีบถอยหลังไปครึ่งก้าว หยุดการเคลื่อนไหวแทบจะในทันที สิ่งมหึมานั้นก็ปรากฏแก่สายตาของฉันฉันเบิกตากว้างทันทีนี่... นี่คือขนาดที่มนุษย์ควรจะมีเหรอ?ฉันไม่ใช่เด็กสาวที่ไร้เดียงสา ตรงกันข้าม ประสบการณ์ของฉันมากพอที่จะทำให้สาววัยเดียวกันต้องอับอาย แต่ของล้ำค่าที่ยิ่งใหญ่กว่าคนผิวดำของพ่อสามีนั้น ทำให้ฉันตกตะลึงในทันทีของสามีฉันก็ถือว่าไม่เล็กแล้ว แต่ข

ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันก็บาดแก้วหูราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัย ทำให้เส้นประสาทของฉันตึงเครียดถึงขีดสุด นั่นคือเสียงเรียกเข้าเฉพาะที่ฉันตั้งไว้ให้สามีเฉาโฉงเองก็ตกใจเช่นกัน เขาทำฉันหลุดมือตกลงบนพื้นฉันรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำให้ความรู้สึกสงบลง แต่ความตื่นเต้นนั้นกลับเหมือนควันไร้รูปร่างที่พันรอบตัวฉันไว้แน่น“ฮัลโหล ที่รัก มีอะไรเหรอคะ?”ปลายสาย เสียงของสามีอบอุ่นและคุ้นเคย “ที่รัก ที่นี่คืบหน้าไปอย่างราบรื่นมาก คาดว่าจะกลับบ้านได้วันศุกร์นี้แล้ว เธออยากได้อะไรเป็นของฝากไหม?”ฉัน... ไม่ได้อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ แค่คุณกลับมาก็พอ” ฉันตอบกลับไปเหมือนหุ่นยนต์ กลไก ทุกคำพูดเหมือนกับการเต้นรำบนปลายมีด ต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง กลัวว่าจะเผลอเผยความตื่นเต้นออกไปโดยไม่ตั้งใจเฉาโฉงแอบผลักประตูห้องนอนของฉันเข้ามา ในขณะที่ฉันกำลังคุยโทรศัพท์กับสามี เขาก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาทีละก้าว”ผมจำได้ว่าคุณอยากกินขนมโมจิที่นี่ งั้นผมซื้อกลับไปให้นะ...”ฉันนั่งอยู่ที่ขอบเตียง หันหลังให้ประตูห้องนอน ตอบคำพูดของสามีด้วยความตั้งใจ ขณะเด

ฉันรู้สึกขยะแขยงและหวาดกลัวอย่างรุนแรง รีบหันหลังกลับเพื่อจะหนี แต่เขากลับขวางทางฉันไว้ แถมยังพยายามจะจูบฉันด้วยฉันกรีดร้อง ใช้แรงทั้งหมดผลักเขาออก วิ่งเข้าไปในห้องนอนของฉัน แล้วรีบล็อกประตูทันทีฉันพิงประตู หอบหายใจอย่างหนัก หัวใจเต้นรัวไม่หยุดฉันรู้ว่าไม่สามารถให้ความหวังใด ๆ กับเฉาโฉงได้อีกแล้วพรุ่งนี้ฉันจะไปซื้อกล้องวงจรปิดฉันนอนลงบนเตียง แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่จิตใจกลับตื่นตัวอย่างผิดปกติฉันรู้ว่าตัวเองไม่สามารถผ่อนคลายความระมัดระวังได้ คืนนี้ฉันต้องตื่นอยู่ตลอดเวลาการนอนหลับในคืนนี้เป็นเรื่องทรมานสำหรับฉัน ในความฝันมีภาพของเฉาโฉงที่เต็มไปด้วยความไม่หวังดีปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้ฉันสะดุ้งตื่นจากความไม่สงบหลายครั้งทุกครั้งที่ถึงตอนกลางคืน ฉันรู้สึกได้ถึงภัยคุกคามที่มองไม่เห็นซึ่งซุ่มซ่อนอยู่ในความมืด ทำให้ฉันไม่สามารถวางใจได้เลยเช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่เฉาโฉงยังไม่ตื่น ฉันก็รีบตรงไปยังตลาดอิเล็กทรอนิกส์ทันทีที่นั่น ฉันเลือกกล้องวงจรปิดที่มีประสิทธิภาพสูงอย่างพิถีพิถันมันมีขนาดเล็ก ติดตั้งง่าย ซ่อนได้ และมีฟังก์ชันมองเห็นในเวลากลางคืน ทำให้สามารถจับภาพได้อย

ในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล ทีมแพทย์และพยาบาลกำลังยุ่งอยู่กับการช่วยชีวิตเฉาโฉงฉันกับสามีนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกเย็น ๆ โดยไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงหายใจและเสียงหัวใจเต้นของกันและกันที่ดังก้องอยู่ในโถงทางเดินที่ว่างเปล่าใบหน้าของสามีเต็มไปด้วยความโกรธและความกังวล เขาถามคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจมานาน“ที่รัก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”ฉันถอนหายใจเบา ๆ แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันนี้ให้เขาฟัง“ไอ้สารเลว! เขาทำแบบนี้ได้ยังไง!”ฉันซบอยู่ในอ้อมกอดของสามี รู้สึกถึงความไร้พลังอย่างลึกซึ้งในขณะนั้นเอง ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก แพทย์ถอดหน้ากากอนามัยลง“คุณหมอ เป็นยังไงบ้างคะ?”สีหน้าของแพทย์เคร่งขรึม เสียงของเขาต่ำและเชื่องช้า ทุกคำพูดราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจของเรา“พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ผู้ป่วยได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะอย่างรุนแรง ทำให้สมองเสียหาย ส่งผลกระทบต่อความสามารถในการรับรู้ของเขาอย่างมาก”สามีของฉันยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างแรง“คุณหมายความว่า... เขาถูกตีจนกลายเป็นคนเสียสติเหรอครับ?”แพทย์พยักหน้าอย่างหนักแน่น เพื่อยืนยันความจริงที่โหดร้ายนี้“