Short
สะใภ้แสนดีของพ่อสามี

สะใภ้แสนดีของพ่อสามี

作家:  กระต่ายนัมบะ完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
8チャプター
34.2Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความอยากรู้

ความหลงใหล

คนปลาด

สิ่งล่อใจ/เกลี้ยกล่อม/เกลี้ยกล่อม

กรรม

18+

“ฟินไหม... ได้เล่นกับหญิงสาววัยกำลังสวยแบบฉันครั้งแรก... คงจะฟินน่าดูเลยใช่ไหม?” ในห้องที่มืดสลัว ฉันซ่อนใบหน้าไว้ใต้ผ้าห่ม เปลือยเปล่าทั้งตัว คุกเข่าคว่ำหน้าอยู่บนเตียง พยายามแอ่นบั้นท้ายเพื่อรองรับผู้ชายที่อยู่ด้านหลัง แม้จะไม่ต้องจงใจเปรียบเทียบ ฉันก็สามารถสัมผัสได้ถึงความแตกต่าง ร่างกายของพ่อสามีแข็งแกร่งกว่าลูกชายของเขามากนัก...

もっと見る

第1話

บทที่ 1

海原市から新浜市へ戻った日、それは天野紬(あまの つむぎ)と天野成哉(あまの せいや)の結婚三周年の記念日だった。

紬は新浜へ着く前にインフルエンザにかかり、咳も決して軽くはなかった。

それでも、成哉と息子、娘の三人とはすでに三か月も会っていない。会いたい気持ちが勝ち、無理を押して帰ってきたのだった。

天野家は新浜の名家である。

のちに事業を海原へと広げ、家族も海原へ移り住んだものの、本宅だけは変わらず新浜に残っていた。

その本宅に足を踏み入れた瞬間、紬のスマホにニュースがポップアップで浮かび上がった。

【天野の御曹司、気前よく大金を投じ、人気女優・橋本望美(はしもと のぞみ)のためにキャンプファイヤーを開催】

紬の表情からすっと血の気が引いていく。

天野家で働く家政婦、田中恵子(たなか けいこ)は海原出身で、ニュースを見るなり、慌てて紬に声をかけた。

「メディアなんてデタラメを書くのが大好きなんですよ、奥様。どうかお気になさらないでください。旦那様は今夜、お仕事でお忙しいのですから」

しかし紬は何も言わなかった。

帰る前、紬はわざわざ成哉にメッセージを送っていた。

ただ、そのメッセージはいまもスマホの中で静かに眠っている。

返信は、ひとつもない。

紬はくよくよする性格ではない。それでも考えてしまう。ピラミッドの頂点に立ち、新浜全体の経済の生命線を握るあの男は、一体どれほど忙しいのだろうか。

妻からのたった一通のメッセージに返信する暇もないほどに。

これ以上考えてはだめだ、と紬は自分に言い聞かせた。

コートを脱ぎ、キッズスペースにいる息子と娘のもとへ向かう。

三か月会わないうちに、二人はずいぶんと成長していた。

紬はそっと笑みを浮かべ、おままごとに興じる双子の前でしゃがみ込んだ。

二人は砂で小さな家をつくり、その中に二つの人形を置いていた。一目で、それがパパとママを表しているのだとわかる。

紬は娘の天野芽依(あまの めい)に、からかうように尋ねた。

「ねぇ、この二人は誰なの?」

芽依は砂を盛りながら、顔も上げずに答えた。

「パパと望美さん」

「違うよ」息子の天野悠真(あまの ゆうま)が首を振る。

「僕のおうちに住んでるのが望美さんで、芽依のおうちに住んでるのはママだよ」

「でも私、望美さんにママになってほしいもん」芽依は唇を尖らせた。

紬は思わず動きを止め、そっと芽依のおさげを撫でた。

「ママじゃ、だめなの?」

「ダメなわけじゃないけど、やっぱり望美さんのほうがパパとお似合いだもん」

悠真も自然に頷き、娘は真剣な顔のままだった。

芽依はおしゃれが大好きだ。紬の手を不機嫌そうに払いのけた。

「それにママ、風邪ひいてるでしょ。私から離れててよ。頭も触らないで、髪、ぐちゃぐちゃになるじゃん。これは望美さんが結んでくれた三つ編みなんだよ。崩れたら、望美さんが悲しむでしょ」

紬はそっと自分のマスクに触れた。子どもたちが望美の人形の服をどう作るか、興奮気味に話し合っている。その一方で、ママを表す小さな人形は隅に追いやられ、誰からも見向きされていない。

胸がきゅっと締めつけられ、口の中に苦味が広がる。

娘の言う望美は、夫・成哉の「心を許した相手」だった。

新浜メディアがもてはやす、運命のカップル。

紬と成哉が内密に結婚していたこの数年間、望美こそが誰もが認める天野家の夫人かのようだった。

だがまさか、たった数か月会わない間に、血のつながった我が子までもが望美のほうに懐いているとは。

紬は目を伏せ、長く黙って子どもたちを見ていた。やがて恵子に促され、シャワーを浴びるために二階へと向かう。

ちょうどその時、成哉の秘書である木村健一(きむら けんいち)が駆けつけ、紬の姿を見て一瞬、目を見開いた。

「奥様。社長は今夜、ご用事でお戻りになれません。望美さんへのプレゼントを、こちらへ持ってくるよう仰せつかりまして」

「ええ、わかったわ」紬は静かに答えた。

健一が去ると、胸の奥が鋭く痛んだ。

自分の夫は、他の女性への贈り物のことは覚えていても、妻との三周年の記念日は覚えていない。

紬は成哉にビデオ通話をかけた。

電話はすぐにつながる。

「どうした?」

画面に映ったのは、成哉専用のラウンジ。

煌びやかな照明に照らされた室内は、隙間なく行き届いた贅沢で埋め尽くされ、新浜市の富が凝縮された空間だった。

成哉は千万円もするオーダーメイドのスーツを身にまとい、ワイングラスを片手にソファに身を沈めていた。

その姿には、新浜の実業家にありがちな小利口な雰囲気は一切ない。洗練された気配と、どこか冷ややかな整った眉目。高嶺の花のように遠い存在感を漂わせている。

多くの人が決して手の届かない、憧れの象徴。

そんな男を、紬は丸六年間、変わらず愛してきた。

紬は口調を和らげた。「私たち、ずいぶん会ってないわ。今夜……」

「天野さん……」

紬の言葉が終わらないうちに、電話の向こうから甘くか細い女性の声が響いた。

望美だった。

すぐにビデオ通話は切られた。

切れる直前、成哉は淡々と一言だけ言い残した。「帰ってから話す」

紬はスマホを強く握りしめた。

そして、静かに窓の外へ目を向ける。

高層ビルの群れが夜の闇を押し上げるようにそびえ立ち、車の流れは光の帯を織り成し、息をのむほどの華やぎで街を染めていく。

その喧騒の中心で、夫の成哉は数兆もの資産を操り、新浜の世を動かしている。

ただ、妻である彼女にだけには、微塵の優しさも示さない。

六年間、成哉の態度は変わらず冷淡で、よそよそしかった。

穏やかな眼差しの奥には、隠しきれない無関心が潜んでいる。

紬は長い間、その心を取り戻そうと努めてきた。

だが今日、ふと、自分でも驚くほどに疲れ切った、と感じた。

かけ直すこともせず、紬はそのまま眠りに落ちた。

翌日、ようやく成哉からメッセージが届く。

【すまない。3周年おめでとう】

続いて、短い一文。

【これは埋め合わせだ】

直後、銀行口座に九桁の入金通知が届いた。

紬は無言でメッセージをスワイプした。

そのとき、望美のSNS投稿がポップアップで浮かび上がる。

【F国で8ヶ月かけてオーダーメイド、生涯に一度しか作れないダイヤモンドリング。天野さん、ありがとう】

望美は微笑み、白い指先には大粒のダイヤがきらめいている。

高くそびえるタワーのふもと、ローズレッドのスカートが風に揺れ、その贅沢な気配は見る者を酔わせるほど艶やかだった。

「心を込めた」という事実は、痛いほど伝わってくる。

紬の脳裏に、嫁ぐ前の記憶がよみがえった。

静かで古風な本宅。成哉は廊下をすっと通り過ぎ、その瞳は波立つことなく、紬の幼い期待を簡単に見抜いた。

成哉は言った。「お前と結婚はする。だが、それだけだ」

以前は、「お金なんていらない、たくさんの愛がほしい」なんて言葉は気取りだと思っていた。

だが今になって、ようやく悟る。

六年間抱き続けてきた望み――欲しかったのは、成哉の愛だけだったのだ。そしてそれを一度も手にしたことはなかった。

胸に渦巻く思いを押し込み、紬は階下へ降りた。

小さな庭園から、芽依の無邪気な声が響く。だがその声には、不満の色がはっきりと滲んでいた。

「ママ、なんで帰ってきたの?本当は今日、望美さんがコンサートに連れて行ってくれるって言ってたのに……クマさんが踊るショーを見るはずだったのに……あーあ、ママが永遠に帰ってこなければよかったのに……」

「そうだよ。パパだって望美さんのほうが好きだよ。成実おじさんが言ってたもん。パパは望美さんと結婚できなかったから、ママと結婚したんだって。ママもきれいだけど、僕は望美さんのほうが好きだな……」

悠真はしょんぼりとうつむいていた。

その無邪気な残酷さが、紬の胸に容赦なく突き刺さった。

結婚できなかったから?

驚愕に心が止まり、痺れたように感覚が遠のく。

紬は二人の子供に目を落とした。

悠真と芽依を出産したとき、紬は難産で大出血し、生死の境をさまよった。

二人の子供は生まれつき体が弱かった。睡眠時間を削ってまで尽くした献身的な育児が、やがて紬自身の身体を壊す原因となってしまった。

その後、新浜で問題が起きた。

天野家当主・天野崇(あまの たかし)が重病になったのだ。

成哉は新浜へ戻って采配を振るうことになり、子供たちも連れて帰ることになった。

紬は近年ずっと二つの都市を往復していたが、悠真と芽依は、紬からどんどん離れていった。

紬は気づけば部屋に戻っていた。

子供たちには家庭教師の授業があり、恵子が二人を送り出している。

紬は多忙の合間を縫い、成哉に会う約束を取った。

自分は成哉の妻だ。

子供のことも、望美のことも、夫に確かめるべき理由がある。

だが返ってきたのは、「重要な用事があるから、明日の夜にしよう」

ただそれだけ。

紬は言葉にならない苦さを噛みしめた。

気づけば足は家を離れ、無意識のまま、かつて成哉と出会った寺へ向かっていた。

新浜の寺院は規模こそ小さいが、敷地に足を踏み入れた瞬間、静謐な空気が身を包む。

荘厳な仏塔の前、そこで娘の明るい声が響いた。

「望美さん、これ、本当にどんな願いでも叶えてくれるの?」

「もちろんよ」

紬は息を呑んで顔を上げた。

少し離れた場所で、望美と成哉が二人の子供の手を引いていた。

まるで家族そのもののように寄り添い、仏塔の前で仲睦まじく手を合わせていた。
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
8 チャプター
บทที่ 1
ฉันเป็นผู้หญิงที่มีความต้องการทางเพศสูงมากถึงแม้จะไม่เคยไปตรวจที่โรงพยาบาล แต่ฉันก็รู้ว่าตัวเองเป็นโรคเสพติดเซ็กส์แน่นอนโดยเฉพาะในช่วงตกไข่ ฉันต้องร่วมรักอย่างน้อยวันละสองถึงสามครั้ง ไม่อย่างนั้นทั้งตัวจะคันจนทนไม่ไหวเดิมทีสามีของฉันที่รูปร่างสูงใหญ่ และช่วยเติมเต็มความว่างเปล่าของฉันได้พอดีแต่เผอิญว่าช่วงนี้เขางานยุ่งมาก ต้องไปทำงานต่างจังหวัดเกือบครึ่งเดือนคราวนี้ ฉันก็ทนไม่ไหวจริง ๆ ทั้งเผลอใจลอยในเวลางานบ่อย ๆ แม้แต่การใช้เครื่องสั่นช่วยตัวเองทุกคืนก็ไม่สามารถตอบสนองความต้องการได้อีกแล้วในสมองคิดถึงแต่เรื่องผู้ชายถึงขั้นที่ว่าต้องพกกางเกงชั้นในสองตัวไว้ในกระเป๋าเพื่อเปลี่ยนตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นอาจจะต้องขายหน้าได้วันนั้นหลังเลิกงาน คนในรถไฟฟ้าใต้ดินเยอะมากเป็นพิเศษ ฉันเพิ่งถูกเบียดเข้าไปยืนนิ่ง ๆ ที่มุมหนึ่งก็รู้สึกถึงมือที่ร้อนผ่าวของผู้ชายคนหนึ่งอยู่ด้านหลัง ที่บีบสะโพกของฉันอย่างแรง“ไอ้โรคจิต!”ผู้หญิงสวย ๆ แทบทุกคนที่ต้องเดินทางด้วยรถไฟฟ้าใต้ดินมักจะเคยเจอพวกวิตถารฉันก็ไม่น่าจะรอดเช่นกันยิ่งวันนี้ฉันใส่กระโปรงสั้นแบบแนบเนื้อ แค่ก้มตัวเล็กน้อยก็เห็นส่วนล
続きを読む
บทที่ 2
ฉันรู้สึกได้ว่าเขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้นิ้วหัวแม่มือเกี่ยวขอบกางเกงชั้นในทั้งสองข้างของฉัน ค่อย ๆ รูดลงไปจนถึงขอบต้นขาแล้วม้วนเก็บไว้จากนั้นก็แหวกบั้นท้ายของฉันออก แล้วเอาส่วนที่ร้อนผ่าวและแข็งแกร่งมาแนบชิด พยายามดันไปข้างหน้าทีละน้อย ราวกับต้องการแทรกตัวเข้ามา“ไม่... ไม่ได้นะ”คนที่อยู่ด้านหลังคือพ่อสามีของตัวเองนะ จะเกิดความสัมพันธ์แบบนี้กับเขาได้ยังไงกัน?สติที่เหลืออยู่ทำให้ฉันกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ พยายามรักษาสติตัวเองเอาไว้ แล้วหันหลังกลับไปอย่างทันที“พ่อ... พ่อคะ คือ... หนูเองค่ะ”ฉันก้มหน้าลง ดึงกางเกงชั้นในขึ้น ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวจนแทบจะหยดเป็นเลือด ไม่กล้าสบตาพ่อสามีเลย“เอ่อ... เฟยเฟยเหรอเนี่ย”พ่อสามีดูเหมือนจะตกใจ รีบถอยหลังไปครึ่งก้าว หยุดการเคลื่อนไหวแทบจะในทันที สิ่งมหึมานั้นก็ปรากฏแก่สายตาของฉันฉันเบิกตากว้างทันทีนี่... นี่คือขนาดที่มนุษย์ควรจะมีเหรอ?ฉันไม่ใช่เด็กสาวที่ไร้เดียงสา ตรงกันข้าม ประสบการณ์ของฉันมากพอที่จะทำให้สาววัยเดียวกันต้องอับอาย แต่ของล้ำค่าที่ยิ่งใหญ่กว่าคนผิวดำของพ่อสามีนั้น ทำให้ฉันตกตะลึงในทันทีของสามีฉันก็ถือว่าไม่เล็กแล้ว แต่ข
続きを読む
บทที่ 3
เมื่อฉันพยายามเปิดไฟแต่เปิดไม่ติด จึงอาศัยความทรงจำของร่างกาย ทิ้งตัวนั่งลงบนโถส้วม แต่กลับพบว่าสัมผัสที่ได้รับนั้นผิดปกติไปอย่างสิ้นเชิงนี่... นี่มัน?ฉันบิดเอวและสะโพกโดยสัญชาตญาณ ร่างกายกระตุกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต เสียงกรีดร้องที่ดังแหลมกำลังจะหลุดออกจากลำคอ ก็ถูกมือหนาและแข็งแรงจากด้านหลังปิดปากไว้“ชู่ว์... เฟยเฟย พ่อเอง...”พ่อสามีแนบชิดอยู่ด้านหลังฉันทั้งร่าง มือหนึ่งปิดปากฉันไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งทาบบนหน้าอก โอบกอดฉันไว้ทั้งตัว“เมื่อกี้พ่ออาบน้ำอยู่แล้วไฟดับ พ่อเลยนั่งรอไฟมาบนโถส้วม แล้วเธอก็มานั่งทับพ่อเข้า...”พ่อสามีกระซิบข้างหูฉันราวกับคู่รักต้องยอมรับว่าในสภาพแวดล้อมที่มืดมิดเช่นนี้ เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ฉันก็สงบลงเกือบจะทันที ตระหนักได้ว่าผู้ชายที่อยู่ด้านหลังไม่ใช่คนร้าย แต่เป็นพ่อสามีของฉันเองแต่ไม่นาน หัวใจของฉันก็เริ่มเต้นเร็วขึ้นเพราะท่าทางของเราในตอนนี้ ดูเหมือนกับท่าร่วมรักแบบผู้หญิงอยู่ด้านบนของผู้ชายมากโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพ่อสามีสังเกตเห็นว่าร่างกายที่แข็งเกร็งของฉันเริ่มผ่อนคลายลงแล้ว เขาก็ปล่อยมือที่ปิดปากฉันออก แล้วใช้มืออีกข้างคลุมหน้าอกอีกข
続きを読む
บทที่ 4
ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันก็บาดแก้วหูราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัย ทำให้เส้นประสาทของฉันตึงเครียดถึงขีดสุด นั่นคือเสียงเรียกเข้าเฉพาะที่ฉันตั้งไว้ให้สามีเฉาโฉงเองก็ตกใจเช่นกัน เขาทำฉันหลุดมือตกลงบนพื้นฉันรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำให้ความรู้สึกสงบลง แต่ความตื่นเต้นนั้นกลับเหมือนควันไร้รูปร่างที่พันรอบตัวฉันไว้แน่น“ฮัลโหล ที่รัก มีอะไรเหรอคะ?”ปลายสาย เสียงของสามีอบอุ่นและคุ้นเคย “ที่รัก ที่นี่คืบหน้าไปอย่างราบรื่นมาก คาดว่าจะกลับบ้านได้วันศุกร์นี้แล้ว เธออยากได้อะไรเป็นของฝากไหม?”ฉัน... ไม่ได้อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ แค่คุณกลับมาก็พอ” ฉันตอบกลับไปเหมือนหุ่นยนต์ กลไก ทุกคำพูดเหมือนกับการเต้นรำบนปลายมีด ต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง กลัวว่าจะเผลอเผยความตื่นเต้นออกไปโดยไม่ตั้งใจเฉาโฉงแอบผลักประตูห้องนอนของฉันเข้ามา ในขณะที่ฉันกำลังคุยโทรศัพท์กับสามี เขาก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาทีละก้าว”ผมจำได้ว่าคุณอยากกินขนมโมจิที่นี่ งั้นผมซื้อกลับไปให้นะ...”ฉันนั่งอยู่ที่ขอบเตียง หันหลังให้ประตูห้องนอน ตอบคำพูดของสามีด้วยความตั้งใจ ขณะเด
続きを読む
บทที่ 5
มือของฉันสั่นเทา แต่ฉันบังคับตัวเองให้สงบ แล้วตอบสามี “ที่รักคะ ฉันคิดถึงคุณจัง วิดีโอคอลกันได้ไหม?”ฉันพยายามอย่างยิ่งที่จะใช้โทนเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเฉาโฉงเห็นการกระทำของฉัน แววตาของเขาฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คาดคิดว่าฉันจะทำแบบนี้ ฉันคิดว่า...เขาคงไม่อยากให้เฉาเฟยเห็นพฤติกรรมของเขาในตอนนี้“ตอนนี้เลยเหรอ?” สามีพูดด้วยความลังเลเล็กน้อย“ใช่ค่ะ ตอนนี้เลย” ฉันย้ำอย่างหนักแน่นดวงตาสองคู่ประสานกัน เป็นการต่อสู้ที่ไร้เสียง“ก็ได้ รอผมสักครู่นะ”เสียงตอบกลับของสามีดังมาจากโทรศัพท์ ทำให้ฉันรู้สึกฮึกเหิมขึ้นอีกหลายเท่าเฉาโฉงกำหมัดแน่นอย่างไม่เต็มใจ กำลังต่อสู้ทางจิตใจอย่างรุนแรงเห็นเขายังไม่มีท่าทีจะจากไป ฉันก็กดปุ่มวิดีโอคอลทันทีหน้าจอโทรศัพท์แสดงข้อความกำลังเชื่อมต่อ ฉันหันโทรศัพท์ไปทางเฉาโฉง เพื่อให้เขาเห็นหน้าจอวิดีโอคอลอย่างชัดเจนเพื่อให้ทันทีที่รับสาย ลูกชายของเขาก็จะปรากฏขึ้นทันทีใบหน้าของเฉาโฉงซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาดูเหมือนจะตกใจร่างกายของเขาแข็งค้างไปชั่วขณะ จากนั้นก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
続きを読む
บทที่ 6
ฉันรู้สึกขยะแขยงและหวาดกลัวอย่างรุนแรง รีบหันหลังกลับเพื่อจะหนี แต่เขากลับขวางทางฉันไว้ แถมยังพยายามจะจูบฉันด้วยฉันกรีดร้อง ใช้แรงทั้งหมดผลักเขาออก วิ่งเข้าไปในห้องนอนของฉัน แล้วรีบล็อกประตูทันทีฉันพิงประตู หอบหายใจอย่างหนัก หัวใจเต้นรัวไม่หยุดฉันรู้ว่าไม่สามารถให้ความหวังใด ๆ กับเฉาโฉงได้อีกแล้วพรุ่งนี้ฉันจะไปซื้อกล้องวงจรปิดฉันนอนลงบนเตียง แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่จิตใจกลับตื่นตัวอย่างผิดปกติฉันรู้ว่าตัวเองไม่สามารถผ่อนคลายความระมัดระวังได้ คืนนี้ฉันต้องตื่นอยู่ตลอดเวลาการนอนหลับในคืนนี้เป็นเรื่องทรมานสำหรับฉัน ในความฝันมีภาพของเฉาโฉงที่เต็มไปด้วยความไม่หวังดีปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้ฉันสะดุ้งตื่นจากความไม่สงบหลายครั้งทุกครั้งที่ถึงตอนกลางคืน ฉันรู้สึกได้ถึงภัยคุกคามที่มองไม่เห็นซึ่งซุ่มซ่อนอยู่ในความมืด ทำให้ฉันไม่สามารถวางใจได้เลยเช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่เฉาโฉงยังไม่ตื่น ฉันก็รีบตรงไปยังตลาดอิเล็กทรอนิกส์ทันทีที่นั่น ฉันเลือกกล้องวงจรปิดที่มีประสิทธิภาพสูงอย่างพิถีพิถันมันมีขนาดเล็ก ติดตั้งง่าย ซ่อนได้ และมีฟังก์ชันมองเห็นในเวลากลางคืน ทำให้สามารถจับภาพได้อย
続きを読む
บทที่ 7
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับมามีรอยยิ้มที่ชั่วร้ายเหมือนเดิม“แล้วไงล่ะ เขาจะรู้ก็ช่างมัน ฉันแก่ขนาดนี้แล้วจะกลัวอะไร”เสียงของเขาทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยการข่มขู่ ทุกคำพูดเหมือนเข็มที่แทงเข้าสู่หัวใจของฉันฉันใช้แรงทั้งหมดผลักมือของเขาออก กรีดร้องด้วยความตกใจ“ออกไปนะ! อย่าแตะต้องตัวฉัน!” เสียงของฉันสั่นเทา เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเฉาโฉงมีพละกำลังที่มากมาย เขาใช้มือข้างหนึ่งปิดปากฉันไว้ และอีกมือหนึ่งพยายามควบคุมร่างกายของฉัน“เธอเป็นของฉัน เธอหนีไม่พ้นหรอก” น้ำเสียงของเขาเผยให้เห็นความมั่นใจที่ผิดปกติฉันบิดตัวอย่างบ้าคลั่ง ใช้แรงทั้งหมดเตะและถีบ แต่เฉาโฉงดูเหมือนแทบไม่สะทนสะท้านจากการขัดขืนของฉันเลย พลังและน้ำหนักตัวของเขาทำให้ฉันดิ้นไม่หลุด“ปล่อยฉันนะ! ไอ้สารเลว!”ในความวุ่นวาย ดวงตาของฉันเหลือบไปเห็นโคมไฟตั้งโต๊ะบนหัวเตียงมันเป็นโคมไฟโลหะที่หนักอึ้ง ฐานของมันแข็งแรงพอที่จะใช้เป็นอาวุธป้องกันตัวได้ฉันใช้มือที่สั่นเทาจับที่คอของโคมไฟ กระชากมันออกจากปลั๊กอย่างรุนแรง ตั้งใจจะฟาดไปที่ศีรษะของเฉาโฉงเฉาโฉงเห็นฉันคว้าโคมไฟ แววตาของเขาก็ฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย รีบถอยห่าง
続きを読む
บทที่ 8
ในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล ทีมแพทย์และพยาบาลกำลังยุ่งอยู่กับการช่วยชีวิตเฉาโฉงฉันกับสามีนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกเย็น ๆ โดยไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงหายใจและเสียงหัวใจเต้นของกันและกันที่ดังก้องอยู่ในโถงทางเดินที่ว่างเปล่าใบหน้าของสามีเต็มไปด้วยความโกรธและความกังวล เขาถามคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจมานาน“ที่รัก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”ฉันถอนหายใจเบา ๆ แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันนี้ให้เขาฟัง“ไอ้สารเลว! เขาทำแบบนี้ได้ยังไง!”ฉันซบอยู่ในอ้อมกอดของสามี รู้สึกถึงความไร้พลังอย่างลึกซึ้งในขณะนั้นเอง ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก แพทย์ถอดหน้ากากอนามัยลง“คุณหมอ เป็นยังไงบ้างคะ?”สีหน้าของแพทย์เคร่งขรึม เสียงของเขาต่ำและเชื่องช้า ทุกคำพูดราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจของเรา“พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ผู้ป่วยได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะอย่างรุนแรง ทำให้สมองเสียหาย ส่งผลกระทบต่อความสามารถในการรับรู้ของเขาอย่างมาก”สามีของฉันยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างแรง“คุณหมายความว่า... เขาถูกตีจนกลายเป็นคนเสียสติเหรอครับ?”แพทย์พยักหน้าอย่างหนักแน่น เพื่อยืนยันความจริงที่โหดร้ายนี้“
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status