Short
สะใภ้แสนดีของพ่อสามี

สะใภ้แสนดีของพ่อสามี

โดย:  กระต่ายนัมบะจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
8บท
34.1Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

“ฟินไหม... ได้เล่นกับหญิงสาววัยกำลังสวยแบบฉันครั้งแรก... คงจะฟินน่าดูเลยใช่ไหม?” ในห้องที่มืดสลัว ฉันซ่อนใบหน้าไว้ใต้ผ้าห่ม เปลือยเปล่าทั้งตัว คุกเข่าคว่ำหน้าอยู่บนเตียง พยายามแอ่นบั้นท้ายเพื่อรองรับผู้ชายที่อยู่ด้านหลัง แม้จะไม่ต้องจงใจเปรียบเทียบ ฉันก็สามารถสัมผัสได้ถึงความแตกต่าง ร่างกายของพ่อสามีแข็งแกร่งกว่าลูกชายของเขามากนัก...

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

朝釣りをしていたおじさんに発見された青山一葉(あおやま かずは)。おじさんの投げた釣り針が彼女の体に引っかかり、どれだけ引いても動かない。近づいてみると、水に浮かぶ彼女の姿に気付き、釣竿も放り出して、震える足で警察に駆け込んだ。

警察が引き上げた時には、一葉の息はかすかに残るだけだった。

救命センターの医師たちは、もう助からないと判断を下した。

家族も見放したのか、誰一人病院に彼女の姿を見に来なかった。

でも、どういうわけか一葉は生き延びた。医学的奇跡と呼ばれるほどに。

落下した時の一瞬の痛みより、目覚めてからの全身の傷の方が地獄のような苦しみだった。

人間の骨は全部で206本。その半分以上、108本もの骨が彼女の体内で折れていた。いくつかは粉々になり、大小様々な傷が全身を覆い、生きていることが苦痛だった。

動くことも、誰かに触れられることも一葉には恐怖でしかなかった。

看護師が点滴をする時、手の甲を軽く押さえて血管を探るだけで、一葉の額に冷や汗が吹き出るほどの痛みが走った。

やっと六本の点滴が終わり、少し眠ろうとした時のことだった。

深水言吾(ふかみ げんご)の秘書が部屋に入ってきた。

「奥様、社長が優花(ゆうか)さんへの謝罪に奥様のご同行をお願いしたいとのことで、お迎えに参りました」

ベッドから動くこともできない一葉は、呆然と秘書を見つめた。怪我した頭では、その意味を理解するのに時間がかかった。

「奥様、早めに身支度をお願いできますでしょうか。また社長のお怒りを買うことは避けたいのですが......今回は優花さんまで誘拐事件に巻き込んでしまい、社長は相当お怒りです。

優花さんは社長の大切な方ですから、ご存知の通り......」

秘書の声は丁寧だったが、その口調には明らかな焦りと軽蔑が滲んでいた。

一葉は状況を理解すると、思わず苦笑いが漏れた。

なんて素晴らしい夫に巡り会えたことか。

誘拐犯に崖の上で「どちらか一人だけ助けてやる」と言われた時、彼は躊躇う様子もなく初恋の人を選んで、こっちを死地に追いやった。

そして今、自分が九死に一生を得て、まだ指一本動かすことすらままならない状態なのに、彼の大切な人に謝罪しろというのか。

一葉は震える唇を必死に動かし、かすれた声で言った。「言吾さんにお伝えください。謝罪は結構です。私からの詫び代わりに、あの方を優花さんにお譲りします。末永くお幸せに。お子様にも恵まれますように」

言い終えると、一葉は目を閉じた。もう一言も話す気力が残っていなかった。

痛い。とても痛い。全身の傷が無数の牙で彼女を食い千切るように痛んだ。もう耐えられない。早く眠りたい。

眠れば、この痛みからも解放される。

点滴には鎮静剤が混ぜられていたのだろう。すぐに一葉の意識が遠のいていった。

どれくらい眠っていたのだろう。

一葉が目を開けた時。

深水言吾の怒りに染まった瞳と目が合った。

普段から高慢で気位の高い男だが、怒りを帯びた姿はより一層冷たく、恐ろしかった。

思わず一葉の体が震えた。

「なぜ優花に謝罪に行かなかった?お前のせいで誘拐されて風邪まで引いたんだぞ。分かっているのか?

何度言えば分かる?俺と彼女の間には何もない。なぜそんな言葉で彼女を侮辱する?

いい加減、お前の妄想は止めろ。すべてがお前の考えた通りだと思うな」

一葉は彼を呆然と見つめた。まるで見知らぬ人を見ているようだった。

かつては自分の手に小さな傷一つできただけで、目を赤くして心配してくれた人なのに。

今や自分は全身包帯でミイラのよう。指一本動かすこともままならないのに、彼の目には映っていない。ただ優花が風邪を引いたことばかり気にかけている。

「言吾さん......」一葉は震える声で言った。「私、重傷なの。手すら動かせないほど......」

この言葉を聞けば、せめて一度はこっちを見てくれるかと思った。妻である自分を死に追いやり、このような重傷を負わせたことに、少しは後ろめたさを感じてくれるかと。

でも......

言吾は冷笑を浮かべ、嘲るような声で言った。「本当に怪我をしているとは思えないが、仮に本当だとしても、すべてお前の自業自得だろう?」

一葉は言葉を失い、彼をただ見つめたまま、思わず苦笑いを浮かべた。

七年の愛情が、こんな形で終わるなんて。

自嘲的な笑みを浮かべた一葉の表情を見てか、一瞬だけ彼の眼差しが柔らかくなった。だが、すぐにまた苛立ちと嘲りの色が戻る。「一葉、お前の演技力も随分と上達したようだな」

「包帯の巻き方も、まるで本物みたいじゃないか」そう言いながら、彼は一葉の体を覆う包帯を乱暴に引っ張った。

かすかな接触さえ死ぬほどの痛みを伴うのに、この乱暴な扱いに、一葉は息すら満足に出来なくなった。

一葉が苦しむ間も与えず、彼は彼女の腕を強く押さえつけた。「これは何だ?血か?色合いもリアルだな。本物の血でも買ったのか?医療資源の無駄遣いもいい加減にしろよ」

やっと接合したばかりの骨を、彼は容赦なく押さえつける。

その瞬間、心臓が止まるような激痛が一葉の体を走った。

一瞬のうちに、冷や汗で全身が水に浸かったかのように濡れそぼった。

顔から血の気が失せ、死人のように青ざめていく。

必死で口を開き、止めてくれと懇願しようとしたが、痛みで一葉は声すら出せなかった。

深水言吾が顔を下げ、一葉の蒼白な顔を見た時、やっと何かがおかしいと気付いたようだった。「お前......」

だが、その言葉は途中で携帯の着信音に遮られた。

特別な着信音に、彼は一葉から目を離し、すぐさま電話に出た。

「心配するな、今すぐ行く!」

慌ただしく部屋を出ていく彼は、振り返りもしなかった。

急いでいたせいか、一葉の体に繋がれた点滴のチューブの一本が外れてしまった。

途端に、一葉は呼吸が出来なくなった。

必死で彼を呼び止めようとした。医者を呼んで欲しいと懇願したかった。

でも、どんなに努力しても、かすかな声すら出せない。

息苦しさは増すばかり。まるで誰かに喉を強く握られているような感覚が一葉を襲った。。

意識が闇に沈みゆく中で、一葉は思った。これで本当に死ぬのかもしれないと。

誘拐犯の手にかかることもなく、崖から転落して岩場に打ち付けられた時も死ねなかった自分が、最後は最愛の人の手によって命を落とすなんて、誰が想像しただろう。

自分の全てを捧げて愛した人なのに。

その瞬間、一葉の胸に走った痛みは、これまでの全ての苦痛を凌駕していた。

もう二度と、愛なんてしたくない。そう思えるほどの痛みだった。

......

神は一葉を愛しているのか、それとも嘲笑っているのか。

また一度、死のすぐ傍まで行きながら、一葉は生き延びた。

「奇跡的ですね」と医師に褒められた命の強さ。

看護師長が帰宅前に一度見回りをしようと思い立ったのが幸いだったと医師は言う。もし彼女が異変に気付かず、救急処置室に運ばれるのが数分遅れていたら、一葉の命は消えていたという。

「これほどの生命力は初めて見ました」と医師が言った。

一葉は言葉も見つからず、ただ微かに笑みを返すことしかできなかった。

今回目覚めてから、何か大切なものを失くしたような不思議な虚しさが彼女の心の中に残っている。幼い頃から今までの記憶を辿っても、何一つ欠けているようには思えないのに。

ただ、点滴のチューブがどうして外れたのかだけは、どうしても思い出せない。

医師は「これだけの重傷を負えば、一時的な記憶の欠落は珍しくありません。今は焦らず、治療に専念しましょう」と諭してくれた。

その通りだと一葉は思った。

それ以上、深く考えることはやめにした。

二度目の傷害で症状は更に悪化し、二ヶ月以上もベッドから動けない日々が続いた。

やっと体を動かせるようになっても、一葉の手足の動きは鈍く不自由なままだった。

喉が渇いて堪らないのに、テーブルの水差しに手が届かない。やっとの思いで冷や汗を流しながら掴んだものの、震える手が裏切り、グラスは床に落ちた。

床一面に広がる水を見つめながら、一葉はより一層の渇きを覚えた。

もう一杯注ごうとした瞬間、長身の男が突然部屋に飛び込んできた。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
8
บทที่ 1
ฉันเป็นผู้หญิงที่มีความต้องการทางเพศสูงมากถึงแม้จะไม่เคยไปตรวจที่โรงพยาบาล แต่ฉันก็รู้ว่าตัวเองเป็นโรคเสพติดเซ็กส์แน่นอนโดยเฉพาะในช่วงตกไข่ ฉันต้องร่วมรักอย่างน้อยวันละสองถึงสามครั้ง ไม่อย่างนั้นทั้งตัวจะคันจนทนไม่ไหวเดิมทีสามีของฉันที่รูปร่างสูงใหญ่ และช่วยเติมเต็มความว่างเปล่าของฉันได้พอดีแต่เผอิญว่าช่วงนี้เขางานยุ่งมาก ต้องไปทำงานต่างจังหวัดเกือบครึ่งเดือนคราวนี้ ฉันก็ทนไม่ไหวจริง ๆ ทั้งเผลอใจลอยในเวลางานบ่อย ๆ แม้แต่การใช้เครื่องสั่นช่วยตัวเองทุกคืนก็ไม่สามารถตอบสนองความต้องการได้อีกแล้วในสมองคิดถึงแต่เรื่องผู้ชายถึงขั้นที่ว่าต้องพกกางเกงชั้นในสองตัวไว้ในกระเป๋าเพื่อเปลี่ยนตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นอาจจะต้องขายหน้าได้วันนั้นหลังเลิกงาน คนในรถไฟฟ้าใต้ดินเยอะมากเป็นพิเศษ ฉันเพิ่งถูกเบียดเข้าไปยืนนิ่ง ๆ ที่มุมหนึ่งก็รู้สึกถึงมือที่ร้อนผ่าวของผู้ชายคนหนึ่งอยู่ด้านหลัง ที่บีบสะโพกของฉันอย่างแรง“ไอ้โรคจิต!”ผู้หญิงสวย ๆ แทบทุกคนที่ต้องเดินทางด้วยรถไฟฟ้าใต้ดินมักจะเคยเจอพวกวิตถารฉันก็ไม่น่าจะรอดเช่นกันยิ่งวันนี้ฉันใส่กระโปรงสั้นแบบแนบเนื้อ แค่ก้มตัวเล็กน้อยก็เห็นส่วนล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
ฉันรู้สึกได้ว่าเขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้นิ้วหัวแม่มือเกี่ยวขอบกางเกงชั้นในทั้งสองข้างของฉัน ค่อย ๆ รูดลงไปจนถึงขอบต้นขาแล้วม้วนเก็บไว้จากนั้นก็แหวกบั้นท้ายของฉันออก แล้วเอาส่วนที่ร้อนผ่าวและแข็งแกร่งมาแนบชิด พยายามดันไปข้างหน้าทีละน้อย ราวกับต้องการแทรกตัวเข้ามา“ไม่... ไม่ได้นะ”คนที่อยู่ด้านหลังคือพ่อสามีของตัวเองนะ จะเกิดความสัมพันธ์แบบนี้กับเขาได้ยังไงกัน?สติที่เหลืออยู่ทำให้ฉันกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ พยายามรักษาสติตัวเองเอาไว้ แล้วหันหลังกลับไปอย่างทันที“พ่อ... พ่อคะ คือ... หนูเองค่ะ”ฉันก้มหน้าลง ดึงกางเกงชั้นในขึ้น ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวจนแทบจะหยดเป็นเลือด ไม่กล้าสบตาพ่อสามีเลย“เอ่อ... เฟยเฟยเหรอเนี่ย”พ่อสามีดูเหมือนจะตกใจ รีบถอยหลังไปครึ่งก้าว หยุดการเคลื่อนไหวแทบจะในทันที สิ่งมหึมานั้นก็ปรากฏแก่สายตาของฉันฉันเบิกตากว้างทันทีนี่... นี่คือขนาดที่มนุษย์ควรจะมีเหรอ?ฉันไม่ใช่เด็กสาวที่ไร้เดียงสา ตรงกันข้าม ประสบการณ์ของฉันมากพอที่จะทำให้สาววัยเดียวกันต้องอับอาย แต่ของล้ำค่าที่ยิ่งใหญ่กว่าคนผิวดำของพ่อสามีนั้น ทำให้ฉันตกตะลึงในทันทีของสามีฉันก็ถือว่าไม่เล็กแล้ว แต่ข
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
เมื่อฉันพยายามเปิดไฟแต่เปิดไม่ติด จึงอาศัยความทรงจำของร่างกาย ทิ้งตัวนั่งลงบนโถส้วม แต่กลับพบว่าสัมผัสที่ได้รับนั้นผิดปกติไปอย่างสิ้นเชิงนี่... นี่มัน?ฉันบิดเอวและสะโพกโดยสัญชาตญาณ ร่างกายกระตุกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต เสียงกรีดร้องที่ดังแหลมกำลังจะหลุดออกจากลำคอ ก็ถูกมือหนาและแข็งแรงจากด้านหลังปิดปากไว้“ชู่ว์... เฟยเฟย พ่อเอง...”พ่อสามีแนบชิดอยู่ด้านหลังฉันทั้งร่าง มือหนึ่งปิดปากฉันไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งทาบบนหน้าอก โอบกอดฉันไว้ทั้งตัว“เมื่อกี้พ่ออาบน้ำอยู่แล้วไฟดับ พ่อเลยนั่งรอไฟมาบนโถส้วม แล้วเธอก็มานั่งทับพ่อเข้า...”พ่อสามีกระซิบข้างหูฉันราวกับคู่รักต้องยอมรับว่าในสภาพแวดล้อมที่มืดมิดเช่นนี้ เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ฉันก็สงบลงเกือบจะทันที ตระหนักได้ว่าผู้ชายที่อยู่ด้านหลังไม่ใช่คนร้าย แต่เป็นพ่อสามีของฉันเองแต่ไม่นาน หัวใจของฉันก็เริ่มเต้นเร็วขึ้นเพราะท่าทางของเราในตอนนี้ ดูเหมือนกับท่าร่วมรักแบบผู้หญิงอยู่ด้านบนของผู้ชายมากโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพ่อสามีสังเกตเห็นว่าร่างกายที่แข็งเกร็งของฉันเริ่มผ่อนคลายลงแล้ว เขาก็ปล่อยมือที่ปิดปากฉันออก แล้วใช้มืออีกข้างคลุมหน้าอกอีกข
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันก็บาดแก้วหูราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัย ทำให้เส้นประสาทของฉันตึงเครียดถึงขีดสุด นั่นคือเสียงเรียกเข้าเฉพาะที่ฉันตั้งไว้ให้สามีเฉาโฉงเองก็ตกใจเช่นกัน เขาทำฉันหลุดมือตกลงบนพื้นฉันรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำให้ความรู้สึกสงบลง แต่ความตื่นเต้นนั้นกลับเหมือนควันไร้รูปร่างที่พันรอบตัวฉันไว้แน่น“ฮัลโหล ที่รัก มีอะไรเหรอคะ?”ปลายสาย เสียงของสามีอบอุ่นและคุ้นเคย “ที่รัก ที่นี่คืบหน้าไปอย่างราบรื่นมาก คาดว่าจะกลับบ้านได้วันศุกร์นี้แล้ว เธออยากได้อะไรเป็นของฝากไหม?”ฉัน... ไม่ได้อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ แค่คุณกลับมาก็พอ” ฉันตอบกลับไปเหมือนหุ่นยนต์ กลไก ทุกคำพูดเหมือนกับการเต้นรำบนปลายมีด ต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง กลัวว่าจะเผลอเผยความตื่นเต้นออกไปโดยไม่ตั้งใจเฉาโฉงแอบผลักประตูห้องนอนของฉันเข้ามา ในขณะที่ฉันกำลังคุยโทรศัพท์กับสามี เขาก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาทีละก้าว”ผมจำได้ว่าคุณอยากกินขนมโมจิที่นี่ งั้นผมซื้อกลับไปให้นะ...”ฉันนั่งอยู่ที่ขอบเตียง หันหลังให้ประตูห้องนอน ตอบคำพูดของสามีด้วยความตั้งใจ ขณะเด
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
มือของฉันสั่นเทา แต่ฉันบังคับตัวเองให้สงบ แล้วตอบสามี “ที่รักคะ ฉันคิดถึงคุณจัง วิดีโอคอลกันได้ไหม?”ฉันพยายามอย่างยิ่งที่จะใช้โทนเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเฉาโฉงเห็นการกระทำของฉัน แววตาของเขาฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คาดคิดว่าฉันจะทำแบบนี้ ฉันคิดว่า...เขาคงไม่อยากให้เฉาเฟยเห็นพฤติกรรมของเขาในตอนนี้“ตอนนี้เลยเหรอ?” สามีพูดด้วยความลังเลเล็กน้อย“ใช่ค่ะ ตอนนี้เลย” ฉันย้ำอย่างหนักแน่นดวงตาสองคู่ประสานกัน เป็นการต่อสู้ที่ไร้เสียง“ก็ได้ รอผมสักครู่นะ”เสียงตอบกลับของสามีดังมาจากโทรศัพท์ ทำให้ฉันรู้สึกฮึกเหิมขึ้นอีกหลายเท่าเฉาโฉงกำหมัดแน่นอย่างไม่เต็มใจ กำลังต่อสู้ทางจิตใจอย่างรุนแรงเห็นเขายังไม่มีท่าทีจะจากไป ฉันก็กดปุ่มวิดีโอคอลทันทีหน้าจอโทรศัพท์แสดงข้อความกำลังเชื่อมต่อ ฉันหันโทรศัพท์ไปทางเฉาโฉง เพื่อให้เขาเห็นหน้าจอวิดีโอคอลอย่างชัดเจนเพื่อให้ทันทีที่รับสาย ลูกชายของเขาก็จะปรากฏขึ้นทันทีใบหน้าของเฉาโฉงซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาดูเหมือนจะตกใจร่างกายของเขาแข็งค้างไปชั่วขณะ จากนั้นก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
ฉันรู้สึกขยะแขยงและหวาดกลัวอย่างรุนแรง รีบหันหลังกลับเพื่อจะหนี แต่เขากลับขวางทางฉันไว้ แถมยังพยายามจะจูบฉันด้วยฉันกรีดร้อง ใช้แรงทั้งหมดผลักเขาออก วิ่งเข้าไปในห้องนอนของฉัน แล้วรีบล็อกประตูทันทีฉันพิงประตู หอบหายใจอย่างหนัก หัวใจเต้นรัวไม่หยุดฉันรู้ว่าไม่สามารถให้ความหวังใด ๆ กับเฉาโฉงได้อีกแล้วพรุ่งนี้ฉันจะไปซื้อกล้องวงจรปิดฉันนอนลงบนเตียง แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่จิตใจกลับตื่นตัวอย่างผิดปกติฉันรู้ว่าตัวเองไม่สามารถผ่อนคลายความระมัดระวังได้ คืนนี้ฉันต้องตื่นอยู่ตลอดเวลาการนอนหลับในคืนนี้เป็นเรื่องทรมานสำหรับฉัน ในความฝันมีภาพของเฉาโฉงที่เต็มไปด้วยความไม่หวังดีปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้ฉันสะดุ้งตื่นจากความไม่สงบหลายครั้งทุกครั้งที่ถึงตอนกลางคืน ฉันรู้สึกได้ถึงภัยคุกคามที่มองไม่เห็นซึ่งซุ่มซ่อนอยู่ในความมืด ทำให้ฉันไม่สามารถวางใจได้เลยเช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่เฉาโฉงยังไม่ตื่น ฉันก็รีบตรงไปยังตลาดอิเล็กทรอนิกส์ทันทีที่นั่น ฉันเลือกกล้องวงจรปิดที่มีประสิทธิภาพสูงอย่างพิถีพิถันมันมีขนาดเล็ก ติดตั้งง่าย ซ่อนได้ และมีฟังก์ชันมองเห็นในเวลากลางคืน ทำให้สามารถจับภาพได้อย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับมามีรอยยิ้มที่ชั่วร้ายเหมือนเดิม“แล้วไงล่ะ เขาจะรู้ก็ช่างมัน ฉันแก่ขนาดนี้แล้วจะกลัวอะไร”เสียงของเขาทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยการข่มขู่ ทุกคำพูดเหมือนเข็มที่แทงเข้าสู่หัวใจของฉันฉันใช้แรงทั้งหมดผลักมือของเขาออก กรีดร้องด้วยความตกใจ“ออกไปนะ! อย่าแตะต้องตัวฉัน!” เสียงของฉันสั่นเทา เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเฉาโฉงมีพละกำลังที่มากมาย เขาใช้มือข้างหนึ่งปิดปากฉันไว้ และอีกมือหนึ่งพยายามควบคุมร่างกายของฉัน“เธอเป็นของฉัน เธอหนีไม่พ้นหรอก” น้ำเสียงของเขาเผยให้เห็นความมั่นใจที่ผิดปกติฉันบิดตัวอย่างบ้าคลั่ง ใช้แรงทั้งหมดเตะและถีบ แต่เฉาโฉงดูเหมือนแทบไม่สะทนสะท้านจากการขัดขืนของฉันเลย พลังและน้ำหนักตัวของเขาทำให้ฉันดิ้นไม่หลุด“ปล่อยฉันนะ! ไอ้สารเลว!”ในความวุ่นวาย ดวงตาของฉันเหลือบไปเห็นโคมไฟตั้งโต๊ะบนหัวเตียงมันเป็นโคมไฟโลหะที่หนักอึ้ง ฐานของมันแข็งแรงพอที่จะใช้เป็นอาวุธป้องกันตัวได้ฉันใช้มือที่สั่นเทาจับที่คอของโคมไฟ กระชากมันออกจากปลั๊กอย่างรุนแรง ตั้งใจจะฟาดไปที่ศีรษะของเฉาโฉงเฉาโฉงเห็นฉันคว้าโคมไฟ แววตาของเขาก็ฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย รีบถอยห่าง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
ในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล ทีมแพทย์และพยาบาลกำลังยุ่งอยู่กับการช่วยชีวิตเฉาโฉงฉันกับสามีนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกเย็น ๆ โดยไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงหายใจและเสียงหัวใจเต้นของกันและกันที่ดังก้องอยู่ในโถงทางเดินที่ว่างเปล่าใบหน้าของสามีเต็มไปด้วยความโกรธและความกังวล เขาถามคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจมานาน“ที่รัก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”ฉันถอนหายใจเบา ๆ แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันนี้ให้เขาฟัง“ไอ้สารเลว! เขาทำแบบนี้ได้ยังไง!”ฉันซบอยู่ในอ้อมกอดของสามี รู้สึกถึงความไร้พลังอย่างลึกซึ้งในขณะนั้นเอง ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก แพทย์ถอดหน้ากากอนามัยลง“คุณหมอ เป็นยังไงบ้างคะ?”สีหน้าของแพทย์เคร่งขรึม เสียงของเขาต่ำและเชื่องช้า ทุกคำพูดราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจของเรา“พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ผู้ป่วยได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะอย่างรุนแรง ทำให้สมองเสียหาย ส่งผลกระทบต่อความสามารถในการรับรู้ของเขาอย่างมาก”สามีของฉันยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างแรง“คุณหมายความว่า... เขาถูกตีจนกลายเป็นคนเสียสติเหรอครับ?”แพทย์พยักหน้าอย่างหนักแน่น เพื่อยืนยันความจริงที่โหดร้ายนี้“
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status