Short
สะใภ้แสนดีของพ่อสามี

สะใภ้แสนดีของพ่อสามี

By:  กระต่ายนัมบะCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
8Chapters
50.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ฟินไหม... ได้เล่นกับหญิงสาววัยกำลังสวยแบบฉันครั้งแรก... คงจะฟินน่าดูเลยใช่ไหม?” ในห้องที่มืดสลัว ฉันซ่อนใบหน้าไว้ใต้ผ้าห่ม เปลือยเปล่าทั้งตัว คุกเข่าคว่ำหน้าอยู่บนเตียง พยายามแอ่นบั้นท้ายเพื่อรองรับผู้ชายที่อยู่ด้านหลัง แม้จะไม่ต้องจงใจเปรียบเทียบ ฉันก็สามารถสัมผัสได้ถึงความแตกต่าง ร่างกายของพ่อสามีแข็งแกร่งกว่าลูกชายของเขามากนัก...

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Catalina llevaba cuatro años casada con Leo.

Ella lo amaba con locura, pero él estaba indiferente.

Todos decían que Catalina jamás podría dejar a Leo.

Ella también lo creía.

Hasta que llevó al niño que apadrinaban a cenar a un restaurante.

Y escuchó a los amigos de Leo bromear:

—Ahora entiendo por qué le pediste a Catalina que apadrinara a ese niño.

—Resulta que es el hijo de Laura.

—Leo, qué bueno eres, ¿ni siquiera guardas rencor después de que Laura te dejara para casarse y tener hijos?

—¿Rencor? Ella es el único amor de Leo.

—Con lo inútil que es Catalina, ¿cómo va a merecer a Leo?

—Cuando murió su madre biológica, su madrastra ya estaba embarazada, y su padre siempre fue tan parcial.

—Si no fuera por Leo, ¿tendría ella la posición que tiene hoy?

—Pero si hablamos de divorcio, seguro que Catalina no querrá.

—Ella lo ama tanto, preferiría morir antes que separarse.

El hombre estaba sentado en el puesto principal, con un cigarrillo entre los dedos.

Entre el humo, sus ojos traslucían un cansancio.

Miró por la ventana y, al oír aquellos comentarios, esbozó una sonrisa burlona sin decir nada.

Su traje negro, de corte impecable, resaltaba sus hombros anchos y cintura estrecha, irradiando una presencia imponente.

El cuello de la camisa estaba desabrochado y le daba un aire de autoridad.

Tenía rasgos profundos, mandíbula afilada y labios finos.

Con solo estar sentado allí transmitía la distancia y el control propio de quien está en la cima.

Fuera del salón privado, Catalina apretaba el picaporte con todas sus fuerzas.

El mundo pareció derrumbarse de repente.

Su mente quedó en blanco.

Así se sentía cuando el amor se hacía trizas.

Casi no pudo respirar.

Como si le hubieran arrancado un pedazo del corazón.

Era un dolor que calaba hasta los huesos.

Laura Suárez.

La madre del niño que estaba a su lado.

Le amputaron la pierna derecha por debajo de la rodilla.

Criaba sola a su hijo trabajando.

Un año atrás, ella y Leo habían apadrinado al hijo de Laura, un niño prodigio con trastorno del procesamiento sensorial.

Vivían en una zona remota.

Leo propuso traer al niño a estudiar a Ajina, donde los recursos educativos y médicos eran mejores.

Y ella se mató buscando escuela y casa, instalando a los dos.

Repasó los detalles una y otra vez.

Cuanto más pensaba, más ridícula y patética se sentía.

Ella quería tener un bebé.

Él siempre decía que no había prisa.

Resultaba que solo con ella no había prisa.

Ella dijo que le cambiara a Laura una prótesis más cara y él se ofreció a encargarse.

No era por consideración hacia ella.

Era por Laura.

Casarse con ella había sido un berrinche por Laura.

Su existencia era una broma.

Empujó la puerta y entró.

Su rostro, siempre radiante y deslumbrante, ahora estaba frío y silencioso en la sombra.

Todos levantaron la vista y miraron a Catalina.

Había sorpresa, confusión, desconcierto.

Pero lo más evidente era la indiferencia, frialdad e incluso desprecio.

Solo uno permaneció tranquilo.

Le echó un vistazo.

Catalina sostuvo su mirada, buscando algún indicio de rareza.

No encontró nada.

Como si él estuviera completamente seguro de que, aunque ella hubiera escuchado la verdad de su infidelidad, seguiría sin poder dejarlo.

Tampoco había nadie allí que hablara por ella.

Nunca había encajado en su mundo.

Sus amigos eran magnates empresariales y genios de todo tipo.

Y ella, una inútil que solo sabía comer, beber y divertirse, no tenía nada en común con ellos.

Incluso su mera presencia rebajaba su nivel.

Por eso no la querían allí.

Por su carácter, debería haber volcado toda la mesa, armado un escándalo y que todo el mundo se enterara.

Pero no lo hizo hoy.

Estaba más calmada que nunca.

Por fin aprendió las palabras que Leo siempre le repetía:

"Catalina, sé madura, no dejes que las emociones te controlen."

—Catalina, siéntate —dijo alguien fingiendo normalidad.

En la entrada, Laura apareció de nuevo sirviendo la comida.

Llevaba una bandeja de cristal más grande que su cabeza.

Se repletó de hielo picado que le hacía doblar las muñecas.

Alguien se levantó enseguida, la ayudó a colocar la bandeja y de paso la invitó a sentarse.

Laura se sentó justo en el único lugar vacío: al lado de Leo.

Catalina se quedó de pie, sola, como una intrusa.

—Laura, ¿por qué tienes que hacer un trabajo tan pesado?

—¿Acaso Leo no te da suficiente dinero?

—Este trabajo está bien.

—Gano mi dinero con mis propias manos, me siento muy bien...

Laura articulaba cada palabra con claridad, negándose a mostrar la menor vulnerabilidad.

Un mesero entró empujando un pastel de más de diez pisos.

Era el pastel que Catalina había hecho con sus propias manos.

Durante todo un mes, desde la mañana hasta la noche, había estado ensayando un ballet para una función benéfica y preparando una presentación.

Sacaba tiempo de donde comía para aprender a hacer pasteles con un pastelero.

Todo para el cuarto aniversario de bodas.

Dentro del pastel había escondido un anillo.

Hacía mucho que Leo no usaba el suyo.

Dijo que lo había perdido.

Ella viajó al extranjero para encontrar al diseñador original del anillo y mandó a hacer uno exactamente igual.

—Leo, ¿le pediste un pastel a Laura?

Todos miraban a Laura con sonrisas cómplices.

—¡Laura, bienvenida de vuelta!

Catalina miró a Leo.

Él alzó su copa junto con los demás, sin importarle en absoluto el origen del pastel.

El primer trozo se lo dieron a Laura.

Al cortarlo, algo brilló.

Laura miró con sorpresa el anillo semienterrado en el pastel.

—Esto es...

El ambiente estalló.

—¡Un anillo! ¡Es una propuesta!

—¡Que se besen, que se besen!

—¡Beso, beso!

Sonó un golpe seco en este momento.

El pastel cayó al suelo.

El lugar, antes espléndido, quedó sumido en el caos.

—¡Catalina! ¿Qué haces? ¡Te has vuelto loca!

Todos la miraron sin ocultar su furia.

Ante la mirada atónita de todos, Catalina se quitó el anillo de bodas de su dedo y lo arrojó entre los restos del pastel.

Lo había llevado puesto cuatro años.

En su dedo quedaba una marca profunda.

No sabía cuánto tardaría en desaparecer, pero el anillo ya no estaba.

Algún día, la marca también se iría.

—Leo Cantú, olvídate del aniversario.

—Divorciémonos.

Catalina dijo, sintiendo el vacío en sus dedos y el dolor en su corazón.

Todos pusieron cara de ya haber visto esto antes.

Catalina solía enfadarse y amenazar con divorciarse, pero al poco tiempo volvía suplicando.

Ese divorcio nunca iba a concretarse.

—No vayas a arrepentirte cuando te despiertes —dijo Leo con tono ligero y tranquilo.

—Sé consecuente.

—No vengas mañana a hacer berrinches.

—Tranquilo, no lo haré.

Ellos no lo sabían, esta vez, Catalina hablaba en serio.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
8 Chapters
บทที่ 1
ฉันเป็นผู้หญิงที่มีความต้องการทางเพศสูงมากถึงแม้จะไม่เคยไปตรวจที่โรงพยาบาล แต่ฉันก็รู้ว่าตัวเองเป็นโรคเสพติดเซ็กส์แน่นอนโดยเฉพาะในช่วงตกไข่ ฉันต้องร่วมรักอย่างน้อยวันละสองถึงสามครั้ง ไม่อย่างนั้นทั้งตัวจะคันจนทนไม่ไหวเดิมทีสามีของฉันที่รูปร่างสูงใหญ่ และช่วยเติมเต็มความว่างเปล่าของฉันได้พอดีแต่เผอิญว่าช่วงนี้เขางานยุ่งมาก ต้องไปทำงานต่างจังหวัดเกือบครึ่งเดือนคราวนี้ ฉันก็ทนไม่ไหวจริง ๆ ทั้งเผลอใจลอยในเวลางานบ่อย ๆ แม้แต่การใช้เครื่องสั่นช่วยตัวเองทุกคืนก็ไม่สามารถตอบสนองความต้องการได้อีกแล้วในสมองคิดถึงแต่เรื่องผู้ชายถึงขั้นที่ว่าต้องพกกางเกงชั้นในสองตัวไว้ในกระเป๋าเพื่อเปลี่ยนตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นอาจจะต้องขายหน้าได้วันนั้นหลังเลิกงาน คนในรถไฟฟ้าใต้ดินเยอะมากเป็นพิเศษ ฉันเพิ่งถูกเบียดเข้าไปยืนนิ่ง ๆ ที่มุมหนึ่งก็รู้สึกถึงมือที่ร้อนผ่าวของผู้ชายคนหนึ่งอยู่ด้านหลัง ที่บีบสะโพกของฉันอย่างแรง“ไอ้โรคจิต!”ผู้หญิงสวย ๆ แทบทุกคนที่ต้องเดินทางด้วยรถไฟฟ้าใต้ดินมักจะเคยเจอพวกวิตถารฉันก็ไม่น่าจะรอดเช่นกันยิ่งวันนี้ฉันใส่กระโปรงสั้นแบบแนบเนื้อ แค่ก้มตัวเล็กน้อยก็เห็นส่วนล
Read more
บทที่ 2
ฉันรู้สึกได้ว่าเขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้นิ้วหัวแม่มือเกี่ยวขอบกางเกงชั้นในทั้งสองข้างของฉัน ค่อย ๆ รูดลงไปจนถึงขอบต้นขาแล้วม้วนเก็บไว้จากนั้นก็แหวกบั้นท้ายของฉันออก แล้วเอาส่วนที่ร้อนผ่าวและแข็งแกร่งมาแนบชิด พยายามดันไปข้างหน้าทีละน้อย ราวกับต้องการแทรกตัวเข้ามา“ไม่... ไม่ได้นะ”คนที่อยู่ด้านหลังคือพ่อสามีของตัวเองนะ จะเกิดความสัมพันธ์แบบนี้กับเขาได้ยังไงกัน?สติที่เหลืออยู่ทำให้ฉันกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ พยายามรักษาสติตัวเองเอาไว้ แล้วหันหลังกลับไปอย่างทันที“พ่อ... พ่อคะ คือ... หนูเองค่ะ”ฉันก้มหน้าลง ดึงกางเกงชั้นในขึ้น ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวจนแทบจะหยดเป็นเลือด ไม่กล้าสบตาพ่อสามีเลย“เอ่อ... เฟยเฟยเหรอเนี่ย”พ่อสามีดูเหมือนจะตกใจ รีบถอยหลังไปครึ่งก้าว หยุดการเคลื่อนไหวแทบจะในทันที สิ่งมหึมานั้นก็ปรากฏแก่สายตาของฉันฉันเบิกตากว้างทันทีนี่... นี่คือขนาดที่มนุษย์ควรจะมีเหรอ?ฉันไม่ใช่เด็กสาวที่ไร้เดียงสา ตรงกันข้าม ประสบการณ์ของฉันมากพอที่จะทำให้สาววัยเดียวกันต้องอับอาย แต่ของล้ำค่าที่ยิ่งใหญ่กว่าคนผิวดำของพ่อสามีนั้น ทำให้ฉันตกตะลึงในทันทีของสามีฉันก็ถือว่าไม่เล็กแล้ว แต่ข
Read more
บทที่ 3
เมื่อฉันพยายามเปิดไฟแต่เปิดไม่ติด จึงอาศัยความทรงจำของร่างกาย ทิ้งตัวนั่งลงบนโถส้วม แต่กลับพบว่าสัมผัสที่ได้รับนั้นผิดปกติไปอย่างสิ้นเชิงนี่... นี่มัน?ฉันบิดเอวและสะโพกโดยสัญชาตญาณ ร่างกายกระตุกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต เสียงกรีดร้องที่ดังแหลมกำลังจะหลุดออกจากลำคอ ก็ถูกมือหนาและแข็งแรงจากด้านหลังปิดปากไว้“ชู่ว์... เฟยเฟย พ่อเอง...”พ่อสามีแนบชิดอยู่ด้านหลังฉันทั้งร่าง มือหนึ่งปิดปากฉันไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งทาบบนหน้าอก โอบกอดฉันไว้ทั้งตัว“เมื่อกี้พ่ออาบน้ำอยู่แล้วไฟดับ พ่อเลยนั่งรอไฟมาบนโถส้วม แล้วเธอก็มานั่งทับพ่อเข้า...”พ่อสามีกระซิบข้างหูฉันราวกับคู่รักต้องยอมรับว่าในสภาพแวดล้อมที่มืดมิดเช่นนี้ เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ฉันก็สงบลงเกือบจะทันที ตระหนักได้ว่าผู้ชายที่อยู่ด้านหลังไม่ใช่คนร้าย แต่เป็นพ่อสามีของฉันเองแต่ไม่นาน หัวใจของฉันก็เริ่มเต้นเร็วขึ้นเพราะท่าทางของเราในตอนนี้ ดูเหมือนกับท่าร่วมรักแบบผู้หญิงอยู่ด้านบนของผู้ชายมากโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพ่อสามีสังเกตเห็นว่าร่างกายที่แข็งเกร็งของฉันเริ่มผ่อนคลายลงแล้ว เขาก็ปล่อยมือที่ปิดปากฉันออก แล้วใช้มืออีกข้างคลุมหน้าอกอีกข
Read more
บทที่ 4
ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันก็บาดแก้วหูราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัย ทำให้เส้นประสาทของฉันตึงเครียดถึงขีดสุด นั่นคือเสียงเรียกเข้าเฉพาะที่ฉันตั้งไว้ให้สามีเฉาโฉงเองก็ตกใจเช่นกัน เขาทำฉันหลุดมือตกลงบนพื้นฉันรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำให้ความรู้สึกสงบลง แต่ความตื่นเต้นนั้นกลับเหมือนควันไร้รูปร่างที่พันรอบตัวฉันไว้แน่น“ฮัลโหล ที่รัก มีอะไรเหรอคะ?”ปลายสาย เสียงของสามีอบอุ่นและคุ้นเคย “ที่รัก ที่นี่คืบหน้าไปอย่างราบรื่นมาก คาดว่าจะกลับบ้านได้วันศุกร์นี้แล้ว เธออยากได้อะไรเป็นของฝากไหม?”ฉัน... ไม่ได้อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ แค่คุณกลับมาก็พอ” ฉันตอบกลับไปเหมือนหุ่นยนต์ กลไก ทุกคำพูดเหมือนกับการเต้นรำบนปลายมีด ต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง กลัวว่าจะเผลอเผยความตื่นเต้นออกไปโดยไม่ตั้งใจเฉาโฉงแอบผลักประตูห้องนอนของฉันเข้ามา ในขณะที่ฉันกำลังคุยโทรศัพท์กับสามี เขาก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาทีละก้าว”ผมจำได้ว่าคุณอยากกินขนมโมจิที่นี่ งั้นผมซื้อกลับไปให้นะ...”ฉันนั่งอยู่ที่ขอบเตียง หันหลังให้ประตูห้องนอน ตอบคำพูดของสามีด้วยความตั้งใจ ขณะเด
Read more
บทที่ 5
มือของฉันสั่นเทา แต่ฉันบังคับตัวเองให้สงบ แล้วตอบสามี “ที่รักคะ ฉันคิดถึงคุณจัง วิดีโอคอลกันได้ไหม?”ฉันพยายามอย่างยิ่งที่จะใช้โทนเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเฉาโฉงเห็นการกระทำของฉัน แววตาของเขาฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คาดคิดว่าฉันจะทำแบบนี้ ฉันคิดว่า...เขาคงไม่อยากให้เฉาเฟยเห็นพฤติกรรมของเขาในตอนนี้“ตอนนี้เลยเหรอ?” สามีพูดด้วยความลังเลเล็กน้อย“ใช่ค่ะ ตอนนี้เลย” ฉันย้ำอย่างหนักแน่นดวงตาสองคู่ประสานกัน เป็นการต่อสู้ที่ไร้เสียง“ก็ได้ รอผมสักครู่นะ”เสียงตอบกลับของสามีดังมาจากโทรศัพท์ ทำให้ฉันรู้สึกฮึกเหิมขึ้นอีกหลายเท่าเฉาโฉงกำหมัดแน่นอย่างไม่เต็มใจ กำลังต่อสู้ทางจิตใจอย่างรุนแรงเห็นเขายังไม่มีท่าทีจะจากไป ฉันก็กดปุ่มวิดีโอคอลทันทีหน้าจอโทรศัพท์แสดงข้อความกำลังเชื่อมต่อ ฉันหันโทรศัพท์ไปทางเฉาโฉง เพื่อให้เขาเห็นหน้าจอวิดีโอคอลอย่างชัดเจนเพื่อให้ทันทีที่รับสาย ลูกชายของเขาก็จะปรากฏขึ้นทันทีใบหน้าของเฉาโฉงซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาดูเหมือนจะตกใจร่างกายของเขาแข็งค้างไปชั่วขณะ จากนั้นก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
Read more
บทที่ 6
ฉันรู้สึกขยะแขยงและหวาดกลัวอย่างรุนแรง รีบหันหลังกลับเพื่อจะหนี แต่เขากลับขวางทางฉันไว้ แถมยังพยายามจะจูบฉันด้วยฉันกรีดร้อง ใช้แรงทั้งหมดผลักเขาออก วิ่งเข้าไปในห้องนอนของฉัน แล้วรีบล็อกประตูทันทีฉันพิงประตู หอบหายใจอย่างหนัก หัวใจเต้นรัวไม่หยุดฉันรู้ว่าไม่สามารถให้ความหวังใด ๆ กับเฉาโฉงได้อีกแล้วพรุ่งนี้ฉันจะไปซื้อกล้องวงจรปิดฉันนอนลงบนเตียง แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่จิตใจกลับตื่นตัวอย่างผิดปกติฉันรู้ว่าตัวเองไม่สามารถผ่อนคลายความระมัดระวังได้ คืนนี้ฉันต้องตื่นอยู่ตลอดเวลาการนอนหลับในคืนนี้เป็นเรื่องทรมานสำหรับฉัน ในความฝันมีภาพของเฉาโฉงที่เต็มไปด้วยความไม่หวังดีปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้ฉันสะดุ้งตื่นจากความไม่สงบหลายครั้งทุกครั้งที่ถึงตอนกลางคืน ฉันรู้สึกได้ถึงภัยคุกคามที่มองไม่เห็นซึ่งซุ่มซ่อนอยู่ในความมืด ทำให้ฉันไม่สามารถวางใจได้เลยเช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่เฉาโฉงยังไม่ตื่น ฉันก็รีบตรงไปยังตลาดอิเล็กทรอนิกส์ทันทีที่นั่น ฉันเลือกกล้องวงจรปิดที่มีประสิทธิภาพสูงอย่างพิถีพิถันมันมีขนาดเล็ก ติดตั้งง่าย ซ่อนได้ และมีฟังก์ชันมองเห็นในเวลากลางคืน ทำให้สามารถจับภาพได้อย
Read more
บทที่ 7
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับมามีรอยยิ้มที่ชั่วร้ายเหมือนเดิม“แล้วไงล่ะ เขาจะรู้ก็ช่างมัน ฉันแก่ขนาดนี้แล้วจะกลัวอะไร”เสียงของเขาทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยการข่มขู่ ทุกคำพูดเหมือนเข็มที่แทงเข้าสู่หัวใจของฉันฉันใช้แรงทั้งหมดผลักมือของเขาออก กรีดร้องด้วยความตกใจ“ออกไปนะ! อย่าแตะต้องตัวฉัน!” เสียงของฉันสั่นเทา เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเฉาโฉงมีพละกำลังที่มากมาย เขาใช้มือข้างหนึ่งปิดปากฉันไว้ และอีกมือหนึ่งพยายามควบคุมร่างกายของฉัน“เธอเป็นของฉัน เธอหนีไม่พ้นหรอก” น้ำเสียงของเขาเผยให้เห็นความมั่นใจที่ผิดปกติฉันบิดตัวอย่างบ้าคลั่ง ใช้แรงทั้งหมดเตะและถีบ แต่เฉาโฉงดูเหมือนแทบไม่สะทนสะท้านจากการขัดขืนของฉันเลย พลังและน้ำหนักตัวของเขาทำให้ฉันดิ้นไม่หลุด“ปล่อยฉันนะ! ไอ้สารเลว!”ในความวุ่นวาย ดวงตาของฉันเหลือบไปเห็นโคมไฟตั้งโต๊ะบนหัวเตียงมันเป็นโคมไฟโลหะที่หนักอึ้ง ฐานของมันแข็งแรงพอที่จะใช้เป็นอาวุธป้องกันตัวได้ฉันใช้มือที่สั่นเทาจับที่คอของโคมไฟ กระชากมันออกจากปลั๊กอย่างรุนแรง ตั้งใจจะฟาดไปที่ศีรษะของเฉาโฉงเฉาโฉงเห็นฉันคว้าโคมไฟ แววตาของเขาก็ฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย รีบถอยห่าง
Read more
บทที่ 8
ในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล ทีมแพทย์และพยาบาลกำลังยุ่งอยู่กับการช่วยชีวิตเฉาโฉงฉันกับสามีนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกเย็น ๆ โดยไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงหายใจและเสียงหัวใจเต้นของกันและกันที่ดังก้องอยู่ในโถงทางเดินที่ว่างเปล่าใบหน้าของสามีเต็มไปด้วยความโกรธและความกังวล เขาถามคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจมานาน“ที่รัก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”ฉันถอนหายใจเบา ๆ แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันนี้ให้เขาฟัง“ไอ้สารเลว! เขาทำแบบนี้ได้ยังไง!”ฉันซบอยู่ในอ้อมกอดของสามี รู้สึกถึงความไร้พลังอย่างลึกซึ้งในขณะนั้นเอง ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก แพทย์ถอดหน้ากากอนามัยลง“คุณหมอ เป็นยังไงบ้างคะ?”สีหน้าของแพทย์เคร่งขรึม เสียงของเขาต่ำและเชื่องช้า ทุกคำพูดราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจของเรา“พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ผู้ป่วยได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะอย่างรุนแรง ทำให้สมองเสียหาย ส่งผลกระทบต่อความสามารถในการรับรู้ของเขาอย่างมาก”สามีของฉันยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างแรง“คุณหมายความว่า... เขาถูกตีจนกลายเป็นคนเสียสติเหรอครับ?”แพทย์พยักหน้าอย่างหนักแน่น เพื่อยืนยันความจริงที่โหดร้ายนี้“
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status